Forwarded from حسن معین - خودشناسی
خودت را بشناس!
سقراط (به نقل از ملکیان)
نخستین نکته در باب "معنی زندگی" "خود شناسی" است.
سقراط شاید اولین شخصیتی است که در 2600 سال پیش به این نکته توجه کرد!
البته متاسفانه ارسطو بعد از او با طرح مقوله "انسان شناسی "راه خطایی پیش پای بشریت نهاد که تا امروز در همین مسیر بد بنیاد هستیم!
خودشناسی در فلسفه اخلاق ، فضیلت بشمار می رود و در معرفت شناسی نوعی مهارت محسوب می شود.سقراط نخستین متفکری بود که با نظریه «خود رابشناس »انسان‌ها را به خودشناسی فرا خواند. اما نظر ارسطو با مضمون «انسان را بشناس»، عمق درک انسان از خود را کاهش داد چرا که انسان‌ها در شناخت از یکدیگر تنها به مشترکات توجه می‌کنند و معنای «خود» برای آنها کمرنگ می‌شود.
فرهنگ غرب پس از ظهور ارسطو و سنت فکری او رنگ و بوی دیگری گرفت و سنت و نظریه فکری سقراط کمرنگ شد. تنها عارفان و بنیانگذاران ادیان و مذاهب به آثار و نظریات سقراط در مبحث خودشناسی توجه نشان دادند.خودشناسی از منظر سقراط راهی برای زندگی آرمانی است. محل صحبت سقراط این است که انسان به جنبه‌های خود توجه نشان دهد تا راه زندگی آرمانی بر او هموار شود.
چند راه برای خودشناسی وجود دارد که می‌توان از میان آنها به این اشاره کرد که انسان باید در زندگی به آرمان خود توجه کند و آن را بشناسد. در درجه دوم باید به این نکته واقف باشد که آیا آرمان‌های او با یکدیگر سازگارند یا در جهت مخالف هم در حرکت هستند؛ و باید کدام یک را در مقابل دیگری ذبح نمود.
راه دیگر خودشناسی این است که انسان‌ها باید نقاط ضعف و قوت خودشان را در راه خودشناسی و رسیدن به آرمان‌‌هایشان در نظر بگیرند. جهان انسان بدون آرمان، جهانی آشوبناک است که هیچ وضعیتی نه به او کمک می‌کند و نه حتی مزاحم اوست.
@MohaqeqMoein
🌺🌺🌺
سقراط (به نقل از ملکیان)
نخستین نکته در باب "معنی زندگی" "خود شناسی" است.
سقراط شاید اولین شخصیتی است که در 2600 سال پیش به این نکته توجه کرد!
البته متاسفانه ارسطو بعد از او با طرح مقوله "انسان شناسی "راه خطایی پیش پای بشریت نهاد که تا امروز در همین مسیر بد بنیاد هستیم!
خودشناسی در فلسفه اخلاق ، فضیلت بشمار می رود و در معرفت شناسی نوعی مهارت محسوب می شود.سقراط نخستین متفکری بود که با نظریه «خود رابشناس »انسان‌ها را به خودشناسی فرا خواند. اما نظر ارسطو با مضمون «انسان را بشناس»، عمق درک انسان از خود را کاهش داد چرا که انسان‌ها در شناخت از یکدیگر تنها به مشترکات توجه می‌کنند و معنای «خود» برای آنها کمرنگ می‌شود.
فرهنگ غرب پس از ظهور ارسطو و سنت فکری او رنگ و بوی دیگری گرفت و سنت و نظریه فکری سقراط کمرنگ شد. تنها عارفان و بنیانگذاران ادیان و مذاهب به آثار و نظریات سقراط در مبحث خودشناسی توجه نشان دادند.خودشناسی از منظر سقراط راهی برای زندگی آرمانی است. محل صحبت سقراط این است که انسان به جنبه‌های خود توجه نشان دهد تا راه زندگی آرمانی بر او هموار شود.
چند راه برای خودشناسی وجود دارد که می‌توان از میان آنها به این اشاره کرد که انسان باید در زندگی به آرمان خود توجه کند و آن را بشناسد. در درجه دوم باید به این نکته واقف باشد که آیا آرمان‌های او با یکدیگر سازگارند یا در جهت مخالف هم در حرکت هستند؛ و باید کدام یک را در مقابل دیگری ذبح نمود.
راه دیگر خودشناسی این است که انسان‌ها باید نقاط ضعف و قوت خودشان را در راه خودشناسی و رسیدن به آرمان‌‌هایشان در نظر بگیرند. جهان انسان بدون آرمان، جهانی آشوبناک است که هیچ وضعیتی نه به او کمک می‌کند و نه حتی مزاحم اوست.
@MohaqeqMoein
🌺🌺🌺
Forwarded from حسن معین - خودشناسی
پنج ساحت وجودی انسان
محمد حسن محقق معین
سقراط گفت هر کس باید خودش را بشناسد! خودش به عنوان یک تفرد محض!
ارسطو قرنی پس از او گفت نوع انسان را را باید شناخت !
بین نوع شناسی تا خود شناسی! تفاوت کهکشانی هست!
شخصیت و منش هر انسانی از پنج ساحت تشکیل شده است، سه ساحت اول را «ساحت های درونی» و دو ساحت آخر را «ساحت های بیرونی» می‌نامیم. اینکه هریک از ما جنبه یی بی همتا و جانشین ناپذیر داریم به واسطه آن است که ما در این پنج ساحت با یکدیگر فرق داریم.
سه ساحت درونی عبارتند از:
1) ساحت عقاید و باورها: یقین ها، ظن ها، شک ها، حدس ها، تخمین ها، برآوردها، استدلال‌‌ها و... همه ساحت اول انسان را نشان می‌دهند.
2) ساحت احساسات و عواطف و هیجانات: عشق ها، نفرت ها، دوستی ها، دشمنی ها، آرامش، تشویش، دلنگرانی و دغدغه ها، امیدها، ناامیدی ها، شادی ها، اندوه ها، خشم ها، خشنودی ها، ترس‌‌ها وحشت‌‌ها و خلاصه هرچیزی که در درون ما دگرگونی ایجاد می‌کند با «لذت و الم»، یعنی رامش از سویی و درد و رنج از سوی دیگر سر وکار دارد. جنبه های احساسی، عاطفی، هیجانی انسان در ساحت دوم او را نشان می‌دهند.
3) ساحت اراده و خواست ها: اهداف، آرمان ها، انگیزه ها،اراده ها و عزم ها، مقاصد و مطلوب های انسان، ساحت سوم درونی انسان را نشان می‌دهند.
و ساحتهای بیرونی عبارتند از:
1- ساحت گفتار و
2-ساحت کردار.
ساحتهای درونی فقط بر خود فرد معلوم است و هیچکس از آن خبر ندارد مگر از طریق دو ساحت بیرونی. اما ساحتهای بیرونی برای مخاطبان آشکار است. در تمامی حیوانات ساحتهای درونی و بیرونی بر همدیگر منطبق هستند الّا انسان که تنها حیوانی است که می‌تواند وارونه نمایی کند!صادق نباشد و ساحات وجودی درتعارض خویش را دیگرگون نشان دهد.
ما می توانیم سه ساحت درونی انسانی را مترادف با فرهنگ یا ذهنیت و دو ساحت بیرونی انسانی را مترادف با تمدن یا رفتار در نظر گرفته و بنامیم. فرهنگ ها و تمدن ها در جوامع فراورده هایی اکتسابی و انسانی اند. رابطه علّی و معلولی بین ذهنیت و رفتار انسانی برقرار است.بدین معنا که ذهنیت علت رفتار است.البته ارتباط ساحت اول یعنی باورها با ساحت دوم یعنی احساسات ارتباطی دوسویه است یعنی هریک می تواند علت یا معلول دیگری هم باشد.ارتباط دیالکتیکی دارند.برخی از فلاسفه این رابطه دیالکتیکی را مابین ساحات درونی و بیرونی انسان نیز قائل شده اند. بدین معنی که شرایط اجتماعی و بیرونی و رفتار انسان ها هم می تواند موجب شکل گیری ساحات درونی و ذهنیت انسان ها گردد.
@MohaqeqMoein
🌺🌺🌺
محمد حسن محقق معین
سقراط گفت هر کس باید خودش را بشناسد! خودش به عنوان یک تفرد محض!
ارسطو قرنی پس از او گفت نوع انسان را را باید شناخت !
بین نوع شناسی تا خود شناسی! تفاوت کهکشانی هست!
شخصیت و منش هر انسانی از پنج ساحت تشکیل شده است، سه ساحت اول را «ساحت های درونی» و دو ساحت آخر را «ساحت های بیرونی» می‌نامیم. اینکه هریک از ما جنبه یی بی همتا و جانشین ناپذیر داریم به واسطه آن است که ما در این پنج ساحت با یکدیگر فرق داریم.
سه ساحت درونی عبارتند از:
1) ساحت عقاید و باورها: یقین ها، ظن ها، شک ها، حدس ها، تخمین ها، برآوردها، استدلال‌‌ها و... همه ساحت اول انسان را نشان می‌دهند.
2) ساحت احساسات و عواطف و هیجانات: عشق ها، نفرت ها، دوستی ها، دشمنی ها، آرامش، تشویش، دلنگرانی و دغدغه ها، امیدها، ناامیدی ها، شادی ها، اندوه ها، خشم ها، خشنودی ها، ترس‌‌ها وحشت‌‌ها و خلاصه هرچیزی که در درون ما دگرگونی ایجاد می‌کند با «لذت و الم»، یعنی رامش از سویی و درد و رنج از سوی دیگر سر وکار دارد. جنبه های احساسی، عاطفی، هیجانی انسان در ساحت دوم او را نشان می‌دهند.
3) ساحت اراده و خواست ها: اهداف، آرمان ها، انگیزه ها،اراده ها و عزم ها، مقاصد و مطلوب های انسان، ساحت سوم درونی انسان را نشان می‌دهند.
و ساحتهای بیرونی عبارتند از:
1- ساحت گفتار و
2-ساحت کردار.
ساحتهای درونی فقط بر خود فرد معلوم است و هیچکس از آن خبر ندارد مگر از طریق دو ساحت بیرونی. اما ساحتهای بیرونی برای مخاطبان آشکار است. در تمامی حیوانات ساحتهای درونی و بیرونی بر همدیگر منطبق هستند الّا انسان که تنها حیوانی است که می‌تواند وارونه نمایی کند!صادق نباشد و ساحات وجودی درتعارض خویش را دیگرگون نشان دهد.
ما می توانیم سه ساحت درونی انسانی را مترادف با فرهنگ یا ذهنیت و دو ساحت بیرونی انسانی را مترادف با تمدن یا رفتار در نظر گرفته و بنامیم. فرهنگ ها و تمدن ها در جوامع فراورده هایی اکتسابی و انسانی اند. رابطه علّی و معلولی بین ذهنیت و رفتار انسانی برقرار است.بدین معنا که ذهنیت علت رفتار است.البته ارتباط ساحت اول یعنی باورها با ساحت دوم یعنی احساسات ارتباطی دوسویه است یعنی هریک می تواند علت یا معلول دیگری هم باشد.ارتباط دیالکتیکی دارند.برخی از فلاسفه این رابطه دیالکتیکی را مابین ساحات درونی و بیرونی انسان نیز قائل شده اند. بدین معنی که شرایط اجتماعی و بیرونی و رفتار انسان ها هم می تواند موجب شکل گیری ساحات درونی و ذهنیت انسان ها گردد.
