تجربه توافق برجام نشان داد رفع تحریم‌ها می‌تواند شاخص‌های کلان را برای مدتی آرام کند؛ تورم پایین بیاید، ارز ثبات نسبی پیدا کند و صادرات نفت بالا برود. اما مسئله اصلی این است که این گشایش چقدر به زندگی خانواده‌های عادی می‌رسد.

در اقتصاد رانتی جمهوری اسلامی، منافع معمولاً در بالادست جذب می‌شود؛ در شبکه‌هایی نزدیک به قدرت، نه در سفره مردم. همین شکاف میان وعده بهبود و واقعیت زندگی روزمره، پس از برجام به اعتراضات دیماه ۹۶ انجامید.

توافق شاید زمان بخرد، اما اگر قدرت خرید، امکان برنامه‌ریزی و حس ثبات در زندگی مردم تغییر نکند، بحران فقط به تعویق افتاده است.