جاویدنام شهاب دولتی، آرایشگر ۲۹ ساله اهل بندرانزلی، جمعه ۱۹ دی ۱۴۰۴ در اعتراضات این شهر شرکت کرد و از همان روز ناپدید شد. مادرش پس از بیش از دو هفته بی‌خبری، روز پنجم بهمن مطلع شد که فرزندش بازداشت شده است.
پیکر شهاب ۳۴ روز پس از ناپدیدشدنش، با آثار آسیب‌های شدید در نواحی مختلف بدن، به‌ویژه سر، به خانواده‌اش تحویل داده شد. روز ۲۳ بهمن، نیروهای امنیتی و دادستانی بندرانزلی به مادرش گفته بودند که یا پیکر فرزندش را تحویل بگیرد یا او را به‌عنوان «مجهول‌الهویه» دفن خواهند کرد. همچنین برای تحویل پیکر، از مادر شهاب تعهد گرفتند که مراسم تشییع بدون حضور جمعیت برگزار شود و شکایتی مطرح نکند.
پیکر جاویدنام شهاب دولتی روز ۲۵ بهمن ۱۴۰۴ در آرامستان «بی‌بی حوریه» بندرانزلی به خاک سپرده شد.

روایت اندوه‌بار مادر جاویدنام نازنین‌زهرا صالحی پس از دریافت پرونده تحصیلی دخترش از مدرسه. او در کارنامه دخترش که شاگرد اول مدرسه بود، با نمره‌های پایینی روبه‌رو شده است؛ نمره‌هایی که به گفته مادر، مسئولان مدرسه پس از جان‌باختن نازنین‌زهرا ثبت کرده‌اند. این نمره‌ها برای مادر داغدارش، رنجی دیگر بر داغ از دست دادن دخترش افزوده است.
جاویدنام نازنین‌زهرا صالحی، ۱۳ ساله و اهل کرمانشاه، شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات، هنگام حضور در پارکی در بلوار کیهانشهر، از فاصله نزدیک هدف شلیک مستقیم نیروهای حکومتی قرار گرفت و جان باخت.
نازنین‌زهرا متولد ۲۹ تیر ۱۳۹۱ و شاگرد اول مدرسه بود و در رشته ووشو، علاوه بر قهرمانی استان، مدال طلای کشوری داشت.
پیکر او روز ۲۱ دی ۱۴۰۴ در کرمانشاه به خاک سپرده شد.

جاویدنام مهدی شفیعی ۴۵ ساله، و پسرش جاویدنام مانی شفیعی، ۱۸ ساله، شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات شهرک قائمیه اسلامشهر با شلیک گلوله جنگی نیروهای حکومتی کشته شدند. مهدی اهل روستای چنار از توابع اسدآباد همدان بود و در یک پروژه ساختمانی کار می‌کرد. مانی دانشجوی حسابداری بود. مهدی برای شرکت در اعتراضات از خانه بیرون رفت و با اصابت گلوله به قلبش جان باخت. مانی نیز سر کوچه هدف شلیک قرار گرفت؛ گلوله به ناحیه کلیه‌اش اصابت کرد و او در آغوش مادربزرگش جان باخت.
به خانواده اجازه خاکسپاری آن‌ها در تهران داده نشد. پیکر جاویدنامان مهدی و مانی شفیعی روز ۲۱ دی ۱۴۰۴، در روستای چنار اسدآباد همدان به خاک سپرده شد.

چگونه جنگ خشایارشا و آتن به نماد تقابل «آزادی غربی» و «استبداد شرقی» تبدیل شد؟ این جنگ بر سر قدرت، استقلال و منافع سیاسی در دریای اژه بود و یونانیان در هر دو سوی آن می‌جنگیدند. اما قرن‌ها بعد، در بخش‌هایی از تاریخ‌نگاری اروپا، به داستان نجات تمدن غرب تبدیل شد؛ داستانی که بسیاری از پیچیدگی‌های این رویارویی را نادیده می‌گرفت.

بارندگی، اختلال اینترنت و راننده‌ای که برای پیدا کردن مسیر و مسافرش سردرگم مانده است. در ویدیوی رسیده به گزارشگر، یک راننده اسنپ از اختلال اینترنت و درست کار نکردن موقعیت‌یابی گلایه می‌کند؛ مشکلی که برای او و بسیاری از رانندگان، به معنای از دست رفتن وقت، درآمد و امکان کار است.
وقتی کار و زندگی مردم به اینترنت وابسته است، اختلال بی‌هشدار در دسترسی به آن، مستقیماً معیشت آن‌ها را مختل می‌کند. مسئولانی که مدام از «قدرت منطقه‌ای» بودن می‌گویند، برای تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای روزمره مردم چه پاسخی دارند؟ زیرساختی که با بارندگی دچار مشکل می‌شود و اینترنتی که نمی‌توان به پایداری آن تکیه کرد، فاصله این ادعاها با زندگی واقعی مردم را نشان می‌دهد.