@MohaqeqMoein
🌺🌺🌺
Forwarded from حسن معین - خودشناسی
اهمیت" هماهنگی وجودی" و "هماهنگی اجتماعی " در شکل گیری نهادهای اجتماعی
محمد حسن محقق معین
مشکل بزرگی که تقریبا همه ما داریم و زندگیمون سرشار از معنا نیست و هنوز نمی دونیم که معنا را باید خلق کرد یا کشف کرد و از این قبیل پرسش ها که در درون و بیرون دین ها و فلسفه ها طرح و بحث شدند اینه که ما به علت نشاختن خود دچار نوعی خود ِناهماهنگ هستیم!
وجودمان هماهنگ نیست! در تنش و تعارضیم.
وجود شناسان به ما توصیه کرده اند که به نحوی مستمر تلاش در هماهنگی وجودی داشته باشیم!
این هماهنگی وجودی بسیار مهم است. مثال میزنم:
اگر می بینید که مثلا خانواده های ما مستحکم نیست و اخیر کمتر تشکیل میشه یا به اشکالی ناپایدار و یا حرف دار در اخلاق و حقوق و هنجار تشکیل میشه به نحوی که از فرط بدی از دیگران پنهان میشه و برای این پوشیدگی اصطلاحاتی چون ازدواج سفید و همخانگی و همباشی براش جعل می کنند به خاطر همین ناهماهنگی های وجودی است!
خانواده نهادی است که در آغاز تشکیل آن دو انسانِ با ساحات وجودی رنگارنگ با یک دیگر تلاقی می کنند. خانواده ای سالم و آرام است که اعضای خانواده هر یک بتوانند از یک سو ساحات وجودی خود را باهم منطبق و هم آوا کرده و وجودی یکپارچه و صادق را شکل دهند و از سوی دیگر این اعضا بتوانند در کنار هم زندگی و اجتماع سالم و خوشایندی را بسازند.ایجاد هماهنگی وجودی و هماهنگی اجتماعی کاری است کارستان.
تولد فرزندان و افزایش اعضای خانواده، ایجاد و بروز این هماهنگی ها را در تک تک اعضا و در کل نهاد خانواده از سوئی زیباتر و از سویی سخت تر می نماید.ضمنا ایجاد هماهنگی ها در خانواده نباید با تبعیض جنسیتی یا سنی همراه گردد.هماهنگی در خانواده باید بر مبنای عدالت باشد و از این هماهنگی همه ی اعضای خانواده به طور برابر سود یا زیان کنند!ضمن اینکه برقراری عدالت به عنوان ارزشی حقوقی کفِ نیاز های انسجامی خانواده هست و انسجام خانواده نیازمندِ ارزش های اخلاقی، شفقت و عشق و به عبارتی بخشندگی و مهربانی یا رحمانیّت و رحمیّت است.
@MohaqeqMoein
🌺🌺🌺
محمد حسن محقق معین
مشکل بزرگی که تقریبا همه ما داریم و زندگیمون سرشار از معنا نیست و هنوز نمی دونیم که معنا را باید خلق کرد یا کشف کرد و از این قبیل پرسش ها که در درون و بیرون دین ها و فلسفه ها طرح و بحث شدند اینه که ما به علت نشاختن خود دچار نوعی خود ِناهماهنگ هستیم!
وجودمان هماهنگ نیست! در تنش و تعارضیم.
وجود شناسان به ما توصیه کرده اند که به نحوی مستمر تلاش در هماهنگی وجودی داشته باشیم!
این هماهنگی وجودی بسیار مهم است. مثال میزنم:
اگر می بینید که مثلا خانواده های ما مستحکم نیست و اخیر کمتر تشکیل میشه یا به اشکالی ناپایدار و یا حرف دار در اخلاق و حقوق و هنجار تشکیل میشه به نحوی که از فرط بدی از دیگران پنهان میشه و برای این پوشیدگی اصطلاحاتی چون ازدواج سفید و همخانگی و همباشی براش جعل می کنند به خاطر همین ناهماهنگی های وجودی است!
خانواده نهادی است که در آغاز تشکیل آن دو انسانِ با ساحات وجودی رنگارنگ با یک دیگر تلاقی می کنند. خانواده ای سالم و آرام است که اعضای خانواده هر یک بتوانند از یک سو ساحات وجودی خود را باهم منطبق و هم آوا کرده و وجودی یکپارچه و صادق را شکل دهند و از سوی دیگر این اعضا بتوانند در کنار هم زندگی و اجتماع سالم و خوشایندی را بسازند.ایجاد هماهنگی وجودی و هماهنگی اجتماعی کاری است کارستان.
تولد فرزندان و افزایش اعضای خانواده، ایجاد و بروز این هماهنگی ها را در تک تک اعضا و در کل نهاد خانواده از سوئی زیباتر و از سویی سخت تر می نماید.ضمنا ایجاد هماهنگی ها در خانواده نباید با تبعیض جنسیتی یا سنی همراه گردد.هماهنگی در خانواده باید بر مبنای عدالت باشد و از این هماهنگی همه ی اعضای خانواده به طور برابر سود یا زیان کنند!ضمن اینکه برقراری عدالت به عنوان ارزشی حقوقی کفِ نیاز های انسجامی خانواده هست و انسجام خانواده نیازمندِ ارزش های اخلاقی، شفقت و عشق و به عبارتی بخشندگی و مهربانی یا رحمانیّت و رحمیّت است.
@MohaqeqMoein
🌺🌺🌺
اسطوره زدایی از عشق و انتظار معقول از ازدواج
منم می خوام الان یک زن معمولی باشم بی هیچ تحلیل علمی نسبت به جریان.
زمانی که ازدواج کردم. تنها چیزی که از همسرم خواستم این بود که به من حس خیانت ندهد.
در همون سال اول این حس رو به من داد. دقت کنید من به ایشون حتی نگفتم خیانت نکن و همینطور نگفتم خیانت یعنی چی !! یعنی حد و حدودش را تعیین نکردم . تنها گفتم به من حس خیانت رو نده.
به نظرم میرسه حس مورد خیانت واقع شدن می تونه معلول شرایط متفاوتی باشه و فقط محدود به روابط با اشخاص دیگر خارج از ارتباط نیست.
من وقتی ایمیل ها و اس ام اس هاش رو به زن دیگری دیدم.حس خیانت رو دریافت کردم و وقتی دیدم مداوم به سایت های پورن میره. در سایت های پورن دیگر حضور "دیگری" اهمیت نداشت. در جستجوی لذت بودن و آرامش داشتن در جاهای دیگر اهمیت داشت. لذت و آرامش هم قبول داشتم که تنها قرار نبود به من متکی باشد اما آن زمان می اندیشیدم که یک زوج در موارد خاصی قرار است تنها از همدیگر لذت و آرامش دریافت کنن.
امروز اما بعد از 7 سال از آن زمان و حوادث بعدیش و کلی خوندن و تعمق به حساب، می دونم خیانت از اون مقولاتی که با داده های کمی نباید در خصوصش نظر داد. به شدت نیاز به داده های کیفی و مورد به مورد دارد. در هر ارتباطی، خیانت می تواند معنای متفاوتی بگیرد در رابطه ی پدر و مادرم یک معنا داشته باشد و در رابطه ی من یک معنا.
اما بدترین تجربه ی من در جریان مذاکرات جدایی ام پیش امد با خانواده... از آنجایی که خیانت تنها مشکل نبود. آن را به عنوان آغاز دلسردی ام از زندگی بیان می کردم. آنجا خیلی ها به من می گفتن فقط پیام و ایمیل و اینها دیدی؟؟!!! نمی دانی سکس بوده یا نه؟!!! فقط همین!!
این فقط همین گفتن ! آزار دهنده بود. آنجا بود که خوب می فهمیدم سطح خیانت ،شیوه و تکرارش هم حتی اهمیت ندارد. اولین باری که یک انسان حس مورد خیانت واقع شدن دریافت کرد ممکن است ،به کل اون نهادی که درش با کسی شریک است، بی اعتماد بشه و دلسرد.
بعضی دوستانم می گفتن که جدا نشو !این چه کاریه! خوب با رابطه ی موازی مسایل را حل کن....!
روزهایی که می خواستم خانواده را قانع کنم بهشون گفتم :در سی سالگی ممکن است تسلطم بر خودم زیاد باشد. اما نمی خواهم در چهل سالگی در معرض روابط موازی قرار بگیرم.
خیانت به شخصه برای من تنها دلیل جدایی نبود. علت از بین رفتن علاقه بود و چون من در انتخابم به علاقه اهمیت داده بودم . یک باره دیدم که همه ی دلیلم برای ازدواج و بودن با این آدم محو شده.
دروغ است که نگم .. خیانت دیدن باعث نمی شد فکر کنم محق هستم به خیانت! اما همه ی کلیشه ها .. اداب و رسوم و حتی دین و شاید ترس ها و عواقبش جلوی من را می گرفت.
اما آنچه که شهامت را بهم داد که دیگر بس است دیگر نه مشاور می روم . نه تحمل می کنم و نه.. باید تمام شود. یک شب بود که با همه ی وجودم تحربه ی خشونت جنسی و خانگی را احساس کردم.
الان خیلی مفاهیم برایم از بین رفته... خلایی از نبود ارزشهایی که زمانی ارزش بود. دیگر نمی دانم دوست داشتن، اعتماد کردن و ... دقیقا چی هست. نه اینکه بدبین باشم! نه به گمانم باید انتظارمان رو از ازدواج معقول کنیم و اسطوره زدایی کنیم از عشق و این شراکت.
📝ارسال نظر در باره این مطلب : @MohaqeqMoein
🌺🌺🌺
منم می خوام الان یک زن معمولی باشم بی هیچ تحلیل علمی نسبت به جریان.
زمانی که ازدواج کردم. تنها چیزی که از همسرم خواستم این بود که به من حس خیانت ندهد.
در همون سال اول این حس رو به من داد. دقت کنید من به ایشون حتی نگفتم خیانت نکن و همینطور نگفتم خیانت یعنی چی !! یعنی حد و حدودش را تعیین نکردم . تنها گفتم به من حس خیانت رو نده.
به نظرم میرسه حس مورد خیانت واقع شدن می تونه معلول شرایط متفاوتی باشه و فقط محدود به روابط با اشخاص دیگر خارج از ارتباط نیست.
من وقتی ایمیل ها و اس ام اس هاش رو به زن دیگری دیدم.حس خیانت رو دریافت کردم و وقتی دیدم مداوم به سایت های پورن میره. در سایت های پورن دیگر حضور "دیگری" اهمیت نداشت. در جستجوی لذت بودن و آرامش داشتن در جاهای دیگر اهمیت داشت. لذت و آرامش هم قبول داشتم که تنها قرار نبود به من متکی باشد اما آن زمان می اندیشیدم که یک زوج در موارد خاصی قرار است تنها از همدیگر لذت و آرامش دریافت کنن.
امروز اما بعد از 7 سال از آن زمان و حوادث بعدیش و کلی خوندن و تعمق به حساب، می دونم خیانت از اون مقولاتی که با داده های کمی نباید در خصوصش نظر داد. به شدت نیاز به داده های کیفی و مورد به مورد دارد. در هر ارتباطی، خیانت می تواند معنای متفاوتی بگیرد در رابطه ی پدر و مادرم یک معنا داشته باشد و در رابطه ی من یک معنا.
