خواب عمو جان (داستایفسکی).pdf
3.5 MB
📕 خواب عمو جان
✍ فئودر داستایوفسکی
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_bot
✍ فئودر داستایوفسکی
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_bot
*”هوا سرد است ، و امّیدی به تابستانِ فردا نیست !”*
شعری که فضای مجازی را تکان داده و حرفِ دلِ خیلی از مردمِ ایران است .
*هوا سرد است ، و امّیدی به تابستانِ فردا نیست/*
*چه خورشیدی؟ چه گرمایی؟ نه جانم این خبرها نیست/*
*دماوندی ، که سر تا پا چهل سال است ، یخ بسته!/*
*اگر آتش بگیرد هم ، حریفِ ﻏﻮﻝِ سرما نیست/*
*زمستان است و بورانی ، که سوزش خانمانسوز است/*
*جنابِ شیخ کاری کن ، که ایران رو به ویرانیست/*
*شعارِ انقلابِ ما ؛ رفاه و عدل و ایمان بود/*
*رفاه و عدل و ایمانی ، که سهمِ خانه ی ما نیست/*
*نه آرامش ، نه آسایش ، نه نانی مانده در سفره/*
*نه ایمانی به جا مانده ، نه آب و برق مجانیست!/*
*دیارِ کوورش و رستم ، پُر از یک مشتِ معتاد است/*
*اگر هم بابکی مانده ، نه خرّمدین ، که زنجانیست!*/
*عدالت نیست آقا جان ، مگر کوری؟ نمی بینی...؟/*
*که دزدِ خانه آزاد است ، و صاحبخانه زندانیست؟/*
*چه اسلامی؟ چه ایمانی؟ جنابِ شیخ باور کن!/*
*مسلمانی نه در ریش ، و نه داغِ رویِ پیشانیست/*
*دلت پیشِ خدا باشد ، سرت در دیگِ بیت المال!؟/*
*قضاوت با خودت ، امّا کجای این مسلمانیست؟/*
*خودم ناگفته میدانم ؛ جسارت کرده ام ، امّا.../*
*جنابِ شیخ کاری کن ، شرایط سخت ، بحرانیست/*
@Library_Telegram
شعری که فضای مجازی را تکان داده و حرفِ دلِ خیلی از مردمِ ایران است .
*هوا سرد است ، و امّیدی به تابستانِ فردا نیست/*
*چه خورشیدی؟ چه گرمایی؟ نه جانم این خبرها نیست/*
*دماوندی ، که سر تا پا چهل سال است ، یخ بسته!/*
*اگر آتش بگیرد هم ، حریفِ ﻏﻮﻝِ سرما نیست/*
*زمستان است و بورانی ، که سوزش خانمانسوز است/*
*جنابِ شیخ کاری کن ، که ایران رو به ویرانیست/*
*شعارِ انقلابِ ما ؛ رفاه و عدل و ایمان بود/*
*رفاه و عدل و ایمانی ، که سهمِ خانه ی ما نیست/*
*نه آرامش ، نه آسایش ، نه نانی مانده در سفره/*
*نه ایمانی به جا مانده ، نه آب و برق مجانیست!/*
*دیارِ کوورش و رستم ، پُر از یک مشتِ معتاد است/*
*اگر هم بابکی مانده ، نه خرّمدین ، که زنجانیست!*/
*عدالت نیست آقا جان ، مگر کوری؟ نمی بینی...؟/*
*که دزدِ خانه آزاد است ، و صاحبخانه زندانیست؟/*
*چه اسلامی؟ چه ایمانی؟ جنابِ شیخ باور کن!/*
*مسلمانی نه در ریش ، و نه داغِ رویِ پیشانیست/*
*دلت پیشِ خدا باشد ، سرت در دیگِ بیت المال!؟/*
*قضاوت با خودت ، امّا کجای این مسلمانیست؟/*
*خودم ناگفته میدانم ؛ جسارت کرده ام ، امّا.../*
*جنابِ شیخ کاری کن ، شرایط سخت ، بحرانیست/*
@Library_Telegram
Forwarded from کتابخانه تلگرام
لطفا کتابخانه تلگرام را در اینستاگرام دنبال بفرمایید.👇
https://www.instagram.com/library_telegram/
https://www.instagram.com/library_telegram/
https://www.instagram.com/library_telegram/
لطفا کانال صوتی کتابخانه تلگرام را دنبال بفرمایید👇
https://t.me/joinchat/AAAAAEJ1haNZ282Qp0FiTg
https://t.me/joinchat/AAAAAEJ1haNZ282Qp0FiTg
https://t.me/joinchat/AAAAAEJ1haNZ282Qp0FiTg
https://www.instagram.com/library_telegram/
https://www.instagram.com/library_telegram/
https://www.instagram.com/library_telegram/
لطفا کانال صوتی کتابخانه تلگرام را دنبال بفرمایید👇
https://t.me/joinchat/AAAAAEJ1haNZ282Qp0FiTg
https://t.me/joinchat/AAAAAEJ1haNZ282Qp0FiTg
https://t.me/joinchat/AAAAAEJ1haNZ282Qp0FiTg
کتابخانه تلگرام pinned «لطفا کتابخانه تلگرام را در اینستاگرام دنبال بفرمایید.👇 https://www.instagram.com/library_telegram/ https://www.instagram.com/library_telegram/ https://www.instagram.com/library_telegram/ لطفا کانال صوتی کتابخانه تلگرام را دنبال بفرمایید👇 https://t.me/j…»
*شعری زیبا از یک دبیر بازنشسته*
دیروز که دست از زدنِ تــار کشیدم،
افتادم و آهی ز دلِ زار کشیدم؛
درخواب فرو رفتم و در عالمِ رویا،
نقاش شدم صورتِ بسیار کشیدم؛
جَدّپدرم آمد و پرسید زحالم،
شکلِ قفسُ و مرغِ گرفتار کشیدم؛
گفتا:پسرم ازچه غمین و نگرانی ؟
تصویر بسی آدمِ بیکار کشیدم؛
گفتا:چه شدآن یار،که دائم به برت بود؟
یک عاشقِ سرگشتهٔ بیمار کشیدم؛
گفتا:مگر آن یار چه میگفت و چه میخواست؟
یک کلبه و دورش دوسه دیوار کشیدم؛
پرسید: جوانان،همه مشغول به کارند؟
تریاک و سرنگ و نخِ سیگار کشیدم؛
پرسید که: دهقانِ تهیدست غنی شد؟
دستان پُر از آبله و خار کشیدم؛
پرسید که: دزدانِ دغلباز کجایند؟
تصویر بسی حُجره به بازار کشیدم؛
گفتا: پسرانت زچه هستند مجرّد؟
شکل پسری بی کت و شلوار کشیدم؛
پرسید که اهلِ هنر و علم کجایند؟
پژمرده گُلی بین دوصدخار کشیدم؛
گفتا که:تورا رابطه با شیخ چطور است؟
یک بوته ای از پونه و از مار کشیدم؛
گفتا که:خدا داده زبانت که بگویی !
تصویر گلو، با رَسَنِ دار کشیدم ؛
گفتا که: بِکِش شکل خودت را که ببینم؛
یک طالبی لِه شده در بار کشیدم...
@Library_Telegram
دیروز که دست از زدنِ تــار کشیدم،
افتادم و آهی ز دلِ زار کشیدم؛
درخواب فرو رفتم و در عالمِ رویا،
نقاش شدم صورتِ بسیار کشیدم؛
جَدّپدرم آمد و پرسید زحالم،
شکلِ قفسُ و مرغِ گرفتار کشیدم؛
گفتا:پسرم ازچه غمین و نگرانی ؟
تصویر بسی آدمِ بیکار کشیدم؛
گفتا:چه شدآن یار،که دائم به برت بود؟
یک عاشقِ سرگشتهٔ بیمار کشیدم؛
گفتا:مگر آن یار چه میگفت و چه میخواست؟
یک کلبه و دورش دوسه دیوار کشیدم؛
پرسید: جوانان،همه مشغول به کارند؟
تریاک و سرنگ و نخِ سیگار کشیدم؛
پرسید که: دهقانِ تهیدست غنی شد؟
دستان پُر از آبله و خار کشیدم؛
پرسید که: دزدانِ دغلباز کجایند؟
تصویر بسی حُجره به بازار کشیدم؛
گفتا: پسرانت زچه هستند مجرّد؟
شکل پسری بی کت و شلوار کشیدم؛
پرسید که اهلِ هنر و علم کجایند؟
پژمرده گُلی بین دوصدخار کشیدم؛
گفتا که:تورا رابطه با شیخ چطور است؟
یک بوته ای از پونه و از مار کشیدم؛
گفتا که:خدا داده زبانت که بگویی !
تصویر گلو، با رَسَنِ دار کشیدم ؛
گفتا که: بِکِش شکل خودت را که ببینم؛
یک طالبی لِه شده در بار کشیدم...
@Library_Telegram
کلک کسی را کندن !
کلک آتشدان کلی و سفالین است که آهنگران از آن برای سرخ کردن فلزات استفاده می کردند تا بتوانند آهن و فلز گداخته را در روی سندان و زیر چکش به هر شکلی که بخواهند در بیاورند .
کلک مزبوربه شکل تقریبی گلدانهای معمولی ساخته می شد و در زیر آن سوراخی داشت که لوله دمیدن را از زیر زمین به آن متصل می کردند . آن گاه در داخل مقداری آتش و بر روی آن زغال سنگ یا زغال چوب می ریختند و با تلمبه مخصوصی از زیر کلک به آن می دمیدند تا زغالها کاملاً سرخ شود .
سپس آهن مورد نظر را در درون آتش می گذاشتند و باز هم به شدت می دمیدند تا آهن نیز گداخته شده به شکل آتش درآید و از آن تیشه و داس و تبر و بیل و کلنگ و انبر و... بسازند .
شبها که هوا تاریک می شود وسکنه دهات و روستاها در خانه های خویش خوابیده اند در دل شب به همان روستاها و روستاهای مجاور می روند و دستبرد می زنند . مردان جوگی هم برخی اسب و گاو می دزدند و شبانه به وسیله ایادی خویش حیوانات مسروقه را به نقاط دور دست می فرستند و به قیمت نازل می فروشند .
همین مسائل موجب می شود که بعضی مواقع بین روستاییان و جوگی ها اختلاف بروز می کند و گهگاه به منازعه و زد و خورد منتهی می شود . در این موقع کشاورزان قبل از هر کاری جلوی چادر جوگی می روند و کلکش را میکنند و به دور می اندازند . وقتی کلک کنده شد جوگی مجبور می شود اثاث و زندگی را جمع وبه جای دیگر کوچ کند .
"کلک را کندن" یعنی دفع و رفع مزاحمت کردن است که در ادوار گذشته به علت بی نظمی و نابسامانی کشور و عدم وجود امنیت بیشتر مورد استعمال داشت و به همین جهت در اصطلاحات عامیانه به صورت ضرب المثل درآمده است .
@Library_Telegram
کلک آتشدان کلی و سفالین است که آهنگران از آن برای سرخ کردن فلزات استفاده می کردند تا بتوانند آهن و فلز گداخته را در روی سندان و زیر چکش به هر شکلی که بخواهند در بیاورند .
کلک مزبوربه شکل تقریبی گلدانهای معمولی ساخته می شد و در زیر آن سوراخی داشت که لوله دمیدن را از زیر زمین به آن متصل می کردند . آن گاه در داخل مقداری آتش و بر روی آن زغال سنگ یا زغال چوب می ریختند و با تلمبه مخصوصی از زیر کلک به آن می دمیدند تا زغالها کاملاً سرخ شود .
سپس آهن مورد نظر را در درون آتش می گذاشتند و باز هم به شدت می دمیدند تا آهن نیز گداخته شده به شکل آتش درآید و از آن تیشه و داس و تبر و بیل و کلنگ و انبر و... بسازند .
شبها که هوا تاریک می شود وسکنه دهات و روستاها در خانه های خویش خوابیده اند در دل شب به همان روستاها و روستاهای مجاور می روند و دستبرد می زنند . مردان جوگی هم برخی اسب و گاو می دزدند و شبانه به وسیله ایادی خویش حیوانات مسروقه را به نقاط دور دست می فرستند و به قیمت نازل می فروشند .
همین مسائل موجب می شود که بعضی مواقع بین روستاییان و جوگی ها اختلاف بروز می کند و گهگاه به منازعه و زد و خورد منتهی می شود . در این موقع کشاورزان قبل از هر کاری جلوی چادر جوگی می روند و کلکش را میکنند و به دور می اندازند . وقتی کلک کنده شد جوگی مجبور می شود اثاث و زندگی را جمع وبه جای دیگر کوچ کند .
"کلک را کندن" یعنی دفع و رفع مزاحمت کردن است که در ادوار گذشته به علت بی نظمی و نابسامانی کشور و عدم وجود امنیت بیشتر مورد استعمال داشت و به همین جهت در اصطلاحات عامیانه به صورت ضرب المثل درآمده است .
