♦️فرمان کورش بزرگ
اثری از دکتر حسین بادامچی
۲۲ تیر ۱۴۰۵
#کورش
#تاریخ_ایران
#ایران_باستان
#عیسی_عبدی
#حسین_بادامچی
@NewHasanMohaddesi
اثری از دکتر حسین بادامچی
۲۲ تیر ۱۴۰۵
#کورش
#تاریخ_ایران
#ایران_باستان
#عیسی_عبدی
#حسین_بادامچی
@NewHasanMohaddesi
👍3👎3😍1
♦️دکتر بادامچی و خطایی در تفسیر یک روی‌داد
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۲ تیر ۱۴۰۵
👇👇👇
#کورش
#تاریخ_ایران
#ایران_باستان
#حسین_بادامچی
@NewHasanMohaddesi
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۲ تیر ۱۴۰۵
👇👇👇
#کورش
#تاریخ_ایران
#ایران_باستان
#حسین_بادامچی
@NewHasanMohaddesi
👌1😍1
♦️دکتر بادامچی و خطایی در تفسیر یک روی‌داد تاریخی: محافظت از خدایان، محافظت از شهر بود
✍️حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۲ تیر ۱۴۰۵
در صفحاتی از کتاب ارزشمند فرمان بزرگ کورش، محقق ارج‌مند در باره‌ی دلیلِ انتقال خدایان به بابل نکته‌ای نوشته است که درست به‌نظر نمی‌رسد. چرا نبونئید خدایان را به بابل آورد تا به دست کورش و سپاه او نیافتد؟
دکتر بادامچی نوشته است:
"برخی شهرهای بابلی خدایانشان را به پایتخت (شهر بابل) فرستادند (Cogan 1974, 30-32). فاتحان معمولا برای تنبیه قوم مغلوب خدایان ایشان را به‌اسارت می‌گرفتند، پس نبونایید به‌روش رایج برای محافظت خدایان عمل کرده است و ظاهرا قصد بی‌حرمتی نداشته است" (بادامچی، ۱۳۹۱: ۳۰).
مطالعات من در باره‌ی فرهنگ چندخداپرستانه نشان می‌دهد که در این عصر، به‌ویژه در بین‌النهرین، خدایان، محافظ شهرها بوده اند (یعنی اعتقاد بر این بوده که خدایان محافظ شهرها هستند). لاجرم، دشمنان و مهاجمان چندخداپرست نیز می‌کوشیدند از طریق مراسم دینی، خدایان را احضار و از آن خودسازی بکنند و سپس خدایان را بگیرند و صاحب‌شان شوند. چنین کاری این معنا را داشت که آن خدایان دیگر از شهرهای‌شان محافظت نمی‌کنند و آن شهرها به‌سرعت سقوط خواهند کرد و فتح خواهند شد.
نبونئید نیز پیش از حمله‌ی کورش، خدایان را به بابل آورد تا شکست و سقوط رخ ندهد و بتواند مقاومت کند و حتا پیروز شود. بنابراین، سخن دکتر بادامچی در این باره که نبونئید به خدایان بی‌احترامی نکرده، درست است، ولی دلیلی که برای آن ذکر کرده اند، نادرست به‌نظر می‌رسد. خدایان در چندخداپرستی معمولاً تنبیه نمی‌شدند، بلکه از آنِ خودسازی و تصاحب می‌شدند؛ زیرا یکی از کارکردهای مهم‌شان حفاظت از شهر بود. بنابراین، محافظت از خدایان، هم کنشی دینی و هم کنشی سیاسی-نظامی بود.
در این باره اگر ایشان یا دیگر مورخان نکته یا یادداشتی بفرستند، منتشر خواهم کرد و سپاس‌گزار خواهم بود.
#بابل
#کورش
#نبونئید
#تاریخ_ایران
#ایران_باستان
#چندخداپرستی
#حسین_بادامچی
#فرهنگ_چندخداپرستانه
@NewHasanMohaddesi
✍️حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۲ تیر ۱۴۰۵
در صفحاتی از کتاب ارزشمند فرمان بزرگ کورش، محقق ارج‌مند در باره‌ی دلیلِ انتقال خدایان به بابل نکته‌ای نوشته است که درست به‌نظر نمی‌رسد. چرا نبونئید خدایان را به بابل آورد تا به دست کورش و سپاه او نیافتد؟
دکتر بادامچی نوشته است:
"برخی شهرهای بابلی خدایانشان را به پایتخت (شهر بابل) فرستادند (Cogan 1974, 30-32). فاتحان معمولا برای تنبیه قوم مغلوب خدایان ایشان را به‌اسارت می‌گرفتند، پس نبونایید به‌روش رایج برای محافظت خدایان عمل کرده است و ظاهرا قصد بی‌حرمتی نداشته است" (بادامچی، ۱۳۹۱: ۳۰).
مطالعات من در باره‌ی فرهنگ چندخداپرستانه نشان می‌دهد که در این عصر، به‌ویژه در بین‌النهرین، خدایان، محافظ شهرها بوده اند (یعنی اعتقاد بر این بوده که خدایان محافظ شهرها هستند). لاجرم، دشمنان و مهاجمان چندخداپرست نیز می‌کوشیدند از طریق مراسم دینی، خدایان را احضار و از آن خودسازی بکنند و سپس خدایان را بگیرند و صاحب‌شان شوند. چنین کاری این معنا را داشت که آن خدایان دیگر از شهرهای‌شان محافظت نمی‌کنند و آن شهرها به‌سرعت سقوط خواهند کرد و فتح خواهند شد.
نبونئید نیز پیش از حمله‌ی کورش، خدایان را به بابل آورد تا شکست و سقوط رخ ندهد و بتواند مقاومت کند و حتا پیروز شود. بنابراین، سخن دکتر بادامچی در این باره که نبونئید به خدایان بی‌احترامی نکرده، درست است، ولی دلیلی که برای آن ذکر کرده اند، نادرست به‌نظر می‌رسد. خدایان در چندخداپرستی معمولاً تنبیه نمی‌شدند، بلکه از آنِ خودسازی و تصاحب می‌شدند؛ زیرا یکی از کارکردهای مهم‌شان حفاظت از شهر بود. بنابراین، محافظت از خدایان، هم کنشی دینی و هم کنشی سیاسی-نظامی بود.
در این باره اگر ایشان یا دیگر مورخان نکته یا یادداشتی بفرستند، منتشر خواهم کرد و سپاس‌گزار خواهم بود.
#بابل
#کورش
#نبونئید
#تاریخ_ایران
#ایران_باستان
#چندخداپرستی
#حسین_بادامچی
#فرهنگ_چندخداپرستانه
@NewHasanMohaddesi
👍4😍1
♦️جنوب و خوزستان زیر ضرب
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۲ تیر ۱۴۰۵
بار دیگر در تیر ماه بخشی از کشورمان در وضعیت جنگی به‌سر می‌برد. این روزها استان‌های جنوبی بیشتر زیر ضرب بمباران‌های امریکا قرار دارند.
در چند روز اخیر نیز این بمباران‌ها به خوزستان کشیده شده است. شرایط کشور اصلا خوب نیست و برخی پیش‌بینی می‌کنند که شعله‌ی جنگ در ماه‌های آتی ممکن است فروزان‌تر شود.
دردها و زخم‌های خوزستان هنوز از آسیب‌های جنگ با عراق التیام نیافته و بمباران اش در این روزها ما را بیش از پیش غم‌گین می‌کند.
امیدوار ام این جنگ دو باره گسترش نیابد و مردم عزیزمان آسیب نبینند و زنده‌گی‌شان ستانده نشود! متاسفانه امروز شنیدم آبادان هم بمباران شده است!
#جنگ
#امریکا
#آبادان
#خوزستان
#استان‌های_جنوبی
@NewHasanMohaddesi
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۲ تیر ۱۴۰۵
بار دیگر در تیر ماه بخشی از کشورمان در وضعیت جنگی به‌سر می‌برد. این روزها استان‌های جنوبی بیشتر زیر ضرب بمباران‌های امریکا قرار دارند.
در چند روز اخیر نیز این بمباران‌ها به خوزستان کشیده شده است. شرایط کشور اصلا خوب نیست و برخی پیش‌بینی می‌کنند که شعله‌ی جنگ در ماه‌های آتی ممکن است فروزان‌تر شود.
دردها و زخم‌های خوزستان هنوز از آسیب‌های جنگ با عراق التیام نیافته و بمباران اش در این روزها ما را بیش از پیش غم‌گین می‌کند.
امیدوار ام این جنگ دو باره گسترش نیابد و مردم عزیزمان آسیب نبینند و زنده‌گی‌شان ستانده نشود! متاسفانه امروز شنیدم آبادان هم بمباران شده است!
#جنگ
#امریکا
#آبادان
#خوزستان
#استان‌های_جنوبی
@NewHasanMohaddesi
😢29❤10👍5😍1
♦️تاریخ‌نگاری‌ی واکنشی، مبتنی بر فقدان، و تخیّل توطئه‌اندیشانه: نگاهی به کتاب دوازده قرن سکوت ناصر پورپیرار
✍️حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۳ تیر ۱۴۰۵
این روزها در حال خواندن دقیق یکی از کتاب‌های ناصر پورپیرار (کتاب دوازده قرن سکوت) هستم تا روایت او را از کورش به‌عنوان روایتی واکنشی از کورش در کتاب ام بگنجانم؛ در کنار روایت‌های بابلی، یهودی، اسلامی، یونانی، ملی‌گرا، و غربی‌ی ستایش‌گرانه؛ و بعد نشان دهم که چرا این روایت‌های متکثّر از کورش هیچ‌یک اعتبار ندارند.
