قطعی چند ساعته برق در داراب فارس

جاویدنام امیر موحدی، جوان ۲۵ساله اهل رشت، هوادار استقلال و عاشق زندگی.
شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴ در اعتراضات رشت با گلوله جنگی از پشت هدف قرار گرفت و جان باخت.

احسان افشاری‌منش، ۳۹ ساله و شهروند ایرانی‌ـ‌سوئدی، سال‌ها در سوئد زندگی می‌کرد و برای دیدار و رسیدگی به پدر و مادر سالخورده‌اش به ایران بازگشته بود. او پدر یک فرزند خردسال بود. احسان ۱۸ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات تهران هدف گلوله قرار گرفت و ناپدید شد. خانواده‌اش پس از روزها جستجو، پیکر او را در پزشکی قانونی کهریزک پیدا کردند. گزارش‌ها حاکی است پیکرش به‌شدت آسیب دیده بود و خانواده او را از روی خالکوبی‌هایش شناسایی کردند.

پویا احمدپور، نوجوان ۱۶ ساله اهل رشت و تنها فرزند خانواده بود. او ۳۱ شهریور ۱۴۰۱، در جریان اعتراضات سراسری، پس از حمله نیروهای حکومتی و وارد شدن ضربات باتوم به سر و گردنش به‌شدت مجروح شد. پویا پس از بازگشت به خانه حالش وخیم شد و روز بعد به بیمارستان انتقال یافت و به کما رفت. او پس از چند روز، ۶ مهر ۱۴۰۱ در بیمارستان جان باخت. پویا قرار بود همان مهرماه سال یازدهم رشته کامپیوتر را آغاز کند.

پدر جاویدنام سپهر شکری، جان‌‌باخته اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، با انتشار ویدیویی به سخنان مسعود پزشکیان در نیویورک واکنش نشان داد و گفت: «بچه‌های ما تروریست نبودند؛ گل‌هایی بودند که پرپر شدند.»

۸ مهر، سالگرد «جمعه خونین زاهدان» است. در ۸ مهر ۱۴۰۱، در جریان اعتراضات پس از نماز جمعه در زاهدان، نیروهای امنیتی به سوی معترضان و شهروندان تیراندازی کردند. در این رویداد ده‌ها نفر، از جمله چند کودک، کشته و شمار زیادی زخمی شدند. جمعه خونین زاهدان یکی از مرگبارترین رخدادهای اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ بود.

«مردم باید مسلح شوند»؛ جمله‌ای که این روزها بیشتر شنیده می‌شود. اما مسلح شدن دقیقاً یعنی چه و تجربه کشورهای دیگر درباره پیامدهای آن چه می‌گوید؟

در این پادکست، از آمریکای لاتین تا انقلاب ۱۳۵۷ ایران، تجربه جنبش‌های مسلحانه و غیرمسلحانه را مرور می‌کنیم؛ از شکست‌ها و پیروزی‌ها تا پرسشی که شاید از خودِ گرفتن اسلحه مهم‌تر باشد: اگر یک حکومت سقوط کرد، روز بعد چه کسی اسلحه‌ها را زمین می‌گذارد؟

ایران از نگاه جهان: چهارشنبه ۸ مهر ۱۴۰۵

پدر جاویدنام حمیدرضا همتی‌فر، به مناسبت روز آتش‌نشانی و ایمنی، این روز را به آتش‌نشانان تبریک گفت و یاد حمید مهدوی را گرامی داشت.

حمید مهدوی، آتش‌نشان ۳۸ ساله ساکن مشهد و داور راگبی، ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات و در حالی که برای نجات و انتقال مجروحان تلاش می‌کرد، هدف گلوله قرار گرفت و جان باخت. تصاویری از او در حالی که یکی از مجروحان را بر دوش حمل می‌کرد، به‌طور گسترده منتشر شد.

حمیدرضا همتی‌فر نیز جوانی ۲۱ ساله، اهل لیکک در کهگیلویه و بویراحمد، مدرس زبان‌های آلمانی و انگلیسی و دانشجوی رشته زبان‌های خارجی دانشگاه اصفهان بود. او ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات اصفهان بازداشت شد و پس از چند روز، پیکرش با آثار جراحت به خانواده تحویل داده شد.

محمد سپیانی، معترض ۲۷ ساله و کافه‌دار ساکن یزدان‌شهر نجف‌آباد در استان اصفهان بود. او تنها چند ماه پیش از کشته‌شدنش کافه‌ای را که برای راه‌اندازی آن تلاش کرده بود، افتتاح کرده بود.

محمد سپیانی ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی در منطقه نجف‌آباد هدف گلوله نیروهای حکومتی قرار گرفت و جان باخت. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، پیکر او چند روز در اختیار نهادهای حکومتی بود و سپس به خانواده‌اش تحویل داده شد.

