ترامپ در پاسخ به پرسشی درباره آزادسازی پول‌ها بلوکه شده ایران گفت «این پولِ خودشان است؛ فکر می‌کنم قرار است پسش بدهیم.»

او گفت اگر آمریکا دارایی کشورها را نگه دارد، دیگر کسی به دلار اعتماد نمی‌کند و نظام مالی جهانی آسیب می‌بیند. ترامپ در ادامه، منتقدان توافق را هدف گرفت و گفت ایران از نظر نظامی شکست خورده، اما ادامه بمباران می‌توانست عبور کشتی‌ها را مختل کند و روزانه صدها میلیون دلار هزینه به اقتصاد جهانی تحمیل کند.

آمریکا شاید بحران را متوقف کرده باشد، اما زبان تفاهم‌نامه بیش از آنکه نشانه شکست جمهوری اسلامی باشد، مسیر تنفس و بازسازی موقعیت تهران را باز می‌کند.

ترامپ در پاسخ به پرسشی درباره باقی ماندن بخشی از توان موشکی جمهوری اسلامی گفت آمریکا «۸۴ تا ۸۵ درصد» موشک‌های ایران را منهدم کرده و آنچه باقی مانده، عمدتاً زیر زمین است و بیرون آوردنش برای ایران آسان نخواهد بود.

او همچنین گفت بازسازی توان موشکی ایران زمان‌بر خواهد بود و تأکید کرد هدفش کشاندن جنگ به مرحله‌ای نبود که مردم ایران با بحران انسانی روبه‌رو شوند یا حمله به زیرساخت‌های نفتی و آب‌شیرین‌کن‌ها بازار جهانی را دچار بحران کند.

ترامپ در بخش دیگری از سخنانش، درباره برنامه هسته‌ای غیرنظامی جمهوری اسلامی گفت ایران از بزرگ‌ترین ذخایر نفت جهان برخوردار است و پرسید: «اصلاً برای چه به انرژی هسته‌ای نیاز دارد؟»

‌
ترامپ در پاسخ به پرسشی درباره حمله به مدرسه میناب در روز نخست جنگ که به کشته شدن بیش از ۱۰۰ کودک منجر شد، گفت این موضوع در دست بررسی است و «هیچ‌کس عمداً چنین کاری نکرده است.»

او با تأکید بر این‌که «در جنگ اشتباه رخ می‌دهد» و «جنگ کثیف است»، در ادامه به کشته‌شدگان حملات ایران اشاره کرد و گفت گزارش این پرونده می‌تواند به‌زودی منتشر شود. ترامپ همچنین خبرنگاران را برای جزئیات بیشتر به پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا، ارجاع داد.

برای دهه‌ها، رابطه آمریکا و اسرائیل یکی از باثبات‌ترین اتحادهای سیاسی جهان بود.

اما امروز پرسش جدیدی مطرح شده است: آیا در دوران «اول آمریکا»، حتی نزدیک‌ترین متحدان واشنگتن نیز باید خود را با اولویت‌های آمریکا تطبیق دهند؟

از انتقادهای اخیر دونالد ترامپ از اسرائیل تا هشدار کم‌سابقه جی‌دی ونس به منتقدان اسرائیلی توافق با ایران، نشانه‌هایی دیده می‌شود که شاید این رابطه وارد مرحله‌ای جدید شده باشد.

در این قسمت از پادکست منوتو، نگاهی داریم به تاریخ روابط آمریکا و اسرائیل، اختلافات گذشته و این پرسش که آیا آنچه امروز می‌بینیم یک تنش موقت است یا آغاز تغییری بزرگ‌تر.

فرض کنید جنگ تمام شود. موشک‌ها ساکت شوند، کشتی‌ها از هرمز بگذرند، بازار نفت آرام شود. واشنگتن بگوید بحران مهار شده، تهران بگوید مقاومت پیروز شده.
اما چند ماه بعد، یک پرسش برمی‌گردد: پس واقعاً چه چیزی حل شد؟
در این قسمت، از ویتنام شروع می‌کنیم؛ جنگی که با خیال پیروزی سریع آغاز شد و با توافقی مبهم پایان یافت — توافقی که جنگ را تمام کرد، اما بحران را نه. و از همان‌جا به ایران می‌رسیم: به این خطر که جنگ پایان بگیرد، نظام دوام بیاورد، و کشور همچنان بازنده باشد.
چون بقای یک حکومت، پیروزی یک ملت نیست.
پرسش اصلی این نیست که چه کسی به چه کسی ضربه زد؛ پرسش این است که آیا مردم ایران این‌بار یک طرفِ تصمیم‌اند، یا بار دیگر موضوعِ تصمیمِ دیگران.
🎧 قسمت تازهٔ پادکست منوتو | «آینده‌ای که دیگران می‌نویسند»