اما بدترین تجربه ی من در جریان مذاکرات جدایی ام پیش امد با خانواده... از آنجایی که خیانت تنها مشکل نبود. آن را به عنوان آغاز دلسردی ام از زندگی بیان می کردم. آنجا خیلی ها به من می گفتن فقط پیام و ایمیل و اینها دیدی؟؟!!! نمی دانی سکس بوده یا نه؟!!! فقط همین!!
این فقط همین گفتن ! آزار دهنده بود. آنجا بود که خوب می فهمیدم سطح خیانت ،شیوه و تکرارش هم حتی اهمیت ندارد. اولین باری که یک انسان حس مورد خیانت واقع شدن دریافت کرد ممکن است ،به کل اون نهادی که درش با کسی شریک است، بی اعتماد بشه و دلسرد.
بعضی دوستانم می گفتن که جدا نشو !این چه کاریه! خوب با رابطه ی موازی مسایل را حل کن....!
روزهایی که می خواستم خانواده را قانع کنم بهشون گفتم :در سی سالگی ممکن است تسلطم بر خودم زیاد باشد. اما نمی خواهم در چهل سالگی در معرض روابط موازی قرار بگیرم.
خیانت به شخصه برای من تنها دلیل جدایی نبود. علت از بین رفتن علاقه بود و چون من در انتخابم به علاقه اهمیت داده بودم . یک باره دیدم که همه ی دلیلم برای ازدواج و بودن با این آدم محو شده.
دروغ است که نگم .. خیانت دیدن باعث نمی شد فکر کنم محق هستم به خیانت! اما همه ی کلیشه ها .. اداب و رسوم و حتی دین و شاید ترس ها و عواقبش جلوی من را می گرفت.
اما آنچه که شهامت را بهم داد که دیگر بس است دیگر نه مشاور می روم . نه تحمل می کنم و نه.. باید تمام شود. یک شب بود که با همه ی وجودم تحربه ی خشونت جنسی و خانگی را احساس کردم.
الان خیلی مفاهیم برایم از بین رفته... خلایی از نبود ارزشهایی که زمانی ارزش بود. دیگر نمی دانم دوست داشتن، اعتماد کردن و ... دقیقا چی هست. نه اینکه بدبین باشم! نه به گمانم باید انتظارمان رو از ازدواج معقول کنیم و اسطوره زدایی کنیم از عشق و این شراکت.
📝ارسال نظر در باره این مطلب : @MohaqeqMoein
🌺🌺🌺
دوستان اجتماعی جایگزین خانواده
آرمان امروز- صبا حسینی:
به نظر می رسد ده ها میلیون کاربر ایرانی شبکه‌های اجتماعی که بخشی از جامعه دو میلیارد نفری این سرزمین دیجیتالی به شمار می روند، با فرصت هایی رو به رو شده اند که کسب و کار، ارتباطات، تبادل اطلاعات و همچنین سبک زندگی آنها را دستخوش تغییر کرده است. استفاده گسترده این ابزار در زندگی امروز، سبک زندگی سنتی و اصیل بسیاری از ایرانی ها را با چالش هایی مواجه کرده که کم خوابی، کاهش میزان مطالعه، کاهش مهارت های ارتباط اجتماعی و از همه مهم تر، گسترش فزاینده طلاق های عاطفی در کشور، بخشی از معضلات فعالیت در این فضاست.
با یک جامعه شناس و دبیر کارگروه خانواده سالم معاونت زنان ریاست جمهوری در مورد تاثیر فضای مجازی بر روابط زوج‌ها و طلاق و خیانت به گفت‌و‌گو نشسته‌ایم.
عالیه شکربیگی معتقد است حضور در شبکه‌های اجتماعی می‌تواند بر خیانت زوج‌ها تاثیر داشته باشد. حضور در این شبکه‌ها منجر به شکل گیری ارتباطاتی شده است که به آن ارتباطات فرا زناشویی یا دوستی های اجتماعی گفته می شود.
ماهیت وجود شبکه‌های اجتماعی در ایران چیست و فرایند ورود به فضای مجازی در ایران به چه شکلی بوده است؟
اگر فضای مجازی را بررسی کنیم این واقعیتی قابل بحث است که می‌تواند ابعاد مختلفی را در بر داشته باشد. اساسا اینکه فضای مجازی طی چه فرایندی وارد ایران شد و چه فرایندهایی را طی کرد که به اینجا رسید تا به عنوان ضرورتی مطرح شود که انسان بدون آن احساس می‌کند گمشده ای دارد مساله مهمی است. یکی از مسائل قابل بررسی در این بحث نوع کاهش ارتباطات در میان افراد جامعه ایران است.
در حال حاضر ارتباطات بیشتر بین اعضای خانواده مثل خواهر و برادر و پدر و مادر است و ارتباط بین خویشاوندان به شدت کمرنگ شده است. کاهش این ارتباطات و بستر و زمینه ای که این کاهش ارتباطات را به وجود آورده تا حدودی به حضور در فضای مجازی بر می گردد. تغییر و تحولاتی که در جامعه ایران به سود ارتباطات مجازی شکل گرفته برابر با همه تحولاتی است که طی چند دهه در ارتباط با رسانه‌ها و وسایل ارتباط جمعی در کشور شکل گرفته بود. امروزه شبکه‌های مجازی در همه ابعاد زندگی انسان‌ها مانند ابعاد اقتصادی، فرهنگی، سیاسی، اخلاقی، هنجاری و... رسوخ کرده اند و انسانی که می خواهد در دنیای امروز به نیازهایش پاسخ داده شود مجبور است از این ابزارها استفاده کند.
امروز حضور در شبکه اجتماعی به جریان آزاد اطلاعات و ارتباطات در همه ابعاد کمک کرده است، بنابراین شبکه اجتماعی به عنوان عنصری که پیوستگی زیادی با کاربران دارد، پاسخگوی نیاز عده زیادی از افراد است. در حال حاضر حتی شبکه‌های اجتماعی بحث مهمی مانند ازدواج و طلاق را در زندگی انسان‌ها رقم می زنند. سایت‌هایی تحت عنوان ازدواج های اینترنتی در فضای مجازی کشور فعالیت دارند و حتی ساختار رسمی دولتی ایران هم آن را به رسمیت شناخته است و اینها نشان دهنده این است که واقعیت حضور در فضای مجازی توسط ساختار دولتی ایران پذیرفته شده است.
بنابراین ارتباطات مجازی می تواند تا خصوصی ترین لایه های زندگی انسان‌ها رسوخ کرده و مسائلی که به تغییراتی بنیادین در زندگی انسان‌ها منجر می شود را ایجاد کند. بنابراین کارکرد حضور در فضای مجازی هم می تواند یک کارکرد مثبت بوده و هم یک کژکارکرد باشد. بسته به اینکه انسان‌ها چگونه از حضور خودشان در فضای مجازی استفاده کنند و این حضور چه شکلی داشته باشد این فضا می تواند مثبت یا منفی باشد.
👇👇👇
آرمان امروز- صبا حسینی:
به نظر می رسد ده ها میلیون کاربر ایرانی شبکه‌های اجتماعی که بخشی از جامعه دو میلیارد نفری این سرزمین دیجیتالی به شمار می روند، با فرصت هایی رو به رو شده اند که کسب و کار، ارتباطات، تبادل اطلاعات و همچنین سبک زندگی آنها را دستخوش تغییر کرده است. استفاده گسترده این ابزار در زندگی امروز، سبک زندگی سنتی و اصیل بسیاری از ایرانی ها را با چالش هایی مواجه کرده که کم خوابی، کاهش میزان مطالعه، کاهش مهارت های ارتباط اجتماعی و از همه مهم تر، گسترش فزاینده طلاق های عاطفی در کشور، بخشی از معضلات فعالیت در این فضاست.
با یک جامعه شناس و دبیر کارگروه خانواده سالم معاونت زنان ریاست جمهوری در مورد تاثیر فضای مجازی بر روابط زوج‌ها و طلاق و خیانت به گفت‌و‌گو نشسته‌ایم.
عالیه شکربیگی معتقد است حضور در شبکه‌های اجتماعی می‌تواند بر خیانت زوج‌ها تاثیر داشته باشد. حضور در این شبکه‌ها منجر به شکل گیری ارتباطاتی شده است که به آن ارتباطات فرا زناشویی یا دوستی های اجتماعی گفته می شود.
ماهیت وجود شبکه‌های اجتماعی در ایران چیست و فرایند ورود به فضای مجازی در ایران به چه شکلی بوده است؟
اگر فضای مجازی را بررسی کنیم این واقعیتی قابل بحث است که می‌تواند ابعاد مختلفی را در بر داشته باشد. اساسا اینکه فضای مجازی طی چه فرایندی وارد ایران شد و چه فرایندهایی را طی کرد که به اینجا رسید تا به عنوان ضرورتی مطرح شود که انسان بدون آن احساس می‌کند گمشده ای دارد مساله مهمی است. یکی از مسائل قابل بررسی در این بحث نوع کاهش ارتباطات در میان افراد جامعه ایران است.
در حال حاضر ارتباطات بیشتر بین اعضای خانواده مثل خواهر و برادر و پدر و مادر است و ارتباط بین خویشاوندان به شدت کمرنگ شده است. کاهش این ارتباطات و بستر و زمینه ای که این کاهش ارتباطات را به وجود آورده تا حدودی به حضور در فضای مجازی بر می گردد. تغییر و تحولاتی که در جامعه ایران به سود ارتباطات مجازی شکل گرفته برابر با همه تحولاتی است که طی چند دهه در ارتباط با رسانه‌ها و وسایل ارتباط جمعی در کشور شکل گرفته بود. امروزه شبکه‌های مجازی در همه ابعاد زندگی انسان‌ها مانند ابعاد اقتصادی، فرهنگی، سیاسی، اخلاقی، هنجاری و... رسوخ کرده اند و انسانی که می خواهد در دنیای امروز به نیازهایش پاسخ داده شود مجبور است از این ابزارها استفاده کند.
امروز حضور در شبکه اجتماعی به جریان آزاد اطلاعات و ارتباطات در همه ابعاد کمک کرده است، بنابراین شبکه اجتماعی به عنوان عنصری که پیوستگی زیادی با کاربران دارد، پاسخگوی نیاز عده زیادی از افراد است. در حال حاضر حتی شبکه‌های اجتماعی بحث مهمی مانند ازدواج و طلاق را در زندگی انسان‌ها رقم می زنند. سایت‌هایی تحت عنوان ازدواج های اینترنتی در فضای مجازی کشور فعالیت دارند و حتی ساختار رسمی دولتی ایران هم آن را به رسمیت شناخته است و اینها نشان دهنده این است که واقعیت حضور در فضای مجازی توسط ساختار دولتی ایران پذیرفته شده است.
بنابراین ارتباطات مجازی می تواند تا خصوصی ترین لایه های زندگی انسان‌ها رسوخ کرده و مسائلی که به تغییراتی بنیادین در زندگی انسان‌ها منجر می شود را ایجاد کند. بنابراین کارکرد حضور در فضای مجازی هم می تواند یک کارکرد مثبت بوده و هم یک کژکارکرد باشد. بسته به اینکه انسان‌ها چگونه از حضور خودشان در فضای مجازی استفاده کنند و این حضور چه شکلی داشته باشد این فضا می تواند مثبت یا منفی باشد.
