جین شارپ معتقد بود قدرت واقعی مردم، نه در خشونت، بلکه در نافرمانی مدنی، سازماندهی و از بین بردن ترس است.

او می‌گفت دیکتاتورها برای خشونت آماده‌اند؛ این زمین بازی آن‌هاست. وقتی مردم با همان سلاحی بجنگند که حکومت انتخاب کرده، در واقع وارد دام حکومت شده‌اند.

اما مقاومت مدنی، اعتصاب، نافرمانی، ایستادگی آرام و سازمان‌یافته، می‌تواند پایه‌های قدرت یک دیکتاتوری را تضعیف کند.

پیام شارپ فقط درباره سرنگونی دیکتاتوری نبود؛ هشدار می‌داد که مرحله بعدی حتی مهم‌تر است: ساختن جامعه‌ای دموکراتیک و جلوگیری از تکرار یک قدرت سرکوبگر تازه.

او می‌گفت مردم نباید منتظر نجات از بیرون باشند. آزادی، اگر قرار است پایدار باشد، باید با آگاهی، برنامه‌ریزی و شجاعت خود مردم ساخته شود.

در این تصویر، محمدرضا شاه پهلوی در جریان بازدید از بانک ملی ایران، با یوسف خوش‌کیش، رئیس وقت بانک ملی، گفت‌وگو می‌کند.

خوش‌کیش بعدها ریاست بانک مرکزی ایران را عهده‌دار شد و آخرین رئیس‌کل بانک مرکزی پیش از انقلاب ۱۳۵۷ بود.

پس از انقلاب، خوش کیش بازداشت شد و تنها طی سه روز محاکمه، با اتهاماتی از جمله «ثابت نگه داشتن ارزش ریال در برابر دلار آمریکا به مدت پنج سال»، به اعدام محکوم شد و بامداد ۲۴ مرداد ۱۳۵۹ تیرباران گردید.

امیرعباس هویدا، وزیر دارایی ایران، در ۷ مهر ۱۳۴۳ توافق تأمین ۱۴۰ هزار تن گندم را با استوارت دبلیو. راکول، کاردار موقت سفارت آمریکا در تهران، امضا می‌کند. این توافق پس از نگرانی دولت ایران از کمبود گندم در پی افت محصول همان سال منعقد شد.

در تاریخ معاصر ایران، چهره‌هایی چون قائم‌مقام، امیرکبیر، فروغی و بسیاری دیگر، فقط مقام دولتی نبودند، سیاست را می‌شناختند، تجربه اداره کشور داشتند و در بزنگاه‌ها تصمیم می‌گرفتند.

اما چه شد که به‌تدریج مسیر تربیت و ظهور رجال سیاسی بسته شد؟ چرا نهادهای سیاسی، احزاب، مجلس، مطبوعات و دستگاه اداری دیگر نتوانستند سیاستمدارانی مستقل، کارآزموده و اثرگذار پرورش دهند؟

این پادکست روایتی است از افول رجال‌سازی در ایران.

اگر مجتبی خامنه‌ای واقعاً در صحنه نباشد، جمهوری اسلامی فقط با مسئله جانشینی روبه‌رو نمی‌شود، با بحرانِ نبودنِ مرکز تصمیم‌گیری مواجه خواهد شد. این پادکست، سناریوی ایرانِ پس از یک خلأ بزرگ در رأس قدرت جمهوری اسلامی را بررسی می‌کند: نقش سپاه، سرنوشت مذاکرات، برنامه هسته‌ای، نیروهای نیابتی، فشار آمریکا و اسرائیل، و معنای این بحران برای جامعه ایران.

اگر مجتبی خامنه‌ای زنده باشد، جمهوری اسلامی پس از علی خامنه‌ای چه شکلی خواهد داشت؟

این پادکست به مسئله جانشینی، بحران مشروعیت، نقش پررنگ‌تر سپاه، آینده نیروهای نیابتی و پرونده هسته‌ای می‌پردازد. آیا نظام می‌تواند با توافق و سرکوب دوام بیاورد، یا ستون اصلی آن از پیش شکسته است؟

چرا اعتراض‌های ایران بارها تکرار می‌شوند، اما کمتر به نیرویی سازمان‌یافته و پایدار تبدیل می‌شوند؟ مسئله فقط شجاعت مردم یا شدت سرکوب نیست. نبود شبکه‌های قابل اعتماد، پیوندهای محلی، ارتباط میان گروه‌های اجتماعی و سازوکاری برای تبدیل خشم پراکنده به عمل جمعی، یکی از گره‌های اصلی سازماندهی در داخل کشور است.

در این پادکست، نقش شبکه‌سازی مردمی، ارتباط میان نیروهای اجتماعی و فاصله میان خیابان و اپوزیسیون خارج از کشور را بررسی می‌کنیم.

آیا پس از خامنه‌ای، جمهوری اسلامی وارد مرحله‌ای تازه از بازتوزیع قدرت می‌شود؟
این پادکست بررسی می‌کند که میراث او چگونه می‌تواند هم راه تغییر را باز کند و هم ساختار را امنیتی‌تر و بسته‌تر سازد.