کتابخانه تلگرام
111K subscribers
2.9K photos
710 videos
10.5K files
2K links
انواع کتاب کمیاب و ممنوعه
رمان، داستان
علمی، تخیلی، آموزشی
تاریخی، سیاسی
مطالب و داستانهای آموزنده و ...

ارتباط با ادمین:⬇️
@Library_Telegram_Bot

صفحه اینستاگرام کانال⬇️
https://www.instagram.com/library_telegram/
Download Telegram
Forwarded from همه چی، هیچی
کجا رفت آن دانش و هوش ما؟
که شد مهر میهن فراموش ما
که انداخت آتش در این بوستان؟
کز آن سوخت جان و دل دوستان
چه کردیم کین گونه گشتیم خار؟
خرد را فکندیم این سان ز کار
نبود این چنین کشور و دین ما
کجا رفت آیین دیرین ما؟
به یزدان که این کشور آباد بود
همه جای مردان آزاد بود
نه دشمن دراین بوم و بر لانه داشت
نه بیگانه جایی در این خانه داشت
از آنروز دشمن بما چیره گشت
که ما را روان و خرد تیره گشت
بیاریم باز آب رفته بجوی
مگر زان بیابیم باز آبروی. ‌
چنین گفت فردوسی پاکزاد : چو ایران نباشد تن من مباد
بر این بوم و بر زنده یک تن مباد
همه روی یکسر به جنگ آوریم
جهان بر بد اندیش تنگ آوریم
ز بهر بر و بوم و پیوند خویش
زن و کودک وخرد و فرزند خویش
همه سر به سر تن به کشتن دهیم
از آن به که کشور به دشمن دهیم
این شعار مردم ایران است:
🗣( فارس،لک، لر، بلوچ، کورد، ارمنی...، آذری قلب منی❤️ )🗣

@hychy
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
☕️ قطعه ای از کتاب

برای آنکه آدمی براستی انسان باشد و از حیوان ذاتا و واقعا تفاوت یابد، باید آرزوی انسانی‌اش به نحو مؤثر بر آرزوی حیوانی‌اش چیره شود.

همۀ آرزوهای حیوانی در واپسین تحلیل، تابع آرزوی او برای نگهداری جان خویش است. پس آرزوی انسانی باید بر این آرزوی نگهداری جان فائق آید. به سخن دیگر، آدمی، انسانیت خود را محقق نمی‌کند مگر آنکه جان حیوانی‌اش را به پیروی از آرزوی انسانی خویش به خطر اندازد.

📕 خدایگان و بنده

✍ گئورگ ویلهلم هگل
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎
@Library_Telegram
📕 ارزش میراث صوفیه

✍ عبدالحسین زرینکوب

مؤلف در کتاب ارزش میراث صوفیه درباره اینکه صوفیه چگونه از زهد آغاز شد و به محبت گرایید و سرانجام آن چیزی شد که امروزه می شناسیم، توضیح داده است. این کتاب حاوی یک تحقیق علمی در مورد قلمرو عرفان، زهد و محبت، شیخ و خانقاه، حکمت صوفیه و ارزیابی نقاط مثبت و منفی در آراء و عملکرد صوفیان می باشد. همچنین درباره تاریخ، عقاید صوفیه و آداب و رسوم بزرگان این قوم سخن به میان آمده است .
از مقدمه کتاب:
آن چه در طی این یادداشت ها آمده است، جستجویی است در تاریخ تصوف، با کوششی برای ارزیابی میراث صوفیه. قسمتی از این یادداشت ها، چند سال پیش، بی هیچ نظمی خاص و به صورت مقالاتی دنباله دار، در مجله ی یغما انتشار یافت و چون آن سلسله مقالات را بعضی دوستان پسندیدند و سودمند دیدند، دیگر بار طبع تمام یادداشت ها، به صورت کامل و مرتب، ضرورت تازه یافت و اکنون به گونه ی کتابی جداگانه - که چندین برابر مقالات مندرج در یغماست - به چاپ می رسد. البته ارزیابی میراث صوفییه و مطالعه ی تطبیقی در عرفان عام داستانی دراز است و حاجت به تحقیقات بسیار دارد. در این مختصر، نویسنده فقط خواسته است دورنمایی ترسیم کند از دنیای صوفیه و زشتی ها و زیبایی هایی که در آن است.