@Library_Telegram
فساد نهادینه در ج. اسلامی یعنی همین
از کلاهی و عمامهای تا نظامی
دست همگی در یک کاسه است!
سندی درباره شراکت رضا مطلبی کاشانی و علیرضا پناهیان در ساخت یک ملک ۲۵۲ متری در منطقه دو تهران منتشر شده است.
رضا مطلبی کاشانی که بیشتر به اسم مالک "تک ماکارون" شناخته می شد از دوستان "احمد مروی" تولیت فعلی آستان قدس است. البته رفاقت آنها از زمان برعهده گرفتن ریاست دفتر رهبری از سوی مروی در قم آغاز شد. رفاقتی که ضلع سوم دیگری هم داشت یعنی ریاست وقت اداره اطلاعات قم که بعدها با حمایت و معرفی مروی به قوه قضائیه رفته و ریاست حفاظت این قوه را به عهده می گیرد.
گفته می شود که پرونده های متعدد رضا مطلبی کاشانی هم به علت همین رفاقت قدیمی بارها مسکوت مانده است. صد البته مروی هم حرمت این رفاقت را بعد از رفتن به آستان قدس نگاه داشته و مطلبی را به عنوان عضو هیئت امنای حرم مطهر رضوی انتخاب می کند تا افتخار آستان بوسی امام رئوف را داشته باشد!
در حالی که خود مطلبی علاقه به ایران و خطه خراسان نشان میدهد، اما خانواده وی بیشتر آب و هوای تورنتو را می پسندند و آنجا ساکن هستند و شاید یکی از همین ماشین های میلیاردی که در همین ایام محرم در این شهر برای حضرت حسین رژه می رفتند هم متعلق به فرزندان برومند مطلبی باشد.
در خصوص یکی از آقازاده های وی که داماد حجت الاسلام ابوترابی فرد، امام جمعه موقت تهران است، اطلاعی در دست نیست که با عروس خانم در ایران تشریف دارند یا در تورنتو.
ایشان عنایت ویژه ای هم به امر وقف دارند و صد البته که این امر هیچ ربطی به رفاقت ایشان با حجت الاسلام خاموشی ریاست سازمان اوقاف و کرایه ۲۴ هزار متر زمین در لواسان به مدت ده سال به ثمن بخس ماهی دو میلیون تومان ندارد!
شاید بتوان گفت رضا مطلبی کاشانی با تشکیل دو شبکه موازی یکی اقتصادی و دیگری عام المنفعه، چنان پوششی برای خود ساخته که توپ هم نمی تواند تکانش بدهد. اگرچه میلیون ها یورو ارز هم به اسم تک ماکارون و دیگر شرکت های خود گرفته باشد.
با نگاه کوتاهی معلوم می شود که او از آیت الله "جاودان" گرفته تا فرزند "علامه عسگری"؛ از "سید مصطفی میر لوحی" داماد آیت الله مهدوی کنی، تا "احمد مروی" تولیت آستان قدس، و "سید مرتضی نبوی صاحب امتیاز روزنامه رسالت و اعضای دیدبان شفافیت، ارتباط برقرار کرده است.
ای کاش دستگاه نظارتی عملکرد یکی از خیریه های رضا مطلبی کاشانی به نام ریحانه که با مشارکت سردار "علیرضا جزینی" مشاور جانشین فرمانده کل قوا در امور ناجا تاسیس کرده است، را مورد بررسی دقیق قرار دهد. شاید خیلی از رازها عیان شود.
✍ فریبرز کلانتری
(عکس رضا مطلبی کاشانی)
@Library_Telegram
از کلاهی و عمامهای تا نظامی
دست همگی در یک کاسه است!
سندی درباره شراکت رضا مطلبی کاشانی و علیرضا پناهیان در ساخت یک ملک ۲۵۲ متری در منطقه دو تهران منتشر شده است.
رضا مطلبی کاشانی که بیشتر به اسم مالک "تک ماکارون" شناخته می شد از دوستان "احمد مروی" تولیت فعلی آستان قدس است. البته رفاقت آنها از زمان برعهده گرفتن ریاست دفتر رهبری از سوی مروی در قم آغاز شد. رفاقتی که ضلع سوم دیگری هم داشت یعنی ریاست وقت اداره اطلاعات قم که بعدها با حمایت و معرفی مروی به قوه قضائیه رفته و ریاست حفاظت این قوه را به عهده می گیرد.
گفته می شود که پرونده های متعدد رضا مطلبی کاشانی هم به علت همین رفاقت قدیمی بارها مسکوت مانده است. صد البته مروی هم حرمت این رفاقت را بعد از رفتن به آستان قدس نگاه داشته و مطلبی را به عنوان عضو هیئت امنای حرم مطهر رضوی انتخاب می کند تا افتخار آستان بوسی امام رئوف را داشته باشد!
در حالی که خود مطلبی علاقه به ایران و خطه خراسان نشان میدهد، اما خانواده وی بیشتر آب و هوای تورنتو را می پسندند و آنجا ساکن هستند و شاید یکی از همین ماشین های میلیاردی که در همین ایام محرم در این شهر برای حضرت حسین رژه می رفتند هم متعلق به فرزندان برومند مطلبی باشد.
در خصوص یکی از آقازاده های وی که داماد حجت الاسلام ابوترابی فرد، امام جمعه موقت تهران است، اطلاعی در دست نیست که با عروس خانم در ایران تشریف دارند یا در تورنتو.
ایشان عنایت ویژه ای هم به امر وقف دارند و صد البته که این امر هیچ ربطی به رفاقت ایشان با حجت الاسلام خاموشی ریاست سازمان اوقاف و کرایه ۲۴ هزار متر زمین در لواسان به مدت ده سال به ثمن بخس ماهی دو میلیون تومان ندارد!
شاید بتوان گفت رضا مطلبی کاشانی با تشکیل دو شبکه موازی یکی اقتصادی و دیگری عام المنفعه، چنان پوششی برای خود ساخته که توپ هم نمی تواند تکانش بدهد. اگرچه میلیون ها یورو ارز هم به اسم تک ماکارون و دیگر شرکت های خود گرفته باشد.
با نگاه کوتاهی معلوم می شود که او از آیت الله "جاودان" گرفته تا فرزند "علامه عسگری"؛ از "سید مصطفی میر لوحی" داماد آیت الله مهدوی کنی، تا "احمد مروی" تولیت آستان قدس، و "سید مرتضی نبوی صاحب امتیاز روزنامه رسالت و اعضای دیدبان شفافیت، ارتباط برقرار کرده است.
ای کاش دستگاه نظارتی عملکرد یکی از خیریه های رضا مطلبی کاشانی به نام ریحانه که با مشارکت سردار "علیرضا جزینی" مشاور جانشین فرمانده کل قوا در امور ناجا تاسیس کرده است، را مورد بررسی دقیق قرار دهد. شاید خیلی از رازها عیان شود.
✍ فریبرز کلانتری
(عکس رضا مطلبی کاشانی)
@Library_Telegram
- قربانی تجاوز در پیشگاه پلیس!
مشاور پلیس: خب دخترم، خیلی ممنون که اومدی و شکایتت رو مطرح کردی. مسئول پرونده فردا میاد. من مشاور پلیسم و سعی دارم اگه بشه کمکی کنم. چند تا سؤال دارم.
دختر: خیلی ممنون خانم عزیز. بله حتماً. بفرمایید! نمیدونستم پلیس ایران هم برای قربانیان تجاوز مشاوره میذاره.
- بله، سیستم کار ما همینه. ببین دخترم. شما اینجا نوشتید که متهم در همون برخورد اول که شما رو تو کافه دید؛ بهتون گیر داد و میخواست شماره بده.
- چطور به دوستات گیر نداد؟ تا حالا بهش فکر کردی؟
- نه راستش. فکر نکردم.
- فکر نمیکنی اگه حجابت رو رعایت کرده بودی کار به اینجا نمیکشید؟
- ولی من روسری داشتم.
- بله. البته با مانتوی جلو باز.
- شما از کجا میدونی؟
- دخترم ما توی اون تاریخ تمام دوربینای اون کافه رو چک کردیم. ناراحت نشی اما با سر و وضعی که شما داشتید، پسر خود منم اگر بود ممکن بود بهت گیر بده.
- متوجه نمیشم. الان شما دارین به شکایت من رسیدگی میکنید یا خود من باید جواب پس بدم.
- ببین دخترم. من مشاور پلیسم. مسئول پرونده همونطور که گفتم کس دیگریه. دارم کمک میکنم به تو که بتونی بفهمی کجای راه رو اشتباه رفتی.
- اون آقا متجاوزه...
- خب حالا به اینم میرسیم. شما رفته بودی خونهاش؟ درسته؟
- اون روز نه... بعداً چند بار دیگه دیدمش و به بهانهٔ اینکه از کافه بدش میاد و کم میاد کافه بهم گفت بریم خونه بشینیم قهوه بخوریم و حرف بزنیم.
- به نظر خودت یک دختر نجیب توی یک چنین شرایطی چکار میکنه؟
- نمیدونم ولی من بهش اعتماد کردم. فکر کردم قراره فقط حرف بزنیم. نمیخواستم اُمُل به نظر بیام و فکر کنه از اونام که میترسم برم خونهٔ کسی.
- عزیزم. خیلی ببخشید اما اینکه «اُمُل» به نظر بیای برات خیلی سخت بود. ولی اینکه بری خونهاش و «خراب» به نظر بیای به نظرت اوکی بود؟
- خراب؟
- به نظر شما یک دختر سالم که تربیت درست داره، پا میشه بره خونهٔ نامحرم؟
- خانم عزیز یعنی الان من مقصرم؟!
- نه پس من مقصرم! من و همهٔ نیروی انتظامی مقصریم که انقدر نیرو نداشتیم که شماها رو از توی خیابون و کافهها جمع کنیم. اگه این کار رو کرده بودیم پسر مردمم اینجوری توی دردسر نیفتاده بود.
- من دیگه حرفی ندارم. بگین مسئول پرونده بیاد با ایشون صحبت کنم. شما توجیه نیستید که من شاکیام، نه متهم.
- بله. این هم که در خانهٔ این پسر، شربخمر کردی و شراب خوردی هم لابد جزء شکایتتونه.
- من شراب نخواسته بودم. خودش رفت دو تا ریخت و آورد.
- و تو هم خوردی؟ خب دخترم همین الان به شربخمر هم اقرار کردی. یعنی علیالحساب ۷۴ ضربه شلاق داری. ادامه بده. تعریف کن.
- چی رو ادامه بدم؟
- و بعد از مشروب هم سرتون گرم شد و اقدام به برقراری رابطهٔ نامشروع کردین. این رو هم قبول داری؟
- من دیگه چیزی متوجه نشدم. توی مشروبش چیزی ریخته بود که من گیج شدم. میشه بگید مسئول پرونده بیاد؟ من واقعاً مشاوره نمیخوام.
- میاد. عجله نکن. ایشون امروز مرخصیان، فردا میان.
- خب پس با اجازهتون من میرم فردا میام. مرسی بابت مشاوره!
- اختیار دارید. یعنی یک شب هم نمیخوای مهمون ما باشی؟
- منظورتون چیه؟
- والا خونه این و اون خوب میری میمونی. حالا یه شبم پیش ما بد بگذرون. شراب و آبکی و سیخکی و بوس و بغل و این چیزا نداریم. ولی خب موکت هست که بخوابی.
- من میخوام برم خونهمون. اصلاً شکایتی ندارم.
- باشه پرنسس. حالا در مورد شکایتتون فردا با مسئول پرونده صحبت کن. الان شاکی ماییم. علیالحساب تا همینجا سه تا جرم قطعی داری که خودت اعتراف کردی: بدحجابی، شرب خمر و رابطهٔ نامشروع.
- مسخرهست. این چه پلیسیه که برای کسی که بهش تجاوز شده پرونده درست میکنه؟ شما همدست متجاوزین یا قراره کمک کنید؟
- جرمت شد چهار تا. اهانت و افترا به مأمور قانون حین انجام وظیفه.
- ( دختر به گریه میافتد) تو رو خدا. فقط بذارین برم. شکایتی ندارم.
- همهتون مثل همید. اون موقع که جوان بدبخت مردم رو از راه به در کردی باید فکر اینجاش رو میکردی. من باید برم... یکی دوتا شاکی دیگه هم اومدن باید با اونام صحبت کنم. تو هم سعی کن سر و صدا نکنی که پروندهات سنگینتر نشه. اگه فردا با مسئول پرونده همکاری کنی شاید اهانتت رو گزارش نکردم.
- چشم. میتونم زنگ بزنم مامانم؟
- ما خودمون زنگ میزنیم. شما همهٔ لباساتو دربیار بذار تو این سبد. الان همکارم میاد برات لباس مخصوص اینجا رو میاره. اگه خواست بگردتت، همکاری کن.
- باید لخت شم!
