جاویدنام ستاره رفیعی، ۱۹ ساله، روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در نارمک تهران، با شلیک مستقیم گلولهٔ نیروهای حکومتی به سرش جان باخت.
خانواده پس از ساعت‌ها بی‌خبری و جست‌وجو، پیکر ستاره را در میان پیکرهای منتقل‌شده به حیاط بیمارستان الغدیر پیدا کردند. پیکر او در قطعهٔ ۸۴، ردیف ۱۹، شمارهٔ ۳۰ آرامستان بهشت‌زهرای تهران به خاک سپرده شد.

خواهر جاویدنام دانیال مرادی‌زاده در روز تولد ۲۱ سالگی‌اش بر مزار برادرش حاضر شد و نوشت: «من تنهاترین دختر دنیام وقتی تو نیستی. کاشکی می‌شد بیای و دوباره برام برادری کنی. من دلم می‌خواد دوباره خواهرت باشم. این می‌شد بهترین کادوی تولدم.»
جاویدنام دانیال مرادی‌زاده، ۲۲ ساله، شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در هفت‌حوض نارمک تهران، با اصابت سه گلولهٔ جنگی نیروهای جمهوری اسلامی به کمر و پاهایش کشته شد.
خانواده‌اش پس از حدود یک هفته بی‌خبری و جست‌وجو، پیکر او را در سردخانهٔ کهریزک شناسایی کردند. پیکر دانیال در بهشت‌زهرای تهران، قطعهٔ ۱۱۲، ردیف ۷۵ به خاک سپرده شد.
دانیال اهل کرمانشاه و ساکن پردیس تهران بود. در کارگاه کابینت‌سازی کار می‌کرد و با مادر و خواهرش زندگی می‌کرد.

جاویدنام رحمان خورسندی، ۵۸ ساله و از جانبازان شیمیایی جنگ ایران و عراق، شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در فردیس کرج با شلیک مستقیم نیروهای جمهوری اسلامی به سرش کشته شد. بنا بر روایت منتشرشده، او برای کمک به معترضان زخمی به خیابان رفته بود، اما به دلیل عوارض ریوی و قلبی ناشی از مصدومیت شیمیایی، توان دویدن و فرار نداشت.
رحمان اهل خرم‌آباد لرستان و ساکن فردیس کرج بود. در سال ۱۳۶۶ در منطقهٔ دارخوین دچار مصدومیت شیمیایی شده بود و با وجود آسیب‌های ناشی از جنگ، با کار نجاری هزینهٔ زندگی همسر، دختر و پسرش را تأمین می‌کرد.
خانواده‌اش پس از چند روز بی‌خبری، پیکر او را در بهشت‌سکینهٔ کرج شناسایی کردند. با وجود فشارهای امنیتی برای دفن او در بخش گلزار شهدا، خانواده مخالفت کردند و پیکر رحمان در آرامستان امامزاده ابراهیم ملارد به خاک سپرده شد.

جاویدنام رضا ریزوندی، مهندس کامپیوتر و متخصص علم داده، شامگاه جمعه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ پس از حضور در اعتراضات در پاکدشت تهران ناپدید شد. حدود ساعت هشت شب، در آخرین تماس تلفنی با دوستش خبر داد که مأموران در تعقیبش هستند. پس از آن، تلفنش خاموش شد و خانواده از او بی‌خبر ماندند.
خانواده از روز شنبه جست‌وجو برای یافتن رضا را آغاز کردند، اما نشانی از او پیدا نکردند. روز یکشنبه، فردی ناشناس با آن‌ها تماس گرفت و خواست سکوت کنند و برای پیگیری به جایی مراجعه نکنند؛ وعده داد رضا سه‌شنبه آزاد می‌شود، اما سه‌شنبه هم خبری از او نشد.
سرانجام در جست‌وجوهای پنج‌شنبه و جمعه، پیکر رضا در کهریزک پیدا شد؛ در حالی که لولهٔ تنفسی در دهانش بود، برچسب‌های پزشکی روی بدنش دیده می‌شد و پشت سرش آثار ضربات بسیار شدید داشت. این نشانه‌ها نزدیکانش را به این نتیجه رساند که رضا زیر شکنجه جان باخته و تلاش برای نجات او در بیمارستان بی‌نتیجه مانده است؛ با این حال، نحوهٔ ایجاد جراحت‌های سر و زمان دقیق مرگ او روشن نیست.
رضا تنها پسر خانواده بود و یک خواهر داشت. پیکر او روز ۲۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در کرمانشاه به خاک سپرده شد.

