کرنا بود
کویید 19 در سال 2020
ترس بود
بودن و نبودن بود
من بودم
و چشمهای پروحشت
که از گردم می گریختند
دیوار قرنطینه قد کشید
خورشید تاریک
ستارگان مبهوت
خبری بد
از یورش کوتوله های نامرئی نیم سلولی
که بیرحم تر از چنگیز
دیوارهای چین را شکسته
وسراسیمه تا پشت دیوارهای هر شهر آمده بودند
ودر سر راه خودهر که را زن ومردپیر وجوان خلیفه ورعیت همه را کشتار کرده کرده بودند
وتنها کودکان را
نه برای سوگواری کشتگانشان
که برای روایت
فتح نا میمونشان
بخشیده بودند
که کودکان
در سالها بعد در تاریخ بنویسند
کرنا بود
کویید 19 در سال بیست بیست
ترس بود
بودن ونبودن بود
هرجا کوتوله های نامریی نیم سلولی رسیدند
دیوارهای زندان هر شهر فرو می ریخت
وزندانبان زمخت
کلید درب اهنی می انداخت و می گریخت
که دیگر درپشت افراشته این دیوارها
خلیفه را هم خواب راحت نبود
هیچکس را
خوابی نبود
وهر چه بود
کابوس بود
کرنا بود
کویید 19 در سال بیست بیست
ترس بود
بودن ونبودن بود
نوروز را در آن سال عید دیدنی نبود
دیدار دوست گناه بود
وجزای دست دادن
دست بریدن بود
و بوسه
شلیک گلوله بود
به سینه کسی که دوستش داشتی
ولب ها در پارچه بسته بود
نوروز در بهار یخ زده
ودر پشت پنجره هر اتاق بهار می گریست شب و روز
وهمه جا سیلاب گریه بهار بود
کرنا بود
کویید 19 در سال بیست بیست
ترس بود
بودن ونبودن بود
امامزاده ها
نفس در سینه ضریح محبوس
وزوارشان را
را نه از دور دست
که از پشت درهای شکسته خود
نمی طلبیدند
گلدسته ها موقع اذان سرفه های خشک می کردند
واز ترس به گنبد چهار شانه چسبیده بودند
مومنان از مسجد می گریختند
ودر زیر
چلچراغ ایمان ها
سایه های تاریک جهل وخرافه
برجسته
شده بود
بناهای قلدر خشت وگل وکاشی
بدهکار رهگذران بودند
کرنا بود
کویید 19 در سال بیست بیست
ترس بود
بودن ونبودن بود
مادر پیر ودل تنگ
به تنهایی چسبیده بود
وفرزندش را
می خواست که به عیادتش نرود
پدر
پسر جوانش را در خانه زندانی کرده بود
که به یاری اش نرود و
ویروس نیم سلولی
که آمد
نخست طبیب را کشت
سپس پرستار را
وبعد بیمار را
ودر آخر
آنها را
که برای عیادت آمده بودند
چنگیز وسکندر وتازی
از بیرحمی او
در صفحات تاریخ
حقیر می شدند
در سیزده بدر آن سال
به تعداد هر مرده یک سبزه رویید
وسبزه ها
خود درخود پیچیدند
وکسی سبزه ای گره نزد
جویبارها
ودشت های سبز را کسی ندید
پرندگان بودند
ولی آوازشان
زنجموره
درد بود
جوانان صورت خویش بسته وتصاویر مجازی
ابشخورشان بود
وسر خط خبر ها
واخرین خبر هر روز
کرنا بود
کویید 19 در سال بیست بیست
ترس بود بودن ونبودن بود
با سپاس از توجه شما
اکبر خلوتی
سبزوار بهار سال 1399
@Library_Telegram
کویید 19 در سال 2020
ترس بود
بودن و نبودن بود
من بودم
و چشمهای پروحشت
که از گردم می گریختند
دیوار قرنطینه قد کشید
خورشید تاریک
ستارگان مبهوت
خبری بد
از یورش کوتوله های نامرئی نیم سلولی
که بیرحم تر از چنگیز
دیوارهای چین را شکسته
وسراسیمه تا پشت دیوارهای هر شهر آمده بودند
ودر سر راه خودهر که را زن ومردپیر وجوان خلیفه ورعیت همه را کشتار کرده کرده بودند
وتنها کودکان را
نه برای سوگواری کشتگانشان
که برای روایت
فتح نا میمونشان
بخشیده بودند
که کودکان
در سالها بعد در تاریخ بنویسند
کرنا بود
کویید 19 در سال بیست بیست
ترس بود
بودن ونبودن بود
هرجا کوتوله های نامریی نیم سلولی رسیدند
دیوارهای زندان هر شهر فرو می ریخت
وزندانبان زمخت
کلید درب اهنی می انداخت و می گریخت
که دیگر درپشت افراشته این دیوارها
خلیفه را هم خواب راحت نبود
هیچکس را
خوابی نبود
وهر چه بود
کابوس بود
کرنا بود
کویید 19 در سال بیست بیست
ترس بود
بودن ونبودن بود
نوروز را در آن سال عید دیدنی نبود
دیدار دوست گناه بود
وجزای دست دادن
دست بریدن بود
و بوسه
شلیک گلوله بود
به سینه کسی که دوستش داشتی
ولب ها در پارچه بسته بود
نوروز در بهار یخ زده
ودر پشت پنجره هر اتاق بهار می گریست شب و روز
وهمه جا سیلاب گریه بهار بود
کرنا بود
کویید 19 در سال بیست بیست
ترس بود
بودن ونبودن بود
امامزاده ها
نفس در سینه ضریح محبوس
وزوارشان را
را نه از دور دست
که از پشت درهای شکسته خود
نمی طلبیدند
گلدسته ها موقع اذان سرفه های خشک می کردند
واز ترس به گنبد چهار شانه چسبیده بودند
مومنان از مسجد می گریختند
ودر زیر
چلچراغ ایمان ها
سایه های تاریک جهل وخرافه
برجسته
شده بود
بناهای قلدر خشت وگل وکاشی
بدهکار رهگذران بودند
کرنا بود
کویید 19 در سال بیست بیست
ترس بود
بودن ونبودن بود
مادر پیر ودل تنگ
به تنهایی چسبیده بود
وفرزندش را
می خواست که به عیادتش نرود
پدر
پسر جوانش را در خانه زندانی کرده بود
که به یاری اش نرود و
ویروس نیم سلولی
که آمد
نخست طبیب را کشت
سپس پرستار را
وبعد بیمار را
ودر آخر
آنها را
که برای عیادت آمده بودند
چنگیز وسکندر وتازی
از بیرحمی او
در صفحات تاریخ
حقیر می شدند
در سیزده بدر آن سال
به تعداد هر مرده یک سبزه رویید
وسبزه ها
خود درخود پیچیدند
وکسی سبزه ای گره نزد
جویبارها
ودشت های سبز را کسی ندید
پرندگان بودند
ولی آوازشان
زنجموره
درد بود
جوانان صورت خویش بسته وتصاویر مجازی
ابشخورشان بود
وسر خط خبر ها
واخرین خبر هر روز
کرنا بود
کویید 19 در سال بیست بیست
ترس بود بودن ونبودن بود
با سپاس از توجه شما
اکبر خلوتی
سبزوار بهار سال 1399
@Library_Telegram
#تلنگر 📚
مطالعه کن، وقتی که دیگران در خوابند.
تصمیم بگیر، وقتی که دیگران مُرَددند.
خود را آماده کن، وقتی که دیگران در خیال پردازیاند.
شروع کن، وقتی که دیگران در حال تعللاند.
کار کن، وقتی که دیگران در حال آرزو کردناند.
صرفه جویی کن، وقتی که دیگران در حال تلف کردناند.
گوش کن، وقتی که دیگران در حال صحبت کردناند.
پافشاری کن، وقتی که دیگران در حال رها کردناند.
@Library_Telegram
مطالعه کن، وقتی که دیگران در خوابند.
تصمیم بگیر، وقتی که دیگران مُرَددند.
خود را آماده کن، وقتی که دیگران در خیال پردازیاند.
شروع کن، وقتی که دیگران در حال تعللاند.
کار کن، وقتی که دیگران در حال آرزو کردناند.
صرفه جویی کن، وقتی که دیگران در حال تلف کردناند.
گوش کن، وقتی که دیگران در حال صحبت کردناند.
پافشاری کن، وقتی که دیگران در حال رها کردناند.
@Library_Telegram
مقدمه زیبای کتاب ۱۰۰ جنگ بزرگ تاریخ :
جنگ را هیچکس دوست ندارد
در جنگ پدران پسران را به خاک میسپارند حال آن که در صلح، پسران پدران را!
👤 #هرودوت
@Library_Telegram
جنگ را هیچکس دوست ندارد
در جنگ پدران پسران را به خاک میسپارند حال آن که در صلح، پسران پدران را!
👤 #هرودوت
@Library_Telegram
.
#بخوانیم
سبب ریشهای تمام خدایان و اشباح شما،
ترس شما است.
سبب خلق بهشت و جهنم شما ترسهای شماست.
روی دیگر ترس، طمع است.
هركجا ترس باشد، طمع نیز خواهد بود؛
هرجا طمع باشد، ترس هم خواهد بود.
این دو، دو روی یك سكّه هستند.
پس شما خدایان و اشباح را آفریدهاید:
اشباح را از روی ترس و خدایان را از روی طمع ،
و شما به خلق بهشت و جهنّم پرداختهاید.
اگر عمیقاً به الهیات خود نگاه كنید هیچ چیز جز روانشناسی ترس و طمع نخواهید یافت.
دین واقعی تو را از ترس و طمع رها میسازد.
و تنها راه رهایی از ترس و طمع، این است كه:
تو قادر باشی تنها بمانی،
بتوانی به درون بروی،
به تاریكیهای ژرفای درون نگاه كنی
و به سمت مركز وجودت بروی.
#اشو
@Library_Telegram
#بخوانیم
سبب ریشهای تمام خدایان و اشباح شما،
ترس شما است.
سبب خلق بهشت و جهنم شما ترسهای شماست.
روی دیگر ترس، طمع است.
هركجا ترس باشد، طمع نیز خواهد بود؛
هرجا طمع باشد، ترس هم خواهد بود.
این دو، دو روی یك سكّه هستند.
پس شما خدایان و اشباح را آفریدهاید:
اشباح را از روی ترس و خدایان را از روی طمع ،
و شما به خلق بهشت و جهنّم پرداختهاید.
اگر عمیقاً به الهیات خود نگاه كنید هیچ چیز جز روانشناسی ترس و طمع نخواهید یافت.
دین واقعی تو را از ترس و طمع رها میسازد.
و تنها راه رهایی از ترس و طمع، این است كه:
تو قادر باشی تنها بمانی،
بتوانی به درون بروی،
به تاریكیهای ژرفای درون نگاه كنی
و به سمت مركز وجودت بروی.