@Library_Telegram
ارزش میراث صوفیه از زرین کوب.pdf
26.7 MB
📕 ارزش میراث صوفیه

✍ عبدالحسین زرینکوب

➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_bot
❤1👍1
#اندکی_تفکر


★درکشوری که مادری حاضر به
ازدواج دخترش با یک معلم ِ جوان نمی شود!
★در کشوری که دانش آموزان یک
مدرسه، ساندویچ بعد ازظهرشان
را از دکّه معلمشون خریداری می کنند!
★در کشوری که معلمش نهار نخورده
سریع خود را برای دادن سرویس به
تاکسی تلفنی محله اش معرفی می کند!
★در کشوری که یک معلم ، سرویس ایاب و ذهاب ِ مدرسه دانش آموزان خود می باشد .
★در کشوری که بالاترین دغدغه های
معلمینش چگونه زیستن آبرومندانه است!
در این گونه کشور :

★پست های کلیدی کشورش با عدم
شایسته سالاری و رانت خواری معین
می گردد و برای استخدام جوانان
باید دم ِ دیگری را دید!
★وهرگاه معلم این گونه فراموش شود :
نیاز از طریق غیر مشروع رخنه می کند
و باب ِ فساد در مدرسه باز می شود،
آن گاهم است که تقلب در مدرک
وامتحان خود نمایی می کند!


@Library_Telegram
🔸ما و توهمِ آزادی..!

زمانی که موسولینی دستور زندانی شدنِ گرامشی را صادر کرد این جمله را بر زبان آورده بود؛
نباید اجازه داد که این مغز فکر کند!
گرامشی در زندان اما درخشان‌ترین آثارش را نوشت تا فاشیسمِ زمانهء ما برای سرکوب ِتفکر ترفندهای دیگری بیابد.
به این ترتیب روح موسولینی در کالبد بوروکراسی زندگی دوباره یافت.
زندانها ملایم تر و میله هایش درونی شدند، تا نام دیگری بیابند؛ مدرسه
مجازات و سرکوب رنگ باختند و تشویق و پاداش سربرآوردند.
قدرت نامرئی شد اما قربانیانش را هر روز مرئی تر ساخت.
ابزار قدرت این بار قضاوتهای بهنجار ساز بود، سلسله مراتبی از پاییدن که فرد را رام و آرام سازد!
فوکو توضیح می دهد که چگونه خرده مجازتهای مربوط به زمان(تاخیر غیبت) مربوط به فعالیت( بی توجهی، سهل انگاری، بی همتی) مربوط به رفتار(بی ادبی و نافرمانی) مربوط به سخن گفتن( پرحرفی، گستاخی) مربوط به بدن( ایستارهای نادرست، اداهای نامربوط) و مربوط به مسائل جنسی( بی نزاکتی و بی حیایی) به شدت اعمال می شود، تا دریابیم که نبودن در زندان فقط توهمی از آزادی را برای ما ایجاد کرده است!
اگر زندانها پس از ارتکاب جرم ما را حبس می کنند اکنون شبکه های حبسی از همان بدو زندگی ما را در آغوش می کشند.
زندانبانان اکنون با امتحاناتشان و اخم و لبخندهایشان کماکان سعی در اجرای فرمان موسولینی دارند؛
نباید اجازه داد این مغزها فکر کنند
برشت در وصف حال ما چنین سروده است:
آنچه در تو کوه بود هموارش کردند و دره ات را پر، بر تو اکنون راهی صاف می گذرد...

👤عادل ایرانخواه

@Library_Telegram
✅ چرا امارات؟


دست کم ۱۰ و بلکه ۱۵ سال است که هدف استراتژی اسرائیل (اشغالگر) قرار دادن جمهوری اسلامی ایران به جای خود به عنوان سیبل هدفی بین اعراب و بلکه مسلمانان بوده است.‌ هیچ گمانی نداشته و بارها بازگو کرده ام که مناسبات اعراب- اسرائیل حداکثر در ۲۰۲۰ آغاز خواهد شد. به اغلب احتمال تا ۲۰۲۲، یا پایان ۲۰۲۳، بیشتر و بلکه همه کشورهای جنوب خلیج فارس پای در راه مصر، اردن و امارات نهاده و مناسبات تنگاتنگ پنهان کنونی خود با اسرائیل را آشکار خواهند ساخت. ولی چرا این سلسله دوم(پس از مصر و اردن) با امارات آغاز شد؟! چرا امارات خطر کرده و پیشگام این کاروان شده است؟! چرا پنج عضو دیگر شورای همکاری، یعنی عربستان، عمان، قطر، کویت و بحرین به عنوان بُزجلودار برگزیده نشدند و این مسئولیت به امارات متحده عربی واگذار شد؟! در حالی که کمترین گمانی ندارم این رشته سر دراز دارد. چرا؟

۱- اهمیت بازرگانی

چرا جمهوری‌اسلامی واکنش رسمی دیپلماتیک در خوری نسبت به امارات نشان نداد؟ چرا حتی بر پایه عرف بین الملل، بالاترین نماینده ایران در امارات فراخوانده نشد؟ و...

