امیرعباس هویدا، وزیر دارایی ایران، در ۷ مهر ۱۳۴۳ توافق تأمین ۱۴۰ هزار تن گندم را با استوارت دبلیو. راکول، کاردار موقت سفارت آمریکا در تهران، امضا می‌کند. این توافق پس از نگرانی دولت ایران از کمبود گندم در پی افت محصول همان سال منعقد شد.

در تاریخ معاصر ایران، چهره‌هایی چون قائم‌مقام، امیرکبیر، فروغی و بسیاری دیگر، فقط مقام دولتی نبودند، سیاست را می‌شناختند، تجربه اداره کشور داشتند و در بزنگاه‌ها تصمیم می‌گرفتند.

اما چه شد که به‌تدریج مسیر تربیت و ظهور رجال سیاسی بسته شد؟ چرا نهادهای سیاسی، احزاب، مجلس، مطبوعات و دستگاه اداری دیگر نتوانستند سیاستمدارانی مستقل، کارآزموده و اثرگذار پرورش دهند؟

این پادکست روایتی است از افول رجال‌سازی در ایران.

اگر مجتبی خامنه‌ای واقعاً در صحنه نباشد، جمهوری اسلامی فقط با مسئله جانشینی روبه‌رو نمی‌شود، با بحرانِ نبودنِ مرکز تصمیم‌گیری مواجه خواهد شد. این پادکست، سناریوی ایرانِ پس از یک خلأ بزرگ در رأس قدرت جمهوری اسلامی را بررسی می‌کند: نقش سپاه، سرنوشت مذاکرات، برنامه هسته‌ای، نیروهای نیابتی، فشار آمریکا و اسرائیل، و معنای این بحران برای جامعه ایران.

اگر مجتبی خامنه‌ای زنده باشد، جمهوری اسلامی پس از علی خامنه‌ای چه شکلی خواهد داشت؟

این پادکست به مسئله جانشینی، بحران مشروعیت، نقش پررنگ‌تر سپاه، آینده نیروهای نیابتی و پرونده هسته‌ای می‌پردازد. آیا نظام می‌تواند با توافق و سرکوب دوام بیاورد، یا ستون اصلی آن از پیش شکسته است؟

چرا اعتراض‌های ایران بارها تکرار می‌شوند، اما کمتر به نیرویی سازمان‌یافته و پایدار تبدیل می‌شوند؟ مسئله فقط شجاعت مردم یا شدت سرکوب نیست. نبود شبکه‌های قابل اعتماد، پیوندهای محلی، ارتباط میان گروه‌های اجتماعی و سازوکاری برای تبدیل خشم پراکنده به عمل جمعی، یکی از گره‌های اصلی سازماندهی در داخل کشور است.

در این پادکست، نقش شبکه‌سازی مردمی، ارتباط میان نیروهای اجتماعی و فاصله میان خیابان و اپوزیسیون خارج از کشور را بررسی می‌کنیم.

آیا پس از خامنه‌ای، جمهوری اسلامی وارد مرحله‌ای تازه از بازتوزیع قدرت می‌شود؟
این پادکست بررسی می‌کند که میراث او چگونه می‌تواند هم راه تغییر را باز کند و هم ساختار را امنیتی‌تر و بسته‌تر سازد.