👇👇👇
آیا حضور در شبکه‌های اجتماعی می تواند به مسائلی مانند خیانت زوج‌ها منجر شود و آیا اساسا این شبکه‌ها می توانند در ارتباطات نزدیک تا این حد رخنه کنند؟
در پایان نامه دکتری که به تازگی در آن حضور داشتم و در مورد تاثیر جهانی شدن و شبکه‌های اجتماعی بر روابط خانوادگی در یک شهرستان در آن بحث شده بود این تاثیر ملموس بود. بنابراین باید گفت بله! حضور در شبکه‌های اجتماعی می تواند بر فرایندی مانند خیانت زوج‌ها تاثیر داشته باشد. حضور در این شبکه‌ها منجر به شکل گیری ارتباطاتی شده است که به آن ارتباطات فرا زناشویی یا دوستی های اجتماعی گفته می شود و بر اساس آن افراد در فضای مجازی با افراد مختلفی اعم از همجنس و غیر همجنس در ارتباط هستند و این ارتباط را به هیچ وجه بد نمی دانند. ضمن اینکه چارچوب زندگی خود را نگه داشته‌اند، چیزی از ارتباط فرازناشویی خود با دیگری یا دیگران به شریک خود نمی گویند و آن را بد نمی دانند. چیزی در حدود ۶۹ درصد ایرانی ها از طریق فضای مجازی با هم ارتباط دارند و خانواده ها و افراد بین سه تا چهار ساعت در این فضا هستند.
چهار ساعت زمان کمی نیست و در این فرصت بحث ها و صحبت هایی را افراد با هم مطرح می کنند و هیچ وقت در یک ارتباط رو در رو و چهره به چهره چنین ارتباطی را تجربه نمی کنند. بنابراین حضور در فضای مجازی تسهیل‌گری را برای انسان‌ها به وجود آورده که حرف هایی را که نمی توانند در فضای واقعی به هم بزنند در فضای مجازی مطرح کنند. فضای مجازی نیز امکانات زیادی اعم از صدا و تصویر و فیلم در کنار چت و پیام تصویری در اختیار کاربران قرار داده تا از طریق آن با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. ریختن قبح این مساله و اینکه چطور ارتباطی را که انسان‌ها در فضای واقعی نتوانسته اند آن را تجربه کنند، در فضای مجازی تجربه می کنند، به تدریج رخ داده است.
نسل ها و به ویژه یکی دو نسل اخیر در زندگی زناشویی خود مسائل و مشکلاتی دارند و برای رهایی از این مشکلات پیش خودشان تحلیل می کنند که اگر من این مسائل را در فضای مجازی برای دوستانم مطرح کنم چیزی از روابط خانوادگی من کم نمی کند و لطمه ای به آن نمی زند. باید در نظر داشت این وقت و زمانی که صرف شده منجر به شکل گیری ارتباطات واقعی و احساسات واقعی شده است و نمی توان گفت احساسات تنها در فضای واقعی وجود دارد. هم حسی و ارتباط در فضای مجازی هم شکل می‌گیرد و هرگونه ارتباط از جمله ارتباط مجازی اگر چارچوبی مشخص برایش شکل نگرفته باشد می تواند مخرب باشد و پیامدهای خوبی نداشته باشد.
اگر افراد بتوانند این ارتباطات را کنترل کرده و دوستی‌های اجتماعی خود را به شکلی تنظیم کنند که خللی به زندگی شخصی و سایر روابط آنها با دیگران وارد نکند، باز با این وجود نمی‌توان گفت ارتباط فرازناشویی و ایجاد آن بلامانع است. برخی از این ارتباطات مجازی تبدیل به ارتباط واقعی می شود که در آن افراد زندگی مشترکی با هم دارند. از این ازدواج تحت عنوان هم خانه نام می برند که هرگونه ارتباط بین افراد بر اساس سهم مشترک است. حضور در شبکه‌های مجازی می تواند تا خصوصی ترین لایه های زندگی افراد را تحت تاثیر قرار دهد.
و در نهایت چه راهکاری برای برون رفت از این وضعیت پیشنهاد می کنید؟
شکل گیری خانواده جهانی شده تنها راهکار برون رفت از این وضعیت است. خانواده جهانی شده یعنی ابزارهای ارتباطی مجازی است که می تواند پیامدهای مثبت و منفی بر زندگی انسان بگذارد و این بستگی به این دارد که انسان‌ها چقدر مهارت حضور در شبکه‌های اجتماعی را داشته باشند. مفهوم سواد رسانه ای به همین معناست که انسان‌ها چقدر سواد رسانه ای دارند و می‌توانند روابط اجتماعی خود را در سطح مجازی کنترل کنند. امروز زندگی خانواده ایرانی در دور افتاده ترین شهرهای کشور از این ارتباطات تاثیر پذیرفته و نمی توان منکر تاثیر شگرف این وسایل بر زندگی مردم شد.
http://www.armandaily.ir/fa/Main/Detail/161274/
📝ارسال نظر در باره این مطلب : @MohaqeqMoein
🌺🌺🌺
در پایان نامه دکتری که به تازگی در آن حضور داشتم و در مورد تاثیر جهانی شدن و شبکه‌های اجتماعی بر روابط خانوادگی در یک شهرستان در آن بحث شده بود این تاثیر ملموس بود. بنابراین باید گفت بله! حضور در شبکه‌های اجتماعی می تواند بر فرایندی مانند خیانت زوج‌ها تاثیر داشته باشد. حضور در این شبکه‌ها منجر به شکل گیری ارتباطاتی شده است که به آن ارتباطات فرا زناشویی یا دوستی های اجتماعی گفته می شود و بر اساس آن افراد در فضای مجازی با افراد مختلفی اعم از همجنس و غیر همجنس در ارتباط هستند و این ارتباط را به هیچ وجه بد نمی دانند. ضمن اینکه چارچوب زندگی خود را نگه داشته‌اند، چیزی از ارتباط فرازناشویی خود با دیگری یا دیگران به شریک خود نمی گویند و آن را بد نمی دانند. چیزی در حدود ۶۹ درصد ایرانی ها از طریق فضای مجازی با هم ارتباط دارند و خانواده ها و افراد بین سه تا چهار ساعت در این فضا هستند.
چهار ساعت زمان کمی نیست و در این فرصت بحث ها و صحبت هایی را افراد با هم مطرح می کنند و هیچ وقت در یک ارتباط رو در رو و چهره به چهره چنین ارتباطی را تجربه نمی کنند. بنابراین حضور در فضای مجازی تسهیل‌گری را برای انسان‌ها به وجود آورده که حرف هایی را که نمی توانند در فضای واقعی به هم بزنند در فضای مجازی مطرح کنند. فضای مجازی نیز امکانات زیادی اعم از صدا و تصویر و فیلم در کنار چت و پیام تصویری در اختیار کاربران قرار داده تا از طریق آن با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. ریختن قبح این مساله و اینکه چطور ارتباطی را که انسان‌ها در فضای واقعی نتوانسته اند آن را تجربه کنند، در فضای مجازی تجربه می کنند، به تدریج رخ داده است.
نسل ها و به ویژه یکی دو نسل اخیر در زندگی زناشویی خود مسائل و مشکلاتی دارند و برای رهایی از این مشکلات پیش خودشان تحلیل می کنند که اگر من این مسائل را در فضای مجازی برای دوستانم مطرح کنم چیزی از روابط خانوادگی من کم نمی کند و لطمه ای به آن نمی زند. باید در نظر داشت این وقت و زمانی که صرف شده منجر به شکل گیری ارتباطات واقعی و احساسات واقعی شده است و نمی توان گفت احساسات تنها در فضای واقعی وجود دارد. هم حسی و ارتباط در فضای مجازی هم شکل می‌گیرد و هرگونه ارتباط از جمله ارتباط مجازی اگر چارچوبی مشخص برایش شکل نگرفته باشد می تواند مخرب باشد و پیامدهای خوبی نداشته باشد.
اگر افراد بتوانند این ارتباطات را کنترل کرده و دوستی‌های اجتماعی خود را به شکلی تنظیم کنند که خللی به زندگی شخصی و سایر روابط آنها با دیگران وارد نکند، باز با این وجود نمی‌توان گفت ارتباط فرازناشویی و ایجاد آن بلامانع است. برخی از این ارتباطات مجازی تبدیل به ارتباط واقعی می شود که در آن افراد زندگی مشترکی با هم دارند. از این ازدواج تحت عنوان هم خانه نام می برند که هرگونه ارتباط بین افراد بر اساس سهم مشترک است. حضور در شبکه‌های مجازی می تواند تا خصوصی ترین لایه های زندگی افراد را تحت تاثیر قرار دهد.
و در نهایت چه راهکاری برای برون رفت از این وضعیت پیشنهاد می کنید؟
شکل گیری خانواده جهانی شده تنها راهکار برون رفت از این وضعیت است. خانواده جهانی شده یعنی ابزارهای ارتباطی مجازی است که می تواند پیامدهای مثبت و منفی بر زندگی انسان بگذارد و این بستگی به این دارد که انسان‌ها چقدر مهارت حضور در شبکه‌های اجتماعی را داشته باشند. مفهوم سواد رسانه ای به همین معناست که انسان‌ها چقدر سواد رسانه ای دارند و می‌توانند روابط اجتماعی خود را در سطح مجازی کنترل کنند. امروز زندگی خانواده ایرانی در دور افتاده ترین شهرهای کشور از این ارتباطات تاثیر پذیرفته و نمی توان منکر تاثیر شگرف این وسایل بر زندگی مردم شد.
http://www.armandaily.ir/fa/Main/Detail/161274/
📝ارسال نظر در باره این مطلب : @MohaqeqMoein
🌺🌺🌺
روزنامه آرمان امروز
دوستان اجتماعی جایگزین خانواده :: روزنامه آرمان امروز
آرمان امروز- صبا حسینی: به نظر می رسد ده ها میلیون کاربر ایرانی شبکه‌های اجتماعی که بخشی از جامعه دو میلیارد نفری این سرزمین دیجیتالی به شمار می روند، با فرصت هایی رو به رو شده اند که کسب و کار، ارتباطات، تبادل اطلاعات و همچنین سبک زندگی آنها را دستخوش تغییر…
🛎 پرسش‌هایی برای تامل در مقوله‌ی " خانواده و دوستان اجتماعی"👆👆👆
یک. آیا می‌توان دوستان اجتماعی را جایگزین خانواده کرد؟
دو. آیا خانواده را باید به هر شکل حفظ کرد و دوستان اجتماعی را در کنار آن داشت؟ و یا نداشت؟
سه. شیوه مناسب استفاده از رسانه‌ها چیست؟
چهار. پاسداشتِ ارزش‌ها با پویایی قواعد حقوقی و فقه امکان‌پذیر است و یا با ایستایی آن و از راه تبلیغ فراگیر نوستالژی گذشته؟ و استفاده از زور؟
📝ارسال نظر در باره این پرسش‌ها : اینجا
🌺🌺🌺
یک. آیا می‌توان دوستان اجتماعی را جایگزین خانواده کرد؟
دو. آیا خانواده را باید به هر شکل حفظ کرد و دوستان اجتماعی را در کنار آن داشت؟ و یا نداشت؟
سه. شیوه مناسب استفاده از رسانه‌ها چیست؟
چهار. پاسداشتِ ارزش‌ها با پویایی قواعد حقوقی و فقه امکان‌پذیر است و یا با ایستایی آن و از راه تبلیغ فراگیر نوستالژی گذشته؟ و استفاده از زور؟
📝ارسال نظر در باره این پرسش‌ها : اینجا
🌺🌺🌺
Telegram
حسن معین
تسهیل‌گرِ مشتاقِ زندگی در راستی! لینکِ معرفی: t.me/MHMohaqeqMoein/3023
معرفت عامیانه در قالب حرف های جامعه شناسان و یا پژوهش ها و گزازش های پژوهشی بسیار پراکنده شده و می شود و تشخیص علم از ناعلم در آشفته بازار آکادمی برای کارشناسان هم سخت است و یا نمی صرفد!
