آیا حقیقت، همان چیزی‌ست که می‌بینیم؟

نئو با انتخاب قرص قرمز از زنجیرها رها شد و از غار بیرون آمد؛
درست همان مسیری که افلاطون بیش از دو هزار سال پیش ترسیم کرده بود.
سایه‌ها روی دیوار، خورشیدِ حقیقت، و بازگشتی که آسان نیست…

در این نشست، فیلم «ماتریکس» را از دریچه‌ی غار افلاطون بازخوانی می‌کنیم و می‌پرسیم: اگر روزی حقیقت را دیدیم، آیا تاب مواجه شدن با آن را داریم؟

🎬 تحلیل فلسفی فیلم ماتریکس
🕳 نگاهی از دریچه‌ی غار افلاطون
🎙 با ارائه‌ی دکتر محسن محمودی | استاد فلسفه
🗓 سه‌شنبه ۳۰ تیرماه ۱۴۰۵
⏰ ساعت ۱۷:۰۰
📍 حضوری و آنلاین | ورود رایگان
⚠️ ظرفیت حضوری محدود است.
برای ثبت‌نام، به تلگرام و اینستاگرام آکادمی پیام بدهید.
—
@toAkademi

❗️اولویت ثبت‌نام با اعضای آکادمی است
آدرس: تهران، خیابان دولت، نبش یارمحمدی، پلاک ۶۸، واحد ۱۷



#ماتریکس #فلسفه #افلاطون #غار_افلاطون #حقیقت #سینما_و_فلسفه #نشست_فلسفی

🔸🔸🔸بزرگ‌داشت🔸🔸🔸

♦️در نکوداشت دوست

✍مجید یونسیان
۲۹ تیر ۱۴۰۵

هیچ چیز به اندازه سخن گفتن در باره فقدان نامنتظره یک دوست سخت ودشوار نیست.
دکتر اسماعیل خلیلی، انسانی نیک سرشت ودوستی سرشار از ادب ومتانت بود که تمام سرمایه عمر ش با تاروپودی از عشق به دانش وپژوهش در هم آمیخته بود.

هر رنجی برایش  قابل پذیرش بود به شرط آنکه  نقطه ای تاریک را روشن کند وگامی نپیموده را بپیماید.

در نکو داشت این دوست دانشمند هم می توان از سجایای اخلاقی وشخصی او سخن گفت وهم از آنچه باقی گذاشته است.

این دو را البته دوستان گرمابه وگلستان،خانواده وهمکاران در آیین نکوداشت او در جمع اهالی علم واساتید علوم اجتماعی خواهند گفت اما آنچه بیش از همه  قابل اعتناست فروتنی واخلاق جستجو گر دکتر خلیلی برای دانستن وتاکیدی است که همیشه داشت، که ، چگونه واز چه راهی می توان براین همه عقب ماندگی شناختی وعلمی فائق امد وچقدر زمان کم است برای دانستن وچقدر موضوعات حل نشده داریم.
استاد خلیلی تاکید زیادی بر امر اجتماعی ومساله اجتماعی داشت اینکه جامعه شناسی ما را بسیار آلوده به سیاست می دانست و فهم تحولات  ورویدادهای اجتماعی را متاثر از سیاست تلقی می کرد وچقدر دلش می خواست روزی را شاهد باشد که امر اجتماعی در فهم تحولات جامعه پایه واساس پژوهش ها ومباحثات علمی قرار گیرد.

روحش شاد و
یادش گرامی باد

#اسماعیل_خلیلی
#مجید_یونسیان
@NewHasanMohaddesi

♦️خطای دکتر علی‌ی شریعتی و کنش ضد اخلاقی‌ی دکتر موسی غنی‌نژاد

✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۳۰ تیر ۱۴۰۵

👇👇👇
#علی_شریعتی
#پروفسور_شاندل
#موسی_غنی‌نژاد

@NewHasanMohaddesi

♦️خطای دکتر علی‌ی شریعتی و کنش ضد اخلاقی‌ی دکتر موسی غنی‌نژاد

✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۳۰ تیر ۱۴۰۵

از نظر من کار دکتر علی‌ی شریعتی در ساختن یک شخصیت جعلی به نام پروفسور شاندل و ارجاع دادن به او و نسبت دادن کتاب‌هایی به او در حوزه‌ی کار فکری خطا بوده است و باید مورد نقد قرار گیرد.