#اشو
@Library_Telegram
.
👈 وقتی کتاب آنفلوانزای عظیم ، نوشته جان بری تاریخنگار و نویسندۀ انگلیسی را میخوانی به راستی از این همه شباهت میان جهان کرونا زدۀ امروز و جهان آنفلوانزا زدۀ ١٠٢ سال قبل حیرت میکنی ، ویروس جهش یافته آنفلوانزا درست در پایان جنگ جهانی اول شیوع یافت و این همهگیری از هر کجا که آغاز شد فقط پانزده ماه به طول انجامید و در همان زمان کوتاه بین ۵۰ تا ۱۰۰ میلیون انسان را در جهان کشت اما در اینجا فقط میخواهم شما را در جریان نتیجه گیری پایانی نویسنده کتاب بگذارم :
📗 درس نهایی 1918 , درس بسیار سادهای ست اما عمل کردن به این درس ساده بسیار مشکل است ، آنهایی که در قدرت هستند در هنگامۀ چنین بحرانهایی در درجۀ نخست باید اعتماد عمومی را نسبت به خودشان به دست آورند و راه رسیدن به این هدف آن است که حاکمان نباید هیچ خبری را تحریف کنند ، آنها نباید هیچ تلاشی برای ماست مالی کردن یا خوب جلوه دادن اوضاع بکنند ، آنها نباید واقعیتها را دستکاری کنند و تصویری غیر واقعی از بحران به مردم ارائه کنند . پرزیدنت لینکلن به خوبی گفت که وظیفۀ یک رهبر این است که واقعیت را هر چقدر هم که موحش باشد به اطلاع مردم برساند زیرا فقط از این طریق می توان مشارکت مردم برای شکست بحران را محقق کرد
📗 چیزی که ثابت شد کشندهتر از ویروس است سیاست حکومتها نسبت به حقیقت بود ، با حقیقتِ مدفون ، روحیهها نیز از دست رفت و مردم دیگر نمیتوانستند هیچچیزی که به آنان گفته میشد باور کنند پس از همهچیز میترسیدند . در بیشتر فجایع مردم کنار هم میآیند به یاری هم میشتابند همانطور که همیشه دیدهایم اما در ۱۹۱۸ (( بدون رهبری و بدون حقیقت ، اعتماد بر باد رفت و از آن پس حواس مردم فقط به خودشان بود و جامعه خودش شروع به فروپاشیدن کرد ))
👈 این جملات در اوضاع امروز ما که پنهان کاری حکومتهای چین موجب مرگ بسیاری در سراسر جهان شده کاملا درست بهنظر میرسد زیرا حکومتهای مریض و کوفتی دیکتاتوری با میل جنون آمیزشان به تحریف واقعیتها و شهوت سوزانشان به پروپاگاندا همیشه بزرگترین سهم را در کشتار انسانها داشتهاند ، وقتی که حکومت تنها منبع اطلاعرسانی باشد و جریان آزاد اطلاعات به بهانههای گوناگون مخدوش و محدود شود مصلحتاندیشیهای سیاسی و جناحی جای حقیقت را خواهد گرفت و در بازی قدرت سیاستمداران مرگ آدمها اهمیتی بیش از چند عدد و رقم ساده را ندارد .
@Library_Telegram
👈 وقتی کتاب آنفلوانزای عظیم ، نوشته جان بری تاریخنگار و نویسندۀ انگلیسی را میخوانی به راستی از این همه شباهت میان جهان کرونا زدۀ امروز و جهان آنفلوانزا زدۀ ١٠٢ سال قبل حیرت میکنی ، ویروس جهش یافته آنفلوانزا درست در پایان جنگ جهانی اول شیوع یافت و این همهگیری از هر کجا که آغاز شد فقط پانزده ماه به طول انجامید و در همان زمان کوتاه بین ۵۰ تا ۱۰۰ میلیون انسان را در جهان کشت اما در اینجا فقط میخواهم شما را در جریان نتیجه گیری پایانی نویسنده کتاب بگذارم :
📗 درس نهایی 1918 , درس بسیار سادهای ست اما عمل کردن به این درس ساده بسیار مشکل است ، آنهایی که در قدرت هستند در هنگامۀ چنین بحرانهایی در درجۀ نخست باید اعتماد عمومی را نسبت به خودشان به دست آورند و راه رسیدن به این هدف آن است که حاکمان نباید هیچ خبری را تحریف کنند ، آنها نباید هیچ تلاشی برای ماست مالی کردن یا خوب جلوه دادن اوضاع بکنند ، آنها نباید واقعیتها را دستکاری کنند و تصویری غیر واقعی از بحران به مردم ارائه کنند . پرزیدنت لینکلن به خوبی گفت که وظیفۀ یک رهبر این است که واقعیت را هر چقدر هم که موحش باشد به اطلاع مردم برساند زیرا فقط از این طریق می توان مشارکت مردم برای شکست بحران را محقق کرد
📗 چیزی که ثابت شد کشندهتر از ویروس است سیاست حکومتها نسبت به حقیقت بود ، با حقیقتِ مدفون ، روحیهها نیز از دست رفت و مردم دیگر نمیتوانستند هیچچیزی که به آنان گفته میشد باور کنند پس از همهچیز میترسیدند . در بیشتر فجایع مردم کنار هم میآیند به یاری هم میشتابند همانطور که همیشه دیدهایم اما در ۱۹۱۸ (( بدون رهبری و بدون حقیقت ، اعتماد بر باد رفت و از آن پس حواس مردم فقط به خودشان بود و جامعه خودش شروع به فروپاشیدن کرد ))
👈 این جملات در اوضاع امروز ما که پنهان کاری حکومتهای چین موجب مرگ بسیاری در سراسر جهان شده کاملا درست بهنظر میرسد زیرا حکومتهای مریض و کوفتی دیکتاتوری با میل جنون آمیزشان به تحریف واقعیتها و شهوت سوزانشان به پروپاگاندا همیشه بزرگترین سهم را در کشتار انسانها داشتهاند ، وقتی که حکومت تنها منبع اطلاعرسانی باشد و جریان آزاد اطلاعات به بهانههای گوناگون مخدوش و محدود شود مصلحتاندیشیهای سیاسی و جناحی جای حقیقت را خواهد گرفت و در بازی قدرت سیاستمداران مرگ آدمها اهمیتی بیش از چند عدد و رقم ساده را ندارد .
@Library_Telegram
#نوری_و _کوری
عنوان این نوشته ام را " نوری و کوری" می گذارم، شاید زودتر به منظور و مقصود من راه یابید. نوری و کوری، یا آشکارتر بگویم: شیخ فضل الله نوری و ماری کوری، در یک عصر می زیستند. یکصد و چندی سال پیش. این در ایران، آن در لهستان. شیخ فضل الله نوری، آن زمان که یقه اش را می درید و عمامه بر سر می کوفت و کف به لب، نعره می کشید که: ایهاالناس مشروطه خواهان می خواهند دختران شما را به مدرسه بفرستند و اسم زن و بچه ی شما را روی کاغذ بنویسند، دختری که بعدها به ماری کوری شهرت یافت، در رشته ی فیزیک لیسانس گرفت و کمی بعد به فرانسه کوچید و در آنجا با فقر و نداری زیست و به دعوت یک پروفسور، در آزمایشگاه وی مشغول به کار شد.
" نوری و کوری" را باید همزمان پی گرفت. صحنه ای از این و صحنه ای از آن. در صحنه ای به تماشای ضجه ها و عربده ها و منبرها و حدیث ها و آیه ها و حرص و جوش خوردن ها و زن زن زن زن زن زن زن زن زن کردن های شیخ فضل الله نوری بنشینیم، و در صحنه ای دیگر، به تماشای تحصیل و تحقیق "ماری" در دانشگاه و آزمایشگاه و فیزیک و فرمول و لوله های آزمایشگاهی و مواد و خواص! نوری را تجسم کنید که زن را با استناد به حدیث و روایت و قرآن و پیامبر و امامان در همان دخمه های ذلت تاریخی اش، به زیر گِل می برد، و ماری را ببینید که در آزمایشگاه ساده و محقرانه اش، کم کم به کشفی سترگ دست می یابد که بشریت، تا همه ی تاریخ و تا همه ی آینده، مدیونِ اوست. نوری بخاطر شلتاق ها و عربده های ابلهانه و هیولاوش اش، از پله های دار بالا رفت، و کوری – دو بار - از پله های آکادمی نوبل برای دریافت دو جایزه ی نوبل.
شیخ فضل الله نوری، بلندگوی تکرار خزعبلاتی بود که زن را اسیر و بدبخت و کلفَت و فلک زده و رختخوابی می خواست، و ماری کوری، از اینجور خزعبلات رهیده بود و فراتر و جلوتر از میلیاردها مرد، پرچمداری شد برای گسترشِ علم و رشد و سلامتِ بشریت. کشفی که ماری کوری بجای نهاد و به بشریت سپرد، آنچنان درخشان و ناب و سرشار از فایده است که همه ی آیندگان شیخ فضل الله نوری بدان محتاج اند، اما ماری کوری هرگز به خزعبلات شیخ فضل الله نوری، نه که محتاج نیست بل از آن گریزان است.
ماری کوری، میوه ی دنیای فهم بود و شیخ فضل الله نوری میوه دنیای جهل. دنیای علم و جهان بشریت، بنیان همین عکس های رادیولوژی و خواص گسترده ی رادیو اکتیویته را مدیون ماری کوری ست. کوری در یکی از یافته هایش، کشف کرد که پرتوهای رادیوم میتوانند بافتهای زنده ی اندامها را از بین ببرند. بعدها، پزشکان و پژوهشگران علوم پزشکی دریافتند که با اعتنا به کشف کوری، میتوانند غدهها و بافتهای بدخیم را که در سرطان و همچنین بیماریهای پوستی و غدد ترشحی بروز میکنند، از بین ببرند. شیخ فضل الله اما خود خود خود سرطان بود. که با هیچ پرتوی، ریشه و نسلش بیخ بر نمی شد.
دنیای فهم، میوه هایی چون ماری کوری بسیار برآورده است، در اینجا اما، دنیای جهل، میوه های تلخ و زهر آمیز و گزنده و سرطان زا فراوان به بار نشانده است. یجوری که اگر یکی از این سرطان ها فرو می میرد، بیش از او به بار می نشینند. شیخ از پله های دار بالا رفت، اما پشت بندش، ........ از همان پله ها پایین آمد و سخنانِ در گلو مانده ی شیخ را هوار کشید و برهمان طبل کوفت و جامعه ای را که به شوق فهم، به سمت علم و درخشندگی خیز برداشته بود، به قهقراهای شیخ فضل اللهی گسیل فرمود تا ناکامی شیخ، در گور، به کام گراید!
