The Daily Mail’s latest episode of Deep Dive features Manoto’s four-part documentary, This Is Our Story, built around more than 2,000 videos smuggled out of Iran and first-hand accounts documenting the protests and the deadly crackdown.

Daily Mail journalists Andrew Jehring and Natalie Lisbona examine footage from the documentary, the stories of those caught up in the violence, and why these events received limited international attention.

All four episodes of This Is Our Story, with English subtitles, are available now on ManotoTV on YouTube.

———

دیلی‌میل در تازه‌ترین قسمت از برنامه «دیپ دایو» به مستند چهارقسمتی منوتو پرداخته است:

This Is Our Story

مستندی که با بیش از دو هزار ویدیوی خارج‌شده از ایران و روایت‌های دست‌اول، اعتراضات و سرکوب خونین آن را روایت می‌کند.

اندرو جهرینگ و ناتالی لیسبونا از دیلی‌میل با بررسی تصاویر این مستند، به روایت قربانیان و چرایی بازتاب محدود این وقایع در رسانه‌های بین‌المللی پرداخته‌اند.

هر چهار قسمت این مستند با زیرنویس انگلیسی در ManotoTV در یوتیوب در دسترس است.

Footage smuggled out of Iran reveals the scale of the violence during the protests. In its latest Deep Dive, the Daily Mail speaks to journalists who examined footage featured in Manoto’s four-part documentary, This Is Our Story, documenting the events through videos and first-hand accounts from inside Iran.

All four episodes of This Is Our Story, with English subtitles, are available now on @manototv on YouTube.

———

تصاویر خارج‌شده از ایران، ابعاد خشونت در جریان اعتراضات را به تصویر می‌کشند. دیلی‌میل در تازه‌ترین قسمت «دیپ دایو» با خبرنگارانی گفت‌وگو کرده که تصاویر منتشرشده در مستند چهارقسمتی منوتو را بررسی کرده‌اند؛ مستندی که با ویدیوها و روایت‌های دست‌اول از داخل ایران، وقایع اعتراضات را روایت می‌کند.

هر چهار قسمت مستند

This Is Our Story

با زیرنویس انگلیسی در کانال @manototv در یوتیوب در دسترس است.

یک اپوزیسیون جدی فقط با مخالفت با حکومت تعریف نمی‌شود؛ ارزش‌هایش باید در رفتار اعضا، شیوه تصمیم‌گیری، میزان تحمل نقد و ساختار سازمانی‌اش دیده شود. در این پادکست، با تمرکز بر نمونه بلاروس و اشاره به کوبا و لهستان، درباره دموکراسی، پاسخگویی، انضباط و ضرورت شکل‌گیری یک تشکیلات واقعی صحبت می‌کنیم.

جاویدنام عرفان قلی‌پور، ۲۸ ساله، مکانیک و اهل روستای کمانگرکلای بابل در استان مازندران، شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی مقابل کلانتری ۱۱ بابل، هدف شلیک مستقیم گلوله به سر قرار گرفت. او پس از چند ساعت کما، بر اثر شدت جراحات جان باخت.
بنا بر گزارش‌های رسیده، نهادهای حکومتی تحویل پیکر عرفان را به پرداخت پول مشروط کردند و پیکرش چند ساعت دیگر در بیمارستان نگه داشته شد. خانواده او همچنین تحت فشار نیروهای امنیتی مجبور شدند علت جان‌باختنش را «سکته» اعلام کنند.
پیکر عرفان در آرامستان کمانگرکلای بابل به خاک سپرده شد.

صحبت‌های مادر جاویدنام سعید شیرالی در مراسم زادروز فرزندش.
جاویدنام سعید شیرالی، ۲۲ ساله، روز ۱۸ دی ۱۴۰۴ در خیابان آزادی تهران، با شلیک مستقیم نیروهای جمهوری اسلامی جان باخت. بنا بر گزارش‌های رسیده، سه گلوله به پهلوی او اصابت کرد.
پیکر سعید ابتدا در اختیار نهادهای امنیتی بود و تنها لباس‌ها و وسایل شخصی‌اش را به خانواده تحویل دادند.