اگر علی‌ی شریعتی در حوزه‌ی داستان و ادبیات داستانی چنین کاری می‌کرد، نه تنها کار خطایی نکرده بود، بل‌که حتا کار اش قابل تحسین بود. اما در حوزه‌ی اندیشه‌پردازی‌ی غیرداستانی، ارجاعات باید دقیق و صحیح باشند.

کسی حق ندارد در حوزه‌ای که مدعی است در حال ارایه‌ی اندیشه‌ای معین است، ارجاعات جعلی بدهد. از نظر اخلاق و قواعد پژوهش و نگارش این اقدام، غیر قابل قبول است. فقط تصور کنید من یا شما در نوشته‌های‌مان به افرادی جعلی ارجاع بدهیم. این کار چه بر سر مخاطبان‌مان خواهد آورد؟ و چه‌گونه از آنان انرژی و وقت خواهد گرفت؟ و سرانجام، بعد معلوم شدن جعلی بودن ارجاع، چه‌قدر بی‌اعتمادی ایجاد خواهد کرد؟

من خود ام بارها دنبال این بودم که پروفسور شاندل را در جست‌وجوهای مطالعاتی ام پیدا کنم و از افکار و اندیشه‌هایش سر در بیاورم؛ اما هر چه گشتم، به جایی نرسیدم.

از اشتباه شریعتی بزرگ‌تر، خطای دکتر سیدجواد طباطبایی است که بنا به نظر برخی، دو یا سه مقاله در تجلیل و ستایش از کارهای خود با نامی غیر از نام خود نوشته است. او نیز قواعد مربوط به استفاده از نام مستعار را رعایت نکرده است. هرگز قابل قبول نیست که از نام مستعار برای تجلیل و ستایش خودمان بهره بگیریم. اما برای دکتر غنی‌نژاد مطلوب نیست که به مورد دکتر طباطبایی بپردازد.

خطای بزرگ دکتر غنی‌نژاد این است که به جای نقد شریعتی و بیان دلایل خطا بودن کار او، به او توهین می‌کند و خصومت خود را بروز می‌دهد و برای شریعتی پرونده‌سازی‌ی اخلاقی می‌کند. این عمل او کنشی به‌شدت ضد اخلاقی و ضد انسانی است.



#اخلاق_نگارش
#علی_شریعتی
#خصومت‌ورزی
#موسی_غنی‌نژاد
#پروفسور_شاندل
#سیدجواد_طباطبایی
#پرونده‌سازی_اخلاقی

@NewHasanMohaddesi

♦️دکتر علی شریعتی و نقض قواعد اخلاقی‌ی نگارش و پژوهش: پاسخ هوش مصنوعی /۱

✍به کوشش عیسی پیله‌ور
۳۰ تیر ۱۴۰۵

.
سئوال دوم از هوش مصنوعی بعد این سئوال:

کار شریعتی در آن نوع ارجاعها به شاندل را چگونه و بر مبنای کدام اصول و کدهای اخلاقی می‌توان نقد کرد؟ مثلا شریعتی بعنوان سخنران،  یا بعنوان استاد دانشگاه، یا بعنوان نویسنده، یا بعنوان روشنفکر، و نقشهای مشابه.

Qwen-3.7-plus:
نقد اخلاقی ارجاع علی شریعتی به شخصیت خیالی «پروفسور شاندل» نیازمند بررسی این عمل از منظر «اخلاق حرفه‌ای» و کدهای رفتاری حاکم بر نقش‌های مختلف اجتماعی اوست. اگرچه این کار از منظر «تکنیک ادبی» یا «استعاره» قابل تحلیل است، اما از منظر کدهای اخلاقی رایج در حوزه‌های علمی، آموزشی و روشنفکری، با چالش‌های جدی و بنیادین مواجه می‌شود.