- خُبه خُبه! همچین میگه باید لخت شم انگار بار اولشه. جلوی پسر مردم که خوب لخت میشی. حالا برای ما لپات گل میندازه؟ پاشو. پاشو حرف گوش بده که نه خودت اذیت بشی نه ما رو اذیت کنی. باریکلا!
✍ شراگیم زند، طنزنویس
@Library_Telegram
مشاور پلیس: خب دخترم، خیلی ممنون که اومدی و شکایتت رو مطرح کردی. مسئول پرونده فردا میاد. من مشاور پلیسم و سعی دارم اگه بشه کمکی کنم. چند تا سؤال دارم.
دختر: خیلی ممنون خانم عزیز. بله حتماً. بفرمایید! نمیدونستم پلیس ایران هم برای قربانیان تجاوز مشاوره میذاره.
- بله، سیستم کار ما همینه. ببین دخترم. شما اینجا نوشتید که متهم در همون برخورد اول که شما رو تو کافه دید؛ بهتون گیر داد و میخواست شماره بده.
- چطور به دوستات گیر نداد؟ تا حالا بهش فکر کردی؟
- نه راستش. فکر نکردم.
- فکر نمیکنی اگه حجابت رو رعایت کرده بودی کار به اینجا نمیکشید؟
- ولی من روسری داشتم.
- بله. البته با مانتوی جلو باز.
- شما از کجا میدونی؟
- دخترم ما توی اون تاریخ تمام دوربینای اون کافه رو چک کردیم. ناراحت نشی اما با سر و وضعی که شما داشتید، پسر خود منم اگر بود ممکن بود بهت گیر بده.
- متوجه نمیشم. الان شما دارین به شکایت من رسیدگی میکنید یا خود من باید جواب پس بدم.
- ببین دخترم. من مشاور پلیسم. مسئول پرونده همونطور که گفتم کس دیگریه. دارم کمک میکنم به تو که بتونی بفهمی کجای راه رو اشتباه رفتی.
- اون آقا متجاوزه...
- خب حالا به اینم میرسیم. شما رفته بودی خونهاش؟ درسته؟
- اون روز نه... بعداً چند بار دیگه دیدمش و به بهانهٔ اینکه از کافه بدش میاد و کم میاد کافه بهم گفت بریم خونه بشینیم قهوه بخوریم و حرف بزنیم.
- به نظر خودت یک دختر نجیب توی یک چنین شرایطی چکار میکنه؟
- نمیدونم ولی من بهش اعتماد کردم. فکر کردم قراره فقط حرف بزنیم. نمیخواستم اُمُل به نظر بیام و فکر کنه از اونام که میترسم برم خونهٔ کسی.
- عزیزم. خیلی ببخشید اما اینکه «اُمُل» به نظر بیای برات خیلی سخت بود. ولی اینکه بری خونهاش و «خراب» به نظر بیای به نظرت اوکی بود؟
- خراب؟
- به نظر شما یک دختر سالم که تربیت درست داره، پا میشه بره خونهٔ نامحرم؟
- خانم عزیز یعنی الان من مقصرم؟!
- نه پس من مقصرم! من و همهٔ نیروی انتظامی مقصریم که انقدر نیرو نداشتیم که شماها رو از توی خیابون و کافهها جمع کنیم. اگه این کار رو کرده بودیم پسر مردمم اینجوری توی دردسر نیفتاده بود.
- من دیگه حرفی ندارم. بگین مسئول پرونده بیاد با ایشون صحبت کنم. شما توجیه نیستید که من شاکیام، نه متهم.
- بله. این هم که در خانهٔ این پسر، شربخمر کردی و شراب خوردی هم لابد جزء شکایتتونه.
- من شراب نخواسته بودم. خودش رفت دو تا ریخت و آورد.
- و تو هم خوردی؟ خب دخترم همین الان به شربخمر هم اقرار کردی. یعنی علیالحساب ۷۴ ضربه شلاق داری. ادامه بده. تعریف کن.
- چی رو ادامه بدم؟
- و بعد از مشروب هم سرتون گرم شد و اقدام به برقراری رابطهٔ نامشروع کردین. این رو هم قبول داری؟
- من دیگه چیزی متوجه نشدم. توی مشروبش چیزی ریخته بود که من گیج شدم. میشه بگید مسئول پرونده بیاد؟ من واقعاً مشاوره نمیخوام.
- میاد. عجله نکن. ایشون امروز مرخصیان، فردا میان.
- خب پس با اجازهتون من میرم فردا میام. مرسی بابت مشاوره!
- اختیار دارید. یعنی یک شب هم نمیخوای مهمون ما باشی؟
- منظورتون چیه؟
- والا خونه این و اون خوب میری میمونی. حالا یه شبم پیش ما بد بگذرون. شراب و آبکی و سیخکی و بوس و بغل و این چیزا نداریم. ولی خب موکت هست که بخوابی.
- من میخوام برم خونهمون. اصلاً شکایتی ندارم.
- باشه پرنسس. حالا در مورد شکایتتون فردا با مسئول پرونده صحبت کن. الان شاکی ماییم. علیالحساب تا همینجا سه تا جرم قطعی داری که خودت اعتراف کردی: بدحجابی، شرب خمر و رابطهٔ نامشروع.
- مسخرهست. این چه پلیسیه که برای کسی که بهش تجاوز شده پرونده درست میکنه؟ شما همدست متجاوزین یا قراره کمک کنید؟
- جرمت شد چهار تا. اهانت و افترا به مأمور قانون حین انجام وظیفه.
- ( دختر به گریه میافتد) تو رو خدا. فقط بذارین برم. شکایتی ندارم.
- همهتون مثل همید. اون موقع که جوان بدبخت مردم رو از راه به در کردی باید فکر اینجاش رو میکردی. من باید برم... یکی دوتا شاکی دیگه هم اومدن باید با اونام صحبت کنم. تو هم سعی کن سر و صدا نکنی که پروندهات سنگینتر نشه. اگه فردا با مسئول پرونده همکاری کنی شاید اهانتت رو گزارش نکردم.
- چشم. میتونم زنگ بزنم مامانم؟
- ما خودمون زنگ میزنیم. شما همهٔ لباساتو دربیار بذار تو این سبد. الان همکارم میاد برات لباس مخصوص اینجا رو میاره. اگه خواست بگردتت، همکاری کن.
- باید لخت شم!
- خُبه خُبه! همچین میگه باید لخت شم انگار بار اولشه. جلوی پسر مردم که خوب لخت میشی. حالا برای ما لپات گل میندازه؟ پاشو. پاشو حرف گوش بده که نه خودت اذیت بشی نه ما رو اذیت کنی. باریکلا!
✍ شراگیم زند، طنزنویس
@Library_Telegram
گدای مشهوری بود به نام «عباس دَوس» که در گدایی مشهور بود.
روزی در حمام جوانی به نزد او آمد و گفت: «میخواهم از تو گدایی یاد بگیرم و شاگرد تو باشم»
عباس دَوس گفت: «گدایی شاگردی نمیخواهد، فقط سه قانون مهم دارد:
۱- گدایی کن از هر کسی که باشد
۲- گدایی کن هرجا که باشد
۳- حاصل گدایی را قبول کن هرچه باشد»
سپس عباس دَوس وارد حمام شد و به نورهخانه رفت تا موهای زائد بدنش را از بین ببرد.
ناگهان همان جوان به در زد و گفت: «در راه خدا به من کمک کنید!!!»
عباس گفت: «من عباس دوس ، استاد همهی گدایان هستم. از من هم گدایی میکنی؟!!
گفت: «خودت گفتی گدایی کن از هر کسی که باشد!!!
پرسید: «آخر در نورهخانهی حمام که من لخت مادرزادم؟»
گفت: «خودت گفتی گدایی کن هرجا که باشد!!»
پرسید: «فعلاً مقداری نوره(واجبی) و موی زائد!! بدنم موجود است. قبول میکنی؟»
جوان دستش جلو آورد و گفت: «قبول میکنم!! خودت گفتی حاصل گدایی را قبول کن هرچه باشد!!»
عباس دوس گفت: «احسنت که یک روزه توانستی تمام درسهای من را یاد بگیری!»
نقل به مضمون از کتاب لطائفالطوائف
حالا ما ملت ایران شدهایم شاگرد ممتاز «عباس دَوس»
هر سهمیهای و صفی باشد، هرکجا، هرچه، هر مقدار ما آنجا حاضریم
صف سبد کالاست مردم با ماشینهای چند صد میلیون تومانی با عجله میروند که در اول صف باشند
برای یارانه پولدارها زودتر از فقیران ثبت نام میکنند.
چند سال پیش صف شیر یارانهای هم شلوغ شد (توسط مردمی که قبل از آن شاید اصلا سراغ شیر پاستوریزه نمیرفتند)
به كجا داريم ميريم...
✍ م۰اشک
@Library_Telegram
روزی در حمام جوانی به نزد او آمد و گفت: «میخواهم از تو گدایی یاد بگیرم و شاگرد تو باشم»
عباس دَوس گفت: «گدایی شاگردی نمیخواهد، فقط سه قانون مهم دارد:
۱- گدایی کن از هر کسی که باشد
۲- گدایی کن هرجا که باشد
۳- حاصل گدایی را قبول کن هرچه باشد»
سپس عباس دَوس وارد حمام شد و به نورهخانه رفت تا موهای زائد بدنش را از بین ببرد.
ناگهان همان جوان به در زد و گفت: «در راه خدا به من کمک کنید!!!»
عباس گفت: «من عباس دوس ، استاد همهی گدایان هستم. از من هم گدایی میکنی؟!!
گفت: «خودت گفتی گدایی کن از هر کسی که باشد!!!
پرسید: «آخر در نورهخانهی حمام که من لخت مادرزادم؟»
گفت: «خودت گفتی گدایی کن هرجا که باشد!!»
پرسید: «فعلاً مقداری نوره(واجبی) و موی زائد!! بدنم موجود است. قبول میکنی؟»
جوان دستش جلو آورد و گفت: «قبول میکنم!! خودت گفتی حاصل گدایی را قبول کن هرچه باشد!!»
عباس دوس گفت: «احسنت که یک روزه توانستی تمام درسهای من را یاد بگیری!»
نقل به مضمون از کتاب لطائفالطوائف
حالا ما ملت ایران شدهایم شاگرد ممتاز «عباس دَوس»
هر سهمیهای و صفی باشد، هرکجا، هرچه، هر مقدار ما آنجا حاضریم
صف سبد کالاست مردم با ماشینهای چند صد میلیون تومانی با عجله میروند که در اول صف باشند
برای یارانه پولدارها زودتر از فقیران ثبت نام میکنند.
چند سال پیش صف شیر یارانهای هم شلوغ شد (توسط مردمی که قبل از آن شاید اصلا سراغ شیر پاستوریزه نمیرفتند)
به كجا داريم ميريم...
✍ م۰اشک
@Library_Telegram
⏱ قانون مکث 3 ثانیه:
کسی از شما سؤالی ميپرسد، سريعا جواب ندهيد، سه ثانيه مكث کرده، سپس جواب دهيد.
يا در ماشين نشسته ايد و خیلی هم عجله داريد، قبل از روشن كردن ماشين، بر روی صندلی ماشین به آرامی، سه ثانيه مكث كنيد بعد ماشينتان را روشن كنيد.
اين مكث های سه ثانيه باعث افزایش قدرت و صبر شما شده و در نتیجه باعث ماندگاری و افزون شدن انرژی مثبت شما ميشود.
در اين كار ممارست بخرج دهيد تا اينكه ملكه ذهن شما شده و در حافظه تان ثبت گردد.
مهم ترين فايده مكث سه ثانيه جلوگیری از بروز خشم و عصبانيت میباشد و به شما ترمزی ميدهد كه خودتان را كنترل كنيد.
@Library_Telegram
کسی از شما سؤالی ميپرسد، سريعا جواب ندهيد، سه ثانيه مكث کرده، سپس جواب دهيد.
يا در ماشين نشسته ايد و خیلی هم عجله داريد، قبل از روشن كردن ماشين، بر روی صندلی ماشین به آرامی، سه ثانيه مكث كنيد بعد ماشينتان را روشن كنيد.
اين مكث های سه ثانيه باعث افزایش قدرت و صبر شما شده و در نتیجه باعث ماندگاری و افزون شدن انرژی مثبت شما ميشود.
در اين كار ممارست بخرج دهيد تا اينكه ملكه ذهن شما شده و در حافظه تان ثبت گردد.
مهم ترين فايده مكث سه ثانيه جلوگیری از بروز خشم و عصبانيت میباشد و به شما ترمزی ميدهد كه خودتان را كنترل كنيد.