پاسخ به این پرسش ها روشن است:

زیرا امارات شریان اصلی کنونی فعالیت های بازرگانی- بانکی جمهوری‌اسلامی است. زیرا هزاران شرکت اماراتی با مدیریت و سرمایه ایرانی در این کشور کار چنین تبادلاتی را انجام می‌دهند. به گمانم تصمیم سازان جمهوری اسلامی نمی خواهند با امارات به عنوان کانون اصلی بازرگانی دریایی ایران درگیر شوند.‌به گمانم واشنگتن ، تل آویو و ابوظبی، به این درز استراتژیک ایران بس آگاه بوده اند؛

۲- دو پیشرفته

اسرائیل(اشغالگر) و امارات، بین ۱۶ کشور تشکیل دهنده خاورمیانه و بلکه ۲۶ کشور خاورمیانه، آسیای مرکزی و قفقاز، از هر زاویه ای پیشرفته ترین دولت های هسته جهان اسلام به شمار می روند. روشن است که هر دو کشور نیازمند پیوستگی ارتباطات کلان باشند؛

۳- نیازهای دفاعی

امارات طی گفتگوهای سه جانبه اش برای رسمی سازی مناسباتش با اسرائیل، بی گمان خواهان دریافت پیشرفته ترین تسلیحات نظامی تهاجمی بوده است. به عنوان نمونه در آینده بس نزدیک، بین ۲۵ کشور مناطق مذکور، تنها این دو کشورند که دارای هواپیمای رادار گریز اف-۳۵ خواهند شد؛

۴- امن ترین
بین شش کشور شورای همکاری خلیج(فارس)، امارات متحده عربی نسبت به بحرین، کویت، قطر، سعودی و عمان، امن ترین کشور از دیدگاه درونی- برونی است.

✍️ یدالله کریمی پور

@Library_Telegram
👍1
📕 سانسور و آزادی مطبوعات

✍ کارل مارکس

🔄 حسن مرتضوی


سانسور مبارزه را نابود نمی کند بلکه آن را یک جانبه می کند، مبارزه ای آشکار را به مبارزه ای پنهان تبدیل می کند، مبارز بر سر اصول را به مبارزه ی اصول بدون قدرت با قدرتی بدون اصول تبدیل می کند.

سانسور حقیقی که بر ذات آزادی مطبوعات استوار است، همانا نقد است. این دادگاهی است که آزادی مطبوعا از خودش ایجاد می کند. سانسور نقدی است که در انحصار حکومت قرار می گیرد.

اما آیا هنگامی که سانسور نه علنی بلکه سرپوشیده است؛ هنگامی که نه تئوریک بلکه عملی است؛ هنگامی که نه فراتر از احزاب بلکه خود یک حزب است؛ هنگامی که نه چون چاقوی تیز خود بلکه قیچی کند خود سرانگی است؛ هنگامی که نقد می کند اما خود بدان تسلیم نمی شود؛ هنگامی که در جریان تحقق خویش خود را انکار می کند؛ و سرانجام هنگامی که آن قدر غیر انتقادی است که به نادرست فرد را جایگزین خرد عمومی، فرمان های مستبدانه را جایگزین اظهارات منطقی و لکه های مرکب را جایگزین لکه های نور خورشید، محذوفات نادرست سانسورچی را جایگزین ساختارهای ریاضی، و قدرت زمخت را جایگزین استدلال های تعیین کننده می کند، خصوصیت منطقی خود را از دست نمی دهد؟

@Library_Telegram
سانسور و آزادی مطبوعات.pdf
2.1 MB
📕 سانسور و آزادی مطبوعات

✍ کارل مارکس

🔄 حسن مرتضوی

➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_bot
#آیا_می_دانستید 💡

همه ما کم و بیش با کتاب معروف #مادام_بواری نوشته #گوستاو_فلوبر آشنا هستیم اما چیزی که نمی دانیم آن است که فلوبر برای نوشتن این اثر رنج فراوانی کشید.

فلوبر برای اینکه روی کارش متمرکز شود تصمیم گرفت یک برنامه سخت گیرانه روزانه را بر خودش تحمیل کند. او اغلب شب ها می نوشت چون در طی روز سروصداهای موجود مانع کار او می شدند و در طی روز هم فلوبر کار خاصی نمی کرد و اغلب در خانه می ماند و به امور روزمره مشغول می شد.

خود #فلوبر این دوره را چنین توصیف کرده است : «زندگی من طور کامل از لذت های دنیوی تهی بود، گاهی بخاطر نوشتن زیاد چنان دردی داشتم که باخودم می گفتم چرا بازوهایم جدا نمی شوند و یا از شدت فکر کردن زیاد حس می کردم #مغزم در حال ذوب شدن است چنان زجری می کشیدم که غیر قابل توصیف است و از طرفی به طور جنون آمیزی به کارم عشق می ورزیدم همانند #زاهدی که جامه ای زمخت بر تن دارد و علی رغم درد جسمی جامه اش را دوست دارد.»


