گزارش‌ها از کاهش شدید صادرات نفت ایران حکایت دارند. تجربه تاریخی نشان می‌دهد وقتی درآمد نفتی سقوط می‌کند، پیامدهای آن معمولا در بخش انرژی متوقف نمی‌ماند. از ونزوئلا تا اتحاد جماهیر شوروی، از عراق تا لیبی، شوک‌های نفتی اغلب فقط یک بحران مالی نیستند، بلکه واقعیت‌های عمیق‌تر اقتصادی و سیاسی را آشکار می‌کنند.

موضع ترامپ درباره برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی بارها تغییر کرده است. ابتدا گفت ایران نباید به سلاح هسته‌ای برسد. بعد از «عدم غنی‌سازی» و خروج اورانیوم غنی‌شده سخن گفت. سپس اعلام کرد برای توافق عجله‌ای ندارد و بعد هم گفت اورانیوم «مدفون شده» و لزوماً نیازی به توافق نیست.
حالا گزارش‌ها از مشورت تیم او با کارشناسان هسته‌ای درباره محدودیت‌های غنی‌سازی و راستی‌آزمایی خبر می‌دهند.
شاید این یک تاکتیک مذاکره باشد. شاید هم نشانه نرم‌تر شدن مواضع.
اما پرسش اصلی برای ایرانیان همچنان باقی است: آیا هر توافقی واقعاً جمهوری اسلامی را تضعیف می‌کند، یا فقط تهدید هسته‌ای آن را مدیریت می‌کند؟

گزارش اخیر رویترز از بررسی استفاده از دارایی‌های ایران برای جبران خسارت‌های واردشده به کشورهای خلیج فارس، یک واقعیت تلخ را دوباره نشان می‌دهد، جمهوری اسلامی بحران می‌سازد، اما هزینه آن را مردم ایران می‌پردازند. سیاستی که قرار بود قدرت بیاورد، در عمل ایران را فقیرتر، منزوی‌تر و ناامن‌تر کرده است.