@Library_Telegram
Forwarded from همه چی، هیچی
گروهی ﺍﺯ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﻧﺰﺩﯾﮑﯽ ﺩﻭ ﺭﯾﻞ ﺭﺍﻩ ﺁﻫﻦ، ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﯼ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺭﯾﻞ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ،ﻭﻟﯽ ﺁﻥ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻏﯿﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ، ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺭﻭﯼ ﺭﯾﻞ ﺧﺮﺍﺏ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﯼ ﮐﺮﺩ، ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺪﺗﯽ ﺭﻭﯼ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﯾﻞ ﻏﯿﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺧﻮﺍﺑﺶ ﺑﺮﺩ…
ﺳﻪ ﺑﭽﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﻫﻢ ﭘﺲ ﺍﺯ ﮐﻤﯽﺑﺎﺯﯼ ﺭﻭﯼ ﺭﯾﻞ ﺳﺎﻟﻢ، ﻫﻤﺎﻥﺟﺎ ﺧﻮﺍﺑﺸﺎﻥ ﺑﺮﺩ.ﻗﻄﺎﺭ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺁﻣﺪﻥ ﺑﻮﺩ، ﻭ ﺳﻮﺯﻧﺒﺎﻥ ﻣﯽ ﺑﺎﯾﺴﺖ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺻﺤﯿﺤﯽ ﺑﮕﯿﺮﺩ…
ﺳﻮﺯﻧﺒﺎﻥ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﺴﯿﺮ ﻗﻄﺎﺭ ﺭﺍ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺩﺍﺩﻩ، ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺭﯾﻞ ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻃﺮﯾﻖ ﺟﺎﻥ ﺳﻪ ﮐﻮﺩﮎ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﮐﻮﺩﮎ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺷﻮﺩ،
ﯾﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﺴﯿﺮ ﻗﻄﺎﺭ ﺭﺍ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﺪﻫﺪ، ﻭ ﻗﻄﺎﺭ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ!!
ﺳﻮﺍﻝ:
ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺳﻮﺯﻧﺒﺎﻥ ﺑﻮﺩﯾﺪ،ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﮐﻢ ﻭ ﺣﺴﺎﺱ، ﭼﻪ ﺗﺼﻤﯿﻤﯽ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﯿﺪ؟
ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺴﯿﺮ ﻗﻄﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻪ ﮐﻮﺩﮎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﯾﮏ ﮐﻮﺩﮎ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﯽ، ﺷﺎﯾﺪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺻﺤﯿﺤﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ، ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﻣﺪﯾﺮﯾﺘﯽ ﭼﻄﻮﺭ…؟
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ، ﺁﻥ ﮐﻮﺩﮎ ﻋﺎﻗﻞ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻧﺎﺩﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺴﯿﺮ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻭ ﺧﻄﺮﻧﺎﮎ (ﺭﯾﻞ ﺳﺎﻟﻢ) ﺑﺎﺯﯼ ﮐﻨﻨﺪ، ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﻣﯽﺷﻮﺩ!!
ﺍﯾﻦ ﻧﻮﻉ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﯿﺮﯼ، ﻣﻌﻀﻠﯽ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﺭﻩ، ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ بخصوصﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﻏﯿﺮ ﺩﻣﻮﮐﺮﺍﺗﯿﮏ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺪ؛ ﺩﺍﻧﺎﯾﺎﻥ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﺩﯼ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺗﺼﻤﯿﻤﺎﺕ ﻣﺪﯾﺮﺍﻥ ﺍﺣﻤﻖ ﻣﯿﺸﻮﻧﺪ!!
ﮐﻮﺩﮐﯽ ﮐﻪ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺑﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺑﻘﯿﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺴﯿﺮ ﺑﺎﺯﯼ ﻧﺒﻮﺩ، ﻃﺮﺩ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻫﻢ ﺍﻭ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺍﯾﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﮔﺮﺩﯾﺪ..!ﻭ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻭ ﺍﺷﮏ ﻧﺮﯾﺨﺖ…
ﺍﻭ ﺭﯾﻞ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺎﺯﯼ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﯼ ﻣﺮﮔﺶ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺭﻗﻢ ﺑﺨﻮﺭﺩ.ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﻫﺮ ﭼﻬﺎﺭ ﮐﻮﺩﮎ ﻣﮑﺎﻥ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺎﺯﯼ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻭﻟﯽ ﺁﻥ ﮐﻮﺩﮎ، ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﺷﺪ، ﮐﻪ ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﻪ ﺁﻥ ﮐﺎﺭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩند!ﺍﻣﺎ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺳﻮﺯﻧﺒﺎﻥ، ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻥ ﮐﻮﺩﮎ ﺑﯽﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ، ﺟﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﺑﻠﮑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻫﻤﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺧﻄﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ، ﺯﯾﺮﺍ ﺭﯾﻞ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﺷﺪﻥ ﻗﻄﺎﺭ ﮔﺮﺩﯾﺪ ﻭ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺷﺪﻧﺪ،
ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ، ﭼﯿﺰﯼ ﺟﺰﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺳﻪ ﮐﻮﺩﮎ ﺍﺣﻤﻖ ﻧﺒﻮد…
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﻗﻄﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﻠﺖ ﺗﺸﺒﯿﻪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﻣﺪﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻧﺎﺩﺍﻥ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺮﻧﺸﯿﻨﺎﻥ ﻗﻄﺎﺭ ﺭﺍ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮐﻨﻨﺩ.
ﮔﺎﻫﯽ ﺩﺭﻧﻈﺮﮔﺮﻓﺘﻦ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﭼﻨﺪ ﺗﻦ ﺍﺯ ﻣﺪﯾﺮﺍﻥ، ﮐﻪ ﺗﺼﻤﯿﻤﺎﺕ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻣﯿﮕﯿﺮﻧﺪ، ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻦ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻫﻤﻪ ﻣﻠﺖ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﮐﺮﺩﻥ ﺻﺪﻫﺎ ﻧﻔﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻪ ﮐﻮﺩﮎ ﺍﺳﺖ…
ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﺪ،
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﺳﺖ،ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﯿﺴﺖ!!
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺟﻤﻌﯽ ﻭ ﻣﻠﯽ، ﺍﺯ ﺁﺭﺍﺀ ﺟﻤﻌﯽ ﻭ ﻣﻠﯽ ﻭ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺶ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﯿﺮﯾﻢ…
ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ:
📕 ﻋﻤرﮐﻮﺗﺎﻩ ﻧﯿﺴﺖ ﻣﺎ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ
✍ مسعود لعلی
@hychy
ﺳﻪ ﺑﭽﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﻫﻢ ﭘﺲ ﺍﺯ ﮐﻤﯽﺑﺎﺯﯼ ﺭﻭﯼ ﺭﯾﻞ ﺳﺎﻟﻢ، ﻫﻤﺎﻥﺟﺎ ﺧﻮﺍﺑﺸﺎﻥ ﺑﺮﺩ.ﻗﻄﺎﺭ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺁﻣﺪﻥ ﺑﻮﺩ، ﻭ ﺳﻮﺯﻧﺒﺎﻥ ﻣﯽ ﺑﺎﯾﺴﺖ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺻﺤﯿﺤﯽ ﺑﮕﯿﺮﺩ…
ﺳﻮﺯﻧﺒﺎﻥ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﺴﯿﺮ ﻗﻄﺎﺭ ﺭﺍ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺩﺍﺩﻩ، ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺭﯾﻞ ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻃﺮﯾﻖ ﺟﺎﻥ ﺳﻪ ﮐﻮﺩﮎ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﮐﻮﺩﮎ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺷﻮﺩ،
ﯾﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﺴﯿﺮ ﻗﻄﺎﺭ ﺭﺍ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﺪﻫﺪ، ﻭ ﻗﻄﺎﺭ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ!!
ﺳﻮﺍﻝ:
ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺳﻮﺯﻧﺒﺎﻥ ﺑﻮﺩﯾﺪ،ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﮐﻢ ﻭ ﺣﺴﺎﺱ، ﭼﻪ ﺗﺼﻤﯿﻤﯽ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﯿﺪ؟
ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺴﯿﺮ ﻗﻄﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻪ ﮐﻮﺩﮎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﯾﮏ ﮐﻮﺩﮎ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﯽ، ﺷﺎﯾﺪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺻﺤﯿﺤﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ، ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﻣﺪﯾﺮﯾﺘﯽ ﭼﻄﻮﺭ…؟
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ، ﺁﻥ ﮐﻮﺩﮎ ﻋﺎﻗﻞ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻧﺎﺩﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺴﯿﺮ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻭ ﺧﻄﺮﻧﺎﮎ (ﺭﯾﻞ ﺳﺎﻟﻢ) ﺑﺎﺯﯼ ﮐﻨﻨﺪ، ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﻣﯽﺷﻮﺩ!!
ﺍﯾﻦ ﻧﻮﻉ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﯿﺮﯼ، ﻣﻌﻀﻠﯽ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﺭﻩ، ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ بخصوصﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﻏﯿﺮ ﺩﻣﻮﮐﺮﺍﺗﯿﮏ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺪ؛ ﺩﺍﻧﺎﯾﺎﻥ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﺩﯼ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺗﺼﻤﯿﻤﺎﺕ ﻣﺪﯾﺮﺍﻥ ﺍﺣﻤﻖ ﻣﯿﺸﻮﻧﺪ!!
ﮐﻮﺩﮐﯽ ﮐﻪ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺑﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺑﻘﯿﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺴﯿﺮ ﺑﺎﺯﯼ ﻧﺒﻮﺩ، ﻃﺮﺩ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻫﻢ ﺍﻭ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺍﯾﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﮔﺮﺩﯾﺪ..!ﻭ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻭ ﺍﺷﮏ ﻧﺮﯾﺨﺖ…
ﺍﻭ ﺭﯾﻞ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺎﺯﯼ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﯼ ﻣﺮﮔﺶ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺭﻗﻢ ﺑﺨﻮﺭﺩ.ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﻫﺮ ﭼﻬﺎﺭ ﮐﻮﺩﮎ ﻣﮑﺎﻥ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺎﺯﯼ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻭﻟﯽ ﺁﻥ ﮐﻮﺩﮎ، ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﺷﺪ، ﮐﻪ ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﻪ ﺁﻥ ﮐﺎﺭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩند!ﺍﻣﺎ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺳﻮﺯﻧﺒﺎﻥ، ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻥ ﮐﻮﺩﮎ ﺑﯽﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ، ﺟﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﺑﻠﮑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻫﻤﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺧﻄﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ، ﺯﯾﺮﺍ ﺭﯾﻞ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﺷﺪﻥ ﻗﻄﺎﺭ ﮔﺮﺩﯾﺪ ﻭ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺷﺪﻧﺪ،
ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ، ﭼﯿﺰﯼ ﺟﺰﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺳﻪ ﮐﻮﺩﮎ ﺍﺣﻤﻖ ﻧﺒﻮد…
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﻗﻄﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﻠﺖ ﺗﺸﺒﯿﻪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﻣﺪﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻧﺎﺩﺍﻥ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺮﻧﺸﯿﻨﺎﻥ ﻗﻄﺎﺭ ﺭﺍ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮐﻨﻨﺩ.
ﮔﺎﻫﯽ ﺩﺭﻧﻈﺮﮔﺮﻓﺘﻦ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﭼﻨﺪ ﺗﻦ ﺍﺯ ﻣﺪﯾﺮﺍﻥ، ﮐﻪ ﺗﺼﻤﯿﻤﺎﺕ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻣﯿﮕﯿﺮﻧﺪ، ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻦ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻫﻤﻪ ﻣﻠﺖ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﮐﺮﺩﻥ ﺻﺪﻫﺎ ﻧﻔﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻪ ﮐﻮﺩﮎ ﺍﺳﺖ…
ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﺪ،
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﺳﺖ،ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﯿﺴﺖ!!
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺟﻤﻌﯽ ﻭ ﻣﻠﯽ، ﺍﺯ ﺁﺭﺍﺀ ﺟﻤﻌﯽ ﻭ ﻣﻠﯽ ﻭ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺶ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﯿﺮﯾﻢ…
ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ:
📕 ﻋﻤرﮐﻮﺗﺎﻩ ﻧﯿﺴﺖ ﻣﺎ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ
✍ مسعود لعلی
@hychy
❤1
✅ ایران اسیرِ کابوس است!
۱- قواعد بازی جهانی، حاصل برآیند تنازع قدرتهاست. تغییر قواعدِ بازی بنفع خود بدون کسب برتری اقتصادی/نظامی ممکن نیست. آمریکا با بهره از اقتصاد قوی، توان نو آوری، دست برتر در هر دوجنگ جهانی، جنگ سرد و ایجاد بلوک غرب، نظم موجودِ آمریکائی و دلار محور را هوشیارانه آجر به آجر ساخت و چنددهه حفظ کرد.
۲- انگلیس، فرانسه و اروپای غربی شرکای این کمپانی بودند.آلمان، ژاپن و کره در سایه آن برخاستند وسهامدار شدند. چین ابتدا با آن جنگید ولی بعد آنرا نردبان ترقی یافت بر آن جهید و بالا رفت. شوروی و بلوک شرق، کره شمالی و ایران در تخریب آن کوشیدند. اما برای غلبه بر آمریکا و شرکا، مهارت، وزن و خزانه وافی نداشتند. حریف رویشان افتاد و در ماندند. در دنیای ناعادلانه آمریکائی، موضع و مدل بازی حکومت ها فرق می کرد. سرنوشت ملت هاشان هم!
