مرتضی مشفق کاظمی در مقالهٔ «قانون انتخابات» انتخابات ایران در سال ۱۳۰۳ را نه فقط مسئله‌ای حقوقی، بلکه بحرانی فرهنگی و سیاسی می‌دید؛ بحرانی برآمده از رأی‌فروشی، عوام‌فریبی، نفوذ ثروت و ناآگاهی عمومی.

او هشدار می‌داد دموکراسی بدون آموزش و آگاهی، می‌تواند به ابزار فریب تبدیل شود؛ جایی که صندوق رأی به‌جای انتخاب آگاهانه، راه ورود معامله‌گران سیاسی به قدرت می‌شود.

در یکی از شماره‌های قدیمی نشریه «ایران باستان»، صفحه‌ای با عنوان «مردان نامی ایران‌پرست در خارجه» به چهره‌ها و خانواده‌هایی اختصاص یافته که بیرون از ایران زندگی می‌کردند، اما پیوند خود را با نام، فرهنگ و تاریخ ایران حفظ کرده بودند.

از آقاخان و خاندان او تا پارسیان و جوامع ایرانی‌تبار، این صفحه یادآور می‌شود که ایران در طول تاریخ به مرزهای سیاسی محدود نمانده است. ایران فقط جغرافیا نیست؛ حافظه، فرهنگ و احساس تعلقی است که مردمان آن با خود به جهان برده‌اند. ورق بزنید.

تصاویری که در این پُست می‌بینید مربوط به اجرای تعزیه در چهارمین دوره جشن هنر شیراز است که در سال ۱۳۴۹ برگزار شد.

این مجموعه، تصاویری از افتتاح راکتور تحقیقاتی دانشگاه تهران در سال ۱۳۴۶ با حضور محمدرضا شاه پهلوی است.
پروژه‌ای که در زمان خود، ایران را در زمره کشورهای پیشرو منطقه در فناوری هسته‌ای صلح‌آمیز قرار داد و نمادی از چشم‌انداز توسعه علمی کشور بود.

توافق جدید لبنان و اسرائیل، بیش از آنکه یک قرارداد صلح باشد، آزمونی برای آینده جنوب لبنان است؛ آزمونی برای اینکه آیا دولت لبنان می‌تواند کنترل امنیتی بخشی از خاک خود را از حزب‌الله پس بگیرد یا نه.

در طرح مورد حمایت آمریکا، قرار است «مناطق آزمایشی» در جنوب لبنان ایجاد شود؛ مناطقی که هم حزب‌الله و هم اسرائیل باید از آن خارج شوند و امنیت آن به ارتش لبنان سپرده شود.

اگر این طرح موفق شود، می‌تواند نخستین گام جدی برای بازگرداندن انحصار استفاده از زور به دولت لبنان باشد. اما اگر جمهوری اسلامی همچنان حزب‌الله را مهم‌ترین ابزار نفوذ منطقه‌ای خود بداند، این توافق نیز ممکن است به آتش‌بسی موقت تبدیل شود؛ توافقی که آینده‌اش نه فقط در بیروت و تل‌آویو، بلکه در تهران تعیین می‌شود.