حسن معین - خودشناسی

از همین جا می توان، رویکرد جامعه به تجرد را متأثر از تفوق تفکر مردسالار دانست و نقش تسلط جنسی مرد بر زن را در این قضیه برجسته تر دید. می توان گفت در جامعه ای که سلطه مردان بر زنان هم در زندگی اجتماعی و هم در زندگی خصوصی امری عادی و پذیرفته شده است، درک جامعه از مفهوم تجرد از جوامعی که به برابری جنسیتی باور دارند متفاوت است. در این جامعه است که مسأله ای به اسم «ناموس» قوت می گیرد و مرد به عنوان جنس مسلط، مسئولیت حفاظت از زن / ناموس را به عهده دارد. در این میان مردان دیگر به ویژه مرد مجرد یک عامل تهدید کننده به شمار می آید و باید او را از قلمرویی که ناموس در آن رفت و آمد و حضور دارد دور کرد.

در این تفکر، مردان مجرد آدم هایی افسارگسیخته و حریصی تلقی می شوند که ممکن برای فرونشاندن ناکامی خود، در کمین زنان یا ناموس مردان دیگر باشند. در واقع مجرد بودن در رابطه با مفهوم ناموس است که معنایی مجرمانه و آسیب زا می یابد و بنابراین قانون نانوشته ای برای محدود کردن روابط فرد مجرد با جامعه اعمال می شود و فرد مجرد مستحق انزوا و محرومیت شناخته می شود. در جامعه مردسالار، وضعیت زن مجرد، از مرد مجرد هم بدتر است؛ چون زن مجرد، موجودی در معرض خطر شناخته می شود، ناگزیر محدودیت های بیشتری بر او اعمال می گردد و چه در خانواده و چه در جامعه زیر نظارت شدیدتری قرار می گیرد.

اگر مرد مجرد می تواند آزادانه تر مسافرت نماید و زندگی مستقلانه و درآمدی برای خود فراهم کند برای زنان این امکان با سختی و دشواری بیشتری فراهم می گردد و به طور کلی مجرد بودن برای زنان مذموم تر و قبیح تر است. از همین رو، فشار اجتماعی برای ازدواج زنان از سنین کمتری آغاز شده و زنان را بیشتر به ازدواج های ناخواسته مجبور می کند که ممکن است در کوتاه زمانی به طلاق و جدایی منجر شود.

البته نباید از نظر دورداشت که با تغییرات اجتماعی بوجود آمده و بویژه تغییر شرایط زندگی، تحصیل و کار زنان و حضور روزافزون شان در زندگی اجتماعی، نسل جدیدی از زنان پرورش یافته و در حال رشد هستند که بی اعتنا به ارزش های مردسالارانه، در پی دستیابی به جایگاه جدیدی در جامعه و پس گرفتن سهم واقعی خود از زندگی اجتماعی هستند. برای این نسل از زنان، مفاهیمی مثل ناموس دیگری بودن، تحقیرآمیز و موهن شناخته می شود و نمی تواند توجیهی قابل قبول برای تحت تأثیر قرار دادن زندگی شان باشد.

در برخورد با پدیده تجردگرایی و تمایل افراد به مجرد ماندن، نباید این واقعیت اجتماعی را نادیده گرفت که شیوه زندگی افراد چه به صورت منفرد و مستقل و چه در چهارچوب خانواده، در هر عصری، مبتنی بر تحولات اقتصادی و شیوه تولید در آن جامعه و به تبع آن تغییرات اجتماعی و فرهنگی است که به وقوع می پیوندد. در دوران حاضر نیز، شرایط اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی است که در نحوه تفکر و آمال و آرزوها و خواست های افراد تعیین کننده است و آن ها را به سمت و سویی هدایت می نماید که ممکن است با آنچه که جامعه به آن خو گرفته در تضاد باشد. به نظر می رسد چشم فروبستن بر تحولات و تغییرات اجتماعی و تمرکز کردن بر معلول (تجردگرایی) و تقبیح و تحدید و اعمال فشار نه تنها کمکی به حل مسأله نمی کند که به غامض تر شدن اوضاع خواهد انجامید.

کلام آخر آنکه، باید درنظر داشت، پدیده مجردستیزی و برخورد تبعیض آمیز و بدبینانه با افراد مجرد، که به منظور حفظ ارزش ها و هنجارهای دیرین جامعه صورت می گیرد آشکارا در تعارض با حقوق و آزادی های فردی و اصل تساوی انسانهاست. پدیده تجردگرایی یک واقعیت اجتماعی دوران ماست که برخوردی منطقی و واقع بینانه را می طلبد و با افزایش این پدیده، جامعه سنتی با همه ارزش های اخلاقی و هنجارهایش محکوم به پذیرش آن و احترام گذاشتن به حقوق فردی انسان های مجرد است.

🌺🌺🌺

📝ارسال نظر در باره این مطلب : @MohaqeqMoein

959 views05:32