@Library_Telegram
👍1
پهلوانان نمیمیرند


بعد از انقلاب از صدا و سیما جهت فیلم برداری و مصاحبه با پهلوان احمد وفادار به خانه او رفتند. روی دیوار عکسی بود که شاه بازوبند پهلوانی را به بازوی پهلوان می بست! کارکنان صدا و سیما از پهلوان خواستند تا آن عکس را بردارد و گفت و گو آغاز شود ولی او قبول نکرد

و با ناراحتی گفت: "اون زمان شاه مملکت بازوبند رو به بازوم بسته و این افتخار منه" بعد از این حرف با قهر از خانه او خارج شدند و مصاحبه ای انجام نشد! شش هفت ماه بعد این ماجرا(سال ۷۳) آمدند و به خانواده پهلوان خبر دادند که همه مدال ها و بازوبندهای او از موزه دزدیده شده!

پهلوان که از همه چیز خبر داشت گفت: "من رو بچه فرض کردید؟ موزه ای که توش پرنده پر نمیزد چطور چیزی دزدیده میشه؟" احمد وفادار اولین پهلوان کشور که سه سال پیاپی با شکست دادن کشتی گیران قدر آن زمان(سال ۲۹ عباس زندی- سال ۳۰ حسن کوره پز- سال ۳۱ آقا تختی) به او لقب "پهلوان ابدی ایران" را دادند.

کسی که تمام مدال ها و بازوبندهایش را به موزه امام رضا اهدا کرد ولی الان هیچ خبری از بازوبند و مدال های او نیست!

@Library_Telegram
📕 بالتازار و بلموندا

✍ ژوزه ساراماگو

رمان 'بالتازار و بلموندا 'روایت عشق دو جوان است که ماجرایش در پرتغال قرن هیجدهم اتفاق می‌افتد ;یعنی در فضای هول‌انگیز تفتیش عقاید, فقر بی امان, طاعون همه‌گیر و خرافات مذهبی .در یک سوی رویدادها 'دون ژان پنجم 'پادشاه پرتغال است ;جوانی کودن و بی اراده که شب‌ها را با راهبگان صومعه‌ها می‌گذراند و روزهایش را در همنشینی با درباریان چاپلوس, کشیشان گوش به فرمان, اشراف خوشامدگو, در کنار همسری گنگ و گرفتار تعصب و تنگ نظری‌های مذهبی که از اتریش تحفه آورده‌اند تا برای او ولیعهدی به دنیا بیاورد .در سوی دیگر, دو شخصیت حقیقی و تاریخی قرار دارد :یکی پدر بارتولومئو لورنسو ـ کشیش اعجوبه‌ای از اهالی برزیل ـ با ذهنی سرشار و حافظه‌ای استثنایی که می‌توانست همه آثار ویرژیل, هوراس, اووید, سنکا و بسیاری دیگر و نیز کتاب‌های عهد عتیق و عهد جدید و رساله‌های پولس قدیس و مانند آن را از حفظ بخواند, همه مباحث ارسطو را شرح دهد و ظرایف هر نوع دستگاه فلسفی را بشکافد .او کشیشی است که دستگاه تفتیش عقاید مدام در تعقیب اوست و پنهانی روی دستگاهی برای پرواز در آسمان کار می‌کند .شخصیت دیگر 'دومنیکو اسکارلاتی 'موسیقیدان ایتالیایی است که در سال 1721برای آموزش موسیقی به دختر آبله‌روی کم استعداد پادشاه به لیسبون فراخوانده می‌شود .با این همه, رمان دو شخصیت جذاب دارد که یکی بالتازار کهنه سربازی که یک دستش را در جنگ از دست داده ـ و دیگری 'بلموندا 'ـ پری‌روی ساده دل بی‌پروایی که مادرش را دادگاه تفتیش عقاید به اتهام جادوگری محکوم به تبعید در آنگولا کرده است .رابطه این دو رابطه عشقی عمیق و غبطه برانگیز است.

@Library_Telegram
❤1👍1
بالتازار و بلموندا.pdf
4.6 MB
📕 بالتازار و بلموندا

✍ ژوزه ساراماگو

➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_bot
☕️ قطعه ای از کتاب

لایه‌ٔ خارجی شما آن چهره‌ای است که رو به دنیا قرار دارد. این لایه خصوصیاتی را پنهان می‌کند که سایه‌ٔ شما را می‌سازد. سایه‌های ما آن‌قدر خوب استتار شده‌اند که اغلب ما یک چهره‌ به دنیا نشان میدهیم در حالی‌که در واقع آن روی کاملاً متضاد در درون ماست.

