ایران فقط نفت، گاز، کارخانه و ارتش نیست. آنچه یک ملت را در روزهای بحران کنار هم نگه می‌دارد، سرمایه‌های نامرئی اوست، پرچم، حافظه تاریخی، زبان، شاهنامه، قهرمانان و حس تعلق به یک سرنوشت مشترک.

اما وقتی این نمادها به ابزار دعواهای روزمره، حذف سیاسی و جذب مخاطب تبدیل شوند، آرام‌آرام تهی می‌شوند. فردای آزادی ایران، بیش از هر چیز، به همین سرمایه‌های مشترک نیاز خواهد داشت.

بعد از کشتار ۱۸ و ۱۹ دی، بسیاری از ایرانیان با یک سؤال دردناک روبه‌رو هستند: اگر رژیمی حاضر است برای ماندن، مردم را در خیابان بکشد، مردم چگونه می‌توانند با آن مقابله کنند؟