طاها سلیمانی، جوان ۱۸ یا ۱۹ ساله ساکن تهران و از هواداران پرسپولیس بود. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، طاها در جریان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ در محدوده آریاشهر تهران با اصابت گلوله به پهلو جان باخت و خانواده‌اش پس از حدود سه هفته جست‌وجو، پیکر او را در کهریزک پیدا کردند. روی کاور پیکرش «ناشناس» نوشته شده بود. او یک خواهر دوقلو داشت و به موسیقی رپ و گربه‌ها علاقه‌مند بود. پیکر طاها در بهشت زهرا به خاک سپرده شد.

صعود پدر جاویدنام ریبین مرادی به قله بندعیش در تهران ـ گزارشگر

افزایش شدید قیمت مواد غذایی، سفره خانوارهای ایرانی را کوچک‌تر کرده و حتی خوراکی‌های ضروری را از دسترس بسیاری از خانواده‌های کم‌درآمد و متوسط خارج کرده است. بر اساس بررسی‌های منتشرشده، هزینه ۱۱ قلم کالای مشمول کالابرگ تا مرداد حدود ۶۷ درصد افزایش یافته، درحالی‌که اعتبار یک میلیون تومانی آن ثابت مانده و سهم پوشش هزینه‌ها از حدود ۴۴ درصد به ۲۶ درصد کاهش یافته است. هم‌زمان، دستمزدها و حقوق بازنشستگی از هزینه‌های زندگی عقب مانده‌اند و الزام قانونی تأمین حداقل معیشت در تعیین دستمزد، در زندگی بسیاری از کارگران محقق نشده است. گرانی چه چیزهایی را از سفره شما حذف کرده و کالابرگ چقدر به تأمین نیازهایتان کمک می‌کند؟ گزارش‌ها و نظرات خود را برای «گزارشگر» بفرستید.

خانواده علی‌اصغر گُرد، سرباز وظیفه ۲۲ ساله اهل نهاوند، می‌گویند او روز ۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۴ در برجک نگهبانی زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، محل خدمتش، از پشت هدف گلوله قرار گرفت؛ تنها چند ساعت پس از آنکه با خانواده تماس گرفته و برای تولد دایی و عمویش برنامه‌ریزی کرده بود.
به گفته خانواده، گلوله آسیب شدیدی به ریه چپ علی‌اصغر وارد کرد، اما حدود ۴۵ دقیقه امدادرسانی مؤثری به او انجام نشد. آنها می‌گویند او سرانجام با خودروی سواری به بیمارستان منتقل شد، اما جانش را از دست داد. خانواده همچنین از شکستن پای او در شرایطی مشکوک، حدود ۱۰ روز پیش از این واقعه، خبر می‌دهند.
خانواده روایت «خودکشی» را رد می‌کنند و می‌گویند در جریان بازسازی صحنه نیز با بی‌احترامی و برخوردی ناعادلانه روبه‌رو شده‌اند. آنها درباره چگونگی شلیک، اصابت گلوله از پشت و تأخیر در امدادرسانی پرسش‌هایی دارند که همچنان بی‌پاسخ مانده است.
خانواده علی‌اصغر خواستار روشن شدن حقیقت درباره مرگ فرزندشان هستند. آنها می‌خواهند مشخص شود چه کسی شلیک کرده، چرا گلوله از پشت به او اصابت کرده و چرا امدادرسانی به‌موقع انجام نشده است. این خانواده خواهان بررسی مستقل و بی‌طرفانه پرونده و پاسخ روشن مسئولان به این پرسش‌ها هستند.

بر اساس روایت دریافتی، حوالی ساعت دو بامداد دوشنبه ۶ مهر، نیروهای امنیتی با ورود اجباری به حیاط یک منزل در شهر پرک، در حدود ۴۰ کیلومتری عسلویه، به سوی حاضران تیراندازی کردند. یعقوب عباسی و علی شریفی که همراه خانواده‌هایشان در حیاط بودند، در این تیراندازی کشته شدند. یک نفر دیگر نیز زخمی شد که توانست از محل فرار کند.

طبق همین روایت، مقداری گازوئیل برای فروش در حیاط منزل نگهداری می‌شد و مأموران با دستاویز قرار دادن وجود این سوخت، به‌زور وارد شدند. گفته می‌شود تیراندازی در برابر چشمان اعضای خانواده صورت گرفت و نیروها پس از آن محل را ترک کردند.
علی شریفی دو دختر پنج و هشت‌ساله داشت. پدر او، عباس شریفی، از رزمندگان جنگ ایران و عراق است که در جریان جنگ دچار آسیب شیمیایی شده بود. یعقوب عباسی نیز پدر دو پسر شش و هشت‌ساله بود.