بعضی از مردم با ایجاد لایه‌ای سخت احساسات خود را مخفی می‌کنند یا نقابی از شوخ طبعی به چهره می‌زنند تا غم‌هایشان را پنهان کنند. کسانی که عقل کل هستند در واقع حماقت‌شان را پنهان می‌کنند و برخی دیگر که رفتارهایی خودخواهانه دارند، احساس ناامنی خود را پنهان میدارند.


📕 نیمه ی تاریک وجود

✍ #دبی_فورد

@Library_Telegram
📝📝«حتی روسپی‌های ما لیسانسه‌اند!»


♈️این جمله بیشتر به بندی از شعری آوانگارد می‌خورد تا اینکه جملۀ معروف یکی از معروف‌ترین دولتمردان قرن بیستم باشد. این جمله را کاسترو، رهبر کوبا گفته است: «فایدۀ انقلاب این است که حتی روسپی‌های ما لیسانسه‌اند!» کاسترو این را در ستایش حکومت و انقلابی که خود رهبرش بود گفت؛ آن هم در مستندی که می‌تواند بهترین تبلیغ برای یک دولتمرد سوسیالیست باشد! وقتی یکی از معروف‌ترین کارگردان‌های آمریکای کاپیتالیست به کوبا می‌رود، از گپ‌وگفت خود با کاسترو مستندی می‌سازد که به عنوان ساختۀ یکی از معروف‌ترین کارگردان‌های جهان در معتبرترین جشنوارۀ مستقل سینمایی (فستیوال ساندَنس) اکران می‌شود.

♈️اُلیور استون، کارگردان آمریکایی که سه اُسکار در کارنامه دارد و بارها هم نامزد اسکار شده است، در ۲۰۰۳ به کوبا رفت، سه روز با «فرمانده» ــ فیدل کاسترو ــ گشت زد و صحبت کرد. دو فیلمبردار، دوربین‌به‌دوش، این سه روز را ضبط کردند و این شد مبنای مستندی دربارۀ فیدل با عنوان «فرمانده». استون در فیلم مصاحبه‌کننده‌ای است که رابطۀ صمیمانه‌ای با کاسترو دارد و بیشتر به دو دوست قدیمی می‌مانند. استون کجا و کوبا کجا؟

♈️چندان از سینما نمی‌دانم، ولی تا این حد می‌فهمم که استون از آن دست هنرمندان آمریکایی است که هیچ‌گاه ترومای جنگ ویتنام در وجودشان التیام نیافت؛ کسانی که جهان را بر اساس جنگ ویتنام فهمیدند، همان جوان‌های ازهمه‌جابی‌خبری که از برکۀ اقیانوس‌گون اما در نهایت بستۀ آمریکا به مقصد ویتنام خارج شدند و در مواجهه با خون و باروت دنیای تخیلی‌‌شان ویران شد. استون در جوانی چند ماهی به عنوان داوطلب به ویتنام رفت چون به حرف پدرش ایمان داشت که می‌گفت: «جنگ ویتنام جنگ خوبیه چون کمونیست‌ها آدمای شروری‌اند و باید در برابرشان بجنگیم». طبعاً چنین برداشت ساده‌انگارانه‌ای خیلی زود ویران می‌شد و نتیجه چیزی شد که شخصیت هنری استون را ساخت! او همۀ عمرش به نابودی این توهم واکنش نشان داد.

♈️معروف‌ترین فیلم‌های ضدجنگ را ساخت («جوخه»، «متولد چهارم ژوئیه» و «بهشت و زمین»). توهم او ویران شده بود و باید از دنیای واقعی انتقام می‌گرفت، این ویژگی بسیاری از هنرمندانی است که چون در ابتدا درک عمیقی از جهان ندارند و دنیای خیالی‌شان نابود می‌شود، شروع می‌کنند به انتقامگیری جزم‌اندیشانه از واقعیت. البته کوکائین، ماریجوآنا و روانگردان‌ها همواره عصای دست الیور استون ماند تا شاید جایگزین توهمات ازدست‌رفته باشد. برای جنگیدن با واقعیت قدری توهم مصنوعی لازم است!
⚛
♈️الیور استون در اوج شهرت به رفیق کاسترو سری زد و فیلمی از او ساخت. انگار قهرمان زندگی‌اش را دیده بود؛ دربارۀ کاسترو می‌گفت: «او مرد بسیار مصممی است، بسیار اخلاقی است. خیلی نگران کشورش است. از این لحاظ آدم فداکاری است.» آری؛ یک ورشکستۀ جنگ ویتنام می‌تواند یک دیکتاتور را مردی «بسیار اخلاقی و فداکار» ببیند، چون همچنان باید آرواره‌اش را بر گلوی توهمات جوانی‌اش بفشارد!