@Library_Telegram
عنوان این نوشته ام را " نوری و کوری" می گذارم، شاید زودتر به منظور و مقصود من راه یابید. نوری و کوری، یا آشکارتر بگویم: شیخ فضل الله نوری و ماری کوری، در یک عصر می زیستند. یکصد و چندی سال پیش. این در ایران، آن در لهستان. شیخ فضل الله نوری، آن زمان که یقه اش را می درید و عمامه بر سر می کوفت و کف به لب، نعره می کشید که: ایهاالناس مشروطه خواهان می خواهند دختران شما را به مدرسه بفرستند و اسم زن و بچه ی شما را روی کاغذ بنویسند، دختری که بعدها به ماری کوری شهرت یافت، در رشته ی فیزیک لیسانس گرفت و کمی بعد به فرانسه کوچید و در آنجا با فقر و نداری زیست و به دعوت یک پروفسور، در آزمایشگاه وی مشغول به کار شد.
" نوری و کوری" را باید همزمان پی گرفت. صحنه ای از این و صحنه ای از آن. در صحنه ای به تماشای ضجه ها و عربده ها و منبرها و حدیث ها و آیه ها و حرص و جوش خوردن ها و زن زن زن زن زن زن زن زن زن کردن های شیخ فضل الله نوری بنشینیم، و در صحنه ای دیگر، به تماشای تحصیل و تحقیق "ماری" در دانشگاه و آزمایشگاه و فیزیک و فرمول و لوله های آزمایشگاهی و مواد و خواص! نوری را تجسم کنید که زن را با استناد به حدیث و روایت و قرآن و پیامبر و امامان در همان دخمه های ذلت تاریخی اش، به زیر گِل می برد، و ماری را ببینید که در آزمایشگاه ساده و محقرانه اش، کم کم به کشفی سترگ دست می یابد که بشریت، تا همه ی تاریخ و تا همه ی آینده، مدیونِ اوست. نوری بخاطر شلتاق ها و عربده های ابلهانه و هیولاوش اش، از پله های دار بالا رفت، و کوری – دو بار - از پله های آکادمی نوبل برای دریافت دو جایزه ی نوبل.
شیخ فضل الله نوری، بلندگوی تکرار خزعبلاتی بود که زن را اسیر و بدبخت و کلفَت و فلک زده و رختخوابی می خواست، و ماری کوری، از اینجور خزعبلات رهیده بود و فراتر و جلوتر از میلیاردها مرد، پرچمداری شد برای گسترشِ علم و رشد و سلامتِ بشریت. کشفی که ماری کوری بجای نهاد و به بشریت سپرد، آنچنان درخشان و ناب و سرشار از فایده است که همه ی آیندگان شیخ فضل الله نوری بدان محتاج اند، اما ماری کوری هرگز به خزعبلات شیخ فضل الله نوری، نه که محتاج نیست بل از آن گریزان است.
ماری کوری، میوه ی دنیای فهم بود و شیخ فضل الله نوری میوه دنیای جهل. دنیای علم و جهان بشریت، بنیان همین عکس های رادیولوژی و خواص گسترده ی رادیو اکتیویته را مدیون ماری کوری ست. کوری در یکی از یافته هایش، کشف کرد که پرتوهای رادیوم میتوانند بافتهای زنده ی اندامها را از بین ببرند. بعدها، پزشکان و پژوهشگران علوم پزشکی دریافتند که با اعتنا به کشف کوری، میتوانند غدهها و بافتهای بدخیم را که در سرطان و همچنین بیماریهای پوستی و غدد ترشحی بروز میکنند، از بین ببرند. شیخ فضل الله اما خود خود خود سرطان بود. که با هیچ پرتوی، ریشه و نسلش بیخ بر نمی شد.
دنیای فهم، میوه هایی چون ماری کوری بسیار برآورده است، در اینجا اما، دنیای جهل، میوه های تلخ و زهر آمیز و گزنده و سرطان زا فراوان به بار نشانده است. یجوری که اگر یکی از این سرطان ها فرو می میرد، بیش از او به بار می نشینند. شیخ از پله های دار بالا رفت، اما پشت بندش، ........ از همان پله ها پایین آمد و سخنانِ در گلو مانده ی شیخ را هوار کشید و برهمان طبل کوفت و جامعه ای را که به شوق فهم، به سمت علم و درخشندگی خیز برداشته بود، به قهقراهای شیخ فضل اللهی گسیل فرمود تا ناکامی شیخ، در گور، به کام گراید!
@Library_Telegram
👍2❤1
✅ سندرم تاخیر
۱۲مصداق «سندرم تاخیرِ» پرهزینه در حکمرانی بحران کرونا در ایران:
۱. تاخیر ۵۷ روزه در ممنوعیت پرواز از چین و تست و قرنطینهٔ مسافران
دولت چین در ۱۱ دیماه ۹۸ اولین مرگ ناشی از ویروس کرونا را رسما اعلام کرد، ۳ بهمن ۹۸ ووهان را قرنطینه کرد و ۱۰ بهمن سازمان بهداشت جهانی رسما «وضعیت اضطراری سلامت جهانی» اعلام کرد.کشورها به سرعت پروازهایشان را از چین قطع و ورود مسافری که در دو هفتهٔ قبل به چین رفته بوده است را به کشورشان ممنوع کردند. تاخیر ۵۷ روزه در ممنوعیت پرواز از چین و قرنطینهٔ مسافران اولین عامل شیوع کرونا در ایران شد
۲. تاخیر یکماهه در شناسایی موارد مشکوک، تست و گزارش موارد ابتلا
علیرغم هشدار سازمان بهداشت جهانی، ممنوع نشدن ورود مسافران چین به ایران و گزارش موارد مشکوک به ابتلا به کرونا در چند بیمارستان قم و تهران، نظام سلامت و دولت ایران در تست موارد مشکوک و گزارش شفاف ورود کرونا به ایران تاخیری حداقل یکماهه داشت. اولین گزارش رسمی ابتلا به کرونا در ایران در تاریخ ۳۰ بهمن منتشر شد (آن هم پیرو اصرار برادر پزشک یکی از مبتلایان برای تستگیری از او)
۳. تاخیر ۱۹ روزه در ممنوعیت سفر به/از قم
علیرغم گزارش موارد مشکوک به ابتلا به کرونا در قم از اوایل بهمنماه و پذیرش رسمی ورود کرونا به قم در تاریخ ۳۰ بهمن،ممنوعیت سفر به قم با تاخیری حداقل ۱۹ روزه از ۱۸ اسفند اعمال شد. همین محدودیت هم صرفا شامل سفر به قم بود و نه سفر از قم. این تاخیر کرونا را در سراسر ایران پراکند
۴. تاخیر ششهفتهای در اعلام وضعیت اضطراری
رئیسجمهور در تاریخ ۶ اسفند از بازگشت امور به روال عادی از شنبهی بعد سخن گفت.به رسمیتشناسی میزان اضطرار و جدیت بحران توسط حکمرانان از عواملی است که هم بر رفتار شهروندان و هم بر عملکرد نهادهای حکمرانی تاثیرگذار است
۵. تاخیر دو هفتهای رئيسجمهور برای فعال شدن در ریاست ستاد ملی بحران کرونا
ستاد ملی مدیریت بحران کرونا از ابتدای اسفند فعال بود، اما جلسات دو هفتهٔ اولاش بدون حضور رئیسجمهور برگزار شد. گویی شخص رئیسجمهور در فهم ابعاد بحران و استفاده از فرصت طلایی روزهای اول برای کاهش سرعت شیوع کرونا و کاهش قربانیانش در ایران تاخیری دو هفتهای داشت.
۶. تاخیر سههفتهای در استفاده از ماسک و زبان هشدارآمیز توسط مدیران بحران
حداقل سههفته طول کشید (تا حدود ۲۰ اسفند) که اعضای ستاد مدیریت بحران، لااقل در برابر دوربینها و برای الگو شدن، از ماسک و دستکش استفاده کنند و عملا نشان بدهند که خطر را جدی گرفتهاند.در هفتههای اول مدیران ستاد همچنان به جای هشدار بعضا اصرار میکردند که کرونا از آنفولانزا کمخطرتر است
۷. تاخیر ۲۷ روزه در تعطیلی موقت زیارتگاهها
۸. تاخیر ۲۳ روزه در درخواست کمکهای بینالمللی و ۱۸ روزه در اعتراض به تحریمهایی که قربانیان کرونا در ایران را بیشتر میکنند
۹. تاخیر یکماهه در اجرای طرح «فاصلهگذاری اجتماعی»
ممنوعیت یا محدودیت شدید سفر بینشهری و تعطیلی ادارات، اصناف و بوستانها از ۸ فروردین اجرا شد. اگر همین طرح که از همان ابتدای اسفندماه توسط سازمان بهداشت جهانی به ایران پیشنهاد شده بود اجرا شده بود، میتوانست مانع چند میلیون سفر نوروزی و موجب پیشگیری از ابتلای هزاران و مرگ صدها نفر از ساکنان ایران شود.
