در ویدیوی ارسالی به «گزارشگر»، یک مغازه‌دار در لرستان از تصمیمش برای تعطیلی مغازه می‌گوید؛ افزایش روزبه‌روز قیمت اجناس، توان خرید کالا برای ادامه کار را از او گرفته است.
با افزایش مداوم قیمت‌ها، حتی فروش کالا با سود متعارف هم ممکن است برای خرید مجدد همان مقدار کالا کافی نباشد. مغازه‌دار در ظاهر سود می‌کند، اما در عمل قدرت خرید سرمایه‌اش کاهش می‌یابد و هر بار می‌تواند اجناس کمتری برای مغازه تهیه کند.
فروشندگان نگران‌اند که پس از فروش اجناس، نتوانند آنها را با قیمت جدید جایگزین کنند. هم‌زمان، خریداران نیز به دلیل نگرانی از آینده، با احتیاط بیشتری خرید می‌کنند؛ وضعیتی که ادامه کار را برای کسب‌وکارهای کوچک دشوارتر می‌کند.
مسئله فقط کم‌شدن سود نیست؛ پول حاصل از فروش، دیگر برای پر کردن دوباره همان قفسه‌ها کفایت نمی‌کند.
روایت‌ها و ویدیوهای خود را برای «گزارشگر» بفرستید.

مردم نباید برای برداشت پول خودشان از یک عابربانک به عابربانک دیگر سرگردان شوند. کمبود اسکناس، هزینه چاپ یا گسترش بانکداری الکترونیکی، هیچ‌کدام توجیهی برای محروم ماندن مردم از پول نقد نیست. وقتی اینترنت و کارتخوان‌ها نیز دچار اختلال می‌شوند، تأمین وجه نقد ضرورت بیشتری پیدا می‌کند. بانک مرکزی و بانک‌ها باید پاسخگوی اختلال در این خدمت ابتدایی باشند و برای تأمین منظم اسکناس اقدام کنند؛ هزینه نارسایی شبکه بانکی نباید به مردمی تحمیل شود که زیر فشار گرانی و مشکلات معیشتی‌اند. روایت‌ها و ویدیوهای خود را برای «گزارشگر» بفرستید.

خواهر جاویدنام بابک صادقی محسنی با روشن کردن شمع، یاد برادرش جاویدنام بابک صادقی محسنی و جاویدنامان علیرضا کرباسی، مهدی عبایی، هادی فروغ، امیرحسین بیاتی، مائده مرادی‌کیا، سیما موسوی، جواد گنجی، عرفان خضریان و کمیل جمشیدی را گرامی داشت.
بابک، ورزشکار، کوهنورد و طبیعت‌گرد، متولد ۱۳۷۳ در کرج و ساکن همدان بود. شامگاه جمعه ۱۹ دی ۱۴۰۴، در تهران‌پارس، با اصابت مستقیم گلوله جنگی به سرش جان باخت. پیکر او پنج روز بعد، در ۲۴ دی، تحت تدابیر شدید امنیتی و تنها با حضور شمار محدودی از اعضای خانواده به خاک سپرده شد.

برگزاری مراسم زادروز جاویدنام محمد سپیانی بر مزارش، با حضور خانواده و نزدیکان او.
جاویدنام محمد سپیانی، کافه‌دار ۲۷ ساله اهل نجف‌آباد اصفهان، روز ۱۸ دی ۱۴۰۴ با شلیک دو گلوله نیروهای حکومتی به سینه‌اش کشته شد. به روایت نزدیکانش، خانواده پس از پنج روز بی‌خبری و جست‌وجو، سرانجام پیکر او را در سردخانه باغ رضوان اصفهان پیدا کردند.
فشار بر خانواده پس از یافتن پیکر محمد نیز ادامه یافت. آنها می‌گویند مأموران، برگزاری خاکسپاری را به حضور بستگان درجه‌یک محدود کرده و تهدید کرده بودند در صورت حضور دیگران، پیکر را پس خواهند گرفت. خانواده‌ای که روزها در جست‌وجوی فرزندشان بودند، برای آخرین وداع با او نیز با تهدید و محدودیت روبه‌رو شدند.

