جاویدنام سجاد اصغری، ۳۳ ساله و اهل فردیس کرج، شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات، با شلیک دو گلوله‌ی نیروهای حکومتی کشته شد. او با دیدن نزدیک‌شدن نیروهای سرکوب، به دیگر معترضان هشدار داد که فرار کنند و خود را سپر آن‌ها کرد تا بتوانند جانشان را نجات دهند.
ساعاتی پیش از خروج سجاد از خانه، خبر کشته‌شدن پسرخاله‌اش در تهران به خانواده رسیده بود. خانواده از او خواستند بیرون نرود، اما سجاد نخواست در آن شرایط مردم را تنها بگذارد. نیمه‌شب، پس از ساعت‌ها بی‌خبری، تماسی از یک درمانگاه، مادر و خواهرش را به محل نگهداری پیکرش رساند.
سجاد دانش‌آموخته‌ی کارشناسی مدیریت صنعتی بود و در زمینه‌ی راه‌اندازی کافه و رستوران فعالیت می‌کرد. او تنها پسر خانواده و در آستانه‌ی ازدواج بود. پیکرش پس از پیگیری‌های دشوار خانواده در آرامستان بهشت علی کرج به خاک سپرده شد. پیکر سجاد پس از پیگیری‌های دشوار خانواده در آرامستان بهشت علی کرج به خاک سپرده شد.

کاشت ۱۶ هزار درخت به دست یک کشاورز طوالشی؛ تلاشی که با دریافت مدال طلای کشاورزی تقدیر شد.
در این گزارش تاریخی از «تونل زمان» منوتو، محمدرضاشاه پهلوی با کاشت یک نهال، مراسم درختکاری در جنوب تهران را آغاز می‌کند و از این کشاورز تقدیر می‌شود؛ روایتی از ادامه رسم دیرینه درختکاری در پایتخت و مناطق اطراف آن.

شهروندی با ارسال ویدیویی به گزارشگر من‌وتو، به افزایش تعرفه‌های ارتباطی اعتراض می‌کند و مسئولان را به جبران بی‌پولی خود از جیب مردم متهم می‌کند.
از بامداد جمعه اول آبان ۱۴۰۵، تعرفهٔ مکالمه، پیامک و اینترنت همراه اول و ایرانسل تا سقف ۴۰ درصد افزایش یافت؛ در حالی که کاربران همچنان از کندی، قطعی و ناپایداری اینترنت شکایت دارند. مردم باید برای همین خدمات نامطلوب، پول بیشتری بپردازند؛ آن هم وقتی تأمین هزینه‌های ضروری زندگی هر روز دشوارتر می‌شود. خانواده‌ای که برای اجاره، خوراک و درمان تحت فشار است، این افزایش هزینه را از کدام بخش زندگی‌اش کم کند؟
تأیید افزایش تعرفه بدون پاسخ‌گویی دربارهٔ کیفیت خدمات و توان پرداخت مردم، یعنی تحمیل هزینهٔ بیشتر به مشترکی که همچنان با همان مشکلات روبه‌روست.

خواهر جاویدنام علی قربانی به مناسبت زادروز برادرش نوشت: «آبان آمد و روز میلادت را با خود آورد، اما تو جاودانه شدی؛ فراتر از زمان، در قلب یک سرزمین…»
جاویدنام علی قربانی، اهل علی‌آباد کمین از توابع شهرستان پاسارگاد استان فارس، شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی، هدف شلیک گلوله‌ی جنگی قرار گرفت و با اصابت گلوله به قلبش کشته شد.
خانواده پیکر علی را به خانه بردند و از بیم آنکه نیروهای امنیتی آن را ببرند، تمام شب کنارش ماندند و روی سینه‌اش یخ گذاشتند. روز بعد، نیروهای امنیتی پیکرش را بردند. خانواده چند روز در بی‌خبری و بلاتکلیفی ماندند تا سرانجام تحویل پیکر به گرفتن تعهد و پذیرش محدودیت‌های مراسم خاکسپاری مشروط شد.
علی ساعت پنج بامداد ۲۴ دی‌ماه در زادگاهش، روستای علی‌آباد کمین، به خاک سپرده شد. خانواده اجازه‌ی اطلاع‌رسانی عمومی نداشتند و نیروهای امنیتی با استقرار خودروهای متعدد در اطراف محل، از حاضران فیلم‌برداری می‌کردند.
علی پدر نداشت و چند سال پیش مادرش را نیز از دست داده بود. با برادرش زندگی می‌کرد و نزدیکانش او را جوانی مهربان، زحمتکش و خانواده‌دوست توصیف کرده‌اند.