۱۰. تاخیر ششهفتهای در انتخاب استراتژی «سرکوب کرونا» به جای «تسکین» و «ایمنی گلهای»
رئیسجمهور و ستاد ملی مدیریت بحران کرونا ظاهرا هنوز متوجه نشدهاند که «استراتژی ایمنی گلهای» بیشتر یک برساخت رسانهای است که به شدت مورد انتقاد سازمان بهداشت جهانی قرار دارد و حتی نخستوزیر بریتانیا هم به سرعت اشتباهش در حمایت اولیه از این استراتژی را اصلاح کرده و دولت راستگرای ترامپ هم ناچار به تن دادن به استراتژی سرکوب کرونا شد
۱۱. تاخیر حداقل یکماهه در انتخاب استراتژی «تست و رصد»
سازمان بهداشت جهانی از نیمهٔ اسفندماه بر ضرورت عملیاتی کردن راهبرد «تست و رصد» تاکید کرد اما هنوز نشانهای از در اولویت قرار گرفتن اجرای آن در ایران دیده نمیشود. لازمهٔ انتخاب این راهبرد، تست کردن تودهای شهروندان برای سنجش ابتلایشان به کرونا و رصد تماسهای مبتلایان با اپلیکیشنهای رصد تماس است
۱۲. تاخیر یکماهه در شناسایی آسیبپذیرترین شهروندان و حمایت مالی از آنها
رساندن کمک به نیازمندترین ایرانیان مستلزم داشتن بانک دادههای جامع وضعیت اقتصادی ایرانیان است که هنوز هم موجود نیست
آیا نمیتوانستیم در همین شرایط تحریم با حکمرانی بهتر از مرگ هزاران قربانی کنونی کرونا در ایران پیشگیری کنیم؟
✍️ محمدرضا جلائی پور
@Library_Telegram
۱۲مصداق «سندرم تاخیرِ» پرهزینه در حکمرانی بحران کرونا در ایران:
۱. تاخیر ۵۷ روزه در ممنوعیت پرواز از چین و تست و قرنطینهٔ مسافران
دولت چین در ۱۱ دیماه ۹۸ اولین مرگ ناشی از ویروس کرونا را رسما اعلام کرد، ۳ بهمن ۹۸ ووهان را قرنطینه کرد و ۱۰ بهمن سازمان بهداشت جهانی رسما «وضعیت اضطراری سلامت جهانی» اعلام کرد.کشورها به سرعت پروازهایشان را از چین قطع و ورود مسافری که در دو هفتهٔ قبل به چین رفته بوده است را به کشورشان ممنوع کردند. تاخیر ۵۷ روزه در ممنوعیت پرواز از چین و قرنطینهٔ مسافران اولین عامل شیوع کرونا در ایران شد
۲. تاخیر یکماهه در شناسایی موارد مشکوک، تست و گزارش موارد ابتلا
علیرغم هشدار سازمان بهداشت جهانی، ممنوع نشدن ورود مسافران چین به ایران و گزارش موارد مشکوک به ابتلا به کرونا در چند بیمارستان قم و تهران، نظام سلامت و دولت ایران در تست موارد مشکوک و گزارش شفاف ورود کرونا به ایران تاخیری حداقل یکماهه داشت. اولین گزارش رسمی ابتلا به کرونا در ایران در تاریخ ۳۰ بهمن منتشر شد (آن هم پیرو اصرار برادر پزشک یکی از مبتلایان برای تستگیری از او)
۳. تاخیر ۱۹ روزه در ممنوعیت سفر به/از قم
علیرغم گزارش موارد مشکوک به ابتلا به کرونا در قم از اوایل بهمنماه و پذیرش رسمی ورود کرونا به قم در تاریخ ۳۰ بهمن،ممنوعیت سفر به قم با تاخیری حداقل ۱۹ روزه از ۱۸ اسفند اعمال شد. همین محدودیت هم صرفا شامل سفر به قم بود و نه سفر از قم. این تاخیر کرونا را در سراسر ایران پراکند
۴. تاخیر ششهفتهای در اعلام وضعیت اضطراری
رئیسجمهور در تاریخ ۶ اسفند از بازگشت امور به روال عادی از شنبهی بعد سخن گفت.به رسمیتشناسی میزان اضطرار و جدیت بحران توسط حکمرانان از عواملی است که هم بر رفتار شهروندان و هم بر عملکرد نهادهای حکمرانی تاثیرگذار است
۵. تاخیر دو هفتهای رئيسجمهور برای فعال شدن در ریاست ستاد ملی بحران کرونا
ستاد ملی مدیریت بحران کرونا از ابتدای اسفند فعال بود، اما جلسات دو هفتهٔ اولاش بدون حضور رئیسجمهور برگزار شد. گویی شخص رئیسجمهور در فهم ابعاد بحران و استفاده از فرصت طلایی روزهای اول برای کاهش سرعت شیوع کرونا و کاهش قربانیانش در ایران تاخیری دو هفتهای داشت.
۶. تاخیر سههفتهای در استفاده از ماسک و زبان هشدارآمیز توسط مدیران بحران
حداقل سههفته طول کشید (تا حدود ۲۰ اسفند) که اعضای ستاد مدیریت بحران، لااقل در برابر دوربینها و برای الگو شدن، از ماسک و دستکش استفاده کنند و عملا نشان بدهند که خطر را جدی گرفتهاند.در هفتههای اول مدیران ستاد همچنان به جای هشدار بعضا اصرار میکردند که کرونا از آنفولانزا کمخطرتر است
۷. تاخیر ۲۷ روزه در تعطیلی موقت زیارتگاهها
۸. تاخیر ۲۳ روزه در درخواست کمکهای بینالمللی و ۱۸ روزه در اعتراض به تحریمهایی که قربانیان کرونا در ایران را بیشتر میکنند
۹. تاخیر یکماهه در اجرای طرح «فاصلهگذاری اجتماعی»
ممنوعیت یا محدودیت شدید سفر بینشهری و تعطیلی ادارات، اصناف و بوستانها از ۸ فروردین اجرا شد. اگر همین طرح که از همان ابتدای اسفندماه توسط سازمان بهداشت جهانی به ایران پیشنهاد شده بود اجرا شده بود، میتوانست مانع چند میلیون سفر نوروزی و موجب پیشگیری از ابتلای هزاران و مرگ صدها نفر از ساکنان ایران شود.
۱۰. تاخیر ششهفتهای در انتخاب استراتژی «سرکوب کرونا» به جای «تسکین» و «ایمنی گلهای»
رئیسجمهور و ستاد ملی مدیریت بحران کرونا ظاهرا هنوز متوجه نشدهاند که «استراتژی ایمنی گلهای» بیشتر یک برساخت رسانهای است که به شدت مورد انتقاد سازمان بهداشت جهانی قرار دارد و حتی نخستوزیر بریتانیا هم به سرعت اشتباهش در حمایت اولیه از این استراتژی را اصلاح کرده و دولت راستگرای ترامپ هم ناچار به تن دادن به استراتژی سرکوب کرونا شد
۱۱. تاخیر حداقل یکماهه در انتخاب استراتژی «تست و رصد»
سازمان بهداشت جهانی از نیمهٔ اسفندماه بر ضرورت عملیاتی کردن راهبرد «تست و رصد» تاکید کرد اما هنوز نشانهای از در اولویت قرار گرفتن اجرای آن در ایران دیده نمیشود. لازمهٔ انتخاب این راهبرد، تست کردن تودهای شهروندان برای سنجش ابتلایشان به کرونا و رصد تماسهای مبتلایان با اپلیکیشنهای رصد تماس است
۱۲. تاخیر یکماهه در شناسایی آسیبپذیرترین شهروندان و حمایت مالی از آنها
رساندن کمک به نیازمندترین ایرانیان مستلزم داشتن بانک دادههای جامع وضعیت اقتصادی ایرانیان است که هنوز هم موجود نیست
آیا نمیتوانستیم در همین شرایط تحریم با حکمرانی بهتر از مرگ هزاران قربانی کنونی کرونا در ایران پیشگیری کنیم؟
✍️ محمدرضا جلائی پور
@Library_Telegram
#جذب_خوشبختی
تمامی چیزهایی که خواستارشان هستید با احساسات خوب برانگیخته می شوند. شما مجبور نیستید برای تغییر اوضاع زندگی تان با خود کلنجار رفته و خود را تحت فشار بگذارید.
تمامی آنچه که باید انجام دهید انعکاس عشق توسط احساسات خوبتان می باشد و در این صورت شاهد به وقوع پیوستن تمامی مسایل خوب در زندگی تان خواهید بود.
احساسات خوب و قدرت عشق، تمام چیزهای خوب زندگی را به تصرف شما در می آورد.
برای رسیدن به این مهم اول از همه باید انرژی مثبت از خود منعکس کنید.
اگر در کل زندگی این حرف را تکرار کرده باشید که به شرط داشتن خانه، کار و یا ترفیع شغلی، داشتن پول بیشتر و موفقیت در شغل تان خوشبخت خواهید بود، در این صورت شما به هیچ یک از آنها نخواهید رسید.
برای جذب و دریافت خوشبختی ها اول از همه باید شاداب و پرنشاط باشید و شادابی از وجودتان ساطع شود.
هیچ راه دیگری برای رسیدن به خوشبختی وجود ندارد هر چه را که می خواهید ابتدا باید آن را به ﮐﺎﺋﻨﺎﺕ تقدیم کنید.
📕 راز
✍ راندا برن
@Library_Telegram
تمامی چیزهایی که خواستارشان هستید با احساسات خوب برانگیخته می شوند. شما مجبور نیستید برای تغییر اوضاع زندگی تان با خود کلنجار رفته و خود را تحت فشار بگذارید.
تمامی آنچه که باید انجام دهید انعکاس عشق توسط احساسات خوبتان می باشد و در این صورت شاهد به وقوع پیوستن تمامی مسایل خوب در زندگی تان خواهید بود.
احساسات خوب و قدرت عشق، تمام چیزهای خوب زندگی را به تصرف شما در می آورد.
برای رسیدن به این مهم اول از همه باید انرژی مثبت از خود منعکس کنید.
اگر در کل زندگی این حرف را تکرار کرده باشید که به شرط داشتن خانه، کار و یا ترفیع شغلی، داشتن پول بیشتر و موفقیت در شغل تان خوشبخت خواهید بود، در این صورت شما به هیچ یک از آنها نخواهید رسید.
برای جذب و دریافت خوشبختی ها اول از همه باید شاداب و پرنشاط باشید و شادابی از وجودتان ساطع شود.
هیچ راه دیگری برای رسیدن به خوشبختی وجود ندارد هر چه را که می خواهید ابتدا باید آن را به ﮐﺎﺋﻨﺎﺕ تقدیم کنید.
📕 راز
✍ راندا برن
@Library_Telegram
☕️ قطعه ای از کتاب
انگیزه های خود را به طور کامل تشریح کنید!
به این نتیجه خواهید رسید که هرگز هیچ کس، کاری را کاملاً به خاطر دیگری انجام نمی دهد.
تمام کارها متوجه جهت خود آدم، تمام خدمات برای خود و تمام عشق ها، عشق به خود است.
شاید بهتر باشد که به عزیزترین و نزدیک ترین کس ِخود فکر کنید. عمیق تر حفر کنید و پی خواهید برد که کسی که شما دوست دارید، او نیست.
چیزی که شما دوست دارید، احساس مطبوعی است که چنین عشقی را در شما بیدار می کند!
آدم در نهایت، عاشق آرزوها و اشتیاق های خود است.
📕 وقتی نیچه گریست
✍ اروین د یالوم
@Library_Telegram
انگیزه های خود را به طور کامل تشریح کنید!
به این نتیجه خواهید رسید که هرگز هیچ کس، کاری را کاملاً به خاطر دیگری انجام نمی دهد.
تمام کارها متوجه جهت خود آدم، تمام خدمات برای خود و تمام عشق ها، عشق به خود است.
شاید بهتر باشد که به عزیزترین و نزدیک ترین کس ِخود فکر کنید. عمیق تر حفر کنید و پی خواهید برد که کسی که شما دوست دارید، او نیست.
چیزی که شما دوست دارید، احساس مطبوعی است که چنین عشقی را در شما بیدار می کند!
آدم در نهایت، عاشق آرزوها و اشتیاق های خود است.