جاویدنام علی پوراکرمی، ۲۱ ساله، اهل تهران و تنها فرزند خانواده، روز ۲۰ دی ۱۴۰۴ در شرق تهران توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی بازداشت شد.
به روایت خانواده، در پاسخ به پیگیری‌هایشان گفته بودند نگران نباشند و علی صبح آزاد خواهد شد. اما روز بعد، ۲۱ دی، خبر جان‌باختنش را به آنها دادند و پیکرش را تحویل دادند. بنا بر همین روایت، پیکر علی در محدوده اتوبان امام علی تهران پیدا شده بود.
علت مرگ او «ایست قلبی» اعلام شد؛ توضیحی که خانواده آن را محل تردید می‌دانند. چگونگی جان‌باختن علی پس از بازداشت و آنچه در فاصله بازداشت تا تحویل پیکرش رخ داده، همچنان روشن نیست.

جاویدنام مهران بصیر توانا، ۲۹ ساله و اهل فومن، ورزشکار و از کارکنان یک کلوچه‌پزی بود. او روز ۲۵ آبان ۱۴۰۱ در جریان اعتراضات صومعه‌سرا، هنگامی که برای کمک به زنی سالمند پیش رفت، هدف تیراندازی نیروهای حکومتی قرار گرفت.
بنا بر گزارش‌های منتشرشده، مأموران در حال ضرب‌وشتم آن زن بودند و مهران برای وساطت مداخله کرد. آنها از فاصله نزدیک گلوله‌ای جنگی به قفسه سینه او شلیک کردند. مهران پس از انتقال به بیمارستان پورسینای رشت، سه روز در کما بود و در ۲۸ آبان جان باخت.
خانواده او از آن زمان برای پیگیری کشته‌شدن فرزندشان با احضار، تهدید و بازداشت مواجه شده‌اند. رباب نمازی، مادر جاویدنام مهران بصیر توانا, با وجود این فشارها همچنان خواهان روشن‌شدن حقیقت و پاسخگویی عاملان کشته‌شدن پسرش است.

نیویورک‌تایمز در «DealBook»، مجموعه تخصصی این روزنامه در حوزه اقتصاد و کسب‌وکار، می‌گوید صادرات نفت خاورمیانه به حدود ۱۶ میلیون بشکه در روز رسیده؛ تنها سه میلیون بشکه کمتر از سطح پیش از جنگ. استفاده از خطوط لوله عربستان و امارات و افزایش عبور نفتکش‌ها از تنگه هرمز به بازیابی صادرات کمک کرده، هرچند ناامنی کشتیرانی و فشار بر بازار جهانی نفت همچنان ادامه دارد.

بهرام، پسر گودرز، پس از نبرد برای یافتن تازیانه‌ای که نامش بر آن نوشته شده، شبانه به میدان کشته‌ها بازمی‌گردد. اما جست‌وجوی یک تازیانه، به روایتی تلخ از چهره واقعی جنگ تبدیل می‌شود؛ از جوانان کشته‌شده و مجروحی تشنه تا پهلوانی که سرانجام خود نیز در همان میدان جان می‌بازد. داستان بهرام یکی از تکان‌دهنده‌ترین روایت‌های شاهنامه از بهای انسانی جنگ است.