این واقعه در شرایطی رخ داده که فشار اقتصادی و کمبود فرصت‌های شغلی پایدار، بسیاری از ساکنان مناطق مرزی و ساحلی جنوب ایران، از جمله در سیستان و بلوچستان، هرمزگان و بوشهر، را برای تأمین معاش به خرید و فروش غیرقانونی گازوئیل سوق داده است.

به گفته منبع این روایت، پس از جنگ، تعدیل نیرو در شماری از کارخانه‌ها و شرکت‌ها نیز بر بیکاری در منطقه افزوده است. دشواری یافتن کار و بی‌توجهی حکومت به معیشت مردم، برخی از ساکنان را برای گذران زندگی به این فعالیت سوق داده است.

در تصویری دریافتی از پوستری با عنوان «اعلامیه خانه سرباز صلح ایران»، نویسندگان که خود را رزمندگان و جانبازان جنگ معرفی کرده‌اند، از مسئولان خواسته‌اند از «جنگ‌های پوچ و بی‌انتها» پرهیز کنند.

در این نوشته تاکید شده که مردم خواستار جنگ‌های «بی‌دلیل و بی‌ثمر» نیستند و خواهان امضای توافق آتش‌بس، پایان جنگ، رفاه، امنیت و رفع مشکلات اقتصادی کشور هستند.

باغی که بهای سوزاندن علف‌های هرز دیگران را داد

در گزارشی که یکی از گزارشگران منوتو از روستای چم هاشم دهقان، از توابع رامهرمز در خوزستان، برای ما فرستاده، می‌گوید باغش روز سه‌شنبه ۷ مهر ۱۴۰۵ بر اثر سرایت آتش از سوزاندن علف‌های هرز توسط فردی دیگر، دچار آتش‌سوزی شده است. به گفته او، درختان لیموترش، پرتقال و نخل‌های خرمای این باغ در آتش سوخته‌اند؛ باغی که محل دورهمی خانواده و دوستان در نوروز، سیزده‌به‌در و دیگر تعطیلات بود.
سوزاندن علف‌های هرز و بقایای گیاهی، روشی مخرب برای آماده‌سازی زمین است که علاوه بر آلودگی هوا و خطر سرایت آتش به باغ‌ها و مزارع اطراف، به موجودات مفید خاک آسیب می‌زند و حاصلخیزی آن را کاهش می‌دهد.
با این حال، تداوم این روش تنها ناشی از عادت‌های قدیمی یا ناآگاهی نیست. فاصله کوتاه میان برداشت و کشت بعدی، هزینه جمع‌آوری بقایای گیاهی و دسترسی محدود به ماشین‌آلات، برخی کشاورزان را به انتخاب راهی سوق می‌دهد که سریع‌تر و ارزان‌تر به نظر می‌رسد.
کشاورزان نیز مسئول‌اند در مدیریت زمین خود، ایمنی مردم، باغ‌ها و مزارع همجوار و محیط‌زیست را در نظر بگیرند و از اقداماتی که خطر آتش‌سوزی و آسیب به دیگران دارد، خودداری کنند. مشکلات مالی و کمبود امکانات، این مسئولیت را از بین نمی‌برد.
در عین حال، مسئولان نمی‌توانند تنها کشاورزان را مقصر بدانند و مسئولیت خود را نادیده بگیرند.
پیشگیری از این خسارت‌ها به آموزش و فراهم کردن جایگزین‌های عملی و مقرون‌به‌صرفه نیاز دارد؛ از دسترسی به تجهیزات خردکردن و جمع‌آوری بقایای گیاهی تا حمایت مالی و آموزش روش‌های مناسب مدیریت آنها. هشدار و سرزنش، بدون فراهم کردن امکانات لازم برای کنار گذاشتن این روش، کافی نیست.

قدرت واقعی یک حکومت کجاست؟ در شمار سلاح‌هایش یا در وفاداری نیروهایی که فرمان‌ها را اجرا می‌کنند؟ در این پادکست، با مرور تجربه ایران، کوبا، نیکاراگوئه و سوریه، نقش مبارزه مسلحانه، اعتراض مدنی و شکاف در ساختار قدرت را در سقوط حکومت‌ها بررسی می‌کنیم.

«قیمت‌ها یک‌شبه تغییر می‌کنند، این اقتدار است؟»

In January 2026, Iran’s internet was shut down. With no foreign journalists on the ground and no independent reporting, much of what happened was recorded by the people who were there.
Across the country, people filmed protests, shootings, arrests, the wounded, the dead and the aftermath. Their footage reached the outside world in fragments, often without clear dates, locations or context.
This Is Our Story brings these images together with first-hand accounts from eyewitnesses, survivors and bereaved families, revealing how events unfolded and what people experienced.
The documentary restores context to isolated clips, preserves testimony and creates a fuller record of what happened. English subtitles make that record accessible beyond Iran.
All four episodes are available on Manoto’s YouTube channel.
YouTube links in bio.