جاویدنام مهران بصیر توانا، ۲۹ ساله و اهل فومن، ورزشکار و از کارکنان یک کلوچه‌پزی بود. او روز ۲۵ آبان ۱۴۰۱ در جریان اعتراضات صومعه‌سرا، هنگامی که برای کمک به زنی سالمند پیش رفت، هدف تیراندازی نیروهای حکومتی قرار گرفت.
بنا بر گزارش‌های منتشرشده، مأموران در حال ضرب‌وشتم آن زن بودند و مهران برای وساطت مداخله کرد. آنها از فاصله نزدیک گلوله‌ای جنگی به قفسه سینه او شلیک کردند. مهران پس از انتقال به بیمارستان پورسینای رشت، سه روز در کما بود و در ۲۸ آبان جان باخت.
خانواده او از آن زمان برای پیگیری کشته‌شدن فرزندشان با احضار، تهدید و بازداشت مواجه شده‌اند. رباب نمازی، مادر جاویدنام مهران بصیر توانا, با وجود این فشارها همچنان خواهان روشن‌شدن حقیقت و پاسخگویی عاملان کشته‌شدن پسرش است.

نیویورک‌تایمز در «DealBook»، مجموعه تخصصی این روزنامه در حوزه اقتصاد و کسب‌وکار، می‌گوید صادرات نفت خاورمیانه به حدود ۱۶ میلیون بشکه در روز رسیده؛ تنها سه میلیون بشکه کمتر از سطح پیش از جنگ. استفاده از خطوط لوله عربستان و امارات و افزایش عبور نفتکش‌ها از تنگه هرمز به بازیابی صادرات کمک کرده، هرچند ناامنی کشتیرانی و فشار بر بازار جهانی نفت همچنان ادامه دارد.

بهرام، پسر گودرز، پس از نبرد برای یافتن تازیانه‌ای که نامش بر آن نوشته شده، شبانه به میدان کشته‌ها بازمی‌گردد. اما جست‌وجوی یک تازیانه، به روایتی تلخ از چهره واقعی جنگ تبدیل می‌شود؛ از جوانان کشته‌شده و مجروحی تشنه تا پهلوانی که سرانجام خود نیز در همان میدان جان می‌بازد. داستان بهرام یکی از تکان‌دهنده‌ترین روایت‌های شاهنامه از بهای انسانی جنگ است.

پدر و مادر جاویدنام امیرمهدی فرخی‌پور، در مراسم زادروز فرزندشان، تولد جاویدنامان نیکا شاکرمی، خدانور لجه‌ای و مهران بصیر توانا را نیز گرامی داشتند؛ کسانی که روز تولدشان با امیرمهدی یکی بود.
مادر امیرمهدی در اینستاگرامش نوشت:
«امروز دهم مهر…
روز تولد چهار ستاره که آسمان ایران را برای همیشه روشن کردند.
تولدت مبارک امیرمهدی فرخی‌پور
تولدت مبارک نیکا شاکرمی
تولدت مبارک خدانور لجه‌ای
تولدت مبارک مهران بصیر توانا
شما که باید امروز شمع فوت می‌کردید و می‌خندیدید،
اما تاریخ، تولدتان را با گلوله نوشت و با خون امضا کرد.»
امیرمهدی در پایه یازدهم گرافیک تحصیل می‌کرد و در کنار درس، حدود سه سال در کارگاه و فروشگاه کیف و کفش پدرش مشغول به کار بود. برق‌کاری نیز از علاقه‌های او بود. امیرمهدی روز ۶ مهر ۱۴۰۱ در تهران هدف گلوله جنگی قرار گرفت و جان باخت.
مقام‌های جمهوری اسلامی علت مرگ او را تصادف رانندگی عنوان کردند؛ روایتی که خانواده‌اش رد کرده‌اند. به گفته خانواده، مأموران تهدید کرده بودند اگر خبر کشته‌شدن امیرمهدی را رسانه‌ای کنند، پیکرش را تحویل نخواهند داد.
مزار جاویدنام امیرمهدی فرخی‌پور در بهشت زهرای تهران، قطعه ۳۰۱، ردیف ۱۲۸، شماره ۶۲ قرار دارد.

درد دل مادر جاویدنام نازنین‌زهرا صالحی در زادروز خودش، بر سر مزار دخترش.
جاویدنام نازنین‌زهرا صالحی، ۱۳ ساله و اهل کرمانشاه، شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات، هنگام حضور در پارکی در بلوار کیهانشهر، از فاصله نزدیک هدف شلیک مستقیم نیروهای حکومتی قرار گرفت و جان باخت.
نازنین‌زهرا متولد ۲۹ تیر ۱۳۹۱ و شاگرد اول مدرسه بود. زبان‌های انگلیسی و کره‌ای را به‌صورت خودآموز یاد گرفته بود و در رشته ووشو عنوان‌های قهرمانی استانی و کشوری داشت.
پیکر این نوجوان روز ۲۱ دی ۱۴۰۴ در کرمانشاه به خاک سپرده شد.