تازگی یادداشتی در این باب نوشته ام و در آینده نزدیک هم مقاله ی بسیار منقحی توسط یکی از دوستان به جامعه علمی کشور تقدیم خواهد شد.
تلاش کنید در آکادمیا عضو شوید و به اصل مقاله زیر دست بیابید!
امیدوارم مفید فایده باشد.
https://www.academia.edu/27952366
🌺🌺🌺
تازگی یادداشتی در این باب نوشته ام و در آینده نزدیک هم مقاله ی بسیار منقحی توسط یکی از دوستان به جامعه علمی کشور تقدیم خواهد شد.
تلاش کنید در آکادمیا عضو شوید و به اصل مقاله زیر دست بیابید!
امیدوارم مفید فایده باشد.
https://www.academia.edu/27952366
🌺🌺🌺
www.academia.edu
ارزشیابی کیفیت (اعتباربخشی) گروه آموزشی دانشگاهی
ارزیابی درونی صرفا بخشی از نظام ارزیابی برنامه های آکادمیک می باشد. متاسفانه در حال حاضر ارزیابی کیفیت (اعتبار بخشی) گروه آموزشی در دانشگاه تهران و دانشگاه های ایران به طور کلی به نحو ی ناکامل و تا حدود زیادی ناقص انجام می گیرد. در این مقاله به معرفی
سلام به همه ی همراهان عزیز کانال
برای عضو گیری بیشتر هر از چند گاهی در لیست هایی که اینجا گذاشته میشه کانال ما هم عضو هست و در صورت تمایل می توانید با این کانال ها آشنا و یا عضو شده و از خدماتش استفاده کنید.
🌺🌺🌺
برای عضو گیری بیشتر هر از چند گاهی در لیست هایی که اینجا گذاشته میشه کانال ما هم عضو هست و در صورت تمایل می توانید با این کانال ها آشنا و یا عضو شده و از خدماتش استفاده کنید.
🌺🌺🌺
Forwarded from حسن معین - خودشناسی
در هماهنگی وجودی
استاد مصطفی ملکیان
من بايد ببينم همه غرفه‌هاي وجودي‌ام با هم هماهنگ است يا خير؟ چون چيزي كه در درون ناهماهنگ باشد، شكسته خواهد شد. چيزي به بيرون پرتاب نمي‌شود اما در درون نابود مي‌شود. بنابراين هماهنگي دروني و يكنواختي دروني شرط رسيدن به آرمان‌هاست. براي اينكه اين مساله پيش نيايد بايد يك هماهنگي بين تمام ساحت‌هاي وجودي‌مان پديد آوريم و هميشه انسان بايد با خود فكر كند كه اين هماهنگي را حفظ كرده است يا نه؟ براي همين است كه رواقيون و بسياري از اديان شرقي مانند آيين دائو بر تعادل آدمي تاكيد مي‌كردند و مي‌گفتند نبايد الاكلنگ وجودتان دايما بالا و پايين شود وگرنه از درون ويران مي‌شويد. اگر شما از مردن عزيز كسي از درون خوشحال باشيد و به آن فرد تسليت بگوييد، فكر مي‌كنيد كه كلاه سر آن فرد گذاشته‌ايد، در صورتي كه آن ناسازگاري شما را از درون ويران مي‌كند. هرچه وجود يكپارچه‌تر باشد، دوام معنوي، روحاني و روانشناسي بيشتري پديد مي‌آيد. نيروهاي ما در ناسازگاري اجزاي پنج‌گانه‌مان نابود مي‌شود. اين مشكل را يك‌بار براي هميشه نمي‌توان حل كرد. هر از چندي بايد رجوع كنيم به خود. مثلا شايد دو تا از باورهاي من پارسال عوض شده باشد، حال بايد نگاه كنم ببينم خواسته‌ها، احساسات و عواطف و هيجانات من هم متناسب با آن باورها عوض شده؟ اگر عوض نشود اينها در درون همديگر را سايش مي‌دهند وباعث فروپاشي دروني مي‌شود.
در همين‌جا مي‌توان گفت كه خودفريبي بزرگ‌ترين مصداق ناهمانگي دروني است. مثلا مي‌گويد من اين حرفي كه زدم براي خيل مردم بود در صورتي كه براي شهرت بوده است.
@MohaqeqMoein
🌺🌺🌺
استاد مصطفی ملکیان
من بايد ببينم همه غرفه‌هاي وجودي‌ام با هم هماهنگ است يا خير؟ چون چيزي كه در درون ناهماهنگ باشد، شكسته خواهد شد. چيزي به بيرون پرتاب نمي‌شود اما در درون نابود مي‌شود. بنابراين هماهنگي دروني و يكنواختي دروني شرط رسيدن به آرمان‌هاست. براي اينكه اين مساله پيش نيايد بايد يك هماهنگي بين تمام ساحت‌هاي وجودي‌مان پديد آوريم و هميشه انسان بايد با خود فكر كند كه اين هماهنگي را حفظ كرده است يا نه؟ براي همين است كه رواقيون و بسياري از اديان شرقي مانند آيين دائو بر تعادل آدمي تاكيد مي‌كردند و مي‌گفتند نبايد الاكلنگ وجودتان دايما بالا و پايين شود وگرنه از درون ويران مي‌شويد. اگر شما از مردن عزيز كسي از درون خوشحال باشيد و به آن فرد تسليت بگوييد، فكر مي‌كنيد كه كلاه سر آن فرد گذاشته‌ايد، در صورتي كه آن ناسازگاري شما را از درون ويران مي‌كند. هرچه وجود يكپارچه‌تر باشد، دوام معنوي، روحاني و روانشناسي بيشتري پديد مي‌آيد. نيروهاي ما در ناسازگاري اجزاي پنج‌گانه‌مان نابود مي‌شود. اين مشكل را يك‌بار براي هميشه نمي‌توان حل كرد. هر از چندي بايد رجوع كنيم به خود. مثلا شايد دو تا از باورهاي من پارسال عوض شده باشد، حال بايد نگاه كنم ببينم خواسته‌ها، احساسات و عواطف و هيجانات من هم متناسب با آن باورها عوض شده؟ اگر عوض نشود اينها در درون همديگر را سايش مي‌دهند وباعث فروپاشي دروني مي‌شود.
در همين‌جا مي‌توان گفت كه خودفريبي بزرگ‌ترين مصداق ناهمانگي دروني است. مثلا مي‌گويد من اين حرفي كه زدم براي خيل مردم بود در صورتي كه براي شهرت بوده است.
@MohaqeqMoein
🌺🌺🌺
Forwarded from حسن معین - خودشناسی
معنای دیگر هماهنگی وجودی صداقت است!
محمد حسن محقق معین
صداقت می دانید یعنی چی؟
صداقت صرفا به معنی راست گفتن و یا دروغ نگفتن و یا کتمان نکردن نیست! صداقت به معنای وجود یکپارچه است.
انسان مجموعه ای از 5 جزء است.
باورها،احساسات،نیازها،گفتارها و رفتارها!
صداقت بدین معنا است که ما مجموعه باورهایمان یکپارچه باشد.با هم بخواند. هم را تائید کند.
همین طور در باره چهار جزء دیگر هم می شود گفت.
اما صداقت فقط این هم نیست.
صداقت به این است که این پنج جزء با هم هم یکپارچه باشند. یعنی باورها با چهار جزء دیگر جفت و جور باشد حرف با فکر و احساس بخواند. رفتاری انجام دهیم که باور به درستی اش داریم. کاری را که قبول نداریم انجام ندهیم و از این قبیل.
اگر همه این ها جور شد و با هم خواند می توانیم بگوئیم که ما "هماهنگی وجودی" داریم.تنش نداریم! آرام و شاد هستیم.
@MohaqeqMoein
🌺🌺🌺
محمد حسن محقق معین
صداقت می دانید یعنی چی؟
صداقت صرفا به معنی راست گفتن و یا دروغ نگفتن و یا کتمان نکردن نیست! صداقت به معنای وجود یکپارچه است.
انسان مجموعه ای از 5 جزء است.
باورها،احساسات،نیازها،گفتارها و رفتارها!
صداقت بدین معنا است که ما مجموعه باورهایمان یکپارچه باشد.با هم بخواند. هم را تائید کند.
همین طور در باره چهار جزء دیگر هم می شود گفت.
اما صداقت فقط این هم نیست.
صداقت به این است که این پنج جزء با هم هم یکپارچه باشند. یعنی باورها با چهار جزء دیگر جفت و جور باشد حرف با فکر و احساس بخواند. رفتاری انجام دهیم که باور به درستی اش داریم. کاری را که قبول نداریم انجام ندهیم و از این قبیل.
اگر همه این ها جور شد و با هم خواند می توانیم بگوئیم که ما "هماهنگی وجودی" داریم.تنش نداریم! آرام و شاد هستیم.
@MohaqeqMoein
🌺🌺🌺
Forwarded from حسن معین - خودشناسی
همپایی فرهنگی و تمدنی! داشته باشیم!
تغییر را از خود شروع کنیم!
هم عصری وجودی!
نوشته ی محمد حسن محقق معین
مشکل بسیار مهم دیگری از ناهماهنگی وجودی ما انسان ها در جوامع پدید میاد "نامعاصریت" و یا" ناهمپایی فرهنگی- تمدنی" و یا به طور مختصر و نه چندان گویا "تاخر فرهنگی" است.
جسم ما معاصر است اما معنای زندگی ما از اعصار پیشین! اخذ می شود! اگر معنایی را هم خلق می کنیم باز معاصر بنیاد نیست.
خب این نوعی اختلال در خلق یا کشف معنای زندگی است که زندگی خودمان و دیگران را بر حسب قدرتی که بر دیگری بتوانیم اعمال کنیم تحت تاثیر قرار می دهد!
• آن چه مهم است ابن است که تغییر را باید از زیر سئوال بردن خود شروع کنیم و نحست خود را با پاسخ به این پرسش ها بشناسیم ! اگر توانستیم خودمان را بشناسیم یا بهتر بشناسیم بهتر است که خودمان را بپذیریم و دوست داشته باشیم و
• خودمان باشیم.یعنی همانطور که هستیم باشیم! باورها،احساسات،نیازها/ توقعات ،گفتار و رفتارمان را هم در درون هر یک از این اجزای پنچ گانه و هم میان این ها با یکدیگر، یکپارچه و سازگار کنیم! صادق باشیم! آن بنمائیم که هستیم !طفره نرویم انکار نکنیم توهین نکنیم! و
• نهایتا خود را باشیم و تلاش بیهوده ای در تغییر دیگری نکنیم.
این سه شعار سقراط در حدود 2600 سال پیش است.