نحوه‌ی تاریخ‌نگاری‌ی ناصر پورپیرار از اساس مشکل دارد و آن برمی‌گردد به رویکرد سلبی اش که هم‌راه است با نخست تشکیک و تردید (که خوب است اما کافی نیست)، اتهام (که نیازمند شواهدی برای تایید اتهام است که وی شواهد معتبری ارائه نمی‌دهد)، و توطئه‌اندیشی (که از اساس مشکل دارد).
پورپیرار اساس کار اش را بر فقدان شواهد قرار داده و همین فقدان شواهد را سرمایه‌ی کار اش کرده و با توطئه‌اندیشی تلاش کرده تاریخ جدیدی را روایت کند. به‌عنوان مثال، بگذارید از صفحه‌ای که هم‌اکنون در حال خواندن آن ام، جملاتی برای شما نقل کنم:
«پیش از این گفتیم که انشان بخشی از سرزمین عیلام و در محل کنونی فارس بوده است که تسلط هخامنشیان بر آن به هیچ روی مسلم و ممکن نیست، سلسله مراتبی را که کورش برای اجداد خود، به‌عنوان شاهان بزرگ در انشان برمی‌شمرد، جز در همین گل نبشته جای دیگری نمی‌یابیم و ذکر هیچ سنه‌ای برای دوران سلطنت این همه شاه بزرگ، از نظر ریاضی صحیح درنمی‌آید و تقریبا تمام مورخین در برابر نام این شاهان بزرگ، به جای سنین سلطنت، علامت سؤال گذارده‌اند. ...» (پورپیرار، ۱۳۸۵: ۱۴۸).
جملات بعدی در این صفحه، همه همین‌گونه است: ذکر فقدان شواهد و مستندات تاریخی. پورپیرار از این بیان فقدان شواهد و مستندات چه نتیجه‌ای می‌گیرد؟ لابد توطئه‌ای در کار است و مورخان غربی و ایرانی دست‌اندر کار این توطئه اند یا دست‌کم مشکوک به توطئه اند؛ مگر آن‌که خلاف اش ثابت شود!
بگذارید این جملات را کالبدشکافی کنیم:
«پیش از این گفتیم که انشان بخشی از سرزمین عیلام و در محل کنونی فارس بوده است که تسلط هخامنشیان بر آن به هیچ روی مسلم و ممکن نیست» / گزاره‌ای است تحلیلی -داوری‌کننده حاکی از فقدان
«سلسله مراتبی را که کورش برای اجداد خود، به‌عنوان شاهان بزرگ در انشان برمی‌شمرد، جز در همین گل نبشته جای دیگری نمی‌یابیم» / گزاره‌ای است تحلیلی -داوری‌کننده حاکی از فقدان
«و ذکر هیچ سنه‌ای برای دوران سلطنت این همه شاه بزرگ، از نظر ریاضی صحیح درنمی‌آید» / گزاره‌ای است تحلیلی -داوری‌کننده حاکی از فقدان
«و تقریبا تمام مورخین در برابر نام این شاهان بزرگ، به جای سنین سلطنت، علامت سؤال گذارده‌اند» / گزاره‌ای است تحلیلی -داوری‌کننده حاکی از فقدان
در بسیاری از صفحات کتاب او با همین نوع جملات ناظر به فقدان مواجه ایم. به همین خاطر، من تاریخ‌نگاری‌ی او را تاریخ‌نگاری‌ی واکنشی، مبتنی بر فقدان، و تخیل توطئه‌اندیشانه می‌نامم. او فقدان شواهد و مستندات را با تخیل توطئه‌اندیشانه پر می‌کند.
از مورّخ انتظار می‌رود اگر در روایت‌های تاریخی‌ی دیگران تشکیک می‌کند و آنها را زیر سوال می‌برد، بکوشد خود بر اساس اسناد و شواهد معتبر تاریخی روایتی جای‌گزین ارایه کند یا دست‌کم بگوید من روایت جای‌گزینی ندارم؛ نه این‌که روایتی بر اساس تخیلی توطئه‌اندیشانه در واکنش به تاریخ‌نگاری‌های موجود ارایه کند.
اگر من می‌گویم روایت‌های مختلفی که از کورش برشمرده ام، نادرست و نامعتبر اند، باید بکوشم بر اساس شواهد و اسناد معتبر، روایتی معتبرتر از کورش ارایه کنم یا دست‌کم به‌نحو مستدل نشان دهم که هیچ روایت معتبری وجود ندارد.
🔻پس‌نوشت: پورپیرار از بس توطئه‌اندیشانه می‌نگرد که به جای بحث از گفتمان مسلط تاریخ‌نگاری، از «مافیای تاریخ ایران نگاری» (همان: ۱۵۶) سخن می‌گوید! اوج توطئه‌اندیشی‌ی پورپیرار را در صفحه‌ی ۱۷۹ و ۱۸۰ کتاب می‌بینیم که خاورشناسان را در خدمت یهود می‌بیند.
#نقد
#ناصر_پورپیرار
#توطئه‌اندیشی
#تاریخ_هرودوت
#رویکرد_تاریخ‌نگاری
#تاریخ‌نگاران_ملی‌گرا
@NewHasanMohaddesi
✍️حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۳ تیر ۱۴۰۵
این روزها در حال خواندن دقیق یکی از کتاب‌های ناصر پورپیرار (کتاب دوازده قرن سکوت) هستم تا روایت او را از کورش به‌عنوان روایتی واکنشی از کورش در کتاب ام بگنجانم؛ در کنار روایت‌های بابلی، یهودی، اسلامی، یونانی، ملی‌گرا، و غربی‌ی ستایش‌گرانه؛ و بعد نشان دهم که چرا این روایت‌های متکثّر از کورش هیچ‌یک اعتبار ندارند.
نحوه‌ی تاریخ‌نگاری‌ی ناصر پورپیرار از اساس مشکل دارد و آن برمی‌گردد به رویکرد سلبی اش که هم‌راه است با نخست تشکیک و تردید (که خوب است اما کافی نیست)، اتهام (که نیازمند شواهدی برای تایید اتهام است که وی شواهد معتبری ارائه نمی‌دهد)، و توطئه‌اندیشی (که از اساس مشکل دارد).
پورپیرار اساس کار اش را بر فقدان شواهد قرار داده و همین فقدان شواهد را سرمایه‌ی کار اش کرده و با توطئه‌اندیشی تلاش کرده تاریخ جدیدی را روایت کند. به‌عنوان مثال، بگذارید از صفحه‌ای که هم‌اکنون در حال خواندن آن ام، جملاتی برای شما نقل کنم:
«پیش از این گفتیم که انشان بخشی از سرزمین عیلام و در محل کنونی فارس بوده است که تسلط هخامنشیان بر آن به هیچ روی مسلم و ممکن نیست، سلسله مراتبی را که کورش برای اجداد خود، به‌عنوان شاهان بزرگ در انشان برمی‌شمرد، جز در همین گل نبشته جای دیگری نمی‌یابیم و ذکر هیچ سنه‌ای برای دوران سلطنت این همه شاه بزرگ، از نظر ریاضی صحیح درنمی‌آید و تقریبا تمام مورخین در برابر نام این شاهان بزرگ، به جای سنین سلطنت، علامت سؤال گذارده‌اند. ...» (پورپیرار، ۱۳۸۵: ۱۴۸).
جملات بعدی در این صفحه، همه همین‌گونه است: ذکر فقدان شواهد و مستندات تاریخی. پورپیرار از این بیان فقدان شواهد و مستندات چه نتیجه‌ای می‌گیرد؟ لابد توطئه‌ای در کار است و مورخان غربی و ایرانی دست‌اندر کار این توطئه اند یا دست‌کم مشکوک به توطئه اند؛ مگر آن‌که خلاف اش ثابت شود!
بگذارید این جملات را کالبدشکافی کنیم:
«پیش از این گفتیم که انشان بخشی از سرزمین عیلام و در محل کنونی فارس بوده است که تسلط هخامنشیان بر آن به هیچ روی مسلم و ممکن نیست» / گزاره‌ای است تحلیلی -داوری‌کننده حاکی از فقدان
«سلسله مراتبی را که کورش برای اجداد خود، به‌عنوان شاهان بزرگ در انشان برمی‌شمرد، جز در همین گل نبشته جای دیگری نمی‌یابیم» / گزاره‌ای است تحلیلی -داوری‌کننده حاکی از فقدان
«و ذکر هیچ سنه‌ای برای دوران سلطنت این همه شاه بزرگ، از نظر ریاضی صحیح درنمی‌آید» / گزاره‌ای است تحلیلی -داوری‌کننده حاکی از فقدان
«و تقریبا تمام مورخین در برابر نام این شاهان بزرگ، به جای سنین سلطنت، علامت سؤال گذارده‌اند» / گزاره‌ای است تحلیلی -داوری‌کننده حاکی از فقدان
در بسیاری از صفحات کتاب او با همین نوع جملات ناظر به فقدان مواجه ایم. به همین خاطر، من تاریخ‌نگاری‌ی او را تاریخ‌نگاری‌ی واکنشی، مبتنی بر فقدان، و تخیل توطئه‌اندیشانه می‌نامم. او فقدان شواهد و مستندات را با تخیل توطئه‌اندیشانه پر می‌کند.