پدر و مادر جاویدنام امیرمهدی فرخی‌پور، در مراسم زادروز فرزندشان، تولد جاویدنامان نیکا شاکرمی، خدانور لجه‌ای و مهران بصیر توانا را نیز گرامی داشتند؛ کسانی که روز تولدشان با امیرمهدی یکی بود.
مادر امیرمهدی در اینستاگرامش نوشت:
«امروز دهم مهر…
روز تولد چهار ستاره که آسمان ایران را برای همیشه روشن کردند.
تولدت مبارک امیرمهدی فرخی‌پور
تولدت مبارک نیکا شاکرمی
تولدت مبارک خدانور لجه‌ای
تولدت مبارک مهران بصیر توانا
شما که باید امروز شمع فوت می‌کردید و می‌خندیدید،
اما تاریخ، تولدتان را با گلوله نوشت و با خون امضا کرد.»
امیرمهدی در پایه یازدهم گرافیک تحصیل می‌کرد و در کنار درس، حدود سه سال در کارگاه و فروشگاه کیف و کفش پدرش مشغول به کار بود. برق‌کاری نیز از علاقه‌های او بود. امیرمهدی روز ۶ مهر ۱۴۰۱ در تهران هدف گلوله جنگی قرار گرفت و جان باخت.
مقام‌های جمهوری اسلامی علت مرگ او را تصادف رانندگی عنوان کردند؛ روایتی که خانواده‌اش رد کرده‌اند. به گفته خانواده، مأموران تهدید کرده بودند اگر خبر کشته‌شدن امیرمهدی را رسانه‌ای کنند، پیکرش را تحویل نخواهند داد.
مزار جاویدنام امیرمهدی فرخی‌پور در بهشت زهرای تهران، قطعه ۳۰۱، ردیف ۱۲۸، شماره ۶۲ قرار دارد.

درد دل مادر جاویدنام نازنین‌زهرا صالحی در زادروز خودش، بر سر مزار دخترش.
جاویدنام نازنین‌زهرا صالحی، ۱۳ ساله و اهل کرمانشاه، شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات، هنگام حضور در پارکی در بلوار کیهانشهر، از فاصله نزدیک هدف شلیک مستقیم نیروهای حکومتی قرار گرفت و جان باخت.
نازنین‌زهرا متولد ۲۹ تیر ۱۳۹۱ و شاگرد اول مدرسه بود. زبان‌های انگلیسی و کره‌ای را به‌صورت خودآموز یاد گرفته بود و در رشته ووشو عنوان‌های قهرمانی استانی و کشوری داشت.
پیکر این نوجوان روز ۲۱ دی ۱۴۰۴ در کرمانشاه به خاک سپرده شد.

جاویدنام علیرضا امانی، ۲۳ ساله و اهل آب‌پخش شهرستان دشتستان در استان بوشهر، روز ۱۸ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات با اصابت گلوله جنگی نیروهای حکومتی جان باخت. پیکر او پس از چند روز پیگیری خانواده تحویل داده شد و در روستای چهاربرج به خاک سپرده شد.
مراسم چهلم علیرضا در بهمن‌ماه، با حضور گسترده مردم، شعرخوانی و شعارهای اعتراضی بر سر مزارش برگزار شد. خواهرش سخنان خود را چنین آغاز کرد: «به نام وطن، به نام ایران، به نام آزادی و به نام خون جوانانی که بر خاک افتادند تا ما بایستیم... ما را به خاک نشاندید… اما خاک وطن ماست و از دل وطن دوباره پر می‌کشیم.»

دهم مهر، زادروز جاویدنام اکبر حسن‌پور است؛ پدر دو دختر و فوتبالیست پیشین تیم همای تهران که در اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ جان باخت.
اکبر، متولد ۱۰ مهر ۱۳۵۸، هنگام کشته‌شدن ۴۶ سال داشت. شامگاه ۱۹ دی برای شرکت در اعتراضات به گوهردشت کرج رفت و هدف تیراندازی نیروهای جمهوری اسلامی قرار گرفت. آن شب به خانه بازنگشت و خانواده‌اش، بی‌خبر از سرنوشت او، جست‌وجو را آغاز کردند.
پس از دو روز پیگیری، خانواده پیکر اکبر را در سردخانه بهشت‌سکینه کرج پیدا کردند. به روایت نزدیکانش، دو گلوله به پهلوی او اصابت کرده بود.