• خودت را بشناس
• خودت باش
• خود را باش
خب این هر سه شعار سقراط به فرهنگ ما بر می گردد. این فرهنگ ماست که ما را کاسه داغ تر از آش می کند! این فرهنگ ماست که موجب می شود در مقابل قدرت زور گو سر تسلیم فرود آوریم. این فرهنگ ماست که ما را پلکان پیشرفت خوار ترین افراد می کند.
فرهنگ ما مجموعه ای از باورها،احساسات و نیازها/توقعات ذهنی ی ماست. همین مجموعه سه گانه هست که موجب می شود در گفت و گو ها از خود تعصب نشان داده / نداده و تسلیم حقیقت بشویم /نشویم.
تمدن ما مجموعه ای از دستاوردهای عینی ی گفتاری و رفتاری ماست. میان فرهنگ و تمدن ما نه تنها سازگاری و یکپارچگی بلکه هم آیندی نیز باید وجود داشته باشد. بسیاری از گرفتاری های ما ناشی از
• تاخر فرهنگی و یا
• تاخر تمدنی است.
گاه فرهنگمان همپای تمدنمان پیش نیامده و گاه تمدنمان همپای فرهنگمان! در هریک از این دو حالت دچار "نا هم عصری وجودی" می شویم.
ما باید آماده تغییر باشیم باید حرف مان عوض شود! همیشه یک حرف نزنیم و بر پایه اطلاعاتی که به دست میاوریم واقعیت را بپذیریم و تسلیم حقیقت شویم. ما باید در عصر خود زندگی کنیم و فرزند زمانه خویش باشیم.
بله مسلما تغییر را باید از خود شروع کنیم. از هم عصری وجودی! از همپایی فرهنگی و تمدنی!
@MohaqeqMoein
🌺🌺🌺
تغییر را از خود شروع کنیم!
هم عصری وجودی!
نوشته ی محمد حسن محقق معین
مشکل بسیار مهم دیگری از ناهماهنگی وجودی ما انسان ها در جوامع پدید میاد "نامعاصریت" و یا" ناهمپایی فرهنگی- تمدنی" و یا به طور مختصر و نه چندان گویا "تاخر فرهنگی" است.
جسم ما معاصر است اما معنای زندگی ما از اعصار پیشین! اخذ می شود! اگر معنایی را هم خلق می کنیم باز معاصر بنیاد نیست.
خب این نوعی اختلال در خلق یا کشف معنای زندگی است که زندگی خودمان و دیگران را بر حسب قدرتی که بر دیگری بتوانیم اعمال کنیم تحت تاثیر قرار می دهد!
• آن چه مهم است ابن است که تغییر را باید از زیر سئوال بردن خود شروع کنیم و نحست خود را با پاسخ به این پرسش ها بشناسیم ! اگر توانستیم خودمان را بشناسیم یا بهتر بشناسیم بهتر است که خودمان را بپذیریم و دوست داشته باشیم و
• خودمان باشیم.یعنی همانطور که هستیم باشیم! باورها،احساسات،نیازها/ توقعات ،گفتار و رفتارمان را هم در درون هر یک از این اجزای پنچ گانه و هم میان این ها با یکدیگر، یکپارچه و سازگار کنیم! صادق باشیم! آن بنمائیم که هستیم !طفره نرویم انکار نکنیم توهین نکنیم! و
• نهایتا خود را باشیم و تلاش بیهوده ای در تغییر دیگری نکنیم.
این سه شعار سقراط در حدود 2600 سال پیش است.
• خودت را بشناس
• خودت باش
• خود را باش
خب این هر سه شعار سقراط به فرهنگ ما بر می گردد. این فرهنگ ماست که ما را کاسه داغ تر از آش می کند! این فرهنگ ماست که موجب می شود در مقابل قدرت زور گو سر تسلیم فرود آوریم. این فرهنگ ماست که ما را پلکان پیشرفت خوار ترین افراد می کند.
فرهنگ ما مجموعه ای از باورها،احساسات و نیازها/توقعات ذهنی ی ماست. همین مجموعه سه گانه هست که موجب می شود در گفت و گو ها از خود تعصب نشان داده / نداده و تسلیم حقیقت بشویم /نشویم.
تمدن ما مجموعه ای از دستاوردهای عینی ی گفتاری و رفتاری ماست. میان فرهنگ و تمدن ما نه تنها سازگاری و یکپارچگی بلکه هم آیندی نیز باید وجود داشته باشد. بسیاری از گرفتاری های ما ناشی از
• تاخر فرهنگی و یا
• تاخر تمدنی است.
گاه فرهنگمان همپای تمدنمان پیش نیامده و گاه تمدنمان همپای فرهنگمان! در هریک از این دو حالت دچار "نا هم عصری وجودی" می شویم.
ما باید آماده تغییر باشیم باید حرف مان عوض شود! همیشه یک حرف نزنیم و بر پایه اطلاعاتی که به دست میاوریم واقعیت را بپذیریم و تسلیم حقیقت شویم. ما باید در عصر خود زندگی کنیم و فرزند زمانه خویش باشیم.
بله مسلما تغییر را باید از خود شروع کنیم. از هم عصری وجودی! از همپایی فرهنگی و تمدنی!
@MohaqeqMoein
🌺🌺🌺
Forwarded from حسن معین - خودشناسی
"معنای زندگی" در بودن است یا در داشتن؟
نوشته ی محمد حسن محقق معین
آیا در زندگی معنی را جعل و خلق می کنیم! یا پیدا و کشف؟
برخی که از طریق تعیین و پی گیری رسیدن به اهداف و آرمان ها به زندگیشون معنا می دهند در پی کشف معنا هستند. مثلا طرف میگه من باید در رشته فلان دارای مدرک دکتری بشم! و یا فلان مقدار امکانات زندگی داشته باشم و یا به فلان کس برسم تا زندگیم با معنا بشه! اینها همه کشف معنی هست. نگاه به آینده و داشتن ها دارند که به جایی برسند و چیزی را بیابند و در تصرف خویش نمایند .این قبیل افراد معمولا حال را فدای آینده می کنند و فرصت خلق معنی را از دست می دهند و از زندگی خود کمتر لذت می برند چرا که وقتی به کشف خود نائل شدند و به هدف خویش رسیدند تازه متوجه می شوند که نه! این آن معنایی که دنبالش بودند نیست. این دارایی و این داشتن آخرش نیست!
بودن را فدای داشتن می کنند.
اما برخی ممکنه در هر حالی و وضعی و موقعیتی که هستند؛اون حال و وضع و موقعیت رو جوری درک - خلق- کنند که در لحظه زندگی براشون با معناست.این ها همه خلق معناست.
این طوری هم میشه گفت که :
برخی معنای زندگی را در بودن و برخی معنای زندگی را در داشتن می دانند.
معنای زندگی خلق کردنی است نه کشف کردنی چون هر چه مربوط به عالم سابجکتیو آدم یا عالم درون شود خلقی هست و هرچه مربوط به عالم آبجکتیو شود کشفی است.
معنا امری درونی است و نه بیرونی!
معنا را خودمان خلق می کنیم ! کسی به ما نمی دهد! از خدا و پیامبرانش گرفته تا همه اولیا و ...
@MohaqeqMoein
🌺🌺🌺
نوشته ی محمد حسن محقق معین
آیا در زندگی معنی را جعل و خلق می کنیم! یا پیدا و کشف؟
برخی که از طریق تعیین و پی گیری رسیدن به اهداف و آرمان ها به زندگیشون معنا می دهند در پی کشف معنا هستند. مثلا طرف میگه من باید در رشته فلان دارای مدرک دکتری بشم! و یا فلان مقدار امکانات زندگی داشته باشم و یا به فلان کس برسم تا زندگیم با معنا بشه! اینها همه کشف معنی هست. نگاه به آینده و داشتن ها دارند که به جایی برسند و چیزی را بیابند و در تصرف خویش نمایند .این قبیل افراد معمولا حال را فدای آینده می کنند و فرصت خلق معنی را از دست می دهند و از زندگی خود کمتر لذت می برند چرا که وقتی به کشف خود نائل شدند و به هدف خویش رسیدند تازه متوجه می شوند که نه! این آن معنایی که دنبالش بودند نیست. این دارایی و این داشتن آخرش نیست!
بودن را فدای داشتن می کنند.
اما برخی ممکنه در هر حالی و وضعی و موقعیتی که هستند؛اون حال و وضع و موقعیت رو جوری درک - خلق- کنند که در لحظه زندگی براشون با معناست.این ها همه خلق معناست.
این طوری هم میشه گفت که :
برخی معنای زندگی را در بودن و برخی معنای زندگی را در داشتن می دانند.
معنای زندگی خلق کردنی است نه کشف کردنی چون هر چه مربوط به عالم سابجکتیو آدم یا عالم درون شود خلقی هست و هرچه مربوط به عالم آبجکتیو شود کشفی است.
معنا امری درونی است و نه بیرونی!
معنا را خودمان خلق می کنیم ! کسی به ما نمی دهد! از خدا و پیامبرانش گرفته تا همه اولیا و ...
@MohaqeqMoein
🌺🌺🌺
عشق، این شکلیه!
جان و جهان! دوش کجا بوده‌ای
نی غلطم، در دل ما بوده‌ای
دوش ز هجر تو جفا دیده‌ام
ای که تو سلطان وفا بوده‌ای
آه که من دوش چه سان بوده‌ام!
آه که تو دوش کرا بوده‌ای!
رشک برم کاش قبا بودمی
چونک در آغوش قبا بوده‌ای
زهره ندارم که بگویم ترا
بی من بیچاره چرا بوده‌ای
یار سبک روح! به وقت گریز
تیزتر از باد صبا بوده‌ای
بی‌تو مرا رنج و بلا بند کرد
باش که تو بنده بلا بوده‌ای
رنگ رخ خوب تو آخر گواست
در حرم لطف خدا بوده‌ای
رنگ تو داری، که زرنگ جهان
پاکی، و همرنگ بقا بوده‌ای
آینهٔ رنگ تو عکس کسیست
تو ز همه رنگ جدا بوده‌ای
همنوایی غزلِ جان و جهانِ مولانا را با ادای فوق العاده ی دانشجویان رشته زبان فارسی دانشگاه کالیفرنیا - غیر فارسی زبان - با آهنگی از استاد مشکاتیان در ویدئو مشاهده کنید!
در یک کلام عشق را ببینید و بشنوید!
عشق، این شکلیه!
🌺🌺🌺
👇👇👇
جان و جهان! دوش کجا بوده‌ای
نی غلطم، در دل ما بوده‌ای
دوش ز هجر تو جفا دیده‌ام
ای که تو سلطان وفا بوده‌ای
آه که من دوش چه سان بوده‌ام!
آه که تو دوش کرا بوده‌ای!
رشک برم کاش قبا بودمی
چونک در آغوش قبا بوده‌ای
زهره ندارم که بگویم ترا
بی من بیچاره چرا بوده‌ای
یار سبک روح! به وقت گریز
تیزتر از باد صبا بوده‌ای
بی‌تو مرا رنج و بلا بند کرد
باش که تو بنده بلا بوده‌ای
رنگ رخ خوب تو آخر گواست
در حرم لطف خدا بوده‌ای
رنگ تو داری، که زرنگ جهان
پاکی، و همرنگ بقا بوده‌ای
آینهٔ رنگ تو عکس کسیست
تو ز همه رنگ جدا بوده‌ای
همنوایی غزلِ جان و جهانِ مولانا را با ادای فوق العاده ی دانشجویان رشته زبان فارسی دانشگاه کالیفرنیا - غیر فارسی زبان - با آهنگی از استاد مشکاتیان در ویدئو مشاهده کنید!