از مورّخ انتظار می‌رود اگر در روایت‌های تاریخی‌ی دیگران تشکیک می‌کند و آنها را زیر سوال می‌برد، بکوشد خود بر اساس اسناد و شواهد معتبر تاریخی روایتی جای‌گزین ارایه کند یا دست‌کم بگوید من روایت جای‌گزینی ندارم؛ نه این‌که روایتی بر اساس تخیلی توطئه‌اندیشانه در واکنش به تاریخ‌نگاری‌های موجود ارایه کند.
اگر من می‌گویم روایت‌های مختلفی که از کورش برشمرده ام، نادرست و نامعتبر اند، باید بکوشم بر اساس شواهد و اسناد معتبر، روایتی معتبرتر از کورش ارایه کنم یا دست‌کم به‌نحو مستدل نشان دهم که هیچ روایت معتبری وجود ندارد.
🔻پس‌نوشت: پورپیرار از بس توطئه‌اندیشانه می‌نگرد که به جای بحث از گفتمان مسلط تاریخ‌نگاری، از «مافیای تاریخ ایران نگاری» (همان: ۱۵۶) سخن می‌گوید! اوج توطئه‌اندیشی‌ی پورپیرار را در صفحه‌ی ۱۷۹ و ۱۸۰ کتاب می‌بینیم که خاورشناسان را در خدمت یهود می‌بیند.
#نقد
#ناصر_پورپیرار
#توطئه‌اندیشی
#تاریخ_هرودوت
#رویکرد_تاریخ‌نگاری
#تاریخ‌نگاران_ملی‌گرا
@NewHasanMohaddesi
👍5🤔3👎2❤1😍1
♦️کورش در تاریخ‌نگاری‌ی واکنشی: نمونه‌ی مهمی از توطئه‌اندیشی و سرهم‌بندی‌ی ناصر پورپیرار
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۳ تیر ۱۴۰۵
👇👇👇
#نقد
#کورش
#ناصر_پورپیرار
#توطئه‌اندیشی
#تاریخ_هرودوت
#رویکرد_تاریخ‌نگاری
#تاریخ‌نگاران_ملی‌گرا
@NewHasanMohaddesi
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۳ تیر ۱۴۰۵
👇👇👇
#نقد
#کورش
#ناصر_پورپیرار
#توطئه‌اندیشی
#تاریخ_هرودوت
#رویکرد_تاریخ‌نگاری
#تاریخ‌نگاران_ملی‌گرا
@NewHasanMohaddesi
❤1😍1
♦️کورش در تاریخ‌نگاری‌ی واکنشی: نمونه‌ی مهمی از توطئه‌اندیشی و سرهم‌بندی‌ی ناصر پورپیرار
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۳ تیر ۱۴۰۵
بالاخره، کورش پورپیرار را در صفحه‌ی ۱۸۳ کتاب او یافتم. این همانا کورش در تاریخ‌نگاری‌ی واکنشی است:
"یهودیان کوروش را از درون قبیله‌ای بی‌نشان و غیربومی، اما خون‌ریز، با حمایت‌های مادی و عقلی، تا مقام یک امپراتور برکشیدند تا اسیران و ثروت یهود را از بابل آزاد کند و تمدن‌های چندگانه‌پرست مزاحم را از بین‌النهرین برچیند" (پورپیرار، ۱۳۸۵: ۱۸۳).
ناصر پورپیرار فرضی بسیار غلط را در برابر فرض غلط دیگری نهاده است. سپس، کوشیده است برای این توطئه‌اندیشی‌ی خود، سند و مدرک و شواهدی جور کند. اما هیچ عقل سلیمی این نوع تاریخ‌نگاری را معتبر نمی‌داند.
تاریخ‌نگاری‌ی او واکنشی است، زیرا او کوشیده است در برابر تاریخ‌نگاری‌های ملی‌گرا و فارس‌گرا و یهودی‌گرا، روایت تاریخی‌ی جدیدی را پدید آورد. حتا نام کتاب او (دوازده قرن سکوت)، واکنشی است به کتاب دو قرن سکوت تاریخ‌نگار ملی‌گرا دکتر عبدالحسین زرین‌کوب.
در برابر تاریخ‌نگاری‌ی پرخطا و ایده‌ئولوژیک و غیر دانش‌پژوهانه‌ی ملی‌گرا، پورپیرار نیز به تفسیرهای شخصی رو آورده است. کورش تاریخ‌نگاری‌ی واکنشی، نه تنها هیچ فضیلتی ندارد، بلکه خون‌ریزی است دست‌نشانده و عمله‌ی قوم یهود.
البته پورپیرار با افتخار گفته است که "این فرضی است که برای نخستین بار برای بررسی به تاریخ و مورخین عرضه می‌شود و اثبات آن انقلابی در ادراک تاریخ شرق میانه و از جمله تاریخ معاصر آن پدید خواهد آورد" (همان: ۱۸۳).
اما مشکل چنین فرضی، فقدان سند و شواهد معتبر تاریخی است و پورپیرار ناچار شده است برای دفاع از فرض غریب خود به متن دینی متوسل شود: کتاب تورات!
هر مورخ آشنا با روش تحقیق و حساس به ظرایف روش‌شناختی، می‌داند که محتوای کتاب دینی نمی‌تواند سند تاریخی تلقی گردد.
مثلا آیا این‌که در تورات، کورش هم‌چون مسیح و نجات‌بخش قوم یهود تلقی شده، آیا می‌تواند برای ما ملاک داوری و سند معتبری باشد؟! چه‌گونه باور اسطوره‌‌ای یک قوم، می‌تواند برای مورخ هم همان‌اندازه معتبر باشد؟ همین الان برای فلسطینی‌ها، صدام حسین قهرمانی بزرگ تلقی می‌شود. آیا من و شما می‌توانیم این باور فلسطینی را جدی بگیریم و تایید کنیم؟ یا برعکس، آیا می‌توانیم صدام حسین را عمله و دست‌نشانده‌ی فلسطینیان در منطقه بدانیم؟
به‌راستی، چه‌گونه می‌توان محتوای کتاب دینی را به‌منزله‌ی سند تاریخی مد نظر قرار داد؟
#نقد
#کورش
#ناصر_پورپیرار
#توطئه‌اندیشی
#رویکرد_تاریخ‌نگاری
#تاریخ‌نگاران_ملی‌گرا
#تاریخ‌نگاری_واکنشی
@NewHasanMohaddesi
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۳ تیر ۱۴۰۵
بالاخره، کورش پورپیرار را در صفحه‌ی ۱۸۳ کتاب او یافتم. این همانا کورش در تاریخ‌نگاری‌ی واکنشی است:
"یهودیان کوروش را از درون قبیله‌ای بی‌نشان و غیربومی، اما خون‌ریز، با حمایت‌های مادی و عقلی، تا مقام یک امپراتور برکشیدند تا اسیران و ثروت یهود را از بابل آزاد کند و تمدن‌های چندگانه‌پرست مزاحم را از بین‌النهرین برچیند" (پورپیرار، ۱۳۸۵: ۱۸۳).
ناصر پورپیرار فرضی بسیار غلط را در برابر فرض غلط دیگری نهاده است. سپس، کوشیده است برای این توطئه‌اندیشی‌ی خود، سند و مدرک و شواهدی جور کند. اما هیچ عقل سلیمی این نوع تاریخ‌نگاری را معتبر نمی‌داند.
تاریخ‌نگاری‌ی او واکنشی است، زیرا او کوشیده است در برابر تاریخ‌نگاری‌های ملی‌گرا و فارس‌گرا و یهودی‌گرا، روایت تاریخی‌ی جدیدی را پدید آورد. حتا نام کتاب او (دوازده قرن سکوت)، واکنشی است به کتاب دو قرن سکوت تاریخ‌نگار ملی‌گرا دکتر عبدالحسین زرین‌کوب.
در برابر تاریخ‌نگاری‌ی پرخطا و ایده‌ئولوژیک و غیر دانش‌پژوهانه‌ی ملی‌گرا، پورپیرار نیز به تفسیرهای شخصی رو آورده است. کورش تاریخ‌نگاری‌ی واکنشی، نه تنها هیچ فضیلتی ندارد، بلکه خون‌ریزی است دست‌نشانده و عمله‌ی قوم یهود.
البته پورپیرار با افتخار گفته است که "این فرضی است که برای نخستین بار برای بررسی به تاریخ و مورخین عرضه می‌شود و اثبات آن انقلابی در ادراک تاریخ شرق میانه و از جمله تاریخ معاصر آن پدید خواهد آورد" (همان: ۱۸۳).
اما مشکل چنین فرضی، فقدان سند و شواهد معتبر تاریخی است و پورپیرار ناچار شده است برای دفاع از فرض غریب خود به متن دینی متوسل شود: کتاب تورات!
هر مورخ آشنا با روش تحقیق و حساس به ظرایف روش‌شناختی، می‌داند که محتوای کتاب دینی نمی‌تواند سند تاریخی تلقی گردد.
