خانواده علی‌اصغر گُرد، سرباز وظیفه ۲۲ ساله اهل نهاوند، می‌گویند او روز ۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۴ در برجک نگهبانی زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، محل خدمتش، از پشت هدف گلوله قرار گرفت؛ تنها چند ساعت پس از آنکه با خانواده تماس گرفته و برای تولد دایی و عمویش برنامه‌ریزی کرده بود.
به گفته خانواده، گلوله آسیب شدیدی به ریه چپ علی‌اصغر وارد کرد، اما حدود ۴۵ دقیقه امدادرسانی مؤثری به او انجام نشد. آنها می‌گویند او سرانجام با خودروی سواری به بیمارستان منتقل شد، اما جانش را از دست داد. خانواده همچنین از شکستن پای او در شرایطی مشکوک، حدود ۱۰ روز پیش از این واقعه، خبر می‌دهند.
خانواده روایت «خودکشی» را رد می‌کنند و می‌گویند در جریان بازسازی صحنه نیز با بی‌احترامی و برخوردی ناعادلانه روبه‌رو شده‌اند. آنها درباره چگونگی شلیک، اصابت گلوله از پشت و تأخیر در امدادرسانی پرسش‌هایی دارند که همچنان بی‌پاسخ مانده است.
خانواده علی‌اصغر خواستار روشن شدن حقیقت درباره مرگ فرزندشان هستند. آنها می‌خواهند مشخص شود چه کسی شلیک کرده، چرا گلوله از پشت به او اصابت کرده و چرا امدادرسانی به‌موقع انجام نشده است. این خانواده خواهان بررسی مستقل و بی‌طرفانه پرونده و پاسخ روشن مسئولان به این پرسش‌ها هستند.

بر اساس روایت دریافتی، حوالی ساعت دو بامداد دوشنبه ۶ مهر، نیروهای امنیتی با ورود اجباری به حیاط یک منزل در شهر پرک، در حدود ۴۰ کیلومتری عسلویه، به سوی حاضران تیراندازی کردند. یعقوب عباسی و علی شریفی که همراه خانواده‌هایشان در حیاط بودند، در این تیراندازی کشته شدند. یک نفر دیگر نیز زخمی شد که توانست از محل فرار کند.

طبق همین روایت، مقداری گازوئیل برای فروش در حیاط منزل نگهداری می‌شد و مأموران با دستاویز قرار دادن وجود این سوخت، به‌زور وارد شدند. گفته می‌شود تیراندازی در برابر چشمان اعضای خانواده صورت گرفت و نیروها پس از آن محل را ترک کردند.
علی شریفی دو دختر پنج و هشت‌ساله داشت. پدر او، عباس شریفی، از رزمندگان جنگ ایران و عراق است که در جریان جنگ دچار آسیب شیمیایی شده بود. یعقوب عباسی نیز پدر دو پسر شش و هشت‌ساله بود.

این واقعه در شرایطی رخ داده که فشار اقتصادی و کمبود فرصت‌های شغلی پایدار، بسیاری از ساکنان مناطق مرزی و ساحلی جنوب ایران، از جمله در سیستان و بلوچستان، هرمزگان و بوشهر، را برای تأمین معاش به خرید و فروش غیرقانونی گازوئیل سوق داده است.

به گفته منبع این روایت، پس از جنگ، تعدیل نیرو در شماری از کارخانه‌ها و شرکت‌ها نیز بر بیکاری در منطقه افزوده است. دشواری یافتن کار و بی‌توجهی حکومت به معیشت مردم، برخی از ساکنان را برای گذران زندگی به این فعالیت سوق داده است.

در تصویری دریافتی از پوستری با عنوان «اعلامیه خانه سرباز صلح ایران»، نویسندگان که خود را رزمندگان و جانبازان جنگ معرفی کرده‌اند، از مسئولان خواسته‌اند از «جنگ‌های پوچ و بی‌انتها» پرهیز کنند.

در این نوشته تاکید شده که مردم خواستار جنگ‌های «بی‌دلیل و بی‌ثمر» نیستند و خواهان امضای توافق آتش‌بس، پایان جنگ، رفاه، امنیت و رفع مشکلات اقتصادی کشور هستند.