در یک کلام عشق را ببینید و بشنوید!
عشق، این شکلیه!
🌺🌺🌺
👇👇👇
Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
لینک کانالهای تخصصی جامعه شناسان
ابراهیم خدایی (توسعه و بوم اندیشی)
✅ @ebrahimkhodaee
خلیل میرزایی( روش تحقیق و نظریه جامعه شناسی)
✅ @khalilmirzaei
حسین ابوالحسن تنهایی( جامعه شناسی تفسیری)
✅ @hatanhai
حسن معین (جامعه شناسی وجودی - شمع معین)
✅ @MHMohaqeqmoein
سید جواد میری (جامعه شناسی،فلسفه و دین پژوهی)
✅ @seyedjavadmiri
سیامک زند رضوی (جامعه شناسی مردم مدار)
✅ @siamakzandrazavi
سیمین کاظمی(جامعه شناسی پزشکی و زنان)
✅ @drsiminkazemi
شهروز فروتن کیا(جامعه شناسی، محیط زیست و توسعه)
✅ @shahrouzforoutankia1968
عالیه شکربیگی (جامعه شناسی زنان و خانواده)
✅ @aliehshekarbeigi
عباس کاظمی (جامعه شناسی زندگی روزمره)
✅ @varijkazemi
محمد امین قانعی راد(دانش، فرهنگ و سیاست)
✅ @MAminghaneirad
محمد زینالی(فرهنگ و زندگی)
✅ @thing
مسعود زمانی مقدم(مرگ پژوهی و جامعه شناسی)
✅ @masoudzamanimoghadam
مهران صولتی (جامعه و سیاست)
✅ @solati_mehran
نعمت الله فاضلی(انسان شناسی و مطالعات فرهنگی)
✅ @drNematallahfazeli
انجمن جامعه شناسی ایران
✅ @iran_sociology
🌺🌺🌺
ابراهیم خدایی (توسعه و بوم اندیشی)
✅ @ebrahimkhodaee
خلیل میرزایی( روش تحقیق و نظریه جامعه شناسی)
✅ @khalilmirzaei
حسین ابوالحسن تنهایی( جامعه شناسی تفسیری)
✅ @hatanhai
حسن معین (جامعه شناسی وجودی - شمع معین)
✅ @MHMohaqeqmoein
سید جواد میری (جامعه شناسی،فلسفه و دین پژوهی)
✅ @seyedjavadmiri
سیامک زند رضوی (جامعه شناسی مردم مدار)
✅ @siamakzandrazavi
سیمین کاظمی(جامعه شناسی پزشکی و زنان)
✅ @drsiminkazemi
شهروز فروتن کیا(جامعه شناسی، محیط زیست و توسعه)
✅ @shahrouzforoutankia1968
عالیه شکربیگی (جامعه شناسی زنان و خانواده)
✅ @aliehshekarbeigi
عباس کاظمی (جامعه شناسی زندگی روزمره)
✅ @varijkazemi
محمد امین قانعی راد(دانش، فرهنگ و سیاست)
✅ @MAminghaneirad
محمد زینالی(فرهنگ و زندگی)
✅ @thing
مسعود زمانی مقدم(مرگ پژوهی و جامعه شناسی)
✅ @masoudzamanimoghadam
مهران صولتی (جامعه و سیاست)
✅ @solati_mehran
نعمت الله فاضلی(انسان شناسی و مطالعات فرهنگی)
✅ @drNematallahfazeli
انجمن جامعه شناسی ایران
✅ @iran_sociology
🌺🌺🌺
تحلیلی وجود گرایانه از مجردی در ایران
اگر بخواهم شکلی از جامعه شناسی وجودی را به شما مخاطبان گرامی ی کانال "جامعه شناسی وجودی – شمع معین" معرفی کنم؛ بدون شک یادداشت زیر از سرکار خانوم دکتر سیمین کاظمی شکلِ بسیار بدیع و زیبایی از این نوع جامعه شناسی است.
جامعه شناسی وجودی ی زندگی مجردی در ایران به صورتی کاملا موجز،منقح ،تئوریک با زبانی قابل فهم در چارچوب پارادایم تضاد گرایی ی جامعه شناسی در متنی کمتر از 2000 حرف توسط ایشان تمامی ی ساختار های فرهنگی،سیاسی،اقتصادی و اجتماعی موجود در ایران را با پشتوانه وجودی ی خویش به عنوان یک عاملِ اندیشمند به چالش کشیده است.
یادداشت ایشان را در ادامه بخوانید.
جامعه شناسی مجرد ستیزی
سیمین کاظمی
14 دی 1391
وضعیت تأهل در زندگی اجتماعی متغیر تعیین کننده ای است. متأهل بودن یا مجرد بودن افراد بر شیوه زندگی، حقوق، تعاملات و روابط آنها تأثیر می گذرد و ناخواسته و مطابق مقتضیات اجتماعی با محدودیت هایی مواجه، یا از آزادی هایی برخوردار می شوند. در جوامعی که رشد فردگرایی قابل توجه بوده و حقوق و آزادی های فردی برای همه افراد به رسمیت شناخته می شود، وضعیت تأهل کمتر بر نوع زندگی فرد تأثیر می گذارد. در این جوامع مجرد بودن به عنوان یک انتخاب فردی، قابل احترام است و شخص مجرد می تواند همانند افراد متأهل زندگی موجه و آرامی داشته باشد، بدون آنکه احساس کند خلاف نُرم ها و هنجارهای جامعه عمل می کند و در این صورت فشار اجتماعی برای تغییر وضعیت تأهل بر زندگی و هستی او کمتر سنگینی می کند. اما در جوامعی مثل جامعه ما که فردگرایی رشد محدودی دارد و کنترل و نظارت اجتماعی بر زندگی اشخاص امری عادی است، مجرد بودن امری ناهنجار و غیرقابل پذیرش است.
در جامعه ما آدم مجرد معمولا آدمی غیرقابل اعتماد و در پی سوءاستفاده شناخته می شود که سعی بر آن است از او دوری شود. کمتر کسی حاضر است خانه اش را به آدم مجرد اجاره بدهد یا در همسایگی آدم مجرد خانه داشته باشد. صاحبکارها، به آدم های مجرد کار نمی دهند، مثلا راننده های آژانس ترجیحا باید متأهل باشند. توی رستوران ها بخش خانوادگی، از بخش مجردها جداست. مجردها را کمتر به مهمانی های خانوادگی دعوت می کنند.
آدم مجرد معمولا اهمیت اجتماعی اش کمتر از شخص متأهل است.در محیط کار تبعیض علیه مجردها امری عادی و پذیرفته شده است، مجردها چون نان آور خانواده نیستند، برای کسب فرصت های شغلی در اولویت قرار نمی گیرند، و حقوقشان در برابر کار مساوی کمتر از افراد متأهل است. از افراد مجرد شاغل انتظار می رود زمان بیشتری را به کار اختصاص دهند، از مرخصی کمتری استفاده نمایند و شیفت های شبانه بیشتر به آنها محول می گردد. از نظر جامعه، مجرد بودن و دور بودن از حوزه ازدواج، نوعی نقص و ضعف به شمار می آید که باید در رفع آن کوشید، از همین روست که فشار اجتماعی برای ازدواج و وارد شدن به دایره آدم های «نرمال» فزونی می گیرد و افراد برای کسب موقعیت اجتماعی بهتر و پذیرش در اجتماع به ازدواج سوق داده می شوند.
مجرد بودن در جامعه ما به عنوان یک انتخاب آگاهانه تلقی نمی شود و جایی در زندگی اجتماعی ندارد. از نگاه جامعه، کسی نمی تواند مجرد بودن را آگاهانه و عامدانه انتخاب کرده باشد و چون فردیت جایگاهی ندارد و فردگرایی رشد نیافته، پس نمی تواند به عنوان یک انتخاب پذیرفته شود. مجرد بودن اگرچه، نه رسما ولی در عرف ناگفته و نانوشته نوعی کجروی به شمار می آید. کجروی ای که از ناهمنوایی فرد مجرد با یک هنجار اجتماعی به نام ازدواج ناشی می شود. در جامعه ای که نهاد خانواده دارای تقدس و اعتبار است، مجرد بودن، به دلیل تقابل با نهاد خانواده یک انحراف تلقی می شود و از این رو نگاه غالب جامعه به فرد مجرد همراه با برچسب هایی است که فرد را زیر فشار روزافزون برای پذیرفتن هنجار ازدواج قرار می دهد.
تجرد افراد و تغییر الگوی زندگی، از نگاه کارشناسان و برنامه ریزان اجتماع هم یک مسأله پاتولوژیک و انحراف به حساب می آید که باید در رفع آن کوشید و برای آن راه حل ارائه داد. از نگاه آنان این معضل اجتماعی که آسیب زا هم هست، نیاز به مداخله آگاهانه دارد تا از میزان آن کاسته شود و افراد را به ماندن در چهارچوب خانواده متقاعد نمود. کارشناسان عموماً تجرد و گرایش به تنها زندگی کردن را ناشی از تمایل افراد به خروج از اعمال نظارت و کنترل خانواده می دانند و نیز موانع موجود بر سر راه ازدواج در سنین پایین تر را عامل گسترش تجرد فرض می کنند و نتیجتاً رفع این عوامل را برای حل این معضل اجتماعی پیشنهاد می کنند. نگرش منفی جامعه به افراد مجرد و تهدیدآمیز بودن شیوه زندگی افراد مجرد برای نظم موجود، باعث مشروعیت بخشیدن به تعدی به حقوق افراد و عادی شدن محرومیت و اعمال محدودیت علیه آنها شده است.
👇👇👇
اگر بخواهم شکلی از جامعه شناسی وجودی را به شما مخاطبان گرامی ی کانال "جامعه شناسی وجودی – شمع معین" معرفی کنم؛ بدون شک یادداشت زیر از سرکار خانوم دکتر سیمین کاظمی شکلِ بسیار بدیع و زیبایی از این نوع جامعه شناسی است.
جامعه شناسی وجودی ی زندگی مجردی در ایران به صورتی کاملا موجز،منقح ،تئوریک با زبانی قابل فهم در چارچوب پارادایم تضاد گرایی ی جامعه شناسی در متنی کمتر از 2000 حرف توسط ایشان تمامی ی ساختار های فرهنگی،سیاسی،اقتصادی و اجتماعی موجود در ایران را با پشتوانه وجودی ی خویش به عنوان یک عاملِ اندیشمند به چالش کشیده است.
یادداشت ایشان را در ادامه بخوانید.
جامعه شناسی مجرد ستیزی
سیمین کاظمی
14 دی 1391
وضعیت تأهل در زندگی اجتماعی متغیر تعیین کننده ای است. متأهل بودن یا مجرد بودن افراد بر شیوه زندگی، حقوق، تعاملات و روابط آنها تأثیر می گذرد و ناخواسته و مطابق مقتضیات اجتماعی با محدودیت هایی مواجه، یا از آزادی هایی برخوردار می شوند. در جوامعی که رشد فردگرایی قابل توجه بوده و حقوق و آزادی های فردی برای همه افراد به رسمیت شناخته می شود، وضعیت تأهل کمتر بر نوع زندگی فرد تأثیر می گذارد. در این جوامع مجرد بودن به عنوان یک انتخاب فردی، قابل احترام است و شخص مجرد می تواند همانند افراد متأهل زندگی موجه و آرامی داشته باشد، بدون آنکه احساس کند خلاف نُرم ها و هنجارهای جامعه عمل می کند و در این صورت فشار اجتماعی برای تغییر وضعیت تأهل بر زندگی و هستی او کمتر سنگینی می کند. اما در جوامعی مثل جامعه ما که فردگرایی رشد محدودی دارد و کنترل و نظارت اجتماعی بر زندگی اشخاص امری عادی است، مجرد بودن امری ناهنجار و غیرقابل پذیرش است.