مثلا آیا این‌که در تورات، کورش هم‌چون مسیح و نجات‌بخش قوم یهود تلقی شده، آیا می‌تواند برای ما ملاک داوری و سند معتبری باشد؟! چه‌گونه باور اسطوره‌‌ای یک قوم، می‌تواند برای مورخ هم همان‌اندازه معتبر باشد؟ همین الان برای فلسطینی‌ها، صدام حسین قهرمانی بزرگ تلقی می‌شود. آیا من و شما می‌توانیم این باور فلسطینی را جدی بگیریم و تایید کنیم؟ یا برعکس، آیا می‌توانیم صدام حسین را عمله و دست‌نشانده‌ی فلسطینیان در منطقه بدانیم؟
به‌راستی، چه‌گونه می‌توان محتوای کتاب دینی را به‌منزله‌ی سند تاریخی مد نظر قرار داد؟
#نقد
#کورش
#ناصر_پورپیرار
#توطئه‌اندیشی
#رویکرد_تاریخ‌نگاری
#تاریخ‌نگاران_ملی‌گرا
#تاریخ‌نگاری_واکنشی
@NewHasanMohaddesi
❤9👎2👌2😍1
♦️از اسناد درجه‌ی اول عصر داریوش اول
✍حسن محدثی
۲۴ تیر ۱۴۰۵
گل‌نبشته‌های باروی تخت جمشید از اسناد درجه‌ی اول بخشی از دوره‌ی حکومت داریوش اول است. این کتاب گویا در دو جلد منتشر شده و جلد اول آن به لطف یکی از دوستان عزیز به‌صورت امانت و به‌طور موقت، امروز به دست ام رسیده و باید بخوانم و یادداشت‌برداری کنم.
این کتاب ترجمه‌ای از بخشی از گل‌نوشته‌های مکشوف در باروی تخت جمشید است؛ در دوره‌ی داریوش که سازمان اداری به تاثیر و تاسی از بابل در میان پارسیان باستان شکل گرفته و آنها آموخته اند که امور اداری و خرج و مخارج را مکتوب کنند.
ممکن است این اسناد چیزهایی هم در باره‌ی باهمستان پارسی قبل از برآمدن هخامنشیان به ما بگویند؛ مثلا اعتقادات دینی‌شان چه بوده (چون اعتقادات دینی به‌سرعت تغییر نمی‌کنند).
امیدوار ام جلد دوم هم به دست ام برسد و بتوانم مهم‌ترین اسناد منتشر شده را بخوانم و برای کار ام از آنها بهره ببرم.
باز هم لازم می‌دانم یادی بکنم از استاد عبدالمجید ارفعی و قدردانی بکنم از این دانش‌مند ارج‌مند و زحمات اش! یاد اش گرامی و عزیز باد!
#داریوش_اول
#عبدالمجید_ارفعی
#تاریخ_هخامنشیان
@NewHasanMohaddesi
✍حسن محدثی
۲۴ تیر ۱۴۰۵
گل‌نبشته‌های باروی تخت جمشید از اسناد درجه‌ی اول بخشی از دوره‌ی حکومت داریوش اول است. این کتاب گویا در دو جلد منتشر شده و جلد اول آن به لطف یکی از دوستان عزیز به‌صورت امانت و به‌طور موقت، امروز به دست ام رسیده و باید بخوانم و یادداشت‌برداری کنم.
این کتاب ترجمه‌ای از بخشی از گل‌نوشته‌های مکشوف در باروی تخت جمشید است؛ در دوره‌ی داریوش که سازمان اداری به تاثیر و تاسی از بابل در میان پارسیان باستان شکل گرفته و آنها آموخته اند که امور اداری و خرج و مخارج را مکتوب کنند.
ممکن است این اسناد چیزهایی هم در باره‌ی باهمستان پارسی قبل از برآمدن هخامنشیان به ما بگویند؛ مثلا اعتقادات دینی‌شان چه بوده (چون اعتقادات دینی به‌سرعت تغییر نمی‌کنند).
امیدوار ام جلد دوم هم به دست ام برسد و بتوانم مهم‌ترین اسناد منتشر شده را بخوانم و برای کار ام از آنها بهره ببرم.
باز هم لازم می‌دانم یادی بکنم از استاد عبدالمجید ارفعی و قدردانی بکنم از این دانش‌مند ارج‌مند و زحمات اش! یاد اش گرامی و عزیز باد!
#داریوش_اول
#عبدالمجید_ارفعی
#تاریخ_هخامنشیان
@NewHasanMohaddesi
❤6👍3🤣2👌1
♦️در باره‌ی ایران باستان و جریان باستان‌گرا: یک پرسش و پاسخ
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۴ تیر ۱۴۰۵
مخاطب ارج‌مند و محترم فرهیخته، پرسشی مطرح کرده اند که فکر می‌کنم انتشار پرسش و پاسخ آن در این‌جا مفید باشد:
🔻پرسش:
"با سلام و احترام
استاد گرامی،
مدتی است احساس می‌کنم لحن و رویکرد شما نسبت به جریان‌های باستان‌گرا با گذشته تفاوت‌هایی پیدا کرده است. خواستم بپرسم آیا این برداشت من درست است؟ آیا دیدگاه یا رویکردتان در این زمینه تغییر کرده، یا صرفاً نوع بیان و نقدهایتان متفاوت شده است؟
سپاسگزارم."
🔻پاسخ محدثی:
سلام و عرض احترام عزیز!
خیر، مطلقا در این باره دیدگاه ام عوض نشده. سه سال است که یک‌سره دارم روی کتاب ام کار می‌کنم تا بتوانم بر تاریخ‌نگاری‌ی ایرانی در باره‌ی هخامنشیان و کورش و داریوش تاثیر مثبتی بگذارم و نگاه ایرانیان را به گذشته‌شان به‌قدر توان ام تصحیح کنم.
با این حال، انجام چنین کاری اصلا آسان نیست و بدون کار پژوهشی‌ی سخت‌گیرانه و دقیق ممکن نیست.
از همین منظر است که راه و روش کار ناصر پورپیرار را نقد می‌کنم. متاسفانه پورپیرار با نوع کار اش این مسیر را تا حدی آلوده کرده و کار ما را برای نقد گفتمان تاریخ‌نگاری‌ی ملی‌گرا-شرق‌شناسانه دشوارتر ساخته است!
البته امیدوار ام کار ام بالاخره منتشر شود و در نزد اهل علم و پژوهش قدری بیابد!
#ایران_باستان
#ناصر_پورپیرار
#جریان_باستان‌گرا
#تاریخ‌نگاری_ملی‌گرا_شرق‌شناسانه
@NewHasanMohaddesi
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۴ تیر ۱۴۰۵
مخاطب ارج‌مند و محترم فرهیخته، پرسشی مطرح کرده اند که فکر می‌کنم انتشار پرسش و پاسخ آن در این‌جا مفید باشد:
🔻پرسش:
"با سلام و احترام
استاد گرامی،
مدتی است احساس می‌کنم لحن و رویکرد شما نسبت به جریان‌های باستان‌گرا با گذشته تفاوت‌هایی پیدا کرده است. خواستم بپرسم آیا این برداشت من درست است؟ آیا دیدگاه یا رویکردتان در این زمینه تغییر کرده، یا صرفاً نوع بیان و نقدهایتان متفاوت شده است؟
سپاسگزارم."
🔻پاسخ محدثی:
سلام و عرض احترام عزیز!
خیر، مطلقا در این باره دیدگاه ام عوض نشده. سه سال است که یک‌سره دارم روی کتاب ام کار می‌کنم تا بتوانم بر تاریخ‌نگاری‌ی ایرانی در باره‌ی هخامنشیان و کورش و داریوش تاثیر مثبتی بگذارم و نگاه ایرانیان را به گذشته‌شان به‌قدر توان ام تصحیح کنم.
با این حال، انجام چنین کاری اصلا آسان نیست و بدون کار پژوهشی‌ی سخت‌گیرانه و دقیق ممکن نیست.
از همین منظر است که راه و روش کار ناصر پورپیرار را نقد می‌کنم. متاسفانه پورپیرار با نوع کار اش این مسیر را تا حدی آلوده کرده و کار ما را برای نقد گفتمان تاریخ‌نگاری‌ی ملی‌گرا-شرق‌شناسانه دشوارتر ساخته است!
البته امیدوار ام کار ام بالاخره منتشر شود و در نزد اهل علم و پژوهش قدری بیابد!
#ایران_باستان
#ناصر_پورپیرار
#جریان_باستان‌گرا
#تاریخ‌نگاری_ملی‌گرا_شرق‌شناسانه
@NewHasanMohaddesi
👍15❤6👎2👏2👌1
🔸🔸🔸بازخورد🔸🔸🔸
♦️وارونه-نگاری به-مثابه فتنه: نفاق در تاریخ-نگاری‌ی پورپیرار
✍حمیدرضا رجبی
۲۵ تیر ۱۴۰۵
در کانالِ تلگرامی‌ی دکتر محدثی با نقدی دربارهی تاریخ-نگاری‌ی پورپیرار مواجه شدم که او را متهم به تاریخ-نگاری‌ی واکنشی، توطئه-پردازی و سرهم‌بندی می‌کرد!
کنجکاو شدم دیدگاه‌های دیگر منتقدان را نیز بررسی کنم، به این امید که شاید تصویری معتدل‌تر و جامع‌تر از او و ارزیابی‌ی آثارش به-دست آورم.
بنابر-این نظراتِ متعددی را مرور و خلاصه‌ای از دیدگاه‌های آنان جمع-آوری کردم که در متن زیر به آنها اشاره می‌کنم.
پورپیرار در تاریخ-نگاری، به-جای حرکت در چارچوب روش-شناسی علمی، از ابتدا یک نتیجه ایدئولوژیک را مفروض می‌گیرد: این‌که 《تقریبا همه‌ی تاریخِ ایران، به-ویژه پیش از اسلام، جعلی و ساخته دست دیگران است.》 بر اساسِ این پیش-فرض، او شواهد را به-صورت گزینشی کنار هم می‌چیند و روایت‌هایی را می‌سازد که بیشتر رنگِ جدل و خطابه دارند تا پژوهشِ مستند.