♈️در این مستند تصویری خودمانی و آرمانی از کاسترو ترسیم می‌شود؛ بهترین روش برای پاره کردن آن تصویر دیوسازانه‌ای که شاید در رسانه‌های آمریکا از او ترسیم می‌شود. اما آیا این هم مصداق افتادن از آن سوی بام نیست؟ آیا همۀ واقعیت و جهان را باید بر مبنای دهنکجی به رسانه‌ها فهمید؟ آیا برای جنگیدن با دیوسازی باید به هر بهایی دیوزدایی کرد؟ کاسترو در این مستند فرصت می‌یابد مانند اخلاقمداری بزرگ با افتخار بگوید، ما در کوبا هیچ‌گاه کسی را شکنجه نکردیم! مگر تحمیل کردن یک زندگی اجباری سوسیالیستی به میلیون‌ها انسان برای یک عمر شکنجه نیست؟ دوران شکنجه با داغ و درفش که گذشته است!

♈️و همین‌جا کاسترو در ستایش نظام موفق خود می‌گوید: «حتی روسپی‌های ما لیسانسه‌اند». می‌خواهد بگوید سطح سواد در کوبا چنان بالا آمده که حتی روسپیان تحصیلات عالی دارند! اما این بیش از آنکه ستایش باشد، نشان می‌دهد حتی فرد تحصیل‌کرده هم بعید نیست کارش به روسپیگری رسد. این چه سیستمی است که فرد را لیسانسه می‌کند، اما مانع روسپیگری‌اش نمی‌تواند شود؟ اتفاقاً روسپیگری زمانی قابل توجیه است که بگوییم، روسپیان افرادی کم‌سواد، بی‌دانش و بی‌مهارتند! اگر کسی بگوید حتی معتادان ما دکتری دارند یا حتی معتادان ما پیش‌تر قهرمان ورزشی بودند، نشاندهندۀ این است که حتی دکتری گرفتن و قهرمانی نمی‌تواند فرد را از احتمال معتادشدن نجات دهد.

♈️اصلاً فرض کنیم این جملۀ کاسترو کنایی است و فقط لاف حکومتش را زده است. اما با این واقعیت که کوبا به ویژه در دهۀ ۱۹۹۰ یکی از مقاصد اصلی گردشگری جنسی بود ــ و همچنان کم‌وبیش هست ــ چه باید کرد؟ چه شد که کوبا معروف شد به «تایلندِ کارائیب»، با آنکه روسپیگری همواره در کوبا ممنوع بوده است؟


#کوبا، #کاسترو
تاریخ‌اندیشی

✍ مهدی تدینی

@Library_Telegram
🤔1
✅ گوش اگر گوش تو و ناله اگر نالۀ ماست...


همۀ بار سنگین و کمرشکن سیاست بر دوش اقتصاد افتاده است؛ اقتصادی که روز‌به‌روز شکننده‌تر می‌شود. سیاست اقتصاد را هیزم لوکوموتیو خود کرده است و ای کاش دست‌کم برای ادامۀ حرکت خودش هم که شده، قدری آینده‌نگرانه‌تر از تن اقتصاد بکَند و در کورۀ لوکوموتیوش بیندازد. رفته‌رفته کار به جایی می‌رسد که این لوکوموتیو برای راندن خود هر چه در قطار هست در کوره‌اش می‌اندازد؛ اول از واگن انبار شروع می‌کند، بعد واگن رستوران و بعد به ترتیب اولویت ادوات واگن‌هایش را می‌سوزاند تا پیش رود. در نهایت از قطار یک واگن اصلی می‌ماند و بقیۀ واگن‌ها سوختِ حرکت می‌شود...