۳- هیچ نظمی ابدی نبوده و نیست. آمریکا، متحدان و اتحادهایش تدریجا ضعیف می شوند. اتحادیه اروپا، رویای ابر قدرتی را وا نهاده. چین وامثال هند و اندونزی در کار طلوعند. بازیگران کوچک و آماده ای چون سنگاپور، اسرائیل، قطر و امارات، پر رنگ می شوند. چین چنان وزن گرفته که تغییر تعادلات جهانی در ربع قرن پیش رو، ناگزیر می نماید . دنیای نیمه دوم قرن، بعیدست آنقدر آمریکائی باشد که بود. کشورها در تب وتاب پیش بینی روند آینده و باز تعریف جایگاه خود برای دوران انتقال و دنیای جدید اند. نظمی جدید در کار تولد است.
۴- به یُمن تغییر راهبرد صدور انقلاب به استراتژی تقویت چین، اژدها چهار دهه رشد ممتد اقتصاد را پشت سر نهاده. آن کشور فقیر وگرسنه دهه ۷۰، حالا سهمش از اقتصاد جهانی به ۱۵٪ نزدیک می شود. دومین بودجه دفاعی دنیا را دارد که از مجموع روسیه، انگلیس و فرانسه بیشترست! در تمام این سالها با همین قواعد دنیایِ آمریکائی کج دار ومریز، بازی کرده و قوی شده. هنوز هوشمندانه و فروتنانه منکرست که ابر قدرت شده یا در صددست جای آمریکا را بگیرد. چینِ عاقل، لاجرم ابر قدرت خواهد شد و اکنون نیز قدرت دوم جهانست.
۵-ایران که حتی ۰/۵٪ اقتصاد یا ۱٪ بودجه دفاعی دنیا را نداشت، بجای تمرکز بر تقویت خود، دنبال تغییر قواعد بازی رفت. جنگ طولانی و بی برنامه با نظم جهانی آمریکایی، ریشه های ایران را فرسوده. خزانه خالی، فساد فراگیر، سرمایه اجتماعی ضعیف، دشمن زیاد، متحد مفقود، سرمایه ومغزها در حال فرار، چالش ها زورآور وبندهای تحریم محکم است. حکومت کُند و ناهوشمند می نماید و ناتوانِ از حل مساله است.
اینجا ایستاده ایم چون دنیا را نشناخته ، بازیگوشانه تعادلات ریاضی قدرت را انکار و بدنبال سراب دویده ایم. روزگارمان جوریست که هر که به ما می رسد، نه فقط چین و روسیه بل سریلانکا و عراق بدون توجه به منافع ما، خرِ خود می راند. ضعیف ترین کشورهای جهان، حقوق بدیهی ما (حتی حق تسلط بر اموالمان) را بدون ترس از عواقب، نقض می کند. تا بدل به کشوری فرصت جو، حسابگر و واقع نگر نشویم، آب به آسیاب هر که باشد، گندم ما آرد نمی شود.
۶- ایران عقب افتاد وگرفتار اوهام شد . دار و ندارمان را در نبردهایی باخته ایم که اولویت ما نبودند. در کوره راههایی روانیم که به هیچ جا نمی رسد. گرفتار بحرانهایی هستیم که دیگران قرنهاست پرونده اش را بسته اند. گویی طلسمی سیاه بر جان ما مستولیست. اگر می خواهیم طومار این کهن دیار بهم نپیچد، آب را باید به جوی گرداند. دشوار ولی ممکنست. چالش هایمان متعدد و سنگین اند. اما در نیروی انسانی، زیر ساخت ها، موقعیت ژئوپلتیک، پتانسیل تولید، منابع، حجم بازار و اندوخته تمدنی مزایایی داریم. اگر عاقل باشیم، اینها به کار می آیند. محتاج تغییر از درونیم، تغییر در نگرشمان به جهان و شیوه حکمرانی. باید چالش ها را برسمیت بشناسیم. باید جمهوریت مرده را زنده کنیم و ساختار حکمرانی را با شرائط قرن ۲۱ متناسب کنیم. باید وزن خود وتناسبش با دیگر بازیگران منطقه و جهان را بفهمیم . باید راهبردهایی منطبق با واقعیات و اهدافی متناسب با منافع ملی اتخاذ کنیم. باید کاری کنیم ملت احساس پیشرفت کند و راضی باشد. باید اوهام و خیالات را وانهیم!
خدا ایران را از شر دشمنان بیگانه و خودی حفظ کند! آمین!
✍️ محمّد حسین کریمی پور
@Library_Telegram
۱- قواعد بازی جهانی، حاصل برآیند تنازع قدرتهاست. تغییر قواعدِ بازی بنفع خود بدون کسب برتری اقتصادی/نظامی ممکن نیست. آمریکا با بهره از اقتصاد قوی، توان نو آوری، دست برتر در هر دوجنگ جهانی، جنگ سرد و ایجاد بلوک غرب، نظم موجودِ آمریکائی و دلار محور را هوشیارانه آجر به آجر ساخت و چنددهه حفظ کرد.
۲- انگلیس، فرانسه و اروپای غربی شرکای این کمپانی بودند.آلمان، ژاپن و کره در سایه آن برخاستند وسهامدار شدند. چین ابتدا با آن جنگید ولی بعد آنرا نردبان ترقی یافت بر آن جهید و بالا رفت. شوروی و بلوک شرق، کره شمالی و ایران در تخریب آن کوشیدند. اما برای غلبه بر آمریکا و شرکا، مهارت، وزن و خزانه وافی نداشتند. حریف رویشان افتاد و در ماندند. در دنیای ناعادلانه آمریکائی، موضع و مدل بازی حکومت ها فرق می کرد. سرنوشت ملت هاشان هم!
۳- هیچ نظمی ابدی نبوده و نیست. آمریکا، متحدان و اتحادهایش تدریجا ضعیف می شوند. اتحادیه اروپا، رویای ابر قدرتی را وا نهاده. چین وامثال هند و اندونزی در کار طلوعند. بازیگران کوچک و آماده ای چون سنگاپور، اسرائیل، قطر و امارات، پر رنگ می شوند. چین چنان وزن گرفته که تغییر تعادلات جهانی در ربع قرن پیش رو، ناگزیر می نماید . دنیای نیمه دوم قرن، بعیدست آنقدر آمریکائی باشد که بود. کشورها در تب وتاب پیش بینی روند آینده و باز تعریف جایگاه خود برای دوران انتقال و دنیای جدید اند. نظمی جدید در کار تولد است.
۴- به یُمن تغییر راهبرد صدور انقلاب به استراتژی تقویت چین، اژدها چهار دهه رشد ممتد اقتصاد را پشت سر نهاده. آن کشور فقیر وگرسنه دهه ۷۰، حالا سهمش از اقتصاد جهانی به ۱۵٪ نزدیک می شود. دومین بودجه دفاعی دنیا را دارد که از مجموع روسیه، انگلیس و فرانسه بیشترست! در تمام این سالها با همین قواعد دنیایِ آمریکائی کج دار ومریز، بازی کرده و قوی شده. هنوز هوشمندانه و فروتنانه منکرست که ابر قدرت شده یا در صددست جای آمریکا را بگیرد. چینِ عاقل، لاجرم ابر قدرت خواهد شد و اکنون نیز قدرت دوم جهانست.
۵-ایران که حتی ۰/۵٪ اقتصاد یا ۱٪ بودجه دفاعی دنیا را نداشت، بجای تمرکز بر تقویت خود، دنبال تغییر قواعد بازی رفت. جنگ طولانی و بی برنامه با نظم جهانی آمریکایی، ریشه های ایران را فرسوده. خزانه خالی، فساد فراگیر، سرمایه اجتماعی ضعیف، دشمن زیاد، متحد مفقود، سرمایه ومغزها در حال فرار، چالش ها زورآور وبندهای تحریم محکم است. حکومت کُند و ناهوشمند می نماید و ناتوانِ از حل مساله است.
اینجا ایستاده ایم چون دنیا را نشناخته ، بازیگوشانه تعادلات ریاضی قدرت را انکار و بدنبال سراب دویده ایم. روزگارمان جوریست که هر که به ما می رسد، نه فقط چین و روسیه بل سریلانکا و عراق بدون توجه به منافع ما، خرِ خود می راند. ضعیف ترین کشورهای جهان، حقوق بدیهی ما (حتی حق تسلط بر اموالمان) را بدون ترس از عواقب، نقض می کند. تا بدل به کشوری فرصت جو، حسابگر و واقع نگر نشویم، آب به آسیاب هر که باشد، گندم ما آرد نمی شود.
۶- ایران عقب افتاد وگرفتار اوهام شد . دار و ندارمان را در نبردهایی باخته ایم که اولویت ما نبودند. در کوره راههایی روانیم که به هیچ جا نمی رسد. گرفتار بحرانهایی هستیم که دیگران قرنهاست پرونده اش را بسته اند. گویی طلسمی سیاه بر جان ما مستولیست. اگر می خواهیم طومار این کهن دیار بهم نپیچد، آب را باید به جوی گرداند. دشوار ولی ممکنست. چالش هایمان متعدد و سنگین اند. اما در نیروی انسانی، زیر ساخت ها، موقعیت ژئوپلتیک، پتانسیل تولید، منابع، حجم بازار و اندوخته تمدنی مزایایی داریم. اگر عاقل باشیم، اینها به کار می آیند. محتاج تغییر از درونیم، تغییر در نگرشمان به جهان و شیوه حکمرانی. باید چالش ها را برسمیت بشناسیم. باید جمهوریت مرده را زنده کنیم و ساختار حکمرانی را با شرائط قرن ۲۱ متناسب کنیم. باید وزن خود وتناسبش با دیگر بازیگران منطقه و جهان را بفهمیم . باید راهبردهایی منطبق با واقعیات و اهدافی متناسب با منافع ملی اتخاذ کنیم. باید کاری کنیم ملت احساس پیشرفت کند و راضی باشد. باید اوهام و خیالات را وانهیم!
خدا ایران را از شر دشمنان بیگانه و خودی حفظ کند! آمین!
✍️ محمّد حسین کریمی پور
@Library_Telegram
#یک_فنجان_تفکر ☕️
ﺣﺪﻭﺩ ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻝ ﭘﯿﺶ ﯾﮏ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﻪ ﺭﻭﺳﺘﺎﺋﯽ ﺭﺳﯿﺪ. ﺑﺎ ﺩﯾﺪﻥ ﻣﺴﺠﺪ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺁﻥ ﺭﻭﺳﺘﺎ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﮐﺪﺧﺪﺍ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﻋﻼﻡ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﭘﯿﺶ ﻧﻤﺎﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﺪﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﻮﺩ ﻧﻤﺎﺯ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻻ ﺩﺭ ﻋﻤﺮﺵ ﻧﺪﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩ،
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ
ﺯﺷﺖ ﺍﺳﺖ، ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﮑﻪ ﺗﻮﺿﯿﺤﯽ ﺑﺪﻫﺪ، ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ ﮐﺮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺐ ﺍﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻫﺎﻟﯽ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﯾﺸﺎﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺁﻣﺪﻥ ﭘﯿﺶ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﺷﺮﺡ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺖ ﻭ ﭘﺮﺳﯿﺪ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﺷﻤﺎ ﺍﯾﻦ ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺭﺍ ﻣﯽ
ﺩﺍﻧﺪ؟
ﻧﮕﺎﻩ ﻫﺎﯼ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﻮﺍﺏ ﮐﺪﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩ. ﺩﺳﺖ ﺁﺧﺮ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﭘﯿﺮﺗﺮﯾﻦ ﺍﻫﺎﻟﯽ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﮔﻔﺖ:
«ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ ﻻﺯﻡ ﻧﯿﺴﺖ ﺧﻮﺩﺕ همه ﭼﯿﺰ ﺑﻠﺪ ﺑﺎﺷﯽ،
ﮐﺎﻓﯿﺴﺖ ﻫﺮﮐﺎﺭﯼ. او کرد ﻣﺎ ﻫﻢ ﺗﻘﻠﯿﺪ ﮐﻨﯿﻢ.»
ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ، ﺧﯿﺎﻝ ﻫﻤﻪ ﺁﺳﻮﺩﻩ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻗﺎﻣﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺴﺠﺪ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺣﺮﮐﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻣﺮﺩ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺟﻠﻮﯼ ﺻﻒ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩ ﻭ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺵ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺁﻗﺎ ﺩﺳﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﯿﺦ ﮔﻮﺵ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﺍﯼ ﮐﺮﺩ، ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺩﺳﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻻ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺩﻗﯿﻘﻦ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺁﻗﺎ ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﭘﭻ ﭘﭽﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺁﻗﺎ ﺩﺳﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﺎﺋﯿﻦ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ
ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ: ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮ.