📕 وقتی نیچه گریست
✍ اروین د یالوم
@Library_Telegram
📝 خاطره ای از هویدا
بخش ۱
سالها پیش، زمان حکومت شاه،
«هویدا» به استان سیستان و بلوچستان آمد،
دستور داد، دانش آموزان نخبه ای که شرایط مالی خوبی ندارند ،
میتوانند با هزینه دولت (بورسیه)ادامه تحصیل دهند،
فقط معدلشان بالای نوزده باشد،،
در تمام استان چهار نفر بودیم که این شرایط را داشتیم،
پس از شنیدن این خبر رفتیم استانداری و خود را به هویدا معرفی کردیم و مدارک تحصیلی خودرا ارائه کردیم،
سه نفر اهل سنت و یک نفر اهل تشیع بودیم،
ایشان بعداز دیدن مدارک ما گفتند فورا پیگیر کارهای تان باشید و به رییس آموزش و پروش دستور داد هرچه زود تر ما را به دانشگاه فردوسی مشهد معرفی نماید.
ما خوشحال و شادمان،در پوست خود نمی گنجیدیم،
چون واقعا توان ادامه تحصیل در یک شهر دیگر را نداشتیم،
فردا صبح،
با مدارک تکمیلی رفتیم آموزش و پرورش استان تا مراحل اعزام را طی کنیم،
اما رییس آموزش و پرورش گفت :
متأسفانه شما نمیتوانید بروید.
پرسیدیم چرا...؟
گفت : این بورسیه لغو شده و سال آینده شاید اجرا شود.
شما آدرستونو بدید اگر خبری شد، بشما اطلاع میدیم.
من گفتم:
ولی دیروز که جناب هویدا گفتند.......
حرفم را قطع کرد وگفت :
همان جناب هویدا دیشب که تشریف بردند پایتخت، بمن گفتند اگر این نخبه گانتان آمدند بگویید فعلا دست نگهدارند تا سال بعد...
انگار آب سردی روی مان ریختند، جواب پدر و مادر و فامیلی که به همه گفته بودیم ما «مهندس» شدیم را چی بدهیم...؟
آنقدر ناراحت بودیم که یادمان رفت از رییس خداحافظی کنیم.
داشتیم با ناراحتی و بد و بیراه گفتن به هویدا و شاه و همه مسئولین از ساختمان که نه از چهار دیواری آموزش و پرورش بیرون می آمدیم که یکی ما را صدا زد.
برگشتیم ، نمی شناختیمش، سلام کردیم و گفت :
شما همون دانش آموزان نخبه هستین...؟
گفتیم : بله،
گفت : رییس آموزش و پرورش میخاد چهارتا از فامیلاشو که شرایط شما رو ندارن ، به دانشگاه مشهد معرفی کنه.
شما باید برید تهران و این مسئله رو به شخص هویدا بگید.
و رفت....
چهار نفری به هم نگاه کردیم و دراین فکر بودیم که ، ما که پول نداریم تا تهران برویم، ضمن اینکه تا حالا تهران نرفتیم، چطور پیدا کنیم هویدا را...؟
اما از طرفی ازاینکه داشت آینده مون ازبین میرفت ناراحت بودیم.
وضع مان طوری نبود که به پدر و مادرمون بگیم پول بدید ما بریم تهران.
من دایی داشتم که قاچاق سیگار میکرد و وضعش خیلی خوب بود.
چهار نفری رفتیم خونه اش و جریان رو گفتیم.
دایی ام بما پنجاه تومان،(پنج تا صد ریالی)بما داد ،آنقدر خوشحال شدیم که خدامیداند.
تازه آدرس یکی از مشتریانش را که برایش سیگار می فرستاد تهران بما داد و گفت با تاکسی مستقیم برید منزل این بنده خدا.
سر از پا نمیشناختیم، همانروز عصر بلیط اتوبوس گرفتیم و حالا به چه بدبختی رسیدیم تهران بماند،
لباسهای کهنه مان گرد و خاکی شده بود و موها و سروصورتمان همه خاکی.
بعداز شستشوی سروصورتمان و تکاندن لباسهامان در سرویس بهداشتی ترمینال ، تاکسی گرفتیم و آدرس دوست دایی ام را دادم.
اتفاقا منزلش نزدیک ترمینال بود و راننده تاکسی انسان شریفی بود، ما محو ساختمانها و خیابانها و مناظر تهران شده بودیم که راننده تاکسی گفت این همون منزل مورد نظرشماست.
بعد از تشکر و حساب کردن کرایه رفتیم درب منزل را زدیم و آقا پسری آمد و خودمان را معرفی کردیم ، و رفت داخل و بعد از چند دقیقه مرد جا افتاده و خوش چهره ای آمد و بعداز احوالپرسی ما را برد داخل ، و بهترین و لذیذ ترین «چای» عمرم را آنجا خوردم، چون من چای زیاد میخورم ولی سه روزی بود که چای نخورده بودم.
از نگاه خانواده این بنده خدا می فهمیدیم که از دیدن لباسها(محلی)و کهنه و چهره های بهم ریخته مان بسیار متعجب بودن.
قرارشد استراحتی بکنیم و آخر وقت بریم دفتر نخست وزیری.
وقتی از خواب بیدار شدیم ، هوا کاملا تاریک شده بود.
سریع دوستان رو بیدار کردم و گفتم بلند شید شب شد.
مثل دیوانه ها دور خود میچرخیدیم و حرص میخوردیم.
دوست دایی ام که صدای ما را شنیده بود وارد اطاق شد و گفت خیلی خسته بودین.
گفتیم ،چرا بیدارمان نکردین...؟گقت ،دیدم حسابی خسته اید حیفم آمد ،مشکلی نیست فردا صبح اول وقت میریم.
بنده خدا حسابی برای ما زحمت کشیدن.
به درخواست «علی» آقا، دوست دایی ام ، رفتیم دوشی هم گرفتیم و حسابی سرحال شدیم.
شاید بخاطر راه زیادی که در اتوبوس بودیم بدنمان بو میداده.
هرچی بود خیلی حال داد.
بعدم شام آورد و ما چون خیلی گرسنه بودیم امان ندادیم.
و سرسفره شام ،که با سفره های ما خیلی فرق داشت، جریان خود را برایشان تعریف کردم، چون برای اولین بار بود که می دیدیم سر سفره که یک یا چند غریبه نشستن ، خانواده میزبان هم مینشینند، ما اصلا رسم نداشتیم.
ادامه در بخش 2👇
@Library_Telegram
بخش ۱
سالها پیش، زمان حکومت شاه،
«هویدا» به استان سیستان و بلوچستان آمد،
دستور داد، دانش آموزان نخبه ای که شرایط مالی خوبی ندارند ،
میتوانند با هزینه دولت (بورسیه)ادامه تحصیل دهند،
فقط معدلشان بالای نوزده باشد،،
در تمام استان چهار نفر بودیم که این شرایط را داشتیم،
پس از شنیدن این خبر رفتیم استانداری و خود را به هویدا معرفی کردیم و مدارک تحصیلی خودرا ارائه کردیم،
سه نفر اهل سنت و یک نفر اهل تشیع بودیم،
ایشان بعداز دیدن مدارک ما گفتند فورا پیگیر کارهای تان باشید و به رییس آموزش و پروش دستور داد هرچه زود تر ما را به دانشگاه فردوسی مشهد معرفی نماید.
ما خوشحال و شادمان،در پوست خود نمی گنجیدیم،
چون واقعا توان ادامه تحصیل در یک شهر دیگر را نداشتیم،
فردا صبح،
با مدارک تکمیلی رفتیم آموزش و پرورش استان تا مراحل اعزام را طی کنیم،
اما رییس آموزش و پرورش گفت :
متأسفانه شما نمیتوانید بروید.
پرسیدیم چرا...؟
گفت : این بورسیه لغو شده و سال آینده شاید اجرا شود.
شما آدرستونو بدید اگر خبری شد، بشما اطلاع میدیم.
من گفتم:
ولی دیروز که جناب هویدا گفتند.......
حرفم را قطع کرد وگفت :
همان جناب هویدا دیشب که تشریف بردند پایتخت، بمن گفتند اگر این نخبه گانتان آمدند بگویید فعلا دست نگهدارند تا سال بعد...
انگار آب سردی روی مان ریختند، جواب پدر و مادر و فامیلی که به همه گفته بودیم ما «مهندس» شدیم را چی بدهیم...؟
آنقدر ناراحت بودیم که یادمان رفت از رییس خداحافظی کنیم.
داشتیم با ناراحتی و بد و بیراه گفتن به هویدا و شاه و همه مسئولین از ساختمان که نه از چهار دیواری آموزش و پرورش بیرون می آمدیم که یکی ما را صدا زد.
برگشتیم ، نمی شناختیمش، سلام کردیم و گفت :
شما همون دانش آموزان نخبه هستین...؟
گفتیم : بله،
گفت : رییس آموزش و پرورش میخاد چهارتا از فامیلاشو که شرایط شما رو ندارن ، به دانشگاه مشهد معرفی کنه.
شما باید برید تهران و این مسئله رو به شخص هویدا بگید.
و رفت....
چهار نفری به هم نگاه کردیم و دراین فکر بودیم که ، ما که پول نداریم تا تهران برویم، ضمن اینکه تا حالا تهران نرفتیم، چطور پیدا کنیم هویدا را...؟
اما از طرفی ازاینکه داشت آینده مون ازبین میرفت ناراحت بودیم.
وضع مان طوری نبود که به پدر و مادرمون بگیم پول بدید ما بریم تهران.
من دایی داشتم که قاچاق سیگار میکرد و وضعش خیلی خوب بود.
چهار نفری رفتیم خونه اش و جریان رو گفتیم.
دایی ام بما پنجاه تومان،(پنج تا صد ریالی)بما داد ،آنقدر خوشحال شدیم که خدامیداند.
تازه آدرس یکی از مشتریانش را که برایش سیگار می فرستاد تهران بما داد و گفت با تاکسی مستقیم برید منزل این بنده خدا.
سر از پا نمیشناختیم، همانروز عصر بلیط اتوبوس گرفتیم و حالا به چه بدبختی رسیدیم تهران بماند،
لباسهای کهنه مان گرد و خاکی شده بود و موها و سروصورتمان همه خاکی.
بعداز شستشوی سروصورتمان و تکاندن لباسهامان در سرویس بهداشتی ترمینال ، تاکسی گرفتیم و آدرس دوست دایی ام را دادم.
اتفاقا منزلش نزدیک ترمینال بود و راننده تاکسی انسان شریفی بود، ما محو ساختمانها و خیابانها و مناظر تهران شده بودیم که راننده تاکسی گفت این همون منزل مورد نظرشماست.
بعد از تشکر و حساب کردن کرایه رفتیم درب منزل را زدیم و آقا پسری آمد و خودمان را معرفی کردیم ، و رفت داخل و بعد از چند دقیقه مرد جا افتاده و خوش چهره ای آمد و بعداز احوالپرسی ما را برد داخل ، و بهترین و لذیذ ترین «چای» عمرم را آنجا خوردم، چون من چای زیاد میخورم ولی سه روزی بود که چای نخورده بودم.
از نگاه خانواده این بنده خدا می فهمیدیم که از دیدن لباسها(محلی)و کهنه و چهره های بهم ریخته مان بسیار متعجب بودن.