مریم دیور، مادر جاویدنام ابوالفضل امیرعطایی، با انتشار ویدیویی تأکید کرده است که هیچ‌کس و هیچ‌چیز نمی‌تواند صدای دادخواهی خانواده‌ها را خاموش کند. او در نوشتهٔ همراه این ویدیو، از افزایش فشارها و تهدیدهای جمهوری اسلامی علیه خانواده‌های دادخواه با نزدیک‌شدن به سالگرد کشته‌شدگان دی‌ماه خبر داده است؛ از قطع سیم‌کارت و محرومیت از خدمات اجتماعی تا احضار و تهدید برای وادارکردن آن‌ها به سکوت. او نوشته است: «خانواده‌های دادخواه با کشته‌شدن فرزندانشون مرگ رو به چشم دیدن و از هیچ چیزی نمی‌ترسن.»
در نبود دستگاه قضایی مستقل، عادلانه و عاری از فساد، خانواده‌های داغدار نه‌تنها راهی برای رسیدگی دادخواهانه به کشته‌شدن عزیزانشان ندارند، بلکه خود نیز هدف تهدید و محرومیت قرار می‌گیرند. با این همه، در برابر فشارها ایستاده‌اند تا نام عزیزانشان فراموش نشود و مسئولان کشتن آن‌ها از پاسخ‌گویی نگریزند.

خانواده‌ی جاویدنام مهران زند، همراه با خانواده‌ی جاویدنام متین عباسی، در زادروز مهران بر مزارش گرد آمدند و یاد او را گرامی داشتند.
جاویدنام مهران زند، ۳۲ ساله و اهل صباشهر شهریار، شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات، هدف شلیک مستقیم نیروهای حکومتی قرار گرفت. گلوله از پشت به سرش اصابت کرد و دوستانش او را به بیمارستان خمینی شهریار منتقل کردند.
بنا بر روایت نزدیکانش، پس از اعلام مرگ مغزی مهران، خانواده برای اهدای اعضای بدنش رضایت دادند، اما مأموران امنیتی مانع شدند. پیکرش به پزشکی قانونی کهریزک منتقل شد و خانواده پس از روزها جست‌وجو در سالن‌ها و سردخانه‌ها، سرانجام او را شناسایی کردند.
مهران متولد اول آبان ۱۳۷۲، دانش‌آموخته‌ی حسابداری و فعال در زمینه‌ی خریدوفروش موبایل و املاک بود.
جاویدنام متین عباسی، ۱۹ ساله و ساکن صباشهر شهریار، روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات، از پشت هدف شلیک دو گلوله‌ی جنگی نیروهای حکومتی قرار گرفت و از ناحیه‌ی بالای قلب و پهلو به‌شدت مجروح شد. او یک روز پیش‌تر نیز با گلوله‌های ساچمه‌ای زخمی شده بود. متین را با وانت به چند بیمارستان و در نهایت به یک درمانگاه منتقل کردند. روز ۲۴ دی‌ماه خبر جان‌باختنش به خانواده اعلام شد و پیکرش روز ۲۵ دی‌ماه در صباشهر، بلوار تاجیک، به خاک سپرده شد.

از مذاکرات پیش از جنگ ایران تا حملات و خبرهای آتش‌بس، بازار نفت بارها تغییر مسیر داد. نگاهی داریم به مهم‌ترین فراز و فرودهای قیمت نفت برنت در این ماه‌ها و خبرها و رخدادهایی که قیمت‌ها را بالا بردند یا زمینه کاهش آن‌ها را فراهم کردند.

جاویدنام علیرضا رحیمی، ۲۶ ساله، شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در فلکه سوم تهران‌پارس، هدف شلیک مستقیم گلوله‌ی جنگی نیروهای جمهوری اسلامی از پشت‌بام قرار گرفت. گلوله به پشت سرش اصابت کرد. علیرضا به بیمارستان منتقل شد، اما ۴۵ دقیقه بعد جان باخت؛ تنها یک هفته پیش از تولدش.
خانواده‌اش پس از جست‌وجو در میان پیکرهای جان‌باختگان در بهشت‌زهرا و پرداخت پول به یکی از رانندگان آمبولانس برای کمک به یافتن او، سرانجام پیکرش را در یک آمبولانس پیدا کردند. شدت جراحت، شناسایی او را دشوار کرده بود.
پیکرش با پخش ترانه‌ها و موسیقی‌های مورد علاقه‌اش و بدون اجرای مراسم مذهبی در بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد

جاویدنام جاوید رضایی، نوجوان ۱۷ ساله و اهل زنجان، روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در سبزه‌میدان این شهر، با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی و اصابت دو گلوله‌ی جنگی کشته شد.
خانواده‌ی جاوید پنج روز برای یافتن تنها فرزندشان به بیمارستان‌ها، کلانتری‌ها و مراکز مختلف مراجعه کردند، اما پاسخی درباره‌ی سرنوشت او نگرفتند. سرانجام روز ۲۳ دی‌ماه به آن‌ها خبر دادند که برای تحویل‌گرفتن پیکرش مراجعه کنند.
پیکر او همان روز در بهشت‌زهرای زنجان به خاک سپرده شد.