جاویدنام مجید پوررستمی، ۴۵ ساله و مجرد، اصالتاً اهل گرمسار و ساکن قرچک ورامین بود. او شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی در میدان کلانتری قرچک، هدف تیراندازی مستقیم نیروهای حکومتی قرار گرفت و با اصابت گلوله به سینه‌اش کشته شد.
مجید در جریان خیزش مهسا در تهران، به دلیل تلاش برای جلوگیری از بازداشت یک زن، دستگیر شد. او حدود پنج ماه در زندان تهران بزرگ محبوس بود و تحت شکنجه قرار گرفت. با وجود این تجربه، در اعتراضات دی‌ماه بار دیگر به خیابان آمد.

گزارشگر منوتو با ارسال ویدیویی از یک جایگاه سوخت، نشان می‌دهد که با افزایش قیمت بنزین، تعداد ارقام قیمت از ظرفیت نمایشگر برخی پمپ‌ها فراتر رفته است.

In January 2026, Iran’s internet was shut down. With no foreign journalists on the ground and no independent reporting, much of what happened was recorded by the people who were there.
Across the country, people filmed protests, shootings, arrests, the wounded, the dead and the aftermath. Their footage reached the outside world in fragments, often without clear dates, locations or context.
This Is Our Story brings these images together with first-hand accounts from eyewitnesses, survivors and bereaved families, revealing how events unfolded and what people experienced.
The documentary restores context to isolated clips, preserves testimony and creates a fuller record of what happened. English subtitles make that record accessible beyond Iran.
All four episodes are available on Manoto’s YouTube channel.
YouTube links in bio.

مرزی نزدیک به هزار کیلومتر ایران و افغانستان را از یکدیگر جدا می‌کند؛ اما تاریخ، زبان و زندگی میلیون‌ها انسان را نمی‌توان با یک خط روی نقشه از هم جدا کرد. حضور افغانستانی‌ها در ایران، در کنار پیوندهای تاریخی و انسانی، پرسش‌های واقعی درباره مهاجرت، کنترل مرزها، ظرفیت کشور و مسئولیت دولت نیز به همراه دارد. مسئله اما انتخاب میان «مرز» و «انسانیت» نیست؛ می‌توان مهاجرت را قانونمند کرد، بی‌آنکه مهاجر را تحقیر کرد؛ می‌توان مرز داشت، بی‌آنکه نفرت داشت.

جاویدنام علی مهری، ۱۶ ساله و متولد ۱۳۸۸، روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی در زرین‌شهر اصفهان هدف تیراندازی نیروهای حکومتی قرار گرفت. بر اساس گزارش‌های دریافتی، گلوله جنگی به گردنش اصابت کرد و او بر اثر شدت جراحت جان باخت.
چند ماه پیش از جان‌باختنش، علی تصویری از خود را همراه با ترانه «منو نمیشه کشت» از هیچکس در استوری اینستاگرام منتشر کرده بود:
«منو نمی‌شه کشت
منم و راه، منم و مقصد
منم و باد، منم و مشعل
منم و خاک، منم و نبضم
ولی من اگه تو نباشی
منم و سنگر»

جشن تولد جاویدنام علی مهری در زادگاهش روستای چم نور شهرستان باغ‌بهادران برسر مزارش برگزار شد.

آرش سلامی، برادر جاویدنام محمدامین سلامی، با انتشار ویدیویی به اظهارات مسعود پزشکیان در گفت‌وگو با فاکس‌نیوز اعتراض کرد. پزشکیان مدعی شده بود حکومت هیچ‌وقت به مردم خودمان حمله نمی‌کند و اعتراضات دی‌ماه را تلاشی برای «کودتا» خوانده بود. آرش سلامی با رد نسبت‌دادن معترضان به عوامل خارجی، به انکار سرکوب مردم واکنش نشان داد.
محمدامین سلامی، اهل کرمانشاه، دانش‌آموخته کارشناسی تربیت‌بدنی بود و در محدوده الهیه و خیابان برق این شهر پوشاک می‌فروخت. او شامگاه پنجشنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی در محله الهیه، با شلیک مستقیم گلوله جنگی نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی به قفسه سینه‌اش کشته شد.
سه هفته پیش از جان‌باختنش نوشته بود: «وقتی نام ایران می‌آید، تمام وجودم قد می‌کشد. این عشق خاموش نمی‌شود.»
واکنش برادر محمدامین، اعتراض به روایتی است که کشته‌شدگان را به عوامل خارجی نسبت می‌دهد و مسئولیت شلیک به آنها را انکار می‌کند؛ در حالی که خانواده‌ها همچنان خواستار روشن شدن حقیقت و پاسخگویی درباره کشته‌شدن عزیزانشان هستند.