منتقدانِ او می‌گویند در کارِ او خبری از فرایندِ طبیعی‌ی طرحِ پرسش، ساختنِ فرضیه، آزمونِ انتقادی شواهد و مقایسه‌ی منظمِ روایت‌ها نیست؛ بلکه نتیجه از پیش تعیین شده است و منابع، فقط در خدمتِ تاییدِ آن به-کار گرفته می‌شوند.
در حوزه‌ی سند-شناسی نیز نقدها جدی است. پورپیرار به-جای سنجشِ نظام-مند اعتبارِ بیرونی و درونی‌ی اسناد، آنها را بسته به نیاز روایی خود معتبر یا جعلی می‌خوانَد؛ یعنی همان سنخ سند در جایی حجت است و در جای دیگر بی‌اعتبار، بدونِ این‌که معیارِ روشنی ارائه شود.
در بحث‌های مربوط به متونِ دینی و تاریخی، او بدون استفاده از ابزارهای تخصصی مانند نقد سند، نقد متن، علوم حدیث و رجال، شخصیت‌ها و روایات را به-ساده‌گی ساخته و پرداخته می‌نامد و از این راه، وجودِ تاریخی‌ی برخی چهره‌ها یا دوره‌ها را انکار می‌کند. منتقدان تأکید می‌کنند که این شیوه، با اصول پذیرفته شده در ارزیابی‌ی منابعِ تاریخی و روایی فاصله دارد و به جای تحلیلِ شبکه‌ی اسناد، بر چند شاهدِ گزینشی تکیه می‌کند.
وجه دیگرِ نقد، ابطال-گرایی‌ی افراطی و سیاه-نمایی‌ی گسترده است.
پورپیرار نه فقط به نقدِ موضعی‌ی برخی روایت‌ها می‌پردازد، بلکه تقریبا کل سنتِ تاریخ-نگاری‌ی ایران، بخشِ بزرگی از میراثِ فرهنگی و حتی بخشی از تاریخِ اسلامی را به-صورتِ یک-جا نفی و تخریب می‌کند. چنین رویکردی از نظرِ منتقدان، به-جای اصلاح و تکمیلِ روایتِ تاریخی، به انهدامِ اعتماد به همه‌ی منابع و مراجع می‌انجامد و میدان را برای روایت‌های صرفا هویتی و سیاسی باز می‌کند. در این میان، تاکیدِ او بر تقدیس یک-سویه‌ی برخی هویت‌ها و تحقیرِ نظام-مندِ عناصرِ هویتِ ایرانی، موجب شده نوشته‌هایش توسط گروه‌های (پان) به-عنوانِ پشتوانه‌ی نظری استفاده شود.
چون این-گونه برچسب‌ها انزجار-آور است؛ شما بخوانید افراد؛ ( فرصت-طلب و سوءاستفاده‌گر).
به‌طورِ کلی، منتقدانِ پورپیرار جمع-بندی‌شان این است که آثار او نه نقد علمیی تاریخ-نگاری‌ی موجود، بلکه ترکیبی از پیش-فرض‌های ایدئولوژیک، استفاده‌ی گزینشی از اسناد و ساده-سازی‌ی افراطی فرایندهای پیچیده‌ی تاریخی است.
نتیجه‌ی این روش، ایجادِ یک تصویرِ کاملا سیاه و توطئه-محور از تاریخِ ایران است، بدونِ آن‌که بدیلِ مستند و منسجمی ارائه شود که بتواند در سنجشِ علمی با روایت‌های موجود رقابت کند.
در انتها در یادداشتی دیگر اسامی‌ی منتقدان و منابع را ارسال می‌کنم.
َ
حماقت، مرزی نمی‌شناسد؛ هر بار که گمان می‌کنیم به نهایتِ آن رسیده‌ایم، رفتاری، تصمیمی یا سخنی تازه از راه می‌رسد و ثابت می‌کند که می‌توان بیش از این نیز عقل را کنار گذاشت. انسان، همان-قدر که توانایی‌‌ی فهم و والایی دارد، استعدادِ سقوط در ورطه‌ی نادانی را هم در خود حمل می‌کند؛ تفاوت تنها در این است که برخی جرئت و زحمتِ اندیشیدن را به خود می‌دهند و برخی ترجیح می‌دهند در آسایشِ بی‌فکری بمانند.
https://t.me/ha_2Ikigai
#ایران_باستان
#ناصر_پورپیرار
#جریان_باستان‌گرا
#حمیدرضا_رجبی
#تاریخ‌نگاری_ملی‌گرا_شرق‌شناسانه
@NewHasanMohaddesi
♦️وارونه-نگاری به-مثابه فتنه: نفاق در تاریخ-نگاری‌ی پورپیرار
✍حمیدرضا رجبی
۲۵ تیر ۱۴۰۵
در کانالِ تلگرامی‌ی دکتر محدثی با نقدی دربارهی تاریخ-نگاری‌ی پورپیرار مواجه شدم که او را متهم به تاریخ-نگاری‌ی واکنشی، توطئه-پردازی و سرهم‌بندی می‌کرد!
کنجکاو شدم دیدگاه‌های دیگر منتقدان را نیز بررسی کنم، به این امید که شاید تصویری معتدل‌تر و جامع‌تر از او و ارزیابی‌ی آثارش به-دست آورم.
بنابر-این نظراتِ متعددی را مرور و خلاصه‌ای از دیدگاه‌های آنان جمع-آوری کردم که در متن زیر به آنها اشاره می‌کنم.
پورپیرار در تاریخ-نگاری، به-جای حرکت در چارچوب روش-شناسی علمی، از ابتدا یک نتیجه ایدئولوژیک را مفروض می‌گیرد: این‌که 《تقریبا همه‌ی تاریخِ ایران، به-ویژه پیش از اسلام، جعلی و ساخته دست دیگران است.》 بر اساسِ این پیش-فرض، او شواهد را به-صورت گزینشی کنار هم می‌چیند و روایت‌هایی را می‌سازد که بیشتر رنگِ جدل و خطابه دارند تا پژوهشِ مستند.
منتقدانِ او می‌گویند در کارِ او خبری از فرایندِ طبیعی‌ی طرحِ پرسش، ساختنِ فرضیه، آزمونِ انتقادی شواهد و مقایسه‌ی منظمِ روایت‌ها نیست؛ بلکه نتیجه از پیش تعیین شده است و منابع، فقط در خدمتِ تاییدِ آن به-کار گرفته می‌شوند.
در حوزه‌ی سند-شناسی نیز نقدها جدی است. پورپیرار به-جای سنجشِ نظام-مند اعتبارِ بیرونی و درونی‌ی اسناد، آنها را بسته به نیاز روایی خود معتبر یا جعلی می‌خوانَد؛ یعنی همان سنخ سند در جایی حجت است و در جای دیگر بی‌اعتبار، بدونِ این‌که معیارِ روشنی ارائه شود.
در بحث‌های مربوط به متونِ دینی و تاریخی، او بدون استفاده از ابزارهای تخصصی مانند نقد سند، نقد متن، علوم حدیث و رجال، شخصیت‌ها و روایات را به-ساده‌گی ساخته و پرداخته می‌نامد و از این راه، وجودِ تاریخی‌ی برخی چهره‌ها یا دوره‌ها را انکار می‌کند. منتقدان تأکید می‌کنند که این شیوه، با اصول پذیرفته شده در ارزیابی‌ی منابعِ تاریخی و روایی فاصله دارد و به جای تحلیلِ شبکه‌ی اسناد، بر چند شاهدِ گزینشی تکیه می‌کند.
وجه دیگرِ نقد، ابطال-گرایی‌ی افراطی و سیاه-نمایی‌ی گسترده است.
پورپیرار نه فقط به نقدِ موضعی‌ی برخی روایت‌ها می‌پردازد، بلکه تقریبا کل سنتِ تاریخ-نگاری‌ی ایران، بخشِ بزرگی از میراثِ فرهنگی و حتی بخشی از تاریخِ اسلامی را به-صورتِ یک-جا نفی و تخریب می‌کند. چنین رویکردی از نظرِ منتقدان، به-جای اصلاح و تکمیلِ روایتِ تاریخی، به انهدامِ اعتماد به همه‌ی منابع و مراجع می‌انجامد و میدان را برای روایت‌های صرفا هویتی و سیاسی باز می‌کند. در این میان، تاکیدِ او بر تقدیس یک-سویه‌ی برخی هویت‌ها و تحقیرِ نظام-مندِ عناصرِ هویتِ ایرانی، موجب شده نوشته‌هایش توسط گروه‌های (پان) به-عنوانِ پشتوانه‌ی نظری استفاده شود.
چون این-گونه برچسب‌ها انزجار-آور است؛ شما بخوانید افراد؛ ( فرصت-طلب و سوءاستفاده‌گر).
به‌طورِ کلی، منتقدانِ پورپیرار جمع-بندی‌شان این است که آثار او نه نقد علمیی تاریخ-نگاری‌ی موجود، بلکه ترکیبی از پیش-فرض‌های ایدئولوژیک، استفاده‌ی گزینشی از اسناد و ساده-سازی‌ی افراطی فرایندهای پیچیده‌ی تاریخی است.
نتیجه‌ی این روش، ایجادِ یک تصویرِ کاملا سیاه و توطئه-محور از تاریخِ ایران است، بدونِ آن‌که بدیلِ مستند و منسجمی ارائه شود که بتواند در سنجشِ علمی با روایت‌های موجود رقابت کند.