این واگن‌سوزی تمثیلی است برای این‌که سیاست اقتصاد را سوخت حرکت خود کرده است. اما در اینجا مسافرانی هم هستند که در این فرایند سوزش به طور مستقیم درگیرند و این همان مسئله‌ای است که قصد دارم در این نوشته به آن اشاره کنم. سیاست اقتصاد را می‌سوزاند و تحمل این خودسوزی بر گرده ــ بهتر است بگویم بر پیکرِ ــ جامعه است. گاهی مسئله دعوا میان دو جناح سیاسی است؛ مثل دعوا میان دو نامزد انتخاباتی که پشت سرشان جامعه به دو اردوگاه رقیب تقسیم شده، یا مسئله دعوایی بزرگ میان دو حزب سیاسی بزرگ یا میان چند حزب است.در همۀ این موارد اقتصاد مانند ساحت یا طبقه‌ای جدا، در کمال آرامش ــ و فقط شاید با هزینه‌هایی جزئی ــ می‌چرخد و ترکش دعواهای سیاسی به جان اقتصاد نمی‌نشیند. برای همین است که گاهی می‌بینیم برخی کشورها با آنکه درگیر تندترین منازعات سیاسی‌اند، وضع اقتصادی‌شان چندان تحت تأثیر سیاست قرار نمی‌گیرد. (البته در یک نظام سیاسی سالم که آینۀ تمام‌نمای جامعه است، اصلاً این تضارب اقتصادی است که تازه تضارب سیاسی می‌آفریند، زیرا بازیگران اقتصادی بی‌درنگ نمایندگان سیاسی‌شان را برای دفاع از منافع خود بسیج می‌کنند. ولی مورد ما این نیست.)

اما آنچه ما سال‌هاست با آن روبروییم هزینه کردن اقتصاد برای سیاست است. آسیبی که در این فرایند به جامعه می‌خورد پیامدهای بلندمدتی دارد که هرگز نمی‌توان حتی آن‌ها را محاسبه کرد. مشکل هم این‌جاست که کسی به پیامدهای بلندمدت و چه‌بسا رفع‎ناشدنی این نابسامانی اقتصادی نمی‌اندیشد. این فشارهای اقتصادی جسم و جان جامعه را در بلندمدت می‌فرساید. روان‌پریشی می‌آورد، دریچه‌های قلب و قطر شریان‌های جامعه را چنان دچار آسیب می‌کند که احتمال سکته را پنجاه درصد بالا می‌برد. البته کسانی که به آسیب‌های فعلیِ فشار اقتصادی اهمیتی نمی‌دهند و گمان می‌کنند همۀ این‌ها قابل تحمل است، طبعاً به آسیب‌های بلندمدت نیز مطلقاً وقعی نمی‌نهند. برای همین خطاب من با کسانی است قدری دلسوزانه‌تر به این جامعه و مردمش می‌نگرند و مبنای تحلیلشان تبلیغات و مبارزات سیاسی نیست، بلکه درک دلسوزانه‌تری از کالبدشناسی اجتماعی دارند.

در یک دعوای سیاسی به سبک معمول، حتی اگر دعوا از نوع سرکوب بی‌محابا باشد، باز فقط بخشی از جامعه آسیب می‌بیند. اما وقتی اقتصاد این‌طور هزینه می‌شود، تمام اقشار، همۀ لایه‌های جامعه فارغ از اینکه اندیشۀ سیاسی‌شان چیست، آسیب می‌بینند. طلبۀ جوانی که در حوزه درس می‌خواند، دانشجویی که قصد تحصیل در غرب دارد، جوان حزب‌اللهی و جوان آتئیست، عزادار راستین محرم و تماشاگر نذری‌خور، کارمند ادارۀ ثبت احوال و کارمند نهاد ریاست‌جمهوری، معلم بینش اسلامی و معلم فیزیک، مادر چند شهید و پدر خواننده‌ای زیرزمینی، بستگان کسانی که در جریان شلیک به هواپیما جان باختند و بستگان کسانی که در پدافند هوایی و تمام ارکان نیروهای نظامی ایران کار می‌کنند، کسی که با پرایدی زهواردررفته مسافرکشی می‌کند و کسی که صبح ماشین خوش‌رکاب اداره را سوار می‌شود... همه و همه از این فشار اقتصادی آسیب می‌بینند و خوش‌خیالی محض است اگر کسی فکر کند چون کمتر آسیب می‌بیند از این برهه به سلامت عبور خواهد کرد (برای آینده هم که لابد می‌گوید «خدا بزرگ است»).

تضعیف جامعه، قطور شدن لایۀ فرودست، تنزل استانداردهای زندگی، شکننده‌تر و نازک‌تر شدن طبقۀ متوسط، مچاله‌شدن سفرۀ معیشتی، روان‌پریشی اجتماعی و گزندهای دیگری که در این سال‌ها بی‌پروا بر اقتصاد اجتماعی و روان جامعه وارد شده، دامن همه را می‌گیرد. فقط جبران مادیِ چند سال تورم کمرشکن در اقتصاد خانوار یک دهه طول می‌کشد. اما هشداری که من می‌دهم این مسائل ریاضیاتی و اقتصادی نیست. کم‌بنیه شدن اقتصاد و در مرحلۀ بعد جامعه پیامدهای کوتاه‌مدت و بلندمدت شمارش‌ناشدنی و پیش‌بینی‌ناشدنی دارد که همه در آن سهمیند. ای کاش وقتی در دوربین نگاه می‌کردید و با لبخندی مطمئن می‌گفتید همه‌چیز خوب است، واقعاً همه‌چیز خوب می‌شد...