جاویدنام علیرضا امانی، ۲۳ ساله و اهل آب‌پخش شهرستان دشتستان در استان بوشهر، روز ۱۸ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات با اصابت گلوله جنگی نیروهای حکومتی جان باخت. پیکر او پس از چند روز پیگیری خانواده تحویل داده شد و در روستای چهاربرج به خاک سپرده شد.
مراسم چهلم علیرضا در بهمن‌ماه، با حضور گسترده مردم، شعرخوانی و شعارهای اعتراضی بر سر مزارش برگزار شد. خواهرش سخنان خود را چنین آغاز کرد: «به نام وطن، به نام ایران، به نام آزادی و به نام خون جوانانی که بر خاک افتادند تا ما بایستیم... ما را به خاک نشاندید… اما خاک وطن ماست و از دل وطن دوباره پر می‌کشیم.»

دهم مهر، زادروز جاویدنام اکبر حسن‌پور است؛ پدر دو دختر و فوتبالیست پیشین تیم همای تهران که در اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ جان باخت.
اکبر، متولد ۱۰ مهر ۱۳۵۸، هنگام کشته‌شدن ۴۶ سال داشت. شامگاه ۱۹ دی برای شرکت در اعتراضات به گوهردشت کرج رفت و هدف تیراندازی نیروهای جمهوری اسلامی قرار گرفت. آن شب به خانه بازنگشت و خانواده‌اش، بی‌خبر از سرنوشت او، جست‌وجو را آغاز کردند.
پس از دو روز پیگیری، خانواده پیکر اکبر را در سردخانه بهشت‌سکینه کرج پیدا کردند. به روایت نزدیکانش، دو گلوله به پهلوی او اصابت کرده بود.

In January 2026, Iran’s internet was shut down. With no foreign journalists on the ground and no independent reporting, much of what happened was recorded by the people who were there. Across the country, people filmed protests, shootings, arrests, the wounded, the dead and the aftermath. Their footage reached the outside world in fragments, often without clear dates, locations or context.

This Is Our Story brings these images together with first-hand accounts from eyewitnesses, survivors and bereaved families, revealing how events unfolded and what people experienced. The documentary restores context to isolated clips, preserves testimony and creates a fuller record of what happened. English subtitles make that record accessible beyond Iran.
All four episodes are available on Manoto’s youtube channel (bio).

آمریکا مادورو را کنار زد، اما قدرت را به اپوزیسیون نسپرد. در ونزوئلای پس از مادورو، واشنگتن فعلاً «ثبات» را بر انتقال فوری قدرت مقدم دانسته؛ دلسی رودریگز، از چهره‌های اصلی حکومت پیشین، به شریک آمریکا تبدیل شده و هم‌زمان قراردادهای بزرگ نفتی در حال شکل‌گیری‌اند. پرسش اصلی حالا این است: این مسیر مقدمه‌ای برای انتخابات آزاد است، یا نظمی موقت که ممکن است دائمی شود؟

پدر جاویدنام ریبین مرادی، به یاد فرزندش به قله واریش صعود کرد و ویدیویی از این صعود را منتشر کرد.
جاویدنام ریبین مرادی، ۱۷ ساله، اهل ثلاث‌باباجانی و ساکن تهران، دانش‌آموز و بازیکن تیم نوجوانان سایپا بود. شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴، نیروهای جمهوری اسلامی از پشت و از فاصله نزدیک به او شلیک کردند. گلوله جنگی از قفسه سینه‌اش عبور کرد و جانش را گرفت.
پس از کشته‌شدن ریبین، خانواده‌اش در پیگیری برای تحویل گرفتن پیکر فرزندشان نیز با فشار نیروهای امنیتی روبه‌رو شدند.

جاویدنام احمد خزایی، ۴۶ ساله، آرایشگر و ساکن تهرانپارس، روز ۱۸ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در خیابان ولیعصر شهریار، با اصابت گلوله نیروهای جمهوری اسلامی به ناحیه گردن جان باخت.
خانواده احمد پیکرش را در کهریزک شناسایی کردند. او شب ۲۱ دی در قطعه ۳۲۸ بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.
مقام‌های حکومتی از خانواده خواستند احمد را «شهید نظام» معرفی کنند، اما خانواده این درخواست را نپذیرفتند.