باغی که بهای سوزاندن علف‌های هرز دیگران را داد

در گزارشی که یکی از گزارشگران منوتو از روستای چم هاشم دهقان، از توابع رامهرمز در خوزستان، برای ما فرستاده، می‌گوید باغش روز سه‌شنبه ۷ مهر ۱۴۰۵ بر اثر سرایت آتش از سوزاندن علف‌های هرز توسط فردی دیگر، دچار آتش‌سوزی شده است. به گفته او، درختان لیموترش، پرتقال و نخل‌های خرمای این باغ در آتش سوخته‌اند؛ باغی که محل دورهمی خانواده و دوستان در نوروز، سیزده‌به‌در و دیگر تعطیلات بود.
سوزاندن علف‌های هرز و بقایای گیاهی، روشی مخرب برای آماده‌سازی زمین است که علاوه بر آلودگی هوا و خطر سرایت آتش به باغ‌ها و مزارع اطراف، به موجودات مفید خاک آسیب می‌زند و حاصلخیزی آن را کاهش می‌دهد.
با این حال، تداوم این روش تنها ناشی از عادت‌های قدیمی یا ناآگاهی نیست. فاصله کوتاه میان برداشت و کشت بعدی، هزینه جمع‌آوری بقایای گیاهی و دسترسی محدود به ماشین‌آلات، برخی کشاورزان را به انتخاب راهی سوق می‌دهد که سریع‌تر و ارزان‌تر به نظر می‌رسد.
کشاورزان نیز مسئول‌اند در مدیریت زمین خود، ایمنی مردم، باغ‌ها و مزارع همجوار و محیط‌زیست را در نظر بگیرند و از اقداماتی که خطر آتش‌سوزی و آسیب به دیگران دارد، خودداری کنند. مشکلات مالی و کمبود امکانات، این مسئولیت را از بین نمی‌برد.
در عین حال، مسئولان نمی‌توانند تنها کشاورزان را مقصر بدانند و مسئولیت خود را نادیده بگیرند.
پیشگیری از این خسارت‌ها به آموزش و فراهم کردن جایگزین‌های عملی و مقرون‌به‌صرفه نیاز دارد؛ از دسترسی به تجهیزات خردکردن و جمع‌آوری بقایای گیاهی تا حمایت مالی و آموزش روش‌های مناسب مدیریت آنها. هشدار و سرزنش، بدون فراهم کردن امکانات لازم برای کنار گذاشتن این روش، کافی نیست.

قدرت واقعی یک حکومت کجاست؟ در شمار سلاح‌هایش یا در وفاداری نیروهایی که فرمان‌ها را اجرا می‌کنند؟ در این پادکست، با مرور تجربه ایران، کوبا، نیکاراگوئه و سوریه، نقش مبارزه مسلحانه، اعتراض مدنی و شکاف در ساختار قدرت را در سقوط حکومت‌ها بررسی می‌کنیم.

«قیمت‌ها یک‌شبه تغییر می‌کنند، این اقتدار است؟»

In January 2026, Iran’s internet was shut down. With no foreign journalists on the ground and no independent reporting, much of what happened was recorded by the people who were there.
Across the country, people filmed protests, shootings, arrests, the wounded, the dead and the aftermath. Their footage reached the outside world in fragments, often without clear dates, locations or context.
This Is Our Story brings these images together with first-hand accounts from eyewitnesses, survivors and bereaved families, revealing how events unfolded and what people experienced.
The documentary restores context to isolated clips, preserves testimony and creates a fuller record of what happened. English subtitles make that record accessible beyond Iran.
All four episodes are available on Manoto’s YouTube channel.
YouTube links in bio.

بازداشت پنج مرد در نزدیکی پایگاه هوایی فرفورد، یکی از مراکز استقرار بمب‌افکن‌های آمریکایی در اروپا، پرسش‌هایی درباره ماهیت این حادثه ایجاد کرده است. پلیس پس از بررسی سه ون مشکوک اعلام کرد هیچ وسیله انفجاری پیدا نشده، اما مقداری بنزین کشف شده است. نخست‌وزیر بریتانیا از «نشانه‌های قوی» درباره نقش جمهوری اسلامی در این حادثه سخن گفته؛ ادعایی که تهران رد کرده و همچنان موضوع تحقیقات ضدتروریسم است.

صدمه به یک درخت تنومند در جنگل هیرکانی

آتنا قاسمی، نوجوان ۱۴ ساله ساکن شهرک اندیشه کرج، ۲۵ مرداد ۱۴۰۵ از خانه خارج شد و دیگر بازنگشت. پس از هفته‌ها جست‌وجو، خانواده‌اش پیکر او را در پزشکی قانونی کهریزک شناسایی کردند.

درباره آخرین ساعات زندگی آتنا و چگونگی مرگ او روایت‌های متفاوتی منتشر شده و خانواده‌اش خواستار روشن‌شدن حقیقت این پرونده‌اند. علت دقیق مرگ آتنا همچنان در دست بررسی است.

مهدی رنجبری، جوان ۲۲ ساله، از جان‌باختگان اعتراضات دی ۱۴۰۴ در تهران بود. او ۱۸ دی‌ماه در تهرانپارس با اصابت سه گلوله به ناحیه شکم به‌شدت مجروح شد.

مهدی پس از انتقال به بیمارستان و حدود ۱۰ روز بستری، بر اثر شدت جراحات جان باخت. تصاویر منتشرشده از پدر او بر سر مزار فرزندش و در حالی که تصویر مهدی را بر سینه داشت، بازتاب گسترده‌ای پیدا کرد.