در انتها در یادداشتی دیگر اسامی‌ی منتقدان و منابع را ارسال می‌کنم.
َ
حماقت، مرزی نمی‌شناسد؛ هر بار که گمان می‌کنیم به نهایتِ آن رسیده‌ایم، رفتاری، تصمیمی یا سخنی تازه از راه می‌رسد و ثابت می‌کند که می‌توان بیش از این نیز عقل را کنار گذاشت. انسان، همان-قدر که توانایی‌‌ی فهم و والایی دارد، استعدادِ سقوط در ورطه‌ی نادانی را هم در خود حمل می‌کند؛ تفاوت تنها در این است که برخی جرئت و زحمتِ اندیشیدن را به خود می‌دهند و برخی ترجیح می‌دهند در آسایشِ بی‌فکری بمانند.
https://t.me/ha_2Ikigai
#ایران_باستان
#ناصر_پورپیرار
#جریان_باستان‌گرا
#حمیدرضا_رجبی
#تاریخ‌نگاری_ملی‌گرا_شرق‌شناسانه
@NewHasanMohaddesi
❤7👎7
🔸🔸🔸بازخورد🔸🔸🔸
♦️وارونه-نگاری به-مثابه فتنه: نفاق در تاریخ-نگاری پورپیرار
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۵ تیر ۱۴۰۵
کتابِ آشتی با تاریخ: علیرضا افشاری، در اصل سه کار می‌کند: متنِ گفت‌وگو و ادعاهای پورپیرار (مثلا دربارهی جعل بودنِ تاریخِ ایران، هخامنشیان، زرتشت، و سکوت تمدنی) را کنار هم می‌گذارد.
این ادعاها را با قواعدِ تاریخ-پژوهی و منابع معتبر (متونِ تاریخی، باستان-شناسی، و پژوهش‌های جدید) می‌سنجد و نشان می‌دهد که بخشِ بزرگی از آنها با شواهدِ موجود ناسازگار یا بدونِ پشتوانه‌ی سندی است.
از خلالِ این نقدها، این ایده را پیش می‌کشد که نقدِ تاریخ-نگاری ممکن و لازم است، اما اگر روش-مند نباشد و بر پیش-فرض‌های ایدئولوژیک استوار شود، نتیجه‌اش تخریبِ بی‌پایه‌ی هویتِ تاریخی و بی‌اعتبار کردنِ کلِ منابع است، نه اصلاحِ علمیی روایتِ تاریخ.
کتابِ کوروش و بابل: اثر هوشنگِ صادقی، نقد مستند بر دیدگاه‌های پورپیرار دربارهی کوروش، بابل و هخامنشیان است و با تکیه بر منابعِ تاریخی و باستان-شناسی، خوانشِ او را نادرست و گزینشی نشان می‌دهد.
کتاب هزاره‌های - پرشکوه اثرِ داریوشِ احمدی (کیانی)، بازخوانی‌ی مستندِ تاریخ و فرهنگِ ایران است که در آن تصویری پرشکوه و مستند از گذشته‌ی ایران ارائه می‌شود و به-طورِ ضمنی، دیدگاه‌های انکار-گرانه‌ای مانندِ آرای پورپیرار دربارهی سکوت و جعلِ کاملِ تاریخ ایران را نقض می‌کند.
کتابِ ۱۲ قرن شکوه اثرِ مشترکِ امیرِ نعمتی لیمایی و داریوشِ احمدی، یک مجموعه نقد و بازخوانی‌ی تاریخی است که مستقیما در پاسخ به کتاب دوازده قرن سکوتِ ناصر پورپیرار نوشته شده و دوره‌های ایرانِ پیش از اسلام را با منابعِ تاریخی و باستان-شناسی بازسازی و ادعاهای او را رد می‌کند.
نقدِ ادعای ناصر پورپیرار دربارهی افسانه‌ی پوریم نشانی: در وب-سایت ایران-گلوبال منتشر شده است:
مقاله دربارهی ناصرالدین‌شاه و سفر اروپاعنوان: ناصر پورپیرار و ناصرالدین شاه قاجار: نقدی بر یک افسانه دهه هفتادی
نشانی: در پایگاهِ مقالات فارسی (مگیران) قابلِ دسترسی است؛ باید عنوان را همان-گونه که این-جا آمده جست‌وجو کنید تا صفحه‌ی مقاله برایتان باز شود.
فریدون فاطمی، مترجمِ فلسفه و تاریخ و آثاری را در حوزه‌های سیاست، اقتصاد و جامعه‌شناسی ترجمه كرده است.
دو سال سکوت عنوان مجموعه‌‌ی نوشتارهایی از فریدونِ فاطمی است که به نقد و بررسی‌ی دیدگاه‌های ناصرِ پورپیرار پرداخته است.
در دو سال سکوت بخشِ عمده‌ی تمرکز روی این است که نشان دهد بسیاری از ادعاهای پورپیرار دربارهی جعلی بودنِ بخش بزرگی از تاریخ ایران، با شواهدِ باستان-شناسی، متونِ تاریخی و پژوهش‌های دانشگاهی هم‌خوان نیست.
به همین چند نمونه اکتفا می‌کنم؛ همین‌ها برای افرادِ اهلِ اندیشه کافی است.
https://t.me/ha_2Ikigai
#ایران_باستان
#ناصر_پورپیرار
#جریان_باستان‌گرا
#حمیدرضا_رجبی
#تاریخ‌نگاری_ملی‌گرا_شرق‌شناسانه
@NewHasanMohaddesi
♦️وارونه-نگاری به-مثابه فتنه: نفاق در تاریخ-نگاری پورپیرار
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۵ تیر ۱۴۰۵
کتابِ آشتی با تاریخ: علیرضا افشاری، در اصل سه کار می‌کند: متنِ گفت‌وگو و ادعاهای پورپیرار (مثلا دربارهی جعل بودنِ تاریخِ ایران، هخامنشیان، زرتشت، و سکوت تمدنی) را کنار هم می‌گذارد.
این ادعاها را با قواعدِ تاریخ-پژوهی و منابع معتبر (متونِ تاریخی، باستان-شناسی، و پژوهش‌های جدید) می‌سنجد و نشان می‌دهد که بخشِ بزرگی از آنها با شواهدِ موجود ناسازگار یا بدونِ پشتوانه‌ی سندی است.
از خلالِ این نقدها، این ایده را پیش می‌کشد که نقدِ تاریخ-نگاری ممکن و لازم است، اما اگر روش-مند نباشد و بر پیش-فرض‌های ایدئولوژیک استوار شود، نتیجه‌اش تخریبِ بی‌پایه‌ی هویتِ تاریخی و بی‌اعتبار کردنِ کلِ منابع است، نه اصلاحِ علمیی روایتِ تاریخ.
کتابِ کوروش و بابل: اثر هوشنگِ صادقی، نقد مستند بر دیدگاه‌های پورپیرار دربارهی کوروش، بابل و هخامنشیان است و با تکیه بر منابعِ تاریخی و باستان-شناسی، خوانشِ او را نادرست و گزینشی نشان می‌دهد.
کتاب هزاره‌های - پرشکوه اثرِ داریوشِ احمدی (کیانی)، بازخوانی‌ی مستندِ تاریخ و فرهنگِ ایران است که در آن تصویری پرشکوه و مستند از گذشته‌ی ایران ارائه می‌شود و به-طورِ ضمنی، دیدگاه‌های انکار-گرانه‌ای مانندِ آرای پورپیرار دربارهی سکوت و جعلِ کاملِ تاریخ ایران را نقض می‌کند.
کتابِ ۱۲ قرن شکوه اثرِ مشترکِ امیرِ نعمتی لیمایی و داریوشِ احمدی، یک مجموعه نقد و بازخوانی‌ی تاریخی است که مستقیما در پاسخ به کتاب دوازده قرن سکوتِ ناصر پورپیرار نوشته شده و دوره‌های ایرانِ پیش از اسلام را با منابعِ تاریخی و باستان-شناسی بازسازی و ادعاهای او را رد می‌کند.
نقدِ ادعای ناصر پورپیرار دربارهی افسانه‌ی پوریم نشانی: در وب-سایت ایران-گلوبال منتشر شده است:
مقاله دربارهی ناصرالدین‌شاه و سفر اروپاعنوان: ناصر پورپیرار و ناصرالدین شاه قاجار: نقدی بر یک افسانه دهه هفتادی
نشانی: در پایگاهِ مقالات فارسی (مگیران) قابلِ دسترسی است؛ باید عنوان را همان-گونه که این-جا آمده جست‌وجو کنید تا صفحه‌ی مقاله برایتان باز شود.
فریدون فاطمی، مترجمِ فلسفه و تاریخ و آثاری را در حوزه‌های سیاست، اقتصاد و جامعه‌شناسی ترجمه كرده است.
دو سال سکوت عنوان مجموعه‌‌ی نوشتارهایی از فریدونِ فاطمی است که به نقد و بررسی‌ی دیدگاه‌های ناصرِ پورپیرار پرداخته است.
در دو سال سکوت بخشِ عمده‌ی تمرکز روی این است که نشان دهد بسیاری از ادعاهای پورپیرار دربارهی جعلی بودنِ بخش بزرگی از تاریخ ایران، با شواهدِ باستان-شناسی، متونِ تاریخی و پژوهش‌های دانشگاهی هم‌خوان نیست.
