اکونومیست می‌نویسد کارزار تازه تحریمی آمریکا علیه جمهوری اسلامی، با وجود ادعای بی‌سابقه‌بودن، بعید است رژیم را سرنگون کند. قدرتمندترین ابزار واشنگتن یعنی تحریم‌های ثانویه علیه چین هنوز به کار گرفته نشده، و فشار اقتصادی بیشتر ممکن است به‌جای تضعیف سپاه، نفوذ اقتصادی آن را تقویت کند. در این میان، این مردم عادی هستند که بیشترین هزینه را می‌پردازند.

تحلیل تازه گیلین تت در فایننشال تایمز، جنگ آمریکا و ایران را بخشی از رقابتی بزرگ‌تر میان واشنگتن و پکن می‌بیند؛ جایی که آمریکا از دلار و نظام مالی جهانی به‌عنوان اهرم فشار استفاده می‌کند و چین هم‌زمان در تلاش است مسیرهایی برای کاهش وابستگی به این نظام بسازد.

قدرت مالی آمریکا همچنان عظیم است، اما پرسش اینجاست: آیا استفاده از دلار به‌عنوان سلاح، در نهایت به تضعیف همین برتری کمک خواهد کرد؟

عملیات «طرد اقتصادی» آمریکا با هدف قطع شریان‌های مالی جمهوری اسلامی آغاز شده، اما گزارش وال‌استریت ژورنال نشان می‌دهد دبی همچنان یکی از مهم‌ترین حفره‌های این فشار اقتصادی است.

ادامه فعالیت بانک ملی ایران در دبی، شبکه شرکت‌های پوششی و مسیرهای غیررسمی انتقال پول، در کنار احتیاط واشنگتن در برخورد با بانک‌های بزرگ چینی، نشان می‌دهد فاصله قابل‌توجهی میان تهدید به تحریم و اجرای کامل آن وجود دارد.

آزمون واقعی این عملیات زمانی است که تسهیل‌کنندگان مالی جمهوری اسلامی عملاً هزینه همکاری با تهران را بپردازند؛ در غیر این صورت «طرد اقتصادی» بیش از آنکه محاصره‌ای واقعی باشد، یک تهدید باقی می‌ماند.