مادر جاویدنام محمدپارسا امینی با انتشار این ویدیو از حضور بر مزار جاویدنام مانی صفرپور، از شماری از جاویدنامان یاد کرد و نوشت: «ما خانواده‌ای بزرگ هستیم با اصل و نسب که فرزندانمان شد اعتبار وطن؛ صلابت و شکوه و عظمت‌تان ستودنی‌ست.»
جاویدنام مانی صفرپور، ۱۸ ساله، دانش‌آموز و اهل لاهیجان، شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴ در محله سلسبیل تهران، هنگام کمک به چند دختر معترض با شلیک مأموران حکومتی جان باخت. پیکرش در روستای لفمجان لاهیجان به خاک سپرده شد.
جاویدنام عباس کشاورز لفمجانی، اهل لفمجان لاهیجان، روز ۱۹ دی ۱۴۰۴ در میدان صیقلان رشت با شلیک مستقیم نیروهای امنیتی جان باخت.
جاویدنام امیرمحمد استاددوست، ۲۶ ساله، روز ۱۸ دی ۱۴۰۴ در رامسر با اصابت گلوله نیروهای حکومتی به قلبش کشته شد.
جاویدنام محمدجواد فردوس خبازی، ۳۷ ساله و اهل رامسر، روز ۱۸ دی ۱۴۰۴ مقابل ساختمان سپاه این شهر هدف گلوله جنگی قرار گرفت. او پس از چند هفته تحمل جراحات و انجام عمل‌های جراحی، روز ۱۳ بهمن جان باخت.
جاویدنام بهرام چاووش ثانی، قهرمان پیشین کشتی مازندران و مربی کشتی در رامسر، در بهمن ۱۴۰۴ در بازداشت کشته شد. تحویل پیکرش به سکوت خانواده و اعلام علت مرگ به‌عنوان «عارضه قلبی هنگام جراحی» مشروط شده بود.
جاویدنام محمدپارسا امینی، ۱۷ ساله و اهل فردیس کرج، در اعتراضات دی ۱۴۰۴ هنگام کمک به یک معترض مجروح، هدف گلوله جنگی قرار گرفت و جان باخت. 

جاویدنام مهدی طوقانی، ۳۱ ساله و اهل زرین‌شهر استان اصفهان، روز ۱۹ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات، بر اثر اصابت گلولهٔ جنگی نیروهای حکومتی به قلبش جان باخت. پیکر او پس از شش روز به خانواده‌اش تحویل داده شد و تحت تدابیر شدید امنیتی در آرامستان زرین‌شهر به خاک سپرده شد.

جاویدنام محمدجواد عربعلی، ۳۲ ساله و اهل غرق‌آباد ساوه، شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات، هدف شلیک مستقیم گلولهٔ جنگی نیروهای جمهوری اسلامی قرار گرفت. گلوله به شکمش اصابت کرد و به کبد و طحال او آسیب شدید وارد کرد.
او پس از جراحی اولیه، به‌دلیل وخامت حالش به بیمارستان شهدای تجریش تهران منتقل شد، اما روز ۲۰ دی بر اثر شدت جراحات جان باخت.

صمد پورشه؛ بازگشت به زندان پیش از جراحی، انتقال به دهدشت
در فایل صوتی تازه‌ای از داخل زندان، صمد پورشه، زندانی سیاسی اهل یاسوج، از انتقال خود از زندان یاسوج به زندان دهدشت خبر می‌دهد؛ اقدامی که به گفته او با هدف افزایش فشار و آزارش صورت گرفته است.
پورشه پیش‌تر در پیامی ویدیویی گفته بود پس از حدود پنج ماه حبس، برای درمان به مرخصی آمده، اما درست زمانی که توانسته هزینه جراحی را فراهم کند و برای عمل وقت بگیرد، به او دستور داده‌اند صبح روز بعد به زندان مرکزی یاسوج بازگردد. به این ترتیب، فرصت انجام جراحی پیش از بازگشت به زندان از او گرفته شد.
او می‌گوید آسیب‌های شدید کمر و دستش ناشی از شکنجه در دوران بازداشت است؛ آسیب‌هایی که نه‌تنها او را نیازمند جراحی کرده، بلکه توان بازگشت به گچ‌کاری و کارگری ساختمان و تأمین هزینه‌های زندگی و درمان را نیز از او گرفته است.
روایت پورشه از فشارهایی حکایت دارد که به دوران بازداشت محدود نمانده است: آسیب جسمی، از دست دادن توان کار، دشواری تأمین هزینه جراحی و سپس بازگشت به زندان پیش از انجام عمل.
اکنون انتقال او به دهدشت، نگرانی‌ها درباره ادامه درمان و دسترسی او به جراحی و مراقبت‌های پزشکی لازم را افزایش داده است.

یکی از گزارشگران من‌وتو با ارسال ویدیویی از تغییر نام خیابان‌ها به نام فرماندهان کشته‌شده جمهوری اسلامی انتقاد می‌کند و به کنایه می‌گوید نهایت توان حکومت برای «انتقام‌گیری»، عوض کردن تابلوهای خیابان‌هاست. تغییر پی‌درپی نام معابر، علاوه بر سردرگمی در آدرس‌دهی و خدمات شهری، نام‌های آشنا و بخشی از حافظه جمعی محله‌ها را کنار می‌زند. ویدیوها و نظرات خود را برای «گزارشگر» بفرستید.

یکی از گزارشگران من‌وتو با ارسال ویدیویی از افزایش قیمت‌ها، به کنایه می‌گوید از این‌همه گرانی بسیار خوشحال است و از خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجد؛ طنزی تلخ در فضایی که قوه قضاییه درباره انتشار محتوایی با عنوان «ایجاد رعب و وحشت عمومی» یا «خلاف امنیت ملی» هشدار داده و از مجازات‌های سنگین سخن گفته است.
افزایش مداوم قیمت‌ها و عقب‌ماندن درآمدها از هزینه زندگی، خانواده‌ها را ناچار کرده حتی از نیازهای ضروری روزمره خود بگذرند؛ از حذف گوشت، لبنیات و میوه از سفره تا به تعویق انداختن درمان و خرید پوشاک. تأمین ابتدایی‌ترین نیازها برای بسیاری به دغدغه‌ای هرروزه تبدیل شده است. گرانی چه چیزهایی را از زندگی شما حذف کرده است؟ ویدیوها و روایت‌های خود را برای «گزارشگر» بفرستید.