در ادامه، این عمل بر اساس نقش‌های مختلف شریعتی و اصول اخلاقی متناظر با آن‌ها نقد می‌شود:

### ۱. شریعتی به عنوان استاد دانشگاه (اخلاق پژوهش و آموزش)
* اصل نقض‌شده: صداقت علمی (Academic Integrity) و پرهیز از ساختگی‌سازی (Fabrication).
* نقد: در اخلاق آکادمیک، ارجاع به منابع باید دقیق، واقعی و قابل راستی‌آزمایی باشد. خلق یک نویسنده خیالی با ذکر نام کتاب، سال انتشار و جزئیات کتابشناختی، مصداق بارز «ساختگی‌سازی داده‌ها» (Fabrication) است. دانشجو یا پژوهشگر حق دارد بداند منبع یک ادعا چیست تا بتواند آن را مطالعه و نقد کند. وقتی استاد منبعی را جعل می‌کند، زنجیره اعتماد علمی را می‌شکند و دانشجو را به دنبال سرابی می‌فرستد که در هیچ آرشیوی وجود ندارد. این عمل، حتی اگر با نیت آموزشی باشد، اصل «شفافیت روش‌شناختی» را نقض می‌کند.

### ۲. شریعتی به عنوان سخنران (اخلاق سخنوری و ارتباط جمعی)
* اصل نقض‌شده: قرارداد نانوشته اعتماد (Implicit Contract of Trust) و اصل کانت (عدم استفاده از مخاطب به عنوان ابزار).
* نقد: در اخلاق سخنوری (Rhetorical Ethics)، سخنران با مخاطب خود یک قرارداد نانوشته مبتنی بر صداقت دارد. مخاطب فرض را بر این می‌گذارد که گوینده در حال ارائه حقایق یا باورهای صادقانه خود است، نه اجرای یک نمایش فریبکارانه. از منظر اخلاق وظیفه‌گرای کانت، فریب دادن مخاطب (حتی برای یک هدف والا مانند بیداری فکری)، به معنای استفاده از عقل و اختیار مخاطب به عنوان «ابزاری» برای رسیدن به هدف است، نه احترام به او به عنوان یک «غایت فی‌نفسه». این کار حق مخاطب برای تصمیم‌گیری آگاهانه بر اساس اطلاعات واقعی را سلب می‌کند.

### ۳. شریعتی به عنوان نویسنده (اخلاق نگارش غیرداستانی)
* اصل نقض‌شده: تمایز ژانری (Genre Boundaries) و امانت‌داری در نگارش مستند.
* نقد: در ادبیات داستانی (رمان، تمثیل)، خلق شخصیت خیالی کاملاً مجاز و اخلاقی است. اما آثار شریعتی (مانند کتاب «کویر» یا مجموعه‌های سخنرانی) در ژانر «جستارهای فلسفی-اجتماعی»، «نقد دینی» یا «غیرداستانی» (Non-fiction) طبقه‌بندی می‌شوند. کد اخلاقی نویسندگان غیرداستانی الزام می‌کند که مرز بین واقعیت و تخیل برای خواننده روشن باشد. وقتی نویسنده در یک متن غیرداستانی، منبعی را جعل می‌کند تا به استدلال خود وزن ببخشد، مرتکب «فریب ادبی» شده است. اگر شریعتی در مقدمه آثارش قید می‌کرد که «شاندل یک شخصیت تمثیلی است»، این نقد وارد نبود؛ اما ابهام عمدی، نقض امانت در برابر خواننده است.

### ۴. شریعتی به عنوان روشنفکر (اخلاق روشنفکری و مسئولیت اجتماعی)
* اصل نقض‌شده: ترویج تفکر انتقادی و پرهیز از پرورش «پیروی کورکورانه».
* نقد: روشنفکر بر اساس تعاریف کلاسیک (از گرامشی تا ادوارد سعید)، مسئولیت دارد که جامعه را به پرسشگری، راستی‌آزمایی و تفکر انتقادی دعوت کند. وقتی یک روشنفکر برای متقاعد کردن مخاطب به «اعتبار ساختگی» متوسل می‌شود (مثلاً با این پیش‌فرض که مخاطب حرف یک «فرانسوی یا شرق‌شناس» را راحت‌تر از حرف یک ایرانی می‌پذیرد)، در واقع دارد به جای تقویت عقلانیت مخاطب، از «میل به تقلید» یا «غرب‌زدگی» او سوءاستفاده می‌کند. این روش در درازمدت می‌تواند به جای پرورش جامعه‌ای انتقادی، به ترویج «تقدس‌گرایی کور» یا «توطئه‌پنداری» دامن بزند، زیرا مخاطب عادت می‌کند که حقیقت را بدون راستی‌آزمایی بپذیرد.