قرارشد استراحتی بکنیم و آخر وقت بریم دفتر نخست وزیری.
وقتی از خواب بیدار شدیم ، هوا کاملا تاریک شده بود.
سریع دوستان رو بیدار کردم و گفتم بلند شید شب شد.
مثل دیوانه ها دور خود میچرخیدیم و حرص میخوردیم.
دوست دایی ام که صدای ما را شنیده بود وارد اطاق شد و گفت خیلی خسته بودین.
گفتیم ،چرا بیدارمان نکردین...؟گقت ،دیدم حسابی خسته اید حیفم آمد ،مشکلی نیست فردا صبح اول وقت میریم.
بنده خدا حسابی برای ما زحمت کشیدن.
به درخواست «علی» آقا، دوست دایی ام ، رفتیم دوشی هم گرفتیم و حسابی سرحال شدیم.
شاید بخاطر راه زیادی که در اتوبوس بودیم بدنمان بو میداده.
هرچی بود خیلی حال داد.
بعدم شام آورد و ما چون خیلی گرسنه بودیم امان ندادیم.
و سرسفره شام ،که با سفره های ما خیلی فرق داشت، جریان خود را برایشان تعریف کردم، چون برای اولین بار بود که می دیدیم سر سفره که یک یا چند غریبه نشستن ، خانواده میزبان هم مینشینند، ما اصلا رسم نداشتیم.
ادامه در بخش 2👇
@Library_Telegram
📝 خاطره ای از هویدا
بخش ۲
بعد از شام هم با ماشین ژیان علی آقا رفتیم چرخی در شهر زدیم و حسابی خوش گذشت.
ومن همیشه به این فکر میکردم، اگر علی آقا نبود با این پول ما که فقط برای برگشت بود چکار میکردیم...؟ شاید دوستان من هم همین فکر را میکردند،
برگشتیم منزل و بعداز چند ساعت صحبت از وضعیت مردم استان مان و فقرو محرومیتها، خوابیدیم، من و دوستانم خیلی استرس داشتیم.
فردا صبح به اتفاق علی آقا رفتیم دفتر جناب هویدا،
بدون فوت وقت رفتیم به دفتر ایشان و همه محو لباسها و سر وضع ما که تازه بهتر شده بود ، بودند.
ایشان تا ما وارد اطاقشان شدیم از پشت میزش بلند شد و با تک تک ما دست و روبوسی کرد، و ما را روی مبل های چرم مشکی کنار میزش نشاند و خودش هم کنار ما نشست، و گفت :
خب بسلامتی رفتید ثبت نام کردید...؟
من به نمایندگی از طرف دوستانم گفتم :
نخیر، قربان، رییس آموزش و پرورش استان میخاد چهار نفر از فامیلاشو جای ما بفرسته، برای همین آمدیم خدمت شما.
چنان برافروخته شد که ماهم ترسیدیم، بلند شد، ماهم بلند شدیم و گفت :
گوه خورده مردیکه دزد،
غلط کرده بی پدر ...،
و به شخصی که اونجا نشسته بود گفت فورا تلفن رییس آموزش و پرورش زاهدان را برایم بگیر.
آن مرد گرفت و گوشی را داد به جناب هویدا،
فریاد میزد :
از امروز میری نیکشهر(یکی از شهرستانهای واقعا محروم و دور افتاده استان) و بعنوان نامه بر خودتو معرفی میکنی،
الان ابلاغت را میفرستم، نمیدونم اون بابا چی گفت ،که هویدا گفت :
چرا میخایی حق این جوانان رو ضایع کنی...؟
چرا نمیذاری اینها فردا برای کشورشون کسی بشن...؟
اگر فامیلهای تو امتیازات رو دارن میگفتی.
ولی حق این جوونا را ضایع نمیکردی.
فردا صبح نامه ی شروع به کارت در نیکشهر رو برایم تلگراف کن،
و گوشی را داد به همان مرد.
و بما گفت میروید و وسایلتان برمیدارید و میروید مشهد،
معرفی نامه هم نمیخاد،
خودم هماهنگ میکنم، فقط اسامی ونام پدر تونو به منشی من بدید.
و منشی را خواست و گفت اسامی اینها رو بگیر و کمکشان کن.
از ایشان خداحافظی کردیم و ایشان تا دم درب اطاقشان همراهمان آمدند،
ما همانجا احساس کردیم برای خودمان شخصیتی هستیم.
رفتیم خدمت منشی و اسامی خود و پدر مان را دادیم و ایشون پاکتی بما داد
ما فکر کردیم آدرس و یا معرفی نامه به دانشگاه مشهد هست.
رفتیم منزل علی آقا و هر چه اصرار کرد شب نروید، گفتیم هر لحظه اش دیره و بابت همه زحمات خودش و خانواده ش ازش تشکر کردیم، و دعوت کردیم حتما تشریف بیارن استان ما تا جبران کنیم،
ایشان مارا تا ترمینال هم رساند، وقتی رفت به دوستانم گفتم نه نهار میخوریم و نه شام، یکم نان خشک و پنیر میگیریم و میخوریم چون پول بلیط کم میاریم.
بلیط خریدیم و منتظر حرکت اتوبوس بودیم که من پاکتی که منشی داده بود را درآوردم تا ببینم چه نوشته.
دیدم مبلغ چهارصد تومان(چهارتا هزارریالی) داخلش هست که برای هرنفرمان صدتومانه.
اونجا بود که فهمیدم چرا به منشی گفت ،«کمکشان کنید»،،
✍️ از خاطرات مهندس مصطفی عبدالهی
اینکه در اون روزگار چقدر به باسواد شدن مردم مخصوصا مردم محروم سیستان و بلوچستان، اهمیت میدادن،
اینکه بخاطر تخلف یک مدیر سریعا او را عزل کرد و حق مظلوم را از ظالم گرفت،
اینکه ،انسانیت و شرافت از راننده تاکسی گرفته تا علی آقایی که با وجودی که غریبه بودیم و ناآشنا به شهر نه کرایه بیشتر گرفت و نه بیخودی چرخاندمان درشهر، و با اینکه علی آقا هنوز دایی بنده را ندیده و فقط باهم کار تجاری میکردن ولی برایمان سنگ تمام گذاشت،
اینها همه بماند،
اینکه چهار نفر از محرومترین منطقه کشور، با ظاهری متوسط و لباس محلی، بدون تشریفات و وقت قبلی گرفتن، با «نخست وزیر» کشور دیدار میکنن، رو هرگز نمیشود اسمی برایش گذاشت.
امروز این چهار دانشجو بورسیه ای که من افتخار آشنایی از نزدیک با دو نفرشان را دارم ، از بهترین و بزرگترین مهندسین «سازه» کشور هستند که خدمات بسیار زیادی به مردم استان مان کردند، و درحال حاضر دوران باز نشستگی خود را میگذرانند،.. /سپهر آزادی
@Library_Telegram
بخش ۲
بعد از شام هم با ماشین ژیان علی آقا رفتیم چرخی در شهر زدیم و حسابی خوش گذشت.
ومن همیشه به این فکر میکردم، اگر علی آقا نبود با این پول ما که فقط برای برگشت بود چکار میکردیم...؟ شاید دوستان من هم همین فکر را میکردند،
برگشتیم منزل و بعداز چند ساعت صحبت از وضعیت مردم استان مان و فقرو محرومیتها، خوابیدیم، من و دوستانم خیلی استرس داشتیم.
فردا صبح به اتفاق علی آقا رفتیم دفتر جناب هویدا،
بدون فوت وقت رفتیم به دفتر ایشان و همه محو لباسها و سر وضع ما که تازه بهتر شده بود ، بودند.
ایشان تا ما وارد اطاقشان شدیم از پشت میزش بلند شد و با تک تک ما دست و روبوسی کرد، و ما را روی مبل های چرم مشکی کنار میزش نشاند و خودش هم کنار ما نشست، و گفت :
خب بسلامتی رفتید ثبت نام کردید...؟
من به نمایندگی از طرف دوستانم گفتم :
نخیر، قربان، رییس آموزش و پرورش استان میخاد چهار نفر از فامیلاشو جای ما بفرسته، برای همین آمدیم خدمت شما.
چنان برافروخته شد که ماهم ترسیدیم، بلند شد، ماهم بلند شدیم و گفت :
گوه خورده مردیکه دزد،
غلط کرده بی پدر ...،
و به شخصی که اونجا نشسته بود گفت فورا تلفن رییس آموزش و پرورش زاهدان را برایم بگیر.
آن مرد گرفت و گوشی را داد به جناب هویدا،
فریاد میزد :
از امروز میری نیکشهر(یکی از شهرستانهای واقعا محروم و دور افتاده استان) و بعنوان نامه بر خودتو معرفی میکنی،
الان ابلاغت را میفرستم، نمیدونم اون بابا چی گفت ،که هویدا گفت :
چرا میخایی حق این جوانان رو ضایع کنی...؟
چرا نمیذاری اینها فردا برای کشورشون کسی بشن...؟
اگر فامیلهای تو امتیازات رو دارن میگفتی.
ولی حق این جوونا را ضایع نمیکردی.
فردا صبح نامه ی شروع به کارت در نیکشهر رو برایم تلگراف کن،
و گوشی را داد به همان مرد.
و بما گفت میروید و وسایلتان برمیدارید و میروید مشهد،
معرفی نامه هم نمیخاد،
خودم هماهنگ میکنم، فقط اسامی ونام پدر تونو به منشی من بدید.
و منشی را خواست و گفت اسامی اینها رو بگیر و کمکشان کن.
از ایشان خداحافظی کردیم و ایشان تا دم درب اطاقشان همراهمان آمدند،
ما همانجا احساس کردیم برای خودمان شخصیتی هستیم.
رفتیم خدمت منشی و اسامی خود و پدر مان را دادیم و ایشون پاکتی بما داد
ما فکر کردیم آدرس و یا معرفی نامه به دانشگاه مشهد هست.
رفتیم منزل علی آقا و هر چه اصرار کرد شب نروید، گفتیم هر لحظه اش دیره و بابت همه زحمات خودش و خانواده ش ازش تشکر کردیم، و دعوت کردیم حتما تشریف بیارن استان ما تا جبران کنیم،
ایشان مارا تا ترمینال هم رساند، وقتی رفت به دوستانم گفتم نه نهار میخوریم و نه شام، یکم نان خشک و پنیر میگیریم و میخوریم چون پول بلیط کم میاریم.
بلیط خریدیم و منتظر حرکت اتوبوس بودیم که من پاکتی که منشی داده بود را درآوردم تا ببینم چه نوشته.
دیدم مبلغ چهارصد تومان(چهارتا هزارریالی) داخلش هست که برای هرنفرمان صدتومانه.