در جامعه ما آدم مجرد معمولا آدمی غیرقابل اعتماد و در پی سوءاستفاده شناخته می شود که سعی بر آن است از او دوری شود. کمتر کسی حاضر است خانه اش را به آدم مجرد اجاره بدهد یا در همسایگی آدم مجرد خانه داشته باشد. صاحبکارها، به آدم های مجرد کار نمی دهند، مثلا راننده های آژانس ترجیحا باید متأهل باشند. توی رستوران ها بخش خانوادگی، از بخش مجردها جداست. مجردها را کمتر به مهمانی های خانوادگی دعوت می کنند.
آدم مجرد معمولا اهمیت اجتماعی اش کمتر از شخص متأهل است.در محیط کار تبعیض علیه مجردها امری عادی و پذیرفته شده است، مجردها چون نان آور خانواده نیستند، برای کسب فرصت های شغلی در اولویت قرار نمی گیرند، و حقوقشان در برابر کار مساوی کمتر از افراد متأهل است. از افراد مجرد شاغل انتظار می رود زمان بیشتری را به کار اختصاص دهند، از مرخصی کمتری استفاده نمایند و شیفت های شبانه بیشتر به آنها محول می گردد. از نظر جامعه، مجرد بودن و دور بودن از حوزه ازدواج، نوعی نقص و ضعف به شمار می آید که باید در رفع آن کوشید، از همین روست که فشار اجتماعی برای ازدواج و وارد شدن به دایره آدم های «نرمال» فزونی می گیرد و افراد برای کسب موقعیت اجتماعی بهتر و پذیرش در اجتماع به ازدواج سوق داده می شوند.
مجرد بودن در جامعه ما به عنوان یک انتخاب آگاهانه تلقی نمی شود و جایی در زندگی اجتماعی ندارد. از نگاه جامعه، کسی نمی تواند مجرد بودن را آگاهانه و عامدانه انتخاب کرده باشد و چون فردیت جایگاهی ندارد و فردگرایی رشد نیافته، پس نمی تواند به عنوان یک انتخاب پذیرفته شود. مجرد بودن اگرچه، نه رسما ولی در عرف ناگفته و نانوشته نوعی کجروی به شمار می آید. کجروی ای که از ناهمنوایی فرد مجرد با یک هنجار اجتماعی به نام ازدواج ناشی می شود. در جامعه ای که نهاد خانواده دارای تقدس و اعتبار است، مجرد بودن، به دلیل تقابل با نهاد خانواده یک انحراف تلقی می شود و از این رو نگاه غالب جامعه به فرد مجرد همراه با برچسب هایی است که فرد را زیر فشار روزافزون برای پذیرفتن هنجار ازدواج قرار می دهد.
تجرد افراد و تغییر الگوی زندگی، از نگاه کارشناسان و برنامه ریزان اجتماع هم یک مسأله پاتولوژیک و انحراف به حساب می آید که باید در رفع آن کوشید و برای آن راه حل ارائه داد. از نگاه آنان این معضل اجتماعی که آسیب زا هم هست، نیاز به مداخله آگاهانه دارد تا از میزان آن کاسته شود و افراد را به ماندن در چهارچوب خانواده متقاعد نمود. کارشناسان عموماً تجرد و گرایش به تنها زندگی کردن را ناشی از تمایل افراد به خروج از اعمال نظارت و کنترل خانواده می دانند و نیز موانع موجود بر سر راه ازدواج در سنین پایین تر را عامل گسترش تجرد فرض می کنند و نتیجتاً رفع این عوامل را برای حل این معضل اجتماعی پیشنهاد می کنند. نگرش منفی جامعه به افراد مجرد و تهدیدآمیز بودن شیوه زندگی افراد مجرد برای نظم موجود، باعث مشروعیت بخشیدن به تعدی به حقوق افراد و عادی شدن محرومیت و اعمال محدودیت علیه آنها شده است.
👇👇👇
تجرد، از آنجا که خطری برای نظم موجود به حساب می آید، علاوه بر جامعه، مسئولان را نیز به واکنش واداشته و به همین جهت تبلیغات و اقدامات گسترده ای برای مقابله با آن صورت می گیرد که دایره این مقابله ها از اقدامات تبلیغی و تشویقی برای ازدواج تا ایجاد محدودیت و محرومیت برای افراد مجرد را در برمی گیرد. در سالهای اخیر، تبلیغات مذهبی و فرهنگی در تشویق جوانان به ازدواج با راه انداختن ازدواج های دانشجویی و وام های ازدواج و تهیه جهیزیه توسط برخی نهادهای حمایتی مثل کمیته امداد و ... همراه شده است.
در تبلیغات رسانه ای هم، تقریبا به طور روزانه به این موضوع پرداخته می شود و از جمله می توان به سریال های تلویزیونی اشاره کرد که مدلی واحد از زندگی را ترویج می کنند، زندگی مجردی را تقبیح می نمایند و پایان هر ماجراء با متأهل شدن و مراسم عروسی شخصیت ها همراه است! از سوی دیگر محدود کردن و محروم کردن افراد مجرد از بعضی حقوق و مزیت ها و تبعیض های پیدا و پنهان در کار و اشتغال، تهیه مسکن، و سایر حوزه ها، از برنامه های حکومت برای مقابله با تجردگرایی است. اما با وجود تلاش های صورت گرفته در مقابله با تجرد، مروری بر آمارهای منتشر شده از سوی نهادها و سازمان های مرتبط نشان می دهد، این تلاش ها نتیجه چندان مطلوبی نداشته، سن ازدواج همچنان رو به افزایش است (28 سال برای زنان و 32-35 برای مردان) و آمار طلاق در حال تزاید و گرایش به تنها زندگی کردن بیشتر شده است. چنانکه به گفته مدیر کل فرهنگی سازمان ملی جوانان 27% درصد از جوانان در تهران زندگی مجردی دارند.
واقعیت آن است که این اقدامات، نه تنها نتیجه مطلوب و مورد نظر برنامه ریزان و مجریان را فراهم نکرده است، بلکه باعث رسمیت بخشیدن به نگرش منفی بخش سنتی جامعه به مقوله تجرد شده و افراد مجرد را به طور رسمی و قانونی با محدودیت هایی روبه رو نموده است.
افراد مجرد چون در تعاملات اجتماعی با خطوط قرمز بسیار روبرو هستند از این رو سبک زندگی شان متأثر از این ممنوعیت ها شکل می گیرد و نوعی از زندگی را انتخاب می کنند که کمتر تحت نظارت دیگران (خانواده و جامعه) باشد. به این ترتیب مفهوم "زندگی مجردی" در مقابل "خانواده" شکل می گیرد که اولی مورد تقبیح و دومی مورد تشویق جامعه و نهادهای حکومتی است. "زندگی مجردی" عموماً نوعی از زندگی شناخته می شود که چون خارج از کنترل خانواده است، به نوعی توأم با لاابالیگری و هنجارشکنی قلمداد می شود و در ذهنیت بدبین جامعه ایرانی، یک زندگی لزوما توام با بزهکاری و انحراف است. در جامعه ای که حریم خصوصی و روابط فردی بی معنی است، زندگی مستقلانه نه تنها مشروعیت ندارد بلکه تهدیدی برای سلامت اخلاقی جامعه تلقی می شود.
در این جامعه که روابط افراد با جنس مخالف، به فساد اخلاقی تعبیر می شود و یک رابطه فیزیولوژیک در ردیف سایر معیارهای ارزیابی اخلاق قرار دارد، فرد مجرد به دلیل احتمالِ تمایل یا ارتکاب چنین رابطه ای، و در نتیجه زیرپاگذاشتن ارزش های اخلاقی جامعه، بی اعتبار و در مظان اتهام است.
👇👇👇
در تبلیغات رسانه ای هم، تقریبا به طور روزانه به این موضوع پرداخته می شود و از جمله می توان به سریال های تلویزیونی اشاره کرد که مدلی واحد از زندگی را ترویج می کنند، زندگی مجردی را تقبیح می نمایند و پایان هر ماجراء با متأهل شدن و مراسم عروسی شخصیت ها همراه است! از سوی دیگر محدود کردن و محروم کردن افراد مجرد از بعضی حقوق و مزیت ها و تبعیض های پیدا و پنهان در کار و اشتغال، تهیه مسکن، و سایر حوزه ها، از برنامه های حکومت برای مقابله با تجردگرایی است. اما با وجود تلاش های صورت گرفته در مقابله با تجرد، مروری بر آمارهای منتشر شده از سوی نهادها و سازمان های مرتبط نشان می دهد، این تلاش ها نتیجه چندان مطلوبی نداشته، سن ازدواج همچنان رو به افزایش است (28 سال برای زنان و 32-35 برای مردان) و آمار طلاق در حال تزاید و گرایش به تنها زندگی کردن بیشتر شده است. چنانکه به گفته مدیر کل فرهنگی سازمان ملی جوانان 27% درصد از جوانان در تهران زندگی مجردی دارند.
واقعیت آن است که این اقدامات، نه تنها نتیجه مطلوب و مورد نظر برنامه ریزان و مجریان را فراهم نکرده است، بلکه باعث رسمیت بخشیدن به نگرش منفی بخش سنتی جامعه به مقوله تجرد شده و افراد مجرد را به طور رسمی و قانونی با محدودیت هایی روبه رو نموده است.
افراد مجرد چون در تعاملات اجتماعی با خطوط قرمز بسیار روبرو هستند از این رو سبک زندگی شان متأثر از این ممنوعیت ها شکل می گیرد و نوعی از زندگی را انتخاب می کنند که کمتر تحت نظارت دیگران (خانواده و جامعه) باشد. به این ترتیب مفهوم "زندگی مجردی" در مقابل "خانواده" شکل می گیرد که اولی مورد تقبیح و دومی مورد تشویق جامعه و نهادهای حکومتی است. "زندگی مجردی" عموماً نوعی از زندگی شناخته می شود که چون خارج از کنترل خانواده است، به نوعی توأم با لاابالیگری و هنجارشکنی قلمداد می شود و در ذهنیت بدبین جامعه ایرانی، یک زندگی لزوما توام با بزهکاری و انحراف است. در جامعه ای که حریم خصوصی و روابط فردی بی معنی است، زندگی مستقلانه نه تنها مشروعیت ندارد بلکه تهدیدی برای سلامت اخلاقی جامعه تلقی می شود.
در این جامعه که روابط افراد با جنس مخالف، به فساد اخلاقی تعبیر می شود و یک رابطه فیزیولوژیک در ردیف سایر معیارهای ارزیابی اخلاق قرار دارد، فرد مجرد به دلیل احتمالِ تمایل یا ارتکاب چنین رابطه ای، و در نتیجه زیرپاگذاشتن ارزش های اخلاقی جامعه، بی اعتبار و در مظان اتهام است.
👇👇👇