### دیدگاه‌های تعدیل‌کننده (پاسخ‌های احتمالی به نفع شریعتی)
برای ارائه یک نقد منصفانه، باید چارچوب‌های اخلاقی جایگزینی را نیز در نظر گرفت که ممکن است برای توجیه این عمل به کار روند:

1. اخلاق موقعیتی (Situation Ethics) و سانسور: در شرایط خفقان سیاسی و سانسور شدید (دوران پهلوی)، روشنفکران گاهی برای عبور از سد سانسور یا بیان حقایق ممنوعه، به استعاره، تلمیح و خلق شخصیت‌های پوششی متوسل می‌شدند. در این چارچوب، «فریب» به عنوان «شر کمتر» (Lesser Evil) برای حفظ جریان آگاهی‌بخشی توجیه می‌شود.
👇


#اخلاق_نگارش
#علی_شریعتی
#پروفسور_شاندل

@NewHasanMohaddesi

👆
♦️دکتر علی شریعتی و نقض قواعد اخلاقی‌ی نگارش و پژوهش: پاسخ هوش مصنوعی /۲

✍به کوشش عیسی پیله‌ور
۳۰ تیر ۱۴۰۵

2. سنت «پرسونا» در فلسفه: در تاریخ فلسفه، استفاده از شخصیت‌های مستعار سابقه دارد (مانند «زارتوشترا» در آثار نیچه یا نام‌های مستعار متعدد سورن کی‌یرکگور). هدف این متفکران این بود که ایده‌ها را از قید و بند هویت شخصی نویسنده رها کنند.

تفاوت اصلی اینجاست که در متون فلسفی کلاسیک، ماهیت تمثیلی یا ادبی متن معمولاً برای خواننده حرفه‌ای آشکار است، اما در مورد شاندل، جزئیات ساختگی (مثل تاریخ تولد و وفات) عمداً برای ایجاد توهم واقعیت طراحی شده بودند.

3. شوک تربیتی: شریعتی ممکن است این کار را نوعی «شوک تربیتی» می‌دانست تا مخاطب را که عادت به پذیرش کورکورانه منابع خارجی دارد، به چالش بکشد (هرچند خود این استدلال نیز پارادوکسیکال است، زیرا برای نقد تقلید، خود از ابزار فریب استفاده کرده است).

### جمع‌بندی نهایی
از منظر کدهای اخلاقی مدرن، عمل شریعتی در معرفی «شاندل» به عنوان یک شخصیت واقعی، نقض آشکار اصول صداقت علمی، شفافیت در نگارش غیرداستانی و احترام به عقلانیت مخاطب محسوب می‌شود.

حتی اگر «نیت» او آگاهی‌بخشی، دور زدن سانسور یا ایجاد یک شوک فکری بوده باشد، در اخلاق حرفه‌ای، «هدف» نمی‌تواند به طور مطلق «وسیله» (فریب) را توجیه کند. این روش اگرچه ممکن است در کوتاه‌مدت تأثیر کلام را افزایش داده باشد، اما در بلندمدت به اعتبار علمی آثار او لطمه زده و این پرسش اخلاقی را باقی گذاشته است که آیا آگاهی که از طریق فریب به مخاطب داده شود، واقعاً آگاهی است یا نوعی شست‌وشوی فکری ظریف؟

#اخلاق_نگارش
#علی_شریعتی
#خصومت‌ورزی
#موسی_غنی‌نژاد
#پروفسور_شاندل
#سیدجواد_طباطبایی
#پرونده‌سازی_اخلاقی

@NewHasanMohaddesi

♦️داوری در باره‌ی جعل شخصیت شاندل: پاسخ هوش مصنوعی

✍به‌کوشش آقای مهندس از ارومیه
۳۰ تیر ۱۴۰۵

این مسئله‌ای است که در مرز میان «ادبیات/هنر» و «معرفت‌شناسی/علم» قرار دارد. برای پاسخ به این پرسش که آیا عمل دکتر علی شریعتی اخلاقی بوده یا نه، نباید از یک زاویه واحد (یا صرفاً اخلاق یا صرفاً قواعد نگارش) به آن نگریست. ما باید این عمل را در سه لایه‌ی مختلف کالبدشکافی کنیم: لایه‌ی معرفت‌شناختی (Epistemological)، لایه‌ی اخلاقِ حرفه‌ای (Professional Ethics) و لایه‌ی هنری/استعاری (Literary/Metaphorical).