در ویدیوی رسیده به گزارشگر، یک شهروند با انتقاد از خبر اختصاص زمین در چابهار به افغانستان، خطاب به مسئولان جمهوری اسلامی می‌گوید: «شمال را به روس‌ها دادید، جنوب را به چین و حالا هم این.»
این واکنش در پی اظهارات محسن زنگنه، نماینده مجلس، درباره اختصاص حدود ۱۱۰ هکتار زمین در بندر چابهار و منطقه ویژه به افغانستان، با عنوان توسعه روابط اقتصادی دو کشور مطرح شده است. زنگنه در گفت‌وگو با شبکه سحر افغانستان، این تصمیم را «خبری خوب» برای مردم افغانستان توصیف کرده و گفته است پیشنهاد آن در جلسه‌ای با وزیر صنعت طالبان مطرح شد.
این اعتراض، بازتاب بی‌اعتمادی به تصمیم‌هایی است که درباره منابع و دارایی‌های ایران، پشت درهای بسته گرفته می‌شوند؛ همان نگرانی درباره قراردادها با روسیه و چین که حالا با خبر اختصاص زمین در چابهار به افغانستان دوباره مطرح شده است.

مادر جاویدنام ایلیا ولی‌پور اهریجانی با انتشار ویدیویی از فرزندش، متنی با عنوان «لالایی برای قهرمانِ خفته‌ام» نوشته است. او در بخشی از این لالایی می‌گوید:
«لالا لالا قهرمانم، تو خوابیدی و من بیدارم
ببین مادر چه بی‌تابه، فقط گریه شده کارم
بخواب ایلیا… بخواب قهرمانِ من…»

جاویدنام ایلیا ولی‌پور اهریجانی، ۱۸ ساله و تک‌فرزند خانواده، شامگاه ۱۸ دی‌ماه در جریان اعتراضات گوهردشت کرج با شلیک گلوله جنگی کشته شد.
بنا بر روایت ارائه‌شده، ایلیا ابتدا با اصابت ساچمه به قفسه سینه مجروح شد. دوستانش از او خواستند که به مراکز درمانی یا خانه برود، اما نپذیرفت و در خیابان ماند. او در محدوده میان خیابان‌های هشتم و نهم گوهردشت، از پشت هدف دو گلوله جنگی قرار گرفت؛ گلوله‌هایی که به پهلو و قلبش اصابت کردند و جانش را گرفتند.

جاویدنام فاطمه سلطانی، ۳۲ ساله، اهل روستای فرطان از توابع شهرستان اسفراین، روز ۱۸ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات اسفراین با شلیک مستقیم گلوله جنگی نیروهای حکومتی کشته شد. فاطمه مادر دو فرزند خردسال، گیسوی شش‌ساله و راستین بود.
همسر جاویدنام فاطمه سلطانی با انتشار ویدیویی از خود و دو فرزندشان، گیسو و راستین، نوشته است:
«ادامه می‌دم برای گیسو و راستین؛
که شادی‌شون بمونه و انگیزه‌شون هیچ‌وقت کم نشه.
فاطمه نیست، اما من نمی‌ذارم غیبتِ مادرشون، لبخندشون رو ازشون بگیره.»

خواهر جاویدنام احمد خسروانی با انتشار ویدیویی، از رابطه صمیمی برادرش با مادرشان و جای خالی او در خانه نوشته است. او با یادآوری شوخی‌ها و خنده‌های احمد، نوشته است: «۹ ماهه مامان هنوز بهت پیام می‌ده، ۹ ماهه اما تو جواب نمی‌دی.» خواهر احمد در ادامه از مادری می‌گوید که روزهایش کنار مزار فرزندش می‌گذرد و خانه‌ای که دیگر صدای خنده‌های احمد در آن شنیده نمی‌شود: «تو نور خونه بودی.»
جاویدنام احمد خسروانی، بسکتبالیست ۲۱ ساله و دانشجوی سال آخر مهندسی دانشگاه صنعتی شریف، روز جمعه ۱۹ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی در منطقه پاسداران تهران، با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی کشته شد.
احمد با تیم فرزان شمیران در مسابقات بسکتبال سه‌نفره تهران به قهرمانی رسیده و در سال ۱۴۰۴ به‌عنوان برترین بازیکن لیگ تهران انتخاب شده بود. پدر او از مجروحان جنگ ایران و عراق است.
به گفته خواهرش، تلاش خانواده برای خاکسپاری احمد در قطعه «بابا زهرا» با موانع زیادی روبه‌رو شد و در نهایت ناچار شدند او را در محل دیگری به خاک بسپارند. پیکر احمد در آرامستان بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.