✍️ مهدی تدینی

@Library_Telegram
👍1
☕️ قطعه‌ای از کتاب

وقاحت در زرادخانه‌ی کلامی نظامِ حاکم، مفهومی اخلاقی است که این مفهوم را نه برای تشریح و تبیین اخلاقیاتِ خود، بلکه در ارتباط با اخلاقیات دیگران مورد سوءاستفاده قرار می‌دهد. تصویر زنی عریان که موهایش را در معرض تماشای همگان می‌گذارد وقیح نیست، وقیح ژنرالی است در لباس کامل که مدال‌هایی را که در جنگ تجاوزکارانه به دست آورده است، به نمایش می‌گذارد.

📕 گفتاری در رهایی

✍ هربرت مارکوزه

@Library_Telegram
📕 بدنام کردن کمونیسم وسازگاری با امپریالیسم

✍ ریموند لوتا

ریاکاری و شرم اسلاوی ژیژک در بدبینی صادقانه اش

در شماره دسامبر۲۰۱۱-ژانویه۲۰۱۲ “نقد و بررسی مجله پلاتیپوس”(Platypus) یک مصاحبه با فیلسوف و نظریه‌پرداز فرهنگی، اسلاوی ژیژک اختصاص‌یافته است.این مصاحبه رگبارمتوالی‌ای می‌باشد از تحریف و کژاندیشی در خصوص تجربه تاریخی انقلاب و سوسیالیسم در قرن ۲۰، و همراه است با حمله‌ی فجیعِ بدون مطالعه و غیراصولی به سنتز نوین باب آواکیان از کمونیسم.
ظاهر افکار ژیژک در مورد کمونیسم به زرق‌وبرق، تفکر نوین و متفاوت ملبس شده است، اما در باطن نموداری می‌باشد از تکرار همان قطعه قدیمی و از مد افتاده‌ی روایت ضد کمونیسمِ غالب بورژوایی در مورد کمونیسم به‌عنوان تجربه‌ای “شکست‌خورده” و “دهشتناک”. ژیژک خود را به‌عنوان “ضد سرمایه‌داری” به تصویر می‌کشد، اما در صف پوزش خواهان از سرمایه‌داری امپریالیستی قرار می‌گیرد و سخن و کردارش در دفاع از سرمایه داری-امپریالیستی است.

این نتیجه‌ی نهایی‌ای است که اسلاوی ژیژک آن را “بدبینی صادقانه” می‌نامد.

@Library_Telegram
👎2👍1
بدنام کردن کمونیسم و سازگاری با امپریالیسم - ریموند لوتا.pdf
748.8 KB
📕 بدنام کردن کمونیسم وسازگاری با امپریالیسم

✍ ریموند لوتا

➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_bot
👎2👍1
📕 خواب عمو جان

✍ فئودر داستایوفسکی

ماریا آلکساندراونا ماسکالوا البته بانوی شهر مارداسوف است و در این مطلب هیچ شک و تردیدی نیست. رفتار وی چنان است که گوئی به کسی محتاج نمی باشد و بالعکس همه بوی احتیاج دارند و راستش رابگوئیم تقریبا هیچکس او را دوست ندارد...

اکثر داستان‌های وی همچون شخصیت خودش سرگذشت مردمی‌ست عصیان زده، بیمار و روان‌پریش. او ابتدا برای امرار معاش به کار ترجمه پرداخت و آثاری چون اورژنی گرانده اثر بالزاک و دون کارلوس اثر فریدریش شیلر را ترجمه کرد.
ایدئولوژیک خود موجه می‌دانستند. به همین خاطر آثار این نویسنده در تمام سال‌هایی که از آن می‌گذرد، چه در دوران قدرت گیری حکومت‌های تمامیت خواه قرن بیستم و چه امروزه که «کارزار علیه ترور» در جریان است، با چالش‌های زمانه تناسب دارند. او به خصوص به افکار و ایده‌هایی که پس از ده سال تبعید و بازگشت به سن پترزبورگ در میان روشنفکران رواج یافته بود به دیده شک می‌نگریست...

داستانی که داستایفسکی در این کتاب نقل می‌کند در قالب یک طنز سیاه و گزنده، روشنفکران هم دوره خود را به خاطر بازی کردن با ایده‌های انقلابی بدون آنکه بدانند انقلاب در عمل به چه معنایی است به نقد می‌کشد. داستان کتاب را در واقع می‌توان نسخه‌ای از حوادث واقعی دانست که در زمانی که داستایفسکی مشغول نگارش کتاب بود اتفاق می‌افتاد.

@Library_Telegram