In January 2026, Iran’s internet was shut down. With no foreign journalists on the ground and no independent reporting, much of what happened was recorded by the people who were there.
Across the country, people filmed protests, shootings, arrests, the wounded, the dead and the aftermath. Their footage reached the outside world in fragments, often without clear dates, locations or context.
This Is Our Story brings these images together with first-hand accounts from eyewitnesses, survivors and bereaved families, revealing how events unfolded and what people experienced.
The documentary restores context to isolated clips, preserves testimony and creates a fuller record of what happened. English subtitles make that record accessible beyond Iran.
All four episodes are available on Manoto’s YouTube channel.
YouTube links in bio.

مرزی نزدیک به هزار کیلومتر ایران و افغانستان را از یکدیگر جدا می‌کند؛ اما تاریخ، زبان و زندگی میلیون‌ها انسان را نمی‌توان با یک خط روی نقشه از هم جدا کرد. حضور افغانستانی‌ها در ایران، در کنار پیوندهای تاریخی و انسانی، پرسش‌های واقعی درباره مهاجرت، کنترل مرزها، ظرفیت کشور و مسئولیت دولت نیز به همراه دارد. مسئله اما انتخاب میان «مرز» و «انسانیت» نیست؛ می‌توان مهاجرت را قانونمند کرد، بی‌آنکه مهاجر را تحقیر کرد؛ می‌توان مرز داشت، بی‌آنکه نفرت داشت.

جاویدنام علی مهری، ۱۶ ساله و متولد ۱۳۸۸، روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی در زرین‌شهر اصفهان هدف تیراندازی نیروهای حکومتی قرار گرفت. بر اساس گزارش‌های دریافتی، گلوله جنگی به گردنش اصابت کرد و او بر اثر شدت جراحت جان باخت.
چند ماه پیش از جان‌باختنش، علی تصویری از خود را همراه با ترانه «منو نمیشه کشت» از هیچکس در استوری اینستاگرام منتشر کرده بود:
«منو نمی‌شه کشت
منم و راه، منم و مقصد
منم و باد، منم و مشعل
منم و خاک، منم و نبضم
ولی من اگه تو نباشی
منم و سنگر»

جشن تولد جاویدنام علی مهری در زادگاهش روستای چم نور شهرستان باغ‌بهادران برسر مزارش برگزار شد.

آرش سلامی، برادر جاویدنام محمدامین سلامی، با انتشار ویدیویی به اظهارات مسعود پزشکیان در گفت‌وگو با فاکس‌نیوز اعتراض کرد. پزشکیان مدعی شده بود حکومت هیچ‌وقت به مردم خودمان حمله نمی‌کند و اعتراضات دی‌ماه را تلاشی برای «کودتا» خوانده بود. آرش سلامی با رد نسبت‌دادن معترضان به عوامل خارجی، به انکار سرکوب مردم واکنش نشان داد.
محمدامین سلامی، اهل کرمانشاه، دانش‌آموخته کارشناسی تربیت‌بدنی بود و در محدوده الهیه و خیابان برق این شهر پوشاک می‌فروخت. او شامگاه پنجشنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی در محله الهیه، با شلیک مستقیم گلوله جنگی نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی به قفسه سینه‌اش کشته شد.
سه هفته پیش از جان‌باختنش نوشته بود: «وقتی نام ایران می‌آید، تمام وجودم قد می‌کشد. این عشق خاموش نمی‌شود.»
واکنش برادر محمدامین، اعتراض به روایتی است که کشته‌شدگان را به عوامل خارجی نسبت می‌دهد و مسئولیت شلیک به آنها را انکار می‌کند؛ در حالی که خانواده‌ها همچنان خواستار روشن شدن حقیقت و پاسخگویی درباره کشته‌شدن عزیزانشان هستند.

مادر جاویدنام آیدا عقیلی با روشن کردن شمع، یاد دخترش و دیگر جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه را گرامی داشت.
آیدا عقیلی، ۳۴ ساله و ساکن تهران، در دی‌ماه ۱۴۰۴ با اصابت گلوله جنگی به سرش کشته شد. تصویر پیکر او در میان تصاویری بود که آن روزها از پیکر جان‌باختگان در محوطه بیمارستان الغدیر تهران منتشر شد.
خانواده آیدا پس از چند روز بی‌خبری و جست‌وجو، سرانجام پیکرش را در میان اجساد منتقل‌شده به کهریزک پیدا و شناسایی کردند. او در بهشت زهرای تهران، قطعه ۳۲۶، ردیف ۲۰۴، شماره ۲۶ به خاک سپرده شد.

