تو تاریخ معاصر ایران، بازار فقط محل تجارت نبود؛ یکی از مراکز قدرت بود. مخصوصاً در انقلاب ۵۷، بازار تهران، تبریز، اصفهان و چند شهر بزرگ دیگه ستون‌های اصلی پشتیبانی از خمینی بودن. چرا؟ چون دنبال دین و عدالت نبودن؛ دنبال سود بیشتر بودن.

تو دوران پهلوی دوم، سال‌ها قیمت‌ها ثابت مونده بود، دولت تورم رو کنترل کرده بود، و اجناس با قیمت مصوب و نظارت دقیق فروخته می‌شد. اما حقوق کارمندای دولت به‌مرور زیاد می‌شد. همین باعث شد بازاری‌ها، که همیشه به سودهای بی‌حساب عادت داشتن، احساس کنن دارن عقب می‌مونن. نمی‌تونستن روزبه‌روز قیمت عوض کنن، نمی‌تونستن مثل قبل جنس چند برابر بندازن به مردم. حس کردن که نظم اقتصادی داره جلوی طمعشون رو می‌گیره.

برای همین هم تو تهران، اعتصاب بازار راه افتاد. در تبریز، بازاری‌ها پول دادن برای چاپ و پخش اعلامیه‌های خمینی. تو اصفهان، بازار نقش مهمی در بستن شهر و فلج کردن سیستم اداری داشت. همه جا اینا به ظاهر دم از دین می‌زدن، ولی در واقع دنبال شکستن نظم اقتصادی بودن. دنبال باز کردن در به روی تورم و بی‌ثباتی تا بتونن هر طور دلشون خواست قیمت تعیین کنن.

و حالا، بعد از ۴۵ سال، نتیجه این اتحاد شوم مشخصه:
بازار دست آخونده، اقتصاد تو چنگ سودجوهاست، و مردم زیر بار گرونی له می‌شن. آیا اینایی که این رژیم رو ساختن، خودشون قراره بیفتن به ساختن ایران آزاد؟ هیچ‌وقت! چون این نظام، نه دشمن بازاره، نه مزاحم سودش. بلکه شریک جرمشه.

#خیانت_بازار
#انقلاب_سود
#چهل_سال_سکوت
Mellig.net