به همین چند نمونه اکتفا می‌کنم؛ همین‌ها برای افرادِ اهلِ اندیشه کافی است.
https://t.me/ha_2Ikigai
#ایران_باستان
#ناصر_پورپیرار
#جریان_باستان‌گرا
#حمیدرضا_رجبی
#تاریخ‌نگاری_ملی‌گرا_شرق‌شناسانه
@NewHasanMohaddesi
❤8👎1😍1
♦️محتوای برخی از گل‌نبشته‌های باروی تخت جمشید و هزینه‌ها و مصارف در سال‌های ۱۳ تا ۲۸ دوره‌ی حکومت داریوش اول
✍حسن محدثی
۲۵ تیر ۱۴۰۵
در حال مطالعه ...👇👇👇
#تاریخ_هخامنشی
#عبدالمجید_ارفعی
#گل‌نبشته‌های_باروی_تخت_جمشید
@NewHasanMohaddesi
✍حسن محدثی
۲۵ تیر ۱۴۰۵
در حال مطالعه ...👇👇👇
#تاریخ_هخامنشی
#عبدالمجید_ارفعی
#گل‌نبشته‌های_باروی_تخت_جمشید
@NewHasanMohaddesi
👍3❤2🤔2
♦️محتوای برخی از گل‌نبشته‌های باروی تخت جمشید و هزینه‌ها و مصارف در سال‌های ۱۳ تا ۲۸ دوره‌ی حکومت داریوش اول
✍️حسن محدثی
۲۵ تیر ۱۴۰۵
در حال مطالعه و یادداشت‌برداری از این اسناد درجه‌ی اول باقی‌مانده از زمان حکومت داریوش اول هستم.
گفتم شاید بد نباشد که برخی از صفحات را برای مخاطبان گرامی منتشر کنم. در این گل‌نبشته‌ها اغلب از توزیع و مصرف آرد و شراب و گوسفند و غله ذکر شده یا برخی از این‌ها به‌عنوان مواجب به کارگران داده شده اند.
این اقلام در برخی موارد برای هزینه‌کرد در معبد خدایان به کارگزاران دینی‌ی مربوطه تحویل داده شده اند. به‌عنوان مثال، چنان‌که در تصاویر می‌بینید، در یک مورد "۹ مریش شراب" برای خدایی به نام هومبن هزینه شده است و شخصی به نام کمپک آن شراب‌ها را دریافت کرده است. دکتر ارفعی به جای کاهن یا روحانی کلمه‌ی پریستار را به‌کار برده است که در متن یکی از این گل‌نبشته‌ها دیده می‌شود.
دادن مواجب و حقوق با کالا، از مرحله‌ی پایین نهاد اقتصاد در حکومت هخامنشیان صدر خبر می‌دهد؛ زیرا معنایش این است که هنوز فلزات مسکوک مورد استفاده نبوده است.
در یکی از گل‌نوشته‌ها با شراب، به "حسابرس رمه" مواجب داده شده است که نشانه‌ی وجود رمه‌داری است.
هم‌چنین، زنانی که پسر زاده اند، دو برابر زنانی که دختر زاده اند، شراب دریافت کرده اند. این نیز نشان از سلطه‌ی فرهنگ مردسالاری در این جامعه دارد.
توزیع و مصرف بذر و شراب و غله می‌تواند از وجود کشاورزی و باغ‌داری خبر دهد.
🔻پس‌نوشت: «تاریخ نخستین نوشته‌های استحکامات یا همان بارو که سی هزار عدد گزارش شده‌اند از آن سال هشتم داریوش بزرگ (۵۱۴ و ۵۱۳ پ.م.) و آخرین آنها آن سال بیست و هشتم داریوش بزرگ (۴۹۴ و ۴۹۳ پ.م.) هستند. در این اسناد همواره کالا، به‌عنوان حقوق پرداخت شده است. از سال سی‌ام داریوش بزرگ، (۴۹۲ و ۴۹۱ پ.م.) تا سال هفتم اردشیر اول (۴۵۸ و ۴۵۷ پ.م.) در گِل نبشته‌های خزانة تخت جمشید، همواره بخشی از حقوق کارگران، به صورت نقره پرداخت شده است» (ارفعی، ۱۳۸۷: ۳۳).
#تاریخ_هخامنشی
#عبدالمجید_ارفعی
#گل‌نبشته‌های_باروی_تخت_جمشید
@NewHasanMohaddesi
✍️حسن محدثی
۲۵ تیر ۱۴۰۵
در حال مطالعه و یادداشت‌برداری از این اسناد درجه‌ی اول باقی‌مانده از زمان حکومت داریوش اول هستم.
گفتم شاید بد نباشد که برخی از صفحات را برای مخاطبان گرامی منتشر کنم. در این گل‌نبشته‌ها اغلب از توزیع و مصرف آرد و شراب و گوسفند و غله ذکر شده یا برخی از این‌ها به‌عنوان مواجب به کارگران داده شده اند.
این اقلام در برخی موارد برای هزینه‌کرد در معبد خدایان به کارگزاران دینی‌ی مربوطه تحویل داده شده اند. به‌عنوان مثال، چنان‌که در تصاویر می‌بینید، در یک مورد "۹ مریش شراب" برای خدایی به نام هومبن هزینه شده است و شخصی به نام کمپک آن شراب‌ها را دریافت کرده است. دکتر ارفعی به جای کاهن یا روحانی کلمه‌ی پریستار را به‌کار برده است که در متن یکی از این گل‌نبشته‌ها دیده می‌شود.
دادن مواجب و حقوق با کالا، از مرحله‌ی پایین نهاد اقتصاد در حکومت هخامنشیان صدر خبر می‌دهد؛ زیرا معنایش این است که هنوز فلزات مسکوک مورد استفاده نبوده است.
در یکی از گل‌نوشته‌ها با شراب، به "حسابرس رمه" مواجب داده شده است که نشانه‌ی وجود رمه‌داری است.
هم‌چنین، زنانی که پسر زاده اند، دو برابر زنانی که دختر زاده اند، شراب دریافت کرده اند. این نیز نشان از سلطه‌ی فرهنگ مردسالاری در این جامعه دارد.
توزیع و مصرف بذر و شراب و غله می‌تواند از وجود کشاورزی و باغ‌داری خبر دهد.
🔻پس‌نوشت: «تاریخ نخستین نوشته‌های استحکامات یا همان بارو که سی هزار عدد گزارش شده‌اند از آن سال هشتم داریوش بزرگ (۵۱۴ و ۵۱۳ پ.م.) و آخرین آنها آن سال بیست و هشتم داریوش بزرگ (۴۹۴ و ۴۹۳ پ.م.) هستند. در این اسناد همواره کالا، به‌عنوان حقوق پرداخت شده است. از سال سی‌ام داریوش بزرگ، (۴۹۲ و ۴۹۱ پ.م.) تا سال هفتم اردشیر اول (۴۵۸ و ۴۵۷ پ.م.) در گِل نبشته‌های خزانة تخت جمشید، همواره بخشی از حقوق کارگران، به صورت نقره پرداخت شده است» (ارفعی، ۱۳۸۷: ۳۳).
#تاریخ_هخامنشی
#عبدالمجید_ارفعی
#گل‌نبشته‌های_باروی_تخت_جمشید
@NewHasanMohaddesi
👍9👎2🤔2🤣2❤1👌1
♦️تاریخ جامعه‌شناختی / جامعه‌شناسی‌ی تاریخی
historical sociology / sociological history
✍دکتر عیسی عبدی
متخصص و محقق رشته‌ی تاریخ
۲۶ تیر ۱۴۰۵
👇👇👇
#عیسی_عبدی
#تاریخ_جامعه‌شناختی
#جامعه‌شناسی_تاریخی
@NewHasanMohaddesi
historical sociology / sociological history
✍دکتر عیسی عبدی
متخصص و محقق رشته‌ی تاریخ
۲۶ تیر ۱۴۰۵
👇👇👇
#عیسی_عبدی
#تاریخ_جامعه‌شناختی
#جامعه‌شناسی_تاریخی
@NewHasanMohaddesi
👌1
🔸🔸🔸بازخورد🔸🔸🔸
♦️تاریخ جامعه شناختی / جامعه شناسی تاریخی
Sociological history vs Historical sociology
✍دکتر عیسی عبدی
متخصص و محقق تاریخ
سلام بر شما
به فایل صوتی حضرتعالی گوش کرده بودم، اشاره ای که به sociological history در ابتدای بحث داشتید ، بنده را به کنجکاوی وادشت تا چیزی از این مقایسه از حضرتعالی بیاموزیم. به نظرم منظور حضرتعالی جامعه شناسی تاریخیhistorical sociology است نه تاریخ جامعه شناختی.
به نظر می رسد "تاریخ جامعه شناختی" بر سر زبانها نیست(شاید هم به کار رود ولی محدود). اما این چیزی را در کتاب شما تغییر نمی دهد.
با توجه به معرفی ی که از کتاب در حال تکمیل خود داشتید ، فکر کنم تاریخ جامعه شناختی را به جای جامعه شناسی تاریخی به کار بردید.
در جامعه شناسی تاریخی ،تحقیق با طرح مفهوم شروع می شود و شما هم با مفاهیم چندخداپرستی و رواداری دینی شروع کردید.
اگر هم یک واکاوی مختصر انجام شود در عوض دو مورد یعنی "تاریخ اجتماعی" و "جامعه شناسی تاریخی" رواج دارند و مرسوم هستند.
تاریخ اجتماعی بیشتر به این می‌اندیشد که گذشته چگونه زیسته شده است؛ یعنی به تجربه تاریخی انسان‌ها توجه دارد.