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺫﻭﻕ ﺯﺩﻩ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﯿﺪﻧﺪ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺯﺩﻧﺪ: ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮ.
ﺑﺎﺯ ﺁﻗﺎ ﺯﯾﺮ ﻟﺐ ﭼﯿﺰﯼ ﺧﻮﺍﻧﺪ، ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺯﯾﺮ ﻟﺐ ﻧﺎﻟﻪ ﻣﯽ ﮐﺮﻧﺪ. ﺁﻗﺎ ﺩﺳﺘﻬﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺯﺍﻧﻮ
ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﭼﯿﺰﯼ ﮔﻔﺖ، ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺩﺳﺘﻬﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺯﺍﻧﻮ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﺎﻟﻪ ﺍﯼ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺁﻗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺳﺮﭘﺎ ﺷﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮ، ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺳﺮﭘﺎ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺯﺩﻧﺪ: ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮ.
ﺁﻗﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﭼﯿﺰﻫﺎﺋﯽ ﺯﯾﺮﻟﺐ ﮔﻔﺖ، ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺭﻭﯼ ﺧﺎﮎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺯﯾﺮ ﻟﺐ
ﭼﯿﺰﯼ ﺭﺍ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺁﻗﺎ ﺩﻭ ﺯﺍﻧﻮ ﻧﺸﺴﺖ، ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺩﻭ ﺯﺍﻧﻮ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﭘﺎﯼ ﺁﻗﺎ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺩﻭ ﺗﺨﺘﻪ
ﭼﻮﺏ ﮐﻒ ﺯﻣﯿﻦ ﮔﯿﺮ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﻋﺮﺑﺪﻩ ﺯﺩﻧﺪ:
ﺁﺁﺁﺁﺁﺁﺁﺁﺥ.
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺫﻭﻕ ﺯﺩﻩ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ:
ﺁﺁﺁﺁﺁﺁﺁﺁﺁﺁﺥ.
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺗﻼﺵ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺧﻼﺹ ﮐﻨﺪ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭼﭗ ﻭ
ﺭﺍﺳﺖ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﺶ ﺗﻼﺵ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻻﯼ ﺩﻭ ﺗﺨﺘﻪ ﭼﻮﺏ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﺪ، ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭼﭗ ﻭ ﺭﺍﺳﺖ ﺧﻢ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﺎﻧﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﮐﻒ ﺯﻣﯿﻦ ﺿﺮﺑﻪ ﻣﯿﺰﺩﻧﺪ.
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ:
«ﺧﺪﺍﯾﺎ ﺑﻪ ﺩﺍﺩﻡ ﺑﺮﺱ!!».
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺩﺭﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍ ﺍﻟﺘﻤﺎﺱ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺁﻗﺎ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ:
«ﺍﯼ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﯼ ﻧﻔﻬﻢ ﻣﮕﺮ ﮐﻮﺭﯾﺪ ﻭ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﯿﺪ؟»
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﻗﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺭﺍ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻣﯿﺰﺩﻧﺪ.
ﺁﻗﺎ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﭼﻨﮓ ﻣﯽ ﺯﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﯾﺎﺭﯼ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ، ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﭼﻨﮓ
ﺯﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﯾﺎﺭﯼ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﺭﯼ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﺩﻗﯿﻘﻪ، ﺁﻗﺎ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻼﺹ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ، ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﺑﯽ ﻫﻮﺵ ﺷﺪ. ﺟﻤﻌﯿﺖ ﻫﻢ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﻪ ﻫﻮﺵ ﺁﻣﺪ.
ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺭﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺭﻭﺳﺘﺎﯼ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﺿﯿﺤﯽ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺭﻓﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﭼﻮﻥ ﺫﮐﺮﻫﺎﯼ ﺑﯿﻦ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺽ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﺷﮑﻮﻩ ﺗﺮ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺟﺰﺋﯽ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ
ﺑﯿﺴﺖ ﻭ ﺩﻭ ﻓﺮﻗﻪ ﺗﻔﮑﯿﮏ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ، ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﭼﻨﮓ ﺯﺩﻥ ﺑﺮ ﺯﻣﯿﻦ، ﮐﻔﭙﻮﺵ ﺑﺎﯾﺪ
ﺍﺯ ﭼﻮﺏ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ، ﭼﻨﮓ ﺑﺮ ﻫﺮﭼﯿﺰﯼ ﺟﺎﯾﺰ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﻣﺪﺕ ﺑﯿﻬﻮﺷﯽ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﻨﯽ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻧﺰﺩﯾﮑﺘﺮ ﻣﯽ
ﺷﻮﯼ ﻭ ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﻣﻬﻢ ﮐﯿﻔﯿﺖ ﺑﯿﻬﻮﺷﯽ ﺳﺖ ﻧﻪ ﻣﺪﺕ ﺁﻥ.
ﺑﺎﺭﯼ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﺰﺋﯿﺎﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻨﺪ ﻭﻟﯽ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﮐﻠﯿﺖ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ بدون
تحقیق و دنبال دلیل رفتن در چیزی میشود آنرا سالها تکرار کرد !
@Library_Telegram
ﺣﺪﻭﺩ ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻝ ﭘﯿﺶ ﯾﮏ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﻪ ﺭﻭﺳﺘﺎﺋﯽ ﺭﺳﯿﺪ. ﺑﺎ ﺩﯾﺪﻥ ﻣﺴﺠﺪ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺁﻥ ﺭﻭﺳﺘﺎ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﮐﺪﺧﺪﺍ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﻋﻼﻡ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﭘﯿﺶ ﻧﻤﺎﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﺪﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﻮﺩ ﻧﻤﺎﺯ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻻ ﺩﺭ ﻋﻤﺮﺵ ﻧﺪﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩ،
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ
ﺯﺷﺖ ﺍﺳﺖ، ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﮑﻪ ﺗﻮﺿﯿﺤﯽ ﺑﺪﻫﺪ، ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ ﮐﺮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺐ ﺍﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻫﺎﻟﯽ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﯾﺸﺎﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺁﻣﺪﻥ ﭘﯿﺶ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﺷﺮﺡ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺖ ﻭ ﭘﺮﺳﯿﺪ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﺷﻤﺎ ﺍﯾﻦ ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺭﺍ ﻣﯽ
ﺩﺍﻧﺪ؟
ﻧﮕﺎﻩ ﻫﺎﯼ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﻮﺍﺏ ﮐﺪﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩ. ﺩﺳﺖ ﺁﺧﺮ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﭘﯿﺮﺗﺮﯾﻦ ﺍﻫﺎﻟﯽ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﮔﻔﺖ:
«ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ ﻻﺯﻡ ﻧﯿﺴﺖ ﺧﻮﺩﺕ همه ﭼﯿﺰ ﺑﻠﺪ ﺑﺎﺷﯽ،
ﮐﺎﻓﯿﺴﺖ ﻫﺮﮐﺎﺭﯼ. او کرد ﻣﺎ ﻫﻢ ﺗﻘﻠﯿﺪ ﮐﻨﯿﻢ.»
ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ، ﺧﯿﺎﻝ ﻫﻤﻪ ﺁﺳﻮﺩﻩ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻗﺎﻣﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺴﺠﺪ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺣﺮﮐﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻣﺮﺩ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺟﻠﻮﯼ ﺻﻒ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩ ﻭ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺵ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺁﻗﺎ ﺩﺳﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﯿﺦ ﮔﻮﺵ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﺍﯼ ﮐﺮﺩ، ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺩﺳﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻻ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺩﻗﯿﻘﻦ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺁﻗﺎ ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﭘﭻ ﭘﭽﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺁﻗﺎ ﺩﺳﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﺎﺋﯿﻦ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ
ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ: ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮ.
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺫﻭﻕ ﺯﺩﻩ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﯿﺪﻧﺪ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺯﺩﻧﺪ: ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮ.
ﺑﺎﺯ ﺁﻗﺎ ﺯﯾﺮ ﻟﺐ ﭼﯿﺰﯼ ﺧﻮﺍﻧﺪ، ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺯﯾﺮ ﻟﺐ ﻧﺎﻟﻪ ﻣﯽ ﮐﺮﻧﺪ. ﺁﻗﺎ ﺩﺳﺘﻬﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺯﺍﻧﻮ
ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﭼﯿﺰﯼ ﮔﻔﺖ، ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺩﺳﺘﻬﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺯﺍﻧﻮ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﺎﻟﻪ ﺍﯼ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺁﻗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺳﺮﭘﺎ ﺷﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮ، ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺳﺮﭘﺎ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺯﺩﻧﺪ: ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮ.
ﺁﻗﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﭼﯿﺰﻫﺎﺋﯽ ﺯﯾﺮﻟﺐ ﮔﻔﺖ، ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺭﻭﯼ ﺧﺎﮎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺯﯾﺮ ﻟﺐ
ﭼﯿﺰﯼ ﺭﺍ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺁﻗﺎ ﺩﻭ ﺯﺍﻧﻮ ﻧﺸﺴﺖ، ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺩﻭ ﺯﺍﻧﻮ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﭘﺎﯼ ﺁﻗﺎ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺩﻭ ﺗﺨﺘﻪ
ﭼﻮﺏ ﮐﻒ ﺯﻣﯿﻦ ﮔﯿﺮ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﻋﺮﺑﺪﻩ ﺯﺩﻧﺪ:
ﺁﺁﺁﺁﺁﺁﺁﺁﺥ.
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺫﻭﻕ ﺯﺩﻩ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ:
ﺁﺁﺁﺁﺁﺁﺁﺁﺁﺁﺥ.
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺗﻼﺵ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺧﻼﺹ ﮐﻨﺪ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭼﭗ ﻭ
ﺭﺍﺳﺖ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﺶ ﺗﻼﺵ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻻﯼ ﺩﻭ ﺗﺨﺘﻪ ﭼﻮﺏ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﺪ، ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭼﭗ ﻭ ﺭﺍﺳﺖ ﺧﻢ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﺎﻧﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﮐﻒ ﺯﻣﯿﻦ ﺿﺮﺑﻪ ﻣﯿﺰﺩﻧﺪ.
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ:
«ﺧﺪﺍﯾﺎ ﺑﻪ ﺩﺍﺩﻡ ﺑﺮﺱ!!».
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺩﺭﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍ ﺍﻟﺘﻤﺎﺱ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺁﻗﺎ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ:
«ﺍﯼ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﯼ ﻧﻔﻬﻢ ﻣﮕﺮ ﮐﻮﺭﯾﺪ ﻭ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﯿﺪ؟»
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﻗﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺭﺍ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻣﯿﺰﺩﻧﺪ.
ﺁﻗﺎ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﭼﻨﮓ ﻣﯽ ﺯﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﯾﺎﺭﯼ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ، ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﭼﻨﮓ
ﺯﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﯾﺎﺭﯼ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﺭﯼ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﺩﻗﯿﻘﻪ، ﺁﻗﺎ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻼﺹ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ، ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﺑﯽ ﻫﻮﺵ ﺷﺪ. ﺟﻤﻌﯿﺖ ﻫﻢ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﻪ ﻫﻮﺵ ﺁﻣﺪ.
ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺭﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺭﻭﺳﺘﺎﯼ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﺿﯿﺤﯽ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺭﻓﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﭼﻮﻥ ﺫﮐﺮﻫﺎﯼ ﺑﯿﻦ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺽ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﺷﮑﻮﻩ ﺗﺮ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺟﺰﺋﯽ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ
ﺑﯿﺴﺖ ﻭ ﺩﻭ ﻓﺮﻗﻪ ﺗﻔﮑﯿﮏ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ، ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﭼﻨﮓ ﺯﺩﻥ ﺑﺮ ﺯﻣﯿﻦ، ﮐﻔﭙﻮﺵ ﺑﺎﯾﺪ
ﺍﺯ ﭼﻮﺏ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ، ﭼﻨﮓ ﺑﺮ ﻫﺮﭼﯿﺰﯼ ﺟﺎﯾﺰ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﻣﺪﺕ ﺑﯿﻬﻮﺷﯽ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﻨﯽ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻧﺰﺩﯾﮑﺘﺮ ﻣﯽ
ﺷﻮﯼ ﻭ ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﻣﻬﻢ ﮐﯿﻔﯿﺖ ﺑﯿﻬﻮﺷﯽ ﺳﺖ ﻧﻪ ﻣﺪﺕ ﺁﻥ.
ﺑﺎﺭﯼ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﺰﺋﯿﺎﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻨﺪ ﻭﻟﯽ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﮐﻠﯿﺖ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ بدون
تحقیق و دنبال دلیل رفتن در چیزی میشود آنرا سالها تکرار کرد !