در اینجا تحلیل من از این کنش آورده شده است:

### ۱. لایه‌ی معرفت‌شناختی و پژوهشی (چرا این کار غیرقابل دفاع است؟)

در حوزه‌ی «اندیشه‌پردازی» و «علوم انسانی»، حقیقت (Truth) و قابلیتِ ارجاع (Referentiality) ستون‌های اصلی هستند.

*   نقض اصلِ امانت‌داری در ارجاع: وقتی نویسنده‌ای ادعا می‌کند که در حال ارائه‌ی یک نظریه یا تحلیل علمی است، مخاطب با این پیش‌فرض وارد متن می‌شود که «منابع» ذکر شده، موجودیت‌هایی هستند که می‌توان آن‌ها را در جهانِ واقع یافت، نقد کرد یا از آن‌ها شهادت گرفت.

*   فریبِ معرفتی (Epistemic Deception): وقتی دکتر شریعتی ادعا می‌کند «شاندل» یک شخصیت واقعی است، او در واقع در حال «ساختنِ یک حقیقتِ مصنوعی» است. در علم، اگر شما از یک شخصیت خیالی به عنوان یک مرجعِ واقعی استفاده کنید، زنجیره‌ی استناد (Citation Chain) را قطع کرده و «ساختارِ حقیقت» را تخریب می‌کنید. این کار باعث می‌شود که دیگر نتوان میان «واقعیت» و «تخیل» تمایز قائل شد، که این خود ویروسِ بزرگِ «پسا-حقیقت» (Post-truth) است.

*   نتیجه در این لایه: از منظر قواعد پژوهش و استانداردهای آکادمیک، این عمل غیرقابل دفاع است؛ زیرا بنیادِ «اعتمادِ علمی» را هدف قرار می‌دهد.

### ۲. لایه‌ی اخلاقِ حرفه‌ای (چرا این کار غیرقابل دفاع است؟)

اخلاق در پژوهش، تنها به معنای «نترسیدن از دروغ گفتن» نیست، بلکه به معنای «مسئولیت‌پذیری در برابر مخاطب» است.

*   سوءاستفاده از اعتماد مخاطب: مخاطب زمانی به یک اندیشه‌پرداز اعتماد می‌کند که فرض می‌کند او در حالِ هدایت او به سوی حقیقت است. استفاده از یک هویت جعلی برای تأیید یک ادعا، نوعی «دست‌کاری در ادراکِ مخاطب» (Manipulation) است.

*   تفاوت با نام مستعار: پرسش آقای مهربانی درباره‌ی شاعران بسیار دقیق است، اما یک تفاوت بنیادین (Categorical Difference) وجود دارد:
    *   شاعر/هنرمند: از نام مستعار برای «خودِ» (Self) خود استفاده می‌کند تا هویتش را پنهان کند، اما ادعا نمی‌کند که شخصیت‌های داستانش یا مفاهیم شاعرانه‌اش، مدارکِ تاریخیِ واقعی هستند.

    *   اندیشه‌پرداز: از نام مستعار برای «دیگریِ» (Other) جعلی استفاده می‌کند تا اعتبارِ (Authority) یک موجودیتِ دیگر را به ادعای خود برگرداند. در واقع، او دارد «اعتبارِ یک شخصِ دیگر» را جعل می‌کند تا «ادعای خود» را مستدل جلوه دهد. این یک سطح از فریب است که با نام مستعارِ هنرمند کاملاً متفاوت است.

### ۳. لایه‌ی هنری و استعاری (چرا ممکن است از این منظر «قابل دفاع» یا «توجیه» شود؟)
اگر ما از منظر «پست‌مدرنیسم» یا «داستان‌سرایی فلسفی» به موضوع نگاه کنیم، پاسخ متفاوت می‌شود.

*   شخصیت به مثابه‌ی «نماد» (Symbol): اگر دکتر شریعتی می‌گفت: «من شخصیتی به نام شاندل را در ذهن خود ساخته‌ام تا نمادِ فلان تفکر باشد»، او در حالِ انجام یک «کارِ ادبی» یا «ساختِ یک پارابول (تمثیل)» بود. در این صورت، او یک «داستان‌پردازِ فلسفی» محسوب می‌شد.

