In January, thousands took to the streets across Iran. Their images captured moments the world was not meant to see.

This Is Our Story brings together footage from those days and the voices of the people who witnessed them.

A four-part documentary series, with English subtitles.

در دی‌ماه، هزاران نفر در شهرهای مختلف ایران به خیابان آمدند؛ تصاویری که از آن روزها ثبت شد، بخشی از روایت اعتراضات را به بیرون از ایران رساند.

مستند چهارقسمتی «This Is Our Story» تصاویر آن روزها را در کنار روایت کسانی قرار می‌دهد که شاهد آن بودند.

این مجموعه ۲۶ سپتامبر (۴ مهر)، با زیرنویس انگلیسی در کانال یوتیوب منوتو منتشر می‌شود.

اعتراضات ۱۴۰۱ پس از جان‌باختن مهسا امینی در بازداشت گشت ارشاد آغاز شد و خیلی زود از اعتراض به حجاب اجباری فراتر رفت. «زن، زندگی، آزادی» به شعار اصلی جنبشی تبدیل شد که در شهرهای مختلف ایران ادامه یافت و با حضور گسترده زنان، جوانان و دانشجویان، یکی از مهم‌ترین موج‌های اعتراضی جمهوری اسلامی را رقم زد. حکومت این اعتراضات را با بازداشت‌های گسترده، خشونت و احکام سنگین سرکوب کرد، اما پیام و اثر سیاسی و اجتماعی آن همچنان در جامعه ایران باقی مانده است.

جاویدنام حمیدرضا همتی، ۲۱ ساله، اهل شهر لیکک در استان کهگیلویه و بویراحمد و ساکن اصفهان، روز ۱۸ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی به‌دست نیروهای حکومتی ربوده شد. پس از پنج روز بی‌خبری، نیروهای حکومتی با خانواده‌اش تماس گرفتند و از آن‌ها خواستند برای تحویل گرفتن پیکرش مراجعه کنند. پیکر حمیدرضا روز ۲۵ دی ۱۴۰۴، تحت تدابیر شدید امنیتی، در شهر لیکک به خاک سپرده شد.

جمهوری اسلامی همچنان مردم را به فرزندآوری بیشتر تشویق می‌کند، در حالی که بسیاری از خانواده‌ها از تأمین هزینه‌های فرزندانشان هم برنمی‌آیند. با نزدیک‌شدن بازگشایی مدارس، خرید کیف و کفش، لباس و لوازم‌التحریر و پرداخت هزینهٔ رفت‌وآمد، به دغدغه‌ای سنگین برای والدین تبدیل شده است؛ آن هم در شرایطی که اجاره‌خانه و هزینهٔ خوراک و درمان، بخش بزرگی از درآمدشان را می‌بلعد. وقتی خانواده‌ها برای نیازهای اولیهٔ کودک خود نگران‌اند و چشم‌انداز روشنی از آیندهٔ او ندارند، اصرار بر فرزندآوری چه نسبتی با واقعیت زندگی مردم دارد؟ داشتن فرزند به امنیت اقتصادی، آموزش قابل‌دسترس و امید به آینده نیاز دارد؛ چیزهایی که با شعار و توصیه فراهم نمی‌شوند.

خواهر جاویدنام احمد خسروانی با انتشار این ویدیو در صفحه‌اش نوشت:
نشستن روی یک صندلی راحت منو عذاب می‌ده، احمد جانم.‌..😔
تن زیبای تو ساعت‌ها روی خاک بود. تختی برای اون همه پیکر نبود؟ پیکر تو و همسفرات، توی کاور، روی خاک، روی آسفالت...
احمدجانم کاور تو دو بار پاره شد😭
بدن یک ورزشکار یک‌مترونودوهشت‌سانتی رو نمی‌شد به‌سادگی با یک کاور مشکی جابه‌جا کرد، چند نفری بلندت می‌کردیم، چند قدم می‌رفتیم و دوباره آرام روی زمین می‌گذاشتیمت

هر بار که زمینت می‌گذاشتیم، انگار عزاداری‌مون از اول شروع می‌شد. گریه می‌کردیم تا صف یک متر جلو بره، انگار باید گریه رو متوقف می‌کردیم، پیکر زیبای تو رو بلند می‌کردیم، یک متر جلو می‌رفتیم و دوباره روی زمین می‌گذاشتیمت و دوباره گریه...😔
تا بالاخره نوبت احمد رسید

تو رو گرفتند و به جای اسمت، یک شماره بهمون دادند۱۲۳۷۰ 💔
از لحظه‌ای که تو رو گرفتند و ما بدون تو برگشتیم، هشت ماهه میگذره، هشت ماهه هنوز درد اون لحظه رو با تمام وجودم حس می‌کنم.
احمد جان، تو یکی از همان کاورها بودی
یکی از همان پیکرهایی که روی خاک، تو سرمای دی، بی‌پناه، انتظار می‌کشیدند...😭
و من هنوز نمی‌تونم باور کنم تنِ بلند و زیبای تو، همون تنِ ورزشکار، ساعت‌ها روی خاک بوده
درد رفتن مظلومانه‌ات...
درد بدن بی‌جان و زیبایت روی خاک...
درد گلوله‌ای که توی قلبت نشست...
و دردِ ما که هنوز هر روز با نبودنت از نو شروع می‌شود

جاویدنام حدیث نجفی، ۲۲ ساله، شامگاه ۳۰ شهریور در جریان خیزش  ۱۴۰۱ در بلوار ارم مهرشهر کرج، هدف شلیک گلوله‌های ساچمه‌ای نیروهای امنیتی قرار گرفت. ساچمه‌ها به صورت، گردن و قفسهٔ سینهٔ او اصابت کردند و بر اثر شدت جراحات جان باخت.
پیکر حدیث شبانه و با حضور نیروهای امنیتی در آرامستان بهشت سکینهٔ کرج به خاک سپرده شد.

گزارشگر من‌وتو با ارسال ویدیویی از رها کردن بادکنک‌های سفید با نام مهسا امینی در ورودی آرامستان آیچی سقز، از مردم خواسته است به مناسبت چهارمین سالگرد جان‌باختن او، به یاد مهسا و همهٔ جاویدنامان راه آزادی، بادکنک‌های سفید به آسمان بفرستند.

گزارشگر من‌وتو با حضور بر مزار مهسا امینی در آرامستان آیچی سقز و ارسال ویدیویی، به مناسبت چهارمین سالگرد جان‌باختن او، یادش را گرامی داشته و به او و همهٔ جاویدنامان راه آزادی ادای احترام کرده است.

گزارشگر من‌وتو از گراش استان فارس، با ارسال ویدیویی از خرابی خودروی صفر سایپا، از کیفیت پایین و تأخیر در تحویل آن گلایه کرده است. به گفتهٔ او، خودرویی که قرار بود سه‌ماهه تحویل داده شود، با تأخیر به دستش رسیده و بلافاصله پس از خروج از نمایندگی، چرخ عقب آن قفل کرده است.
برای خریداری که ماه‌ها منتظر مانده، خرابی در نخستین مسیر، هم نگرانی دربارهٔ ایمنی ایجاد می‌کند و هم آغاز دردسر تازه‌ای برای تعمیر و پیگیری است.
گلایه از سایپا فقط به تأخیر در تحویل خودرو محدود نیست؛ خرابی زودهنگام قطعات، نبود قطعه در نمایندگی و خواب چندروزهٔ خودرو برای تعمیر هم مطرح است.