مادر جاویدنام کاوه افتخاری با روشن کردن شمع، یاد فرزندش و دیگر جاویدنامان ایران را گرامی داشت.
جاویدنام کاوه افتخاری، ۲۱ ساله، روز ۱۹ دی ۱۴۰۴ در محدوده نهم قلمِ محله شاهین‌ویلا هدف شلیک نیروهای حکومتی قرار گرفت. به روایت خانواده، تیراندازی از پشت‌بام مسجد نهم قلم و توسط تک‌تیرانداز انجام شد و گلوله به ناحیه قلب کاوه اصابت کرد. کاوه را به بیمارستان رساندند، اما او جان باخت؛ مادرش روایت کرده که فرزندش در آغوش او از دست رفت. پیکر کاوه روز ۲۰ دی به خانواده تحویل داده شد، اما اجازه خاکسپاری در کرج را ندادند. خانواده ناچار شدند پیکرش را به روستای مادری او، اوج قزوین، منتقل کنند و روز ۲۱ دی به خاک بسپارند.

جاویدنام امیررضا همت‌آزاد در جریان اعتراضات سراسری سال ۱۴۰۱، بر اثر ضربات شدید باتوم مأموران امنیتی به سرش به‌شدت مجروح شد و در بیمارستان شریعتی تهران به کما رفت. او پس از حدود سه ماه بیهوشی، روز ۱۸ اسفند ۱۴۰۱ بر اثر جراحات وارده جان باخت.
بر اساس گزارش‌های منتشرشده، نیروهای امنیتی خانواده او را برای جلوگیری از برگزاری مراسم خاکسپاری تحت فشار گذاشتند و تلاش کردند مرگ او را به سکته و خونریزی مغزی نسبت دهند.
مادر او، زهرا ملک‌نیا، از مادران دادخواه است که یاد فرزندش را زنده نگه داشته و پیگیر دادخواهی اوست.

سخنان حمیده مقدم، مادر جاویدنام بهنام لایق‌پور، بر مزار فرزندش
جاویدنام بهنام لایق‌پور، ۳۶ ساله و تتوآرتیست اهل رشت، روز ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ در جریان خیزش مهسا، از فاصله نزدیک هدف شلیک گلوله‌های ساچمه‌ای نیروهای امنیتی به گلو و سینه‌اش قرار گرفت. بر اساس روایت منتشرشده، مأموران با تهدید به تیراندازی اجازه ندادند کسی به بهنامِ مجروح نزدیک شود و به او کمک کند. زمانی که به بیمارستان رسید، جان باخته بود.
پیکر بهنام سه روز بعد به خانواده تحویل داده شد. خانواده به‌ناچار پیکر او را در آرامستان بهشت رضوان رشت به خاک سپردند؛ همچنین به آنها اعلام شده بود که اجازه برگزاری مراسم ندارند.

جاویدنام متین عباسی، ۱۹ ساله، در دی‌ماه ۱۴۰۴ در صباشهر شهریار هدف شلیک نیروهای حکومتی قرار گرفت. او روز ۱۸ دی با گلوله‌های ساچمه‌ای زخمی شد، اما روز بعد همراه خانواده‌اش دوباره به خیابان رفت. حوالی غروب ۱۹ دی، در بلوار تاجیک، از فاصله نزدیک و از پشت هدف شلیک گلوله جنگی قرار گرفت.
خانواده به‌دلیل حضور مأموران در بیمارستان‌ها، ابتدا متین را به خانه بردند و خدمات اولیه درمانی در منزل انجام شد. با وخامت حالش، بامداد روز بعد او را با نام مستعار به بیمارستان منتقل کردند. متین تحت عمل جراحی قرار گرفت، اما بر اثر شدت جراحات جان باخت. پیکرش روز ۲۵ دی در صباشهر به خاک سپرده شد.

جاویدنام محمد رادمان‌نیا، ۲۹ ساله, ورزشکار و بدنساز، اصالتاً اهل رباط‌میل اراک و ساکن تهران بود. او شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴، در خیابان طاووسیِ محله نظام‌آباد تهران، از پشت هدف گلوله جنگی نیروهای حکومتی قرار گرفت.
او به بیمارستان الغدیر منتقل شد، اما روز ۲۰ دی بر اثر شدت جراحات جان باخت.
پیکر محمد را با این شرط به خانواده تحویل دادند که در تهران به خاک سپرده نشود. خانواده او را در آرامستان رباط‌میل اراک به خاک سپردند. مادرش همچنان بر دادخواهی و پاسخگویی درباره کشته‌شدن فرزندش تأکید دارد.