در یک مجموعه شش‌قسمتی، چالش‌های مبارزه برای تغییر سیاسی در ایران را بررسی می‌کنیم.

آیا فراخوان یک رهبر شناخته‌شده برای شکل‌گیری حرکت جمعی کافی است؟ میلیون‌ها نفر می‌توانند یک پیام را بشنوند، اما شنیدن فراخوان، مشارکت و تداوم مبارزه، سه مرحله متفاوت‌اند.

در قسمت سوم، تفاوت بسیج و سازمان و مسئولیت رهبری را بررسی می‌کنیم و از ضرورت اعتماد، ائتلاف و سازماندهی می‌گوییم. چه چیزی یک جنبش را پابرجا نگه می‌دارد، حتی وقتی پیام بعدی نمی‌رسد؟

جاویدنام مهدی سیفی‌آذر، ۳۰ ساله، از جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴که شامگاه ۱۸ دی‌ماه در تهران بر اثر شلیک مستقیم نیروهای جمهوری اسلامی جان خود را از دست داد.
او در خیابان طالقانی، محدوده پاسگاه نعمت‌آباد در جنوب تهران، هدف گلوله قرار گرفت.
پیکر مهدی سیفی‌آذر در قطعه ۳۲۸ بهشت‌زهرای تهران به خاک سپرده شد.

جاویدنام علی رحمانی( شاهرخ)، ۲۵ ساله اهل کرج، از جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ که شامگاه ۱۹ دی‌ماه بر اثر شلیک نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی جان خود را از دست داد.
علی آن شب همراه مادرش از خانه خارج شده بود که مقابل منزلشان در منطقه حصار کرج هدف گلوله قرار گرفت و در آغوش مادرش جان باخت.
او در زمان جان‌باختن سرباز وظیفه بود و ۱۹ ماه از دوران خدمت سربازی خود را پشت سر گذاشته بود.

جاویدنام فرزین پوست‌آشکن دورکی( فرزین رستمی)، ۲۶ ساله و از جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ که شامگاه ۱۸ دی‌ماه در اصفهان بر اثر اصابت گلوله جنگی به پشت سر جان خود را از دست داد.
او اهل روستای دورک شاهپوری در استان چهارمحال و بختیاری و ساکن اصفهان بود. فرزین آرایشگر بود و در شهرک ولی‌عصر اصفهان آرایشگاهی مردانه به نام «آقای خاص» داشت؛ نامی که دوستان و مشتریانش نیز او را با آن صدا می‌کردند.
فرزین، در خیابان دکتر حسابی، حوالی سه‌راه سیمین اصفهان، هدف شلیک تک‌تیراندازی از پشت‌بام قرار گرفت.
خانواده فرزین شش روز در جست‌وجوی پیکر او بودند تا سرانجام آن را در باغ رضوان اصفهان پیدا کردند.

جاویدنام محمدرضا قربانی، ۱۸ ساله، اهل شاهین‌شهر اصفهان و از جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ بود که شامگاه ۱۸ دی‌ماه بر اثر شلیک مستقیم نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی جان خود را از دست داد.
بر اساس گزارش‌های منتشرشده، او مقابل یکی از پایگاه‌های بسیج هدف شلیک گلوله جنگی از پشت سر قرار گرفت. خانواده محمدرضا پس از پنج روز پیکر او را تحویل گرفتند و پدرش توانست پیکر فرزندش را از روی خال‌کوبی روی دست او شناسایی کند.
پیکر محمدرضا قربانی سرانجام در گلزار شهدای رهنان اصفهان به خاک سپرده شد.

جاویدنام امید باقری، ۳۳ ساله، از جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ بود که شامگاه ۱۸ دی‌ماه در خیابان مخابرات اراک بر اثر اصابت گلوله به سر جان خود را از دست داد.
امید متولد ۶ خرداد ۱۳۷۱ و نصاب آسانسور بود.
بر اساس روایت‌های منتشرشده، امید هنگام تلاش برای خنثی‌کردن گاز اشک‌آور هدف گلوله قرار گرفت.
پیکر امید پس از چهار روز بی‌خبری به خانواده‌اش تحویل داده شد. خانواده او همچنین مجبور شدند پیکرش را در ساعات اولیه صبح و در تاریکی، تحت تدابیر شدید امنیتی به خاک بسپارند.

جاویدنام میثم زارعی بجارکناری، ۳۹ ساله، اهل رشت و از جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ که روز جمعه ۱۹ دی‌ماه در جریان اعتراضات مردمی در رشت بر اثر شلیک مستقیم نیروهای جمهوری اسلامی جان خود را از دست داد.
میثم متولد سال ۱۳۶۵ و پدر دو فرزند به نام‌های رامیلا و رایان بود.
همسر میثم با انتشار ویدیویی از پسرشان، از دلتنگی فرزندانش و دشواری زندگی بدون او نوشته است: «با انتظار روزهای خوب زندگی کردیم، غافل از اینکه روزهای خوب ما، همان روزهایی بود که تو کنارمان بودی... هیچ‌وقت فکرش را نمی‌کردم خوشبختی‌ام به یک «کاش» تبدیل بشه.»
او همچنین نوشته است که رامیلا و رایان هنوز هم پیش و پس از مسابقات و مناسبت‌های مهم زندگی‌شان به دیدار پدر می‌روند، با او حرف می‌زنند و باور دارند که پدرشان همچنان مراقب آن‌هاست.

جاویدنام بهنام ابراهیمیان، ۳۱ ساله و ساکن شهرک اندیشه شهریار، از جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، شامگاه ۱۹ دی‌ماه بر اثر شلیک نیروهای جمهوری اسلامی از ناحیه پشت هدف گلوله قرار گرفت و به‌شدت مجروح شد.
دوستانش ابتدا او را به مکانی امن و سپس به بیمارستان منتقل کردند. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، به دلیل شرایط امنیتی، امکان ادامه درمان در بیمارستان فراهم نشد و از خانواده خواسته شد او را به خانه منتقل کنند.
بهنام پس از بازگشت به خانه دچار درد شدید و خونریزی داخلی شد و بار دیگر به بیمارستان انتقال یافت. با وجود تلاش کادر درمان و دو بار احیای قلبی، سرانجام روز پنج‌شنبه ۲۵ دی‌ماه جان باخت.
مادر بهنام در یادداشتی به مناسبت گذشت ۹ ماه از فقدان فرزندش، از گذاشتن ۹ سیب در سبدی به یاد ماه‌های بارداری و ماه‌های دوری از پسرش نوشت و در پایان گفت: «دلم برایت بی‌نهایت تنگ شده… کاش فقط یک بار دیگر می‌توانستم بگویم: پسرم، بیا بغلم…»