@Library_Telegram
✅دیکتاتوری در زندگی روزمره
این تصاویر در ایران برای همه ما آشناست: به نانوایی میرویم، با فروتنی درخواست چند عدد نان میکنیم و معمولاً هم به نانوا نمیگوییم نان را برای من با چه کیفیتی بپز. هرچه از تنور درآمد پولش را میپردازیم و میبریم
وقتی به مطب پزشک میرویم خیلی فروتن مینشینیم تا پزشک از ما سؤال کند و اگر یکی دو تا سؤال داشتهباشیم با کلی شرمندگی میپرسیم و جرات نمیکنیم از پزشک بپرسیم فلان قرص برای کدام مشکل من است .وقتی به شهرداری میرویم خیلی سربهزیر درخواست خود را میگوییم و اگر مهندس شهرساز درخواست ما را رد کرد اغلب نمیپرسیم به استناد کدام مصوبه؟ بلکه باز با فروتنی میگوییم حالا شما یک لطفی بکنید این کار را حل کنید. تصاویری از این دست در ساعت به ساعت زندگی ما قابل مشاهده است.
البته متقابلاً من هم که در نانوایی و مطب و شهرداری سربهزیر هستم، در موضع شغلی خودم، حکومت میکنم! یعنی اگر فرضاً اپراتور تلفن ادارهای هستم، وقتی فردی تماس بگیرد و بیش از یکی دو سوال بپرسد، جواب سربالا میدهم و تلفن را قطع میکنم. اینها همه تصاویر جامعهای است که افرادش انباشته از خوی دیکتاتوری هستند. در چنین جامعهای همه افراد در هر موقعیتی در اغلب موارد محکوم هستند و فقط در شغل خودشان حاکم هستند. بنابراین در جامعه سلطهگر، افراد در همه موارد سلطهپذیرند و در یک موضع، حاکم و چنین میشود که روح سلطهگری و سلطهپذیری در همه زندگی ما رسوخ میکند. چنین جامعهای اگر هفتهای یک انتخابات هم برگزار کند، دموکرات نیست. در چنین جامعهای انتخابات بیشتر به یک نمایش میماند
حالا داستان را بر عکس کنید. اگر هر فردی فقط در یک موضع (شغل او) پاسخگو باشد، آنگاه در همه موارد دیگر حاکم خواهد بود. در چنین جامعهای هر فرد فقط در یک مورد محکوم و در اغلب موارد حاکم است و چه دلپذیر است زیستن در چنین جامعهای. جامعه دوم قطعاً یک جامعه دموکراتتر است. بنابراین دموکراسی واقعی ربطی به انتخابات ندارد. یک پادشاه غیرمنتخبِ پاسخگو قطعاً دموکراتتر از ژنرالی است که با انتخابات فرمایشی سرکار آمده باشد
پس دموکراسی تنها با یک تغییر کوچک در رفتار ما تحقق مییابد. اما این روحیه کجا شکل میگیرد؟ در خانه و مدرسه. اولین پیامد یک نظام آموزشی که در آن،معلم، گوینده صرف و دانشآموز شنونده صرف باشد، شکلگیری رابطه سلطه میان دانشآموز و معلم است.اگر در جامعهای در همه بخشها تا جایی که امکان دارد سلطهگری صورت میگیرد به دلیل آن است که در مدارس از کودکی سلطهپذیری آموزش داده شده و در نتیجه همان کودکان، زمانی که به اولین دستاویزهای قدرت مجهز میشوند، سلطهگری میکنند. برای نمونه آن معلمی که روی زمین، دور نیمکت بچهها با گچ قرمز، خط میکشد و به کودکان میگوید حق ندارند پای خود را از این خط بیرون بگذارند، نه نظم بلکه سلطهگری را آموزش میدهد.آنها یاد میگیرند در مدرسه بسیاری از سؤالها را نباید پرسید.وقتی دانشآموزان نمیتوانند آزادانه، رویدادها را به پرسش بگیرند و وقتی مدرسه نیازهای طبیعی انها را برنمیتابد نهتنها شوق یادگیری از بین میرود بلکه مدرسه به محیطی تبدیل میشود که کارکردی غیر از تجربه سلطهگری و سلطهپذیری نمیتواند برای انها بیافریند
به کودکان خود نگاه کنید. طراوت، معصومیت،کنجکاوی،خلوص،شور، سادگی، مهربانی و هر آنچه که زیبنده عارفان، هنرمندان و فیلسوفان است در نهاد تکتک کودکان وجود دارد اما به محض اینکه پا به مدرسه میگذارند، مانند درختانی میشوند که تکانده شده باشند و شکوفه و میوهای بر شاخههایشان باقی نمانده باشد. مدرسه با کودکان چنین میکند
ما در خانوادهها گفتوگو نمیبینیم .دقیقاً همین رابطه در مقیاس بزرگتر در جامعه تکثیر شده است. همه روابط در سطح جامعه سلطهگرانه است. یک جایی این رابطه باید شکسته شود تا مسیر رهایی به سمت توسعه باز شود. شکستهشدن این رابطه در خانواده بسیار مشکل است؛ در سطح مقامات سیاسی غیرممکن است زیرا این مقامات نیز با همین ساختار پرورش یافتهاند اما در نظام آموزش چنین تغییری ممکن است. فقط عزم و صبر میخواهد. چه اِشکالی دارد که معلمان به جای مشق شب،«قصه شب» داشته باشند و فردای آن روز همه دانشآموزان و معلمان با یکدیگر در رابطه با یک موضوعی گفتوگو کنند.چه اِشکالی دارد بچهها به جای انشاء، بیایند جلوی کلاس و از تجربههای خودشان با بقیه همکلاسیهایشان گفتوگو کنند.با همین تغییرات کوچک شاهد تحولی بزرگ خواهیم بود
ما نیاز داریم به جای جوابدادن، پرسش کنیم. نیاز داریم دردهایمان را به هم بگوییم.ما نیاز داریم یکدیگر را بشنویم. نیاز داریم تفاوتهای یکدیگر را بپذیریم .ما نیاز داریم با هم گفتوگو کنیم.
✍️ دکتر محسن رنانی
📌تلخیص:مجمع فعالان اقتصادی
@Library_Telegram
این تصاویر در ایران برای همه ما آشناست: به نانوایی میرویم، با فروتنی درخواست چند عدد نان میکنیم و معمولاً هم به نانوا نمیگوییم نان را برای من با چه کیفیتی بپز. هرچه از تنور درآمد پولش را میپردازیم و میبریم
وقتی به مطب پزشک میرویم خیلی فروتن مینشینیم تا پزشک از ما سؤال کند و اگر یکی دو تا سؤال داشتهباشیم با کلی شرمندگی میپرسیم و جرات نمیکنیم از پزشک بپرسیم فلان قرص برای کدام مشکل من است .وقتی به شهرداری میرویم خیلی سربهزیر درخواست خود را میگوییم و اگر مهندس شهرساز درخواست ما را رد کرد اغلب نمیپرسیم به استناد کدام مصوبه؟ بلکه باز با فروتنی میگوییم حالا شما یک لطفی بکنید این کار را حل کنید. تصاویری از این دست در ساعت به ساعت زندگی ما قابل مشاهده است.
البته متقابلاً من هم که در نانوایی و مطب و شهرداری سربهزیر هستم، در موضع شغلی خودم، حکومت میکنم! یعنی اگر فرضاً اپراتور تلفن ادارهای هستم، وقتی فردی تماس بگیرد و بیش از یکی دو سوال بپرسد، جواب سربالا میدهم و تلفن را قطع میکنم. اینها همه تصاویر جامعهای است که افرادش انباشته از خوی دیکتاتوری هستند. در چنین جامعهای همه افراد در هر موقعیتی در اغلب موارد محکوم هستند و فقط در شغل خودشان حاکم هستند. بنابراین در جامعه سلطهگر، افراد در همه موارد سلطهپذیرند و در یک موضع، حاکم و چنین میشود که روح سلطهگری و سلطهپذیری در همه زندگی ما رسوخ میکند. چنین جامعهای اگر هفتهای یک انتخابات هم برگزار کند، دموکرات نیست. در چنین جامعهای انتخابات بیشتر به یک نمایش میماند
حالا داستان را بر عکس کنید. اگر هر فردی فقط در یک موضع (شغل او) پاسخگو باشد، آنگاه در همه موارد دیگر حاکم خواهد بود. در چنین جامعهای هر فرد فقط در یک مورد محکوم و در اغلب موارد حاکم است و چه دلپذیر است زیستن در چنین جامعهای. جامعه دوم قطعاً یک جامعه دموکراتتر است. بنابراین دموکراسی واقعی ربطی به انتخابات ندارد. یک پادشاه غیرمنتخبِ پاسخگو قطعاً دموکراتتر از ژنرالی است که با انتخابات فرمایشی سرکار آمده باشد
پس دموکراسی تنها با یک تغییر کوچک در رفتار ما تحقق مییابد. اما این روحیه کجا شکل میگیرد؟ در خانه و مدرسه. اولین پیامد یک نظام آموزشی که در آن،معلم، گوینده صرف و دانشآموز شنونده صرف باشد، شکلگیری رابطه سلطه میان دانشآموز و معلم است.اگر در جامعهای در همه بخشها تا جایی که امکان دارد سلطهگری صورت میگیرد به دلیل آن است که در مدارس از کودکی سلطهپذیری آموزش داده شده و در نتیجه همان کودکان، زمانی که به اولین دستاویزهای قدرت مجهز میشوند، سلطهگری میکنند. برای نمونه آن معلمی که روی زمین، دور نیمکت بچهها با گچ قرمز، خط میکشد و به کودکان میگوید حق ندارند پای خود را از این خط بیرون بگذارند، نه نظم بلکه سلطهگری را آموزش میدهد.آنها یاد میگیرند در مدرسه بسیاری از سؤالها را نباید پرسید.وقتی دانشآموزان نمیتوانند آزادانه، رویدادها را به پرسش بگیرند و وقتی مدرسه نیازهای طبیعی انها را برنمیتابد نهتنها شوق یادگیری از بین میرود بلکه مدرسه به محیطی تبدیل میشود که کارکردی غیر از تجربه سلطهگری و سلطهپذیری نمیتواند برای انها بیافریند
به کودکان خود نگاه کنید. طراوت، معصومیت،کنجکاوی،خلوص،شور، سادگی، مهربانی و هر آنچه که زیبنده عارفان، هنرمندان و فیلسوفان است در نهاد تکتک کودکان وجود دارد اما به محض اینکه پا به مدرسه میگذارند، مانند درختانی میشوند که تکانده شده باشند و شکوفه و میوهای بر شاخههایشان باقی نمانده باشد. مدرسه با کودکان چنین میکند
ما در خانوادهها گفتوگو نمیبینیم .دقیقاً همین رابطه در مقیاس بزرگتر در جامعه تکثیر شده است. همه روابط در سطح جامعه سلطهگرانه است. یک جایی این رابطه باید شکسته شود تا مسیر رهایی به سمت توسعه باز شود. شکستهشدن این رابطه در خانواده بسیار مشکل است؛ در سطح مقامات سیاسی غیرممکن است زیرا این مقامات نیز با همین ساختار پرورش یافتهاند اما در نظام آموزش چنین تغییری ممکن است. فقط عزم و صبر میخواهد. چه اِشکالی دارد که معلمان به جای مشق شب،«قصه شب» داشته باشند و فردای آن روز همه دانشآموزان و معلمان با یکدیگر در رابطه با یک موضوعی گفتوگو کنند.چه اِشکالی دارد بچهها به جای انشاء، بیایند جلوی کلاس و از تجربههای خودشان با بقیه همکلاسیهایشان گفتوگو کنند.با همین تغییرات کوچک شاهد تحولی بزرگ خواهیم بود
ما نیاز داریم به جای جوابدادن، پرسش کنیم. نیاز داریم دردهایمان را به هم بگوییم.ما نیاز داریم یکدیگر را بشنویم. نیاز داریم تفاوتهای یکدیگر را بپذیریم .ما نیاز داریم با هم گفتوگو کنیم.