اونجا بود که فهمیدم چرا به منشی گفت ،«کمکشان کنید»،،
✍️ از خاطرات مهندس مصطفی عبدالهی
اینکه در اون روزگار چقدر به باسواد شدن مردم مخصوصا مردم محروم سیستان و بلوچستان، اهمیت میدادن،
اینکه بخاطر تخلف یک مدیر سریعا او را عزل کرد و حق مظلوم را از ظالم گرفت،
اینکه ،انسانیت و شرافت از راننده تاکسی گرفته تا علی آقایی که با وجودی که غریبه بودیم و ناآشنا به شهر نه کرایه بیشتر گرفت و نه بیخودی چرخاندمان درشهر، و با اینکه علی آقا هنوز دایی بنده را ندیده و فقط باهم کار تجاری میکردن ولی برایمان سنگ تمام گذاشت،
اینها همه بماند،
اینکه چهار نفر از محرومترین منطقه کشور، با ظاهری متوسط و لباس محلی، بدون تشریفات و وقت قبلی گرفتن، با «نخست وزیر» کشور دیدار میکنن، رو هرگز نمیشود اسمی برایش گذاشت.
امروز این چهار دانشجو بورسیه ای که من افتخار آشنایی از نزدیک با دو نفرشان را دارم ، از بهترین و بزرگترین مهندسین «سازه» کشور هستند که خدمات بسیار زیادی به مردم استان مان کردند، و درحال حاضر دوران باز نشستگی خود را میگذرانند،.. /سپهر آزادی
@Library_Telegram
👍2
#تلنگر
آدم ها در مقابل تغيير ٤ گروهند:
١- تغيير را مي سازند؛
٢- تغيير را پيش بيني مي كنند؛
٣- با تغيير، تغيير مي كنند؛
٤- در برابر تغيير مقاومت مي كنند؛
گروه اول كار آفرينان،
گروه دوم مديران،
گروه سوم طبقه متوسط،
گروه چهارم افراد نادان !
هميشه شما انتخاب ميکنید کدام باشید ...
@Library_Telegram
آدم ها در مقابل تغيير ٤ گروهند:
١- تغيير را مي سازند؛
٢- تغيير را پيش بيني مي كنند؛
٣- با تغيير، تغيير مي كنند؛
٤- در برابر تغيير مقاومت مي كنند؛
گروه اول كار آفرينان،
گروه دوم مديران،
گروه سوم طبقه متوسط،
گروه چهارم افراد نادان !
هميشه شما انتخاب ميکنید کدام باشید ...
@Library_Telegram
📚 تکنیک ساندویچ چیست؟
تا به حال برای شما پیش آمده است که بخواهید خبر ناخوشایند یا مطلب ناراحت کننده ای را به کسی بگویید و یا نکتهای منفی را به دوستی متذکر شوید ولی ندانید چگونه موضوع را عنوان کنید که کمتر ناراحت یا دلخور شود؟
متخصصان علوم رفتاری در این زمان تکنیک ساندویچ را پیشنهاد می دهند.
به این طریق که برای کم کردن اثر ناخوشایند یک پیام یا خبر منفی، آن را در میان دو عبارت یا خبر مثبت قرار داده و به مخاطب عرضه کنید.
به این صورت:
«جمله مثبت، جمله منفی، جمله مثبت»
به عنوان مثال:
احمد تو دانش آموز سختکوشی هستی، اگرچه نمره ریاضیت کمتر از سطح انتظاره، ولی در دروس فارسی و علوم نمرات عالی کسب کردی.
مامان، تو خیلی مهربونی، اگرچه گاهی به خاطر تذکرهای زیادت ناراحت میشم، ولی می دونم خیلی دوستم داری.
و...
قرار دادن جمله منفی در بین دو جمله مثبت از شدت اثر تخریبی آن کم کرده و با اشاره به نکات مثبت، فرد احساس می کند فقط نکات منفی دیده نشده، رعایت انصاف شده و به همین دلیل انگیزه بیشتری برای تغییر و بهبود شرایط خواهد داشت.
این نکته مهم را به خاطر بسپارید که برای بیان نکات مثبت لازم نیست اغراق کنید یا به دروغ ویژگی مثبتی را به کسی نسبت دهید، این کار اثر معکوس خواهد گذاشت. هر کسی ویژگی های مثبت فراوانی دارد که با کمی دقت متوجه آن ها خواهید شد.
@Library_Telegram
تا به حال برای شما پیش آمده است که بخواهید خبر ناخوشایند یا مطلب ناراحت کننده ای را به کسی بگویید و یا نکتهای منفی را به دوستی متذکر شوید ولی ندانید چگونه موضوع را عنوان کنید که کمتر ناراحت یا دلخور شود؟
متخصصان علوم رفتاری در این زمان تکنیک ساندویچ را پیشنهاد می دهند.
به این طریق که برای کم کردن اثر ناخوشایند یک پیام یا خبر منفی، آن را در میان دو عبارت یا خبر مثبت قرار داده و به مخاطب عرضه کنید.
به این صورت:
«جمله مثبت، جمله منفی، جمله مثبت»
به عنوان مثال:
احمد تو دانش آموز سختکوشی هستی، اگرچه نمره ریاضیت کمتر از سطح انتظاره، ولی در دروس فارسی و علوم نمرات عالی کسب کردی.
مامان، تو خیلی مهربونی، اگرچه گاهی به خاطر تذکرهای زیادت ناراحت میشم، ولی می دونم خیلی دوستم داری.
و...
قرار دادن جمله منفی در بین دو جمله مثبت از شدت اثر تخریبی آن کم کرده و با اشاره به نکات مثبت، فرد احساس می کند فقط نکات منفی دیده نشده، رعایت انصاف شده و به همین دلیل انگیزه بیشتری برای تغییر و بهبود شرایط خواهد داشت.
این نکته مهم را به خاطر بسپارید که برای بیان نکات مثبت لازم نیست اغراق کنید یا به دروغ ویژگی مثبتی را به کسی نسبت دهید، این کار اثر معکوس خواهد گذاشت. هر کسی ویژگی های مثبت فراوانی دارد که با کمی دقت متوجه آن ها خواهید شد.
@Library_Telegram
نامه وزیر ما:
از طریق فضای مجازی آموزش بدید
شبکه آموزش پخش کند
شبکه های ایرانی نصب کنید
شاد نصب کنید
روبیکا نصب کنید
نصب کنید
یه کاری کنید
یه خاکی به سر کنید
معلم ها 😩😩😩
دانش آموزان 🤣🤣🤣
اولیا 😭😭😭
وزیر ☹️☹️☹️
نامه وزارت آموزش فرانسه به همه والدین در روزهاي قرنطينه :
والدین عزیز ؛
شما ممکن است تمایل به ایجاد یک برنامه دقیقه به دقیقه برای فرزندان خود داشته باشید. آنها امید زیادی به ساعت ها یادگیری دارند ، از جمله فعالیت های آنلاین ، آزمایش های علمی و بررسی کتاب. شما فناوری را محدود می کنید تا همه چیز تمام شود! اما اینجا چیزی است ...
فرزندان ما به همان اندازه که اکنون ما مي ترسيم، می ترسند. فرزندان ما نه تنها می توانند همه آنچه را که در اطرافشان می گذرد را بشنوند بلکه تنش و ترس مداوم ما را نیز احساس می کنند.
شما هرگز چنین چیزی را تجربه نکرده اید. اگرچه ایده عدم رفتن به مدرسه چند هفته عالی به نظر می رسد ، آنها احتمالاً تصور می کنند یک اوقات تفریحی مثل تعطیلات تابستانی وجود دارد.
نه !واقعیت این است که آنها در خانه به دام افتاده اند و دوستانشان را نمي بينند.
مشکلات رفتاری فرزندان شما طی چند هفته آینده افزایش می یابد. خواه این ترس ، عصبانیت و یا اعتراض از این باشد که آنها به طور عادی نمی توانند کارها را انجام دهند .
در هفته های آینده تشنج ، تنش و رفتارهای مخالف بیشتری از جانب آنها خواهید دید. این طبیعی است و در این شرایط انتظار مورد انتظار است.
آنچه کودکان اکنون به آن احتیاج دارند این است که احساس راحتی و دوست داشتن کنند. به آنها اين احساس را بدهيد که همه چیز خوب خواهد بود. و این می تواند به معنای اختلال در برنامه شما و دوست داشتن فرزندانتان کمی بیشتر باشد. با هم خمير كنيد، شيريني ، پيتزا ، نان بپزيد و تصاویر را رنگ کنید. با هم ديگر بازي كنيد. و فیلم تماشا کنید. با هم یک آزمایش علمی انجام دهید یا سفرهای مجازی به باغ وحش پیدا کنید. کتاب را شروع کنید و به عنوان یک خانواده با هم بخوانید. نه اينكه زیر پتوهای گرم بخوابيد و كاري انجام ندهيد.
از عقب ماندن درسهاي مدرسه نگران نباشید.همه كودكان همين شرايط را دارند و همه چیز خوب خواهد شد. وقتی دوباره در کلاس هستیم ، همه این دوره را اصلاح خواهیم کرد و آنها را در همان مکان قرار خواهیم داد. معلمان خبرگان اين موضوع هستند! با فرزندان خود دعوا نکنید زیرا آنها نمی خواهند ریاضی انجام دهند. بر سر فرزندان خود فریاد نکشید که چرا از برنامه ات پيروي نمي كني؟
در پایان يك چيز و مهترين مساله را بگويم .سلامت روانی فرزندان ما از مهارت های دانشگاهی آنها مهمتر خواهد بود. و آنچه که آنها در این مدت احساس کردند ، مدت ها پس از ناپدید شدن خاطره آنچه در این چهار هفته انجام داده اند ، در ذهن آنها خواهد ماند. هر روز در مورد شاد كردن خود و آنها فکر کنید.
ایمن بمانيد
#تربیتی #اجتماعی
@Library_Telegram
از طریق فضای مجازی آموزش بدید
شبکه آموزش پخش کند
شبکه های ایرانی نصب کنید
شاد نصب کنید
روبیکا نصب کنید
نصب کنید
یه کاری کنید
یه خاکی به سر کنید
معلم ها 😩😩😩
دانش آموزان 🤣🤣🤣
اولیا 😭😭😭
وزیر ☹️☹️☹️
نامه وزارت آموزش فرانسه به همه والدین در روزهاي قرنطينه :
والدین عزیز ؛
شما ممکن است تمایل به ایجاد یک برنامه دقیقه به دقیقه برای فرزندان خود داشته باشید. آنها امید زیادی به ساعت ها یادگیری دارند ، از جمله فعالیت های آنلاین ، آزمایش های علمی و بررسی کتاب. شما فناوری را محدود می کنید تا همه چیز تمام شود! اما اینجا چیزی است ...
فرزندان ما به همان اندازه که اکنون ما مي ترسيم، می ترسند. فرزندان ما نه تنها می توانند همه آنچه را که در اطرافشان می گذرد را بشنوند بلکه تنش و ترس مداوم ما را نیز احساس می کنند.