جامعه شناسی تاریخی بیشتر دنبال کشف الگو و سازوکار های اجتماعی گذشته و تبیین آنهاست؛ یعنی به دنبال الگوهای عام‌تر تغییر اجتماعی است.
به همین دلیل، برخی مورخان معتقدند که تاریخ اجتماعی عمدتاً توصیفی و تفسیری است، در حالی که جامعه‌شناسی تاریخی تبیینی و نظریه محور است البته این تعریف و مقایسه، مطلق نیست و همپوشانی
هایی بین آنها هم وجود دارد.
در تاریخ اجتماعی که گرایشی از تاریخ است با پرسش تاریخی شروع و معمولا دنبال شواهد برای پاسخ به آن پرسش هستند ( هرچند در تاریخ بازسازی نداریم چون دسترسی به گذشته ممکن نیست و مشاهدات مورخ با واسطه اسناد انجام می گیرد ...) مثلا" امانویل لو روی" مورخ فرانسوی در کتاب مونتایو ، زندگی روزمره یک روستای قرون وسطی از طریق اسناد تفتیش عقاید؛ توصیف می کند که نمونه‌ای کلاسیک از تاریخ اجتماعی و تاریخ خرد است. او دنبال الگو و نظریه نیست بلکه دنبال پاسخ به این پرسش است که مردم چگونه دین را تجربه می کردند.
در مقابل در جامعه شناسی تاریخی با یک نظریه و پرسش جامعه شناختی شروع و از شواهد تاریخی برای تبیین آن بهره گرفته می شود. این رشته بین رشته ای و گرایشی از جامعه شناسی است. نمونه آن چارلز تیلی است که در کتابش coercion,capital and European states شکل گیری دولت های اروپایی را با نظریه جنگ، سرمایه و بسبج اجتماعی تبیین می کند و دنبال الگو و نظریه است.
به نظر ، کتاب شما هم دنبال کشف الگو و نظریه است.( جامعه شناسی دین).
این یاداشت برای تبادل نظر بود و هم آموزنده برای خودم که باعث شد به این موضوع و تمایز دو رشته کمی بیشتر متمرکز شده و بیاموزیم.
#عیسی_عبدی
#تاریخ_جامعه‌شناختی
#جامعه‌شناسی_تاریخی
@NewHasanMohaddesi
♦️تاریخ جامعه شناختی / جامعه شناسی تاریخی
Sociological history vs Historical sociology
✍دکتر عیسی عبدی
متخصص و محقق تاریخ
سلام بر شما
به فایل صوتی حضرتعالی گوش کرده بودم، اشاره ای که به sociological history در ابتدای بحث داشتید ، بنده را به کنجکاوی وادشت تا چیزی از این مقایسه از حضرتعالی بیاموزیم. به نظرم منظور حضرتعالی جامعه شناسی تاریخیhistorical sociology است نه تاریخ جامعه شناختی.
به نظر می رسد "تاریخ جامعه شناختی" بر سر زبانها نیست(شاید هم به کار رود ولی محدود). اما این چیزی را در کتاب شما تغییر نمی دهد.
با توجه به معرفی ی که از کتاب در حال تکمیل خود داشتید ، فکر کنم تاریخ جامعه شناختی را به جای جامعه شناسی تاریخی به کار بردید.
در جامعه شناسی تاریخی ،تحقیق با طرح مفهوم شروع می شود و شما هم با مفاهیم چندخداپرستی و رواداری دینی شروع کردید.
اگر هم یک واکاوی مختصر انجام شود در عوض دو مورد یعنی "تاریخ اجتماعی" و "جامعه شناسی تاریخی" رواج دارند و مرسوم هستند.
تاریخ اجتماعی بیشتر به این می‌اندیشد که گذشته چگونه زیسته شده است؛ یعنی به تجربه تاریخی انسان‌ها توجه دارد.
جامعه شناسی تاریخی بیشتر دنبال کشف الگو و سازوکار های اجتماعی گذشته و تبیین آنهاست؛ یعنی به دنبال الگوهای عام‌تر تغییر اجتماعی است.
به همین دلیل، برخی مورخان معتقدند که تاریخ اجتماعی عمدتاً توصیفی و تفسیری است، در حالی که جامعه‌شناسی تاریخی تبیینی و نظریه محور است البته این تعریف و مقایسه، مطلق نیست و همپوشانی
هایی بین آنها هم وجود دارد.
در تاریخ اجتماعی که گرایشی از تاریخ است با پرسش تاریخی شروع و معمولا دنبال شواهد برای پاسخ به آن پرسش هستند ( هرچند در تاریخ بازسازی نداریم چون دسترسی به گذشته ممکن نیست و مشاهدات مورخ با واسطه اسناد انجام می گیرد ...) مثلا" امانویل لو روی" مورخ فرانسوی در کتاب مونتایو ، زندگی روزمره یک روستای قرون وسطی از طریق اسناد تفتیش عقاید؛ توصیف می کند که نمونه‌ای کلاسیک از تاریخ اجتماعی و تاریخ خرد است. او دنبال الگو و نظریه نیست بلکه دنبال پاسخ به این پرسش است که مردم چگونه دین را تجربه می کردند.
در مقابل در جامعه شناسی تاریخی با یک نظریه و پرسش جامعه شناختی شروع و از شواهد تاریخی برای تبیین آن بهره گرفته می شود. این رشته بین رشته ای و گرایشی از جامعه شناسی است. نمونه آن چارلز تیلی است که در کتابش coercion,capital and European states شکل گیری دولت های اروپایی را با نظریه جنگ، سرمایه و بسبج اجتماعی تبیین می کند و دنبال الگو و نظریه است.
به نظر ، کتاب شما هم دنبال کشف الگو و نظریه است.( جامعه شناسی دین).
این یاداشت برای تبادل نظر بود و هم آموزنده برای خودم که باعث شد به این موضوع و تمایز دو رشته کمی بیشتر متمرکز شده و بیاموزیم.
#عیسی_عبدی
#تاریخ_جامعه‌شناختی
#جامعه‌شناسی_تاریخی
@NewHasanMohaddesi
❤3👌1
♦️پیام محقّق ارج‌مند دکتر عبدالنبی قیم
۲۶ تیر ۱۴۰۵
سلام آقای دکتر
پژوهش دربارۀ کورش و ارائه تاریخی به دور از تعصب دربارۀ آن دوره بسیار ضروری است. کار ارزشمندی را آغاز کردید و مطمئن هستم، نتیجۀ کار هم ارزشمند است.
کاش پست هایی که دربارۀ گل نبشته ها گذاشتید، زبان و خط آن ها را هم می نوشتید. برداشت من این است که به زبان عیلامی بوده اند.
مورد دوم این است که کاش منابع عربی را هم استفاده می کردید. شاید در آن ها موارد مفیدی باشد که پژوهش شما را غنا ببخشد. مثلا من امروز که یادداشت های خود را نگاه می کردم، به طور خیلی تصادفی ملاحظه کردم که کتاب یا مقاله ای هست از آقای حسن عبید عیسی تحت عنوان« التآمر الیهودی علی بلاد الرافدین»، البته من آن را نخوانده ام و نمی توانم در خصوص صحت و سقم و اعتبار آن اظهارنظر کنم.
موفق باشید
🔸محدثی: سلام و عرض ادب آقای دکتر قیّم عزیز! قدردان لطف و محبت شما هستم! زبان گل‌نبشته‌های باروی تخت جمشید همان‌طور که به‌درستی گفتید، عیلامی است. من خیلی متأسف ام که عربی نمی‌دانم! قطعاً این ضعف بزرگی برای من است که نمی‌توانم از منابع عربی بهره ببرم.
#تاریخ_هخامنشی
#عبدالنبی_قیم
#گل‌نبشته‌های_باروی_تخت_جمشید
@NewHasanMohaddesi
۲۶ تیر ۱۴۰۵
سلام آقای دکتر
پژوهش دربارۀ کورش و ارائه تاریخی به دور از تعصب دربارۀ آن دوره بسیار ضروری است. کار ارزشمندی را آغاز کردید و مطمئن هستم، نتیجۀ کار هم ارزشمند است.
کاش پست هایی که دربارۀ گل نبشته ها گذاشتید، زبان و خط آن ها را هم می نوشتید. برداشت من این است که به زبان عیلامی بوده اند.
مورد دوم این است که کاش منابع عربی را هم استفاده می کردید. شاید در آن ها موارد مفیدی باشد که پژوهش شما را غنا ببخشد. مثلا من امروز که یادداشت های خود را نگاه می کردم، به طور خیلی تصادفی ملاحظه کردم که کتاب یا مقاله ای هست از آقای حسن عبید عیسی تحت عنوان« التآمر الیهودی علی بلاد الرافدین»، البته من آن را نخوانده ام و نمی توانم در خصوص صحت و سقم و اعتبار آن اظهارنظر کنم.
موفق باشید
🔸محدثی: سلام و عرض ادب آقای دکتر قیّم عزیز! قدردان لطف و محبت شما هستم! زبان گل‌نبشته‌های باروی تخت جمشید همان‌طور که به‌درستی گفتید، عیلامی است. من خیلی متأسف ام که عربی نمی‌دانم! قطعاً این ضعف بزرگی برای من است که نمی‌توانم از منابع عربی بهره ببرم.
#تاریخ_هخامنشی
#عبدالنبی_قیم
#گل‌نبشته‌های_باروی_تخت_جمشید
@NewHasanMohaddesi
❤8🤔4👍1😍1