*   تخلیه‌ی معنا: در هنر، ما با «شخصیت‌های نمادین» سر و کار داریم. اما وقتی مرزِ میان «ادعایِ واقعیت» و «ساختِ تخیل» از بین می‌رود، هنر به «جعل» تبدیل می‌شود.

---

### جمع‌بندی نهایی: آیا کار او اخلاقی بود؟

اگر بخواهیم بر اساس «قواعد پژوهش، اخلاقِ نگارش و امانت‌داری علمی» قضاوت کنیم:
خیر، کار او اخلاقی نبود.

دلایل اصلی:
1.  گمراهیِ عمدی (Intentional Misleading): او نه تنها از نام مستعار برای خودش استفاده نکرد، بلکه یک «مرجعِ جعلی» برای تایید حرف خود ساخت و آن را به عنوان «واقعیت» به مخاطب فروخت.

2.  نقضِ قراردادِ علمی: قراردادِ اصلیِ هر نوشته‌ی غیرداستانی این است که: «آنچه می‌گویم، قابل ارجاع به واقعیت است». او این قرارداد را زیر پا گذاشت.

3.  تفاوت ماهوی با هنر: او در قلمروی «اندیشه‌پردازی» (که بر پایه حقیقت است) حرکت می‌کرد، اما از ابزارهای «داستان‌پردازی» (که بر پایه تخیل است) استفاده کرد، بدون اینکه به مخاطب هشدار دهد که در حال ورود به قلمروی تخیل است.
👇👇👇

#اخلاق_نگارش
#علی_شریعتی
#خصومت‌ورزی
#موسی_غنی‌نژاد
#پروفسور_شاندل
#سیدجواد_طباطبایی
#پرونده‌سازی_اخلاقی

@NewHasanMohaddesi

♦️پرسش از هوش مصنوعی در باره‌ی آفرینش شخصیت جعلی‌ی شاندل

✍به‌کوشش اقای مهندس از ارومیه
۳۰ تیر ۱۴۰۵

پاسخ👇👇👇

#اخلاق_نگارش
#علی_شریعتی
#خصومت‌ورزی
#موسی_غنی‌نژاد
#پروفسور_شاندل
#سیدجواد_طباطبایی
#پرونده‌سازی_اخلاقی

@NewHasanMohaddesi

♦️پرسش از هوش مصنوعی در باره‌ی آفرینش شخصیت جعلی‌ی شاندل

✍به‌کوشش اقای مهندس از ارومیه
۳۰ تیر ۱۴۰۵

برای پاسخ به این پرسش، باید از میان غبارِ توهین‌ها و هیجاناتِ موجود در این گفتگو عبور کنیم و مستقیماً به قلبِ «معرفت‌شناسی» (Epistemology) و «اخلاقِ حرفه‌ای» برسیم.

مشکل اصلی در این بحث، درکِ تفاوت میان «نام مستعار» (Pseudonym) و «ساختِ مرجعِ جعلی» (Fabricating a Reference) است. آقای مهربانی در پرسش خود، این دو را با هم خلط کرده‌اند، در حالی که از نظر قواعد علمی، این دو در دو کهکشان متفاوت قرار دارند.

در اینجا تحلیل دقیق من از عمل دکتر علی شریعتی آورده شده است:

### ۱. چرا این کار از نظر قواعد پژوهش و نگارش «غیرقابل دفاع» است؟

در دنیای علم و اندیشه‌پردازی، «ارجاع» (Citation) یک قراردادِ مقدس است. وقتی نویسنده‌ای به شخصی ارجاع می‌دهد، در واقع دارد می‌گوید: «این حرف، متعلق به این شخص است و شما می‌توانید برای تایید آن، به سراغِ او بروید.»

*   نقضِ اصلِ قابلیتِ بازرسی (Verifiability): رکن اصلی علم این است که هر ادعایی باید قابلِ بازرسی باشد. وقتی دکتر شریعتی می‌گوید «پروفسور شاندل فلان نظر را دارد»، او در واقع مخاطب را به یک «بن‌بستِ معرفتی» می‌برد. مخاطب سعی می‌کند منبع را پیدا کند، اما چون منبع وجود خارجی ندارد، زنجیره‌ی جست‌وجوی حقیقت قطع می‌شود.
*   جعلِ اعتبار (Fabrication of Authority): در پژوهش، استفاده از نام‌های جعلی برای تاییدِ یک نظریه، نوعی «جعلِ اعتبار» است. نویسنده با این کار، به جای اینکه با «استدلال» حرف خود را ثابت کند، از «نامِ یک شخصِ فرضی» به عنوان یک سپر یا تأییدکننده استفاده می‌کند. این یعنی جایگزین کردنِ «منطق» با «شخصیت‌سازی».