✍️ دکتر محسن رنانی
📌تلخیص:مجمع فعالان اقتصادی
@Library_Telegram
❤2👍2
Forwarded from همه چی، هیچی
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
شیخ ما فریاد واویلا کشید
خط بر این دنیا و مافیها کشید
اولش یک روضهخوان ساده بود
رفته رفته کار او بالا کشید
ابتدا از صاد صغرا شد شروع
آخرش تا آخر کبرا کشید
روی شانه چفیهای انداخت، بعد
روی پیشانیش سنگپا کشید
اول ماه محرم گریه کرد
گریهاش تا عصر عاشورا کشید
بعد از آن این جا رییس، آن جا رییس
تا که میل او به کاندیدا کشید
جز خودش با خانمش رأیی نداشت
قاعده بر جمبل و جادو گذاشت
میلیونها رأی با دوز و کلک
از درون جعبهی آرا کشید
تا که روی صندلی خود نشست
میل او بر کل بیتالما کشید
لام آن جا ماند در مصراع پیش
چون که با تعجیل آنها را کشید
گفتم اینها را کجا جا میدهی؟
یک مثلث مثل برمودا کشید
گفتم این صحرا شقایقزار شد
چکمههای خویش را در پا کشید
گفتم ای شیخ این همه دزد از کجاست؟
او عبا را روی دزدیها کشید
گفتمش حالا که آقازادهتان
رخت خود را سوی آمریکا کشید
چیست تکلیف شعار مرگ بر ...؟
گفت این فریاد را آن جا کشید
گفتمش این اسکناس ده تومن
از چه رو کارش به وانفسا کشید؟
گفت از آن رو که نقاش ازل
روی آن تصویری از آقا کشید
گفتمش هالو نمدمالیت کرد
گفت رخت خود به آن دنیا کشید
@hychy
خط بر این دنیا و مافیها کشید
اولش یک روضهخوان ساده بود
رفته رفته کار او بالا کشید
ابتدا از صاد صغرا شد شروع
آخرش تا آخر کبرا کشید
روی شانه چفیهای انداخت، بعد
روی پیشانیش سنگپا کشید
اول ماه محرم گریه کرد
گریهاش تا عصر عاشورا کشید
بعد از آن این جا رییس، آن جا رییس
تا که میل او به کاندیدا کشید
جز خودش با خانمش رأیی نداشت
قاعده بر جمبل و جادو گذاشت
میلیونها رأی با دوز و کلک
از درون جعبهی آرا کشید
تا که روی صندلی خود نشست
میل او بر کل بیتالما کشید
لام آن جا ماند در مصراع پیش
چون که با تعجیل آنها را کشید
گفتم اینها را کجا جا میدهی؟
یک مثلث مثل برمودا کشید
گفتم این صحرا شقایقزار شد
چکمههای خویش را در پا کشید
گفتم ای شیخ این همه دزد از کجاست؟
او عبا را روی دزدیها کشید
گفتمش حالا که آقازادهتان
رخت خود را سوی آمریکا کشید
چیست تکلیف شعار مرگ بر ...؟
گفت این فریاد را آن جا کشید
گفتمش این اسکناس ده تومن
از چه رو کارش به وانفسا کشید؟
گفت از آن رو که نقاش ازل
روی آن تصویری از آقا کشید
گفتمش هالو نمدمالیت کرد
گفت رخت خود به آن دنیا کشید
@hychy
👍1
#تلنگر 📚
درباره بيمارى هاى خود با هر كسى صحبت نكنيد ...
سطح انرژی برخی به گونه ایست
که امواج منفی شان سنگین تر از مثبت های وجودشان است
و ناخواسته در شرایطی که هستید حس بیماری را در وجود شما دو چندان القا می کنند.
لذا هرچه بیشتر در مورد یک بیماری صحبت کنید
حتی اگر یک سرماخوردگی ساده باشد حالتان بدتر می شود!
یادتان باشد صحبت کردن در مورد ناخوشی ها مانند کود ریختن پای علف است!
هر آنچه انجام دهید، به هرچه فکر کنید، کائنات در همان راستا برایتان بیشترین امواج را جذب می کند.
مراقب باشید ...
@Library_Telegram
درباره بيمارى هاى خود با هر كسى صحبت نكنيد ...
سطح انرژی برخی به گونه ایست
که امواج منفی شان سنگین تر از مثبت های وجودشان است
و ناخواسته در شرایطی که هستید حس بیماری را در وجود شما دو چندان القا می کنند.
لذا هرچه بیشتر در مورد یک بیماری صحبت کنید
حتی اگر یک سرماخوردگی ساده باشد حالتان بدتر می شود!
یادتان باشد صحبت کردن در مورد ناخوشی ها مانند کود ریختن پای علف است!
هر آنچه انجام دهید، به هرچه فکر کنید، کائنات در همان راستا برایتان بیشترین امواج را جذب می کند.
مراقب باشید ...
@Library_Telegram
عسل، خوراکی شیرین و طلایی که تاریخ انقضا ندارد و هرگز خراب نمیشود و سالیان سال میشود آن را مصرف کرد اگرچه با گذشت زمان تغییراتی در بافت و رنگ آن ایجاد میشود اما به دلیل فروکتوز موجود در آن تازگیاش حفظ میشود.
عسل در ایران باستان علاوه بر خوراکی بودن کاربرد پزشکی نیز داشته است!
باستان شناسان در حالی که مشغول حفاری در اهرام مشهور مصر بودند، گلدانهای حاوی عسل را در یک مقبره باستانی پیدا کردند. این عسل حدود ۳۰۰۰ سال قدمت دارد و هنوز هم بسیار خوردنی است ولی قدیمیترین عسل جهان در گرجستان کشف گردیده و دانشمندان احتمال میدهند عمر این عسل ۵۵۰۰ سال باشد!
@Library_Telegram
عسل، خوراکی شیرین و طلایی که تاریخ انقضا ندارد و هرگز خراب نمیشود و سالیان سال میشود آن را مصرف کرد اگرچه با گذشت زمان تغییراتی در بافت و رنگ آن ایجاد میشود اما به دلیل فروکتوز موجود در آن تازگیاش حفظ میشود.
عسل در ایران باستان علاوه بر خوراکی بودن کاربرد پزشکی نیز داشته است!
باستان شناسان در حالی که مشغول حفاری در اهرام مشهور مصر بودند، گلدانهای حاوی عسل را در یک مقبره باستانی پیدا کردند. این عسل حدود ۳۰۰۰ سال قدمت دارد و هنوز هم بسیار خوردنی است ولی قدیمیترین عسل جهان در گرجستان کشف گردیده و دانشمندان احتمال میدهند عمر این عسل ۵۵۰۰ سال باشد!
@Library_Telegram
📕 نیچه
✍ شتفان تسوایگ
در ابتدای کتاب آمده است: تراژدی فریدریش نیچه یک درام تکبازیگر است: هیچ بازیگر دیگری در صحنۀ کوتاه زندگی او حضور ندارد. در طول پردههای این تراژدی که بسان بهمن فرو میریزد، مبارز منزوی در زیر آسمان توفانی سرنوشتش تنها است. هیچکس در کنارش نیست، هیچکسی در تقابل با او نیست، هیچ زنی نیست تا با حضور مهربانش فضای به وجود آمده را ملایم کند. هر حرکتی فقط از خود او سر میزند و خود او تنها شاهد است. در ابتدا چهرههای نادری این خطر را کردند که در سایۀ او فقط با حرکتی گنگ از سر ترس و شگفتی اقدام قهرمانانۀ او را همراهی کنند اما انگار که در برابر مهلکهای قرار گرفته باشند، کمکم پراکنده شدند.
همهچیز او را به هیجان میآورد و هیچچیز او را پایبند نمیکند. همین که موضوعی بکربودن و جذابیت و راز حیایش را از دست میدهد، آن را بی هیچ ترحمی رها میکند، بی اینکه به کسانی که بعد از او میآیند حسادت کند. نیچه هم از ورای تمام شناختها، شناخت را میجوید؛ شناختی که به طرزی ابدی غیرواقعی است و هرگز کاملاً دستیافتنی نیست. چیزی که تا سرحد رنج و نومیدی او را برمیانگیزاند، نه تصرفکردن، نه تصاحبکردن و نه لذتبردن است، بلکه همیشه پرسشکردن، جستجوکردن و شکارکردن است.
@Library_Telegram
✍ شتفان تسوایگ
در ابتدای کتاب آمده است: تراژدی فریدریش نیچه یک درام تکبازیگر است: هیچ بازیگر دیگری در صحنۀ کوتاه زندگی او حضور ندارد. در طول پردههای این تراژدی که بسان بهمن فرو میریزد، مبارز منزوی در زیر آسمان توفانی سرنوشتش تنها است. هیچکس در کنارش نیست، هیچکسی در تقابل با او نیست، هیچ زنی نیست تا با حضور مهربانش فضای به وجود آمده را ملایم کند. هر حرکتی فقط از خود او سر میزند و خود او تنها شاهد است. در ابتدا چهرههای نادری این خطر را کردند که در سایۀ او فقط با حرکتی گنگ از سر ترس و شگفتی اقدام قهرمانانۀ او را همراهی کنند اما انگار که در برابر مهلکهای قرار گرفته باشند، کمکم پراکنده شدند.
همهچیز او را به هیجان میآورد و هیچچیز او را پایبند نمیکند. همین که موضوعی بکربودن و جذابیت و راز حیایش را از دست میدهد، آن را بی هیچ ترحمی رها میکند، بی اینکه به کسانی که بعد از او میآیند حسادت کند. نیچه هم از ورای تمام شناختها، شناخت را میجوید؛ شناختی که به طرزی ابدی غیرواقعی است و هرگز کاملاً دستیافتنی نیست. چیزی که تا سرحد رنج و نومیدی او را برمیانگیزاند، نه تصرفکردن، نه تصاحبکردن و نه لذتبردن است، بلکه همیشه پرسشکردن، جستجوکردن و شکارکردن است.
@Library_Telegram
نیچه.pdf
9.8 MB
📕 نیچه
✍ شتفان تسوایگ
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_bot
✍ شتفان تسوایگ
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_bot
📕 انسان اجتماعی
✍ رالف دارندرف
🔄 غلامرضا خدیوی
اگر مارکس با مفاهیمی مانند «نظام مالکیت»، «ابزار تولید»، «روبنا»، «زیربنا» و «شیوه تولید» می خواست جامعه را با همه پیچیدگی آن بازسازی می کند، دارندرف در مقام طرفدار نظریه تعارض می کوشد تا همین کار را از طریق مفهوم «نقش اجتماعی» انجام دهد.
این مفهوم، که در بسیاری از نظریه های جامعه شناسی مفهومی جانبی است، برای دارندرف با مفهوم «اتم» برای فیزیکدانانن قیاس پذیر است و دارندرف سعی می کند که با مثال های گوناگون این امر را نشان دهد که درک واقعیت پیچیده و «آزارنده» جامعه از طریق «نقش اجتماعی» امکان پذیر است.
به نظر وی، حتی پدیده های کلان اجتماعی با این مفهوم قابل درک و تبیین می باشند. تعارضات بنیادین جامعه و یا دگرگونی های عمده اجتماعی بازتاب خود را به طور مشخص در دگرگونی نقش های اجتماعی می یابند.
بدین معنی تفاوت جامعه فئودالی و جامعه صنعتی که برای مارکس با تغییر «شیوه تولید» و تکامل «ابزار تولید» از اسیاب بادی به ماشین بخار رخ می دهند و برای وبر مشخصه بارز آن تفکیک بنگاه اقتصادی از خانواده بود، برای دارندرف این تحول عظیم با تفکیک نقش تربیتی و کارفرمایی و نیز آموزش حرفه ای پدر قابل توضیح است. در جامعه فئودالی همه این نقش ها به عهده پدر است.
درجامعه صنعتی این نقش ها از یکدیگر تفکیک و بعضی از آنها به بیرون خانواده منتقل می شود و همین مسئله یکی از علل عمده تعارض نسل ها در جوامع جدی است.
@Library_Telegram
✍ رالف دارندرف
🔄 غلامرضا خدیوی
اگر مارکس با مفاهیمی مانند «نظام مالکیت»، «ابزار تولید»، «روبنا»، «زیربنا» و «شیوه تولید» می خواست جامعه را با همه پیچیدگی آن بازسازی می کند، دارندرف در مقام طرفدار نظریه تعارض می کوشد تا همین کار را از طریق مفهوم «نقش اجتماعی» انجام دهد.
این مفهوم، که در بسیاری از نظریه های جامعه شناسی مفهومی جانبی است، برای دارندرف با مفهوم «اتم» برای فیزیکدانانن قیاس پذیر است و دارندرف سعی می کند که با مثال های گوناگون این امر را نشان دهد که درک واقعیت پیچیده و «آزارنده» جامعه از طریق «نقش اجتماعی» امکان پذیر است.
به نظر وی، حتی پدیده های کلان اجتماعی با این مفهوم قابل درک و تبیین می باشند. تعارضات بنیادین جامعه و یا دگرگونی های عمده اجتماعی بازتاب خود را به طور مشخص در دگرگونی نقش های اجتماعی می یابند.
بدین معنی تفاوت جامعه فئودالی و جامعه صنعتی که برای مارکس با تغییر «شیوه تولید» و تکامل «ابزار تولید» از اسیاب بادی به ماشین بخار رخ می دهند و برای وبر مشخصه بارز آن تفکیک بنگاه اقتصادی از خانواده بود، برای دارندرف این تحول عظیم با تفکیک نقش تربیتی و کارفرمایی و نیز آموزش حرفه ای پدر قابل توضیح است. در جامعه فئودالی همه این نقش ها به عهده پدر است.
درجامعه صنعتی این نقش ها از یکدیگر تفکیک و بعضی از آنها به بیرون خانواده منتقل می شود و همین مسئله یکی از علل عمده تعارض نسل ها در جوامع جدی است.
@Library_Telegram
👍1