شما هرگز چنین چیزی را تجربه نکرده اید. اگرچه ایده عدم رفتن به مدرسه چند هفته عالی به نظر می رسد ، آنها احتمالاً تصور می کنند یک اوقات تفریحی مثل تعطیلات تابستانی وجود دارد.
نه !واقعیت این است که آنها در خانه به دام افتاده اند و دوستانشان را نمي بينند.
مشکلات رفتاری فرزندان شما طی چند هفته آینده افزایش می یابد. خواه این ترس ، عصبانیت و یا اعتراض از این باشد که آنها به طور عادی نمی توانند کارها را انجام دهند .
در هفته های آینده تشنج ، تنش و رفتارهای مخالف بیشتری از جانب آنها خواهید دید. این طبیعی است و در این شرایط انتظار مورد انتظار است.
آنچه کودکان اکنون به آن احتیاج دارند این است که احساس راحتی و دوست داشتن کنند. به آنها اين احساس را بدهيد که همه چیز خوب خواهد بود. و این می تواند به معنای اختلال در برنامه شما و دوست داشتن فرزندانتان کمی بیشتر باشد. با هم خمير كنيد، شيريني ، پيتزا ، نان بپزيد و تصاویر را رنگ کنید. با هم ديگر بازي كنيد. و فیلم تماشا کنید. با هم یک آزمایش علمی انجام دهید یا سفرهای مجازی به باغ وحش پیدا کنید. کتاب را شروع کنید و به عنوان یک خانواده با هم بخوانید. نه اينكه زیر پتوهای گرم بخوابيد و كاري انجام ندهيد.
از عقب ماندن درسهاي مدرسه نگران نباشید.همه كودكان همين شرايط را دارند و همه چیز خوب خواهد شد. وقتی دوباره در کلاس هستیم ، همه این دوره را اصلاح خواهیم کرد و آنها را در همان مکان قرار خواهیم داد. معلمان خبرگان اين موضوع هستند! با فرزندان خود دعوا نکنید زیرا آنها نمی خواهند ریاضی انجام دهند. بر سر فرزندان خود فریاد نکشید که چرا از برنامه ات پيروي نمي كني؟
در پایان يك چيز و مهترين مساله را بگويم .سلامت روانی فرزندان ما از مهارت های دانشگاهی آنها مهمتر خواهد بود. و آنچه که آنها در این مدت احساس کردند ، مدت ها پس از ناپدید شدن خاطره آنچه در این چهار هفته انجام داده اند ، در ذهن آنها خواهد ماند. هر روز در مورد شاد كردن خود و آنها فکر کنید.
ایمن بمانيد
#تربیتی #اجتماعی
@Library_Telegram
👏2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
شهردار استانبول در ویدئویی مردم رو به ماندن در خانه و سفارش آنلاین کتاب با تخفیف ویژه تشویق کرد و یکی از کتابهایی که او توصیه کرده، کتاب ماهی سیاه کوچولو اثر صمد بهرنگی است👌
@Library_Telegram
@Library_Telegram
یکی از قوانینی که در زمان رضاشاه تصویب شد، قانون روزهای تعطیلی مغازه ها و ادارات بود. به این ترتیب هر کس به خواست خود و بدون دلیل موجّهی نمی توانست مغازه اش را ببندد. روزی رضاشاه با اتوموبیلش از خیابانی میگذشت که متوجّه شد مغازه ای بسته است .
ناراحت شد و دستور داد که صاحب آن مغازه را پیدا کنند و نزد او بیاورند .
کاشف به عمل آمد که صاحب مغازه یک عرق فروش ارمنی است. آن مرد را نزد رضاشاه آوردند. شاه پرسید : پدر سوخته چرا مغازه ات را بسته ای؟
مرد ارمنی جواب داد قربانت گردم ، امروز روز شهادت حضرت مسلم بن عقیل است و من فکر کردم صلاح نیست در این روز عرق بفروشم . رضاشاه دستور تحقیق داد و دیدند که حقّ با عرق فروش ارمنی است...
آنوقت رضا شاه عرق فروش را مرخص کرد و رو به همراهانش کرد و گفت: در این مملکت یک مرد واقعی داریم , آنهم خانم فخر الدوله است و یک مسلمان واقعی داریم آنهم قاراپط ارمنی است...
منبع:رضا شاه از خاطرات سلیمان بهبودی
@Library_Telegram
ناراحت شد و دستور داد که صاحب آن مغازه را پیدا کنند و نزد او بیاورند .
کاشف به عمل آمد که صاحب مغازه یک عرق فروش ارمنی است. آن مرد را نزد رضاشاه آوردند. شاه پرسید : پدر سوخته چرا مغازه ات را بسته ای؟
مرد ارمنی جواب داد قربانت گردم ، امروز روز شهادت حضرت مسلم بن عقیل است و من فکر کردم صلاح نیست در این روز عرق بفروشم . رضاشاه دستور تحقیق داد و دیدند که حقّ با عرق فروش ارمنی است...
آنوقت رضا شاه عرق فروش را مرخص کرد و رو به همراهانش کرد و گفت: در این مملکت یک مرد واقعی داریم , آنهم خانم فخر الدوله است و یک مسلمان واقعی داریم آنهم قاراپط ارمنی است...
منبع:رضا شاه از خاطرات سلیمان بهبودی
@Library_Telegram
☕️ قطعه ای از کتاب
...«رفقای تودهای داشتیم که پس از عبور از مرز آنها را روانه زندان و اردوگاههای کار اجباری کردند، اما بعد از گذشت یک سال و نیم از زندان و شکنجه روحی و جسمی، هنوز در اردوگاه به دور از چشم ماموران جلسه حزبی میگذاشتند و در این جلسات به این نتیجه میرسیدند که بیشک مقامات شوروی دارند اعتقاد و استحکام آنها را آزمایش میکنند» ببینید که عمق فاجعهی جزم اندیشی و تعصب تا به کجا نمیرود..؟
در واقع اين مادر شکنجههاست که تو عاشق نظامی باشی و در عین حال زندانی همان نظام لعنتی، یعنی زندان در زندان.....
📕 جامعهشناسی خودمانی
✍ حسن نراقی
@Library_Telegram
...«رفقای تودهای داشتیم که پس از عبور از مرز آنها را روانه زندان و اردوگاههای کار اجباری کردند، اما بعد از گذشت یک سال و نیم از زندان و شکنجه روحی و جسمی، هنوز در اردوگاه به دور از چشم ماموران جلسه حزبی میگذاشتند و در این جلسات به این نتیجه میرسیدند که بیشک مقامات شوروی دارند اعتقاد و استحکام آنها را آزمایش میکنند» ببینید که عمق فاجعهی جزم اندیشی و تعصب تا به کجا نمیرود..؟
در واقع اين مادر شکنجههاست که تو عاشق نظامی باشی و در عین حال زندانی همان نظام لعنتی، یعنی زندان در زندان.....
📕 جامعهشناسی خودمانی
✍ حسن نراقی
@Library_Telegram
📕 کتاب خاطرات مردم شناسان ایران
✍ ژیلا مشیری
این کتاب حاوی خاطرات میدانی مردم شناسان ایرانی است که نسلهای متفاوتی از آنها را در بر دارد. مردمشناسی ایرانی که بیش از 70 سال از عمر آن میگذرد، نیازمند ثبت گونههای متفاوت رویکردهای میدانی، روششناسی، نظام نظری و پیشینه ادبی خود است. اگرچه انسانشناسانی چون دکتر نعمتالله فاضلی به چاپ آثار ارزشمندی به زبان انگلیسی در بررسی تاریخ انسانشناسی ایرانی اقدام کردهاند و میتوان به ضمیمه کتاب ارزشمند درآمدی بر انسانشناسی دکتر ناصر فکوهی نیز اشاره داشت و سلسله مقالات حمیدرضا دالوند در مجله فرهنگ و مردم، با این حال ثبت اسناد و تاریخ شفاهی مردمشناسی و انسانشناسی ایرانی از دو جهت مورد توجه باید قرار گیرد، نخست اهمیت ثبت تاریخی دورههای مردمشناسی و انسانشناسی ایرانی که در صورت بیتوجهی به این موضوع، جبران آن غیر ممکن خواهد بود و از سوی دیگر نقد ادبیات مردم شناختی و انسان شناختی ایران از زاویه درون بهگونهای که موقعیت انسان شناس روی زمین قابل ارزیابی و توصیف باشد. از سوی دیگر این خاطرات و تاریخ شفاهی، ضعفهای ادرای و ساختار مراکز انسانشناسی و مردمشناسی ایران را طی 100 سال اخیر به منظور رفع آن آشکار خواهد ساخت. از این روی میتوان خاطرات مردم شناسان ایرانی را گامی در راه ثبت تاریخ شفاهی مردمشناسی ایرانی تلقی کرد.
@Library_Telegram
✍ ژیلا مشیری
این کتاب حاوی خاطرات میدانی مردم شناسان ایرانی است که نسلهای متفاوتی از آنها را در بر دارد. مردمشناسی ایرانی که بیش از 70 سال از عمر آن میگذرد، نیازمند ثبت گونههای متفاوت رویکردهای میدانی، روششناسی، نظام نظری و پیشینه ادبی خود است. اگرچه انسانشناسانی چون دکتر نعمتالله فاضلی به چاپ آثار ارزشمندی به زبان انگلیسی در بررسی تاریخ انسانشناسی ایرانی اقدام کردهاند و میتوان به ضمیمه کتاب ارزشمند درآمدی بر انسانشناسی دکتر ناصر فکوهی نیز اشاره داشت و سلسله مقالات حمیدرضا دالوند در مجله فرهنگ و مردم، با این حال ثبت اسناد و تاریخ شفاهی مردمشناسی و انسانشناسی ایرانی از دو جهت مورد توجه باید قرار گیرد، نخست اهمیت ثبت تاریخی دورههای مردمشناسی و انسانشناسی ایرانی که در صورت بیتوجهی به این موضوع، جبران آن غیر ممکن خواهد بود و از سوی دیگر نقد ادبیات مردم شناختی و انسان شناختی ایران از زاویه درون بهگونهای که موقعیت انسان شناس روی زمین قابل ارزیابی و توصیف باشد. از سوی دیگر این خاطرات و تاریخ شفاهی، ضعفهای ادرای و ساختار مراکز انسانشناسی و مردمشناسی ایران را طی 100 سال اخیر به منظور رفع آن آشکار خواهد ساخت. از این روی میتوان خاطرات مردم شناسان ایرانی را گامی در راه ثبت تاریخ شفاهی مردمشناسی ایرانی تلقی کرد.
@Library_Telegram
خاطرات مردمشناسان ایران.pdf
3.4 MB
📕 کتاب خاطرات مردم شناسان ایران
✍ ژیلا مشیری
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_bot
✍ ژیلا مشیری
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_bot