### ۲. تحلیلِ اخلاقی: چرا این کار «غیر اخلاقی» تلقی می‌شود؟

اخلاق در اینجا به معنای «صداقت با مخاطب» است.

*   فریبِ معرفتی (Epistemic Deception): وقتی دکتر شریعتی تأکید می‌کند که شاندل یک شخصیت واقعی است، او در واقع دارد از یک «دروغِ ساختاری» برای پیشبردِ یک «هدف فکری» استفاده می‌کند. حتی اگر هدفِ او نیکو باشد (مثلاً ساده‌سازی یک مفهوم پیچیده)، «هدف، وسیله را توجیه نمی‌کند». در اخلاقِ علمی، استفاده از ابزارِ فریب برای رسیدن به حقیقت، خودِ حقیقت را مخدوش می‌کند.
*   تفاوت با نام مستعار (پاسخ به آقای مهربانی):
    *   نام مستعار (برای خود): اگر من بنویسم «احمد شاملو» یا «حافظ»، من دارم هویتِ «خودم» را پنهان می‌کنم. این حقِ من است و به حقیقتِ آنچه می‌گویم آسیب نمی‌زند؛ زیرا من ادعا نمی‌کنم که شخصِ دیگری این حرف را زده است.
    *   شخصیت جعلی (برای دیگری): اما وقتی من می‌گویم «پروفسور شاندل گفت...»، من دارم هویتِ «یک دیگری» را جعل می‌کنم. من دارم به مخاطب می‌گویم: «این حرف، متعلق به من نیست، بلکه متعلق به این شخصِ واقعی است». این یعنی من دارم «سوژه» (Subject) را دستکاری می‌کنم تا وزنِ کلامم را بیشتر کنم. این کار، برخلافِ نام مستعار، مستقیماً با «صداقتِ ارجاع» در تضاد است.

### ۳. چرا ممکن است کسی آن را «توجیه» کند؟ (نگاهی به لایه‌ی هنری)

تنها راهی که می‌توان این کار را توجیه کرد، این است که آن را از دایره‌ی «اندیشه‌پردازی علمی» خارج کرده و به دایره‌ی «داستان‌پردازیِ فلسفی» (Philosophical Fiction) وارد کنیم.

اگر او می‌گفت: «من شخصیتی خیالی به نام شاندل ساخته‌ام تا از طریقِ او، این ایده را بیان کنم»، کار او «هنری و خلاقانه» بود. اما مشکل اینجاست که او در متن‌های خود، او را به عنوان یک «مرجعِ واقعی و تاریخی» معرفی کرده است. وقتی مرز میان «تخیل» و «واقعیت» را برای مخاطب از بین می‌برید و ادعا می‌کنید که این‌ها واقعیت هستند، از قلمرو هنر خارج شده و وارد قلمرو «جعل» شده‌اید.

### نتیجه‌گیری نهایی برای پاسخ به دکتر محدثی:

آیا چنین اقدامی از نظر اخلاق و قواعد نگارش و پژوهش قابل دفاع است؟

خیر. قطعاً قابل دفاع نیست.

1.  از نظر قواعد پژوهش: این کار «جعلِ منبع» (Source Fabrication) است که یکی از سنگین‌ترین خطاها در دنیای آکادمیک محسوب می‌شود.

2.  از نظر اخلاق نگارش: این کار «فریبِ مخاطب» (Deceiving the Reader) است؛ زیرا مخاطب را در یک مسیرِ جست‌وجویِ بیهوده و کاذب قرار می‌دهد و اعتمادِ او را به نظامِ ارجاع‌دهی تخریب می‌کند.

3.  از نظر منطق: این کار، جایگزین کردنِ «استدلالِ منطقی» با «اعتبارِ جعلی» است که پایه و اساسِ تفکر انتقادی را ویران می‌کند.

به زبان ساده: اگر شما در یک دادگاه، شاهدِ دروغینی را به جای شاهدِ واقعی معرفی کنید تا ادعای خود را ثابت کنید، آیا قاضی کار شما را «هنر» یا «خلاقیت» می‌نامد یا «جعل»؟ در دنیای اندیشه نیز، ساختنِ یک پروفسورِ خیالی و معرفی او به عنوان یک شخصِ واقعی، دقیقاً همان معنای «جعل» را دارد.

#اخلاق_نگارش
#علی_شریعتی
#پروفسور_شاندل
@NewHasanMohaddesi

♦️گریه‌ای از سر مظلومیت در برابر ستم‌گری‌ی عریان

✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۳۰ تیر ۱۴۰۵

به‌ گذشته‌تان بنگرید! آیا این گریه آشنا نیست؟ کدام‌تان این‌گونه گریه نکردید؟! کدام‌تان چنین ستم برهنه‌ای را در این سال‌ها تجربه نکردید؟ چند بار این‌گونه گریستید؟!

آری ما بارها در خلوت و جلوت‌مان از سر مظلومیت این‌گونه گریستیم؛ وقتی که آشکارا ستم را تجربه کردیم و وقتی که حق‌مان ستم‌گرانه ضایع شد ولی دست‌مان به جایی نمی‌رسید.

این بار اشک‌های یک مجری ترجمان اشک‌های ما شده است؛ وقتی که زورگویانه و چنین برهنه مورد ستم قرار گرفت.

همه‌گی باید حق نقد کردن‌مان را فریاد بزنیم. ما می‌خواهیم شهروند باشیم نه رعیت و حق نقادی از حقوق اولیه‌ی شهروندی است.

#رعیت
#فوتبال
#شهروند
#ستم‌گری
#حق_نقد
#امیر_قلعه‌نوعی
#عادل_فردوسی‌پور
@NewHasanMohaddesi

اشک‌های عادل فردوسی‌پور به دلیل فیلتر شدن سایت ۳۶۰

🔹 جایگاه اجتماعی با پول خریدنی نیست / در آخر، تن شریف باقی می‌ماند

@MohammadParsiii

♦️در ستایش «۳۶۰» و عادل فردوسی‌پور؛ وقتی شرافت، ماندگارتر از قدرت است

✍دکتر علی‌رضا معینی
۳۰ تیر ۱۴۰۵

«۳۶۰» تنها نام یک برنامه نیست؛ استعاره‌ای است از نگریستن به جهان از همه سو، بی‌آنکه حقیقت را در حصار مصلحت‌های زودگذر زندانی کند. رسانه، آنگاه که رسالت خویش را به یاد دارد، نه آینه صاحبان قدرت، که آیینه وجدان بیدار جامعه است؛ و «۳۶۰» کوشیده است چنین باشد.

عادل فردوسی‌پور از آن گروه انسان‌هایی است که سرمایه اصلی‌شان نه در حساب‌های بانکی، که در اعتماد مردم نهفته است. منزلت اجتماعی را نمی‌توان خرید، همان‌گونه که احترام را نمی‌توان بخشنامه کرد. اعتبار، میوه سالیان دراز صداقت، دانش، پشتکار، پاکدستی و وفاداری به حقیقت است؛ درختی که دیر به بار می‌نشیند، اما اگر ریشه بدواند، با هیچ تندبادی از جا کنده نمی‌شود.

اگر رسانه‌ای که می‌کوشد پرسشگر، متخصص و مستقل بماند، با محدودیت روبه‌رو شود، این به‌تنهایی اثبات‌کننده حقانیت آن نیست؛ اما می‌تواند نشانه‌ای باشد از اینکه صدایش شنیده شده و اثرش از مرز بی‌اهمیتی گذشته است. خاموش کردن چراغ، هرگز به معنای پایان یافتن روشنایی نیست؛ زیرا روشنایی، راه خود را در ذهن و دل مردم می‌یابد.

از این‌رو، دنبال کردن «۳۶۰» تنها پیگیری یک برنامه ورزشی نیست؛ همراهی با شیوه‌ای از روزنامه‌نگاری است که هنوز برای حقیقت، تخصص، انصاف و شعور مخاطب حرمت قائل است. جامعه‌ای که رسانه‌های شریف و حرفه‌ای خود را تنها بگذارد، اندک‌اندک توان دیدن حقیقت را نیز از دست خواهد داد.

و سرانجام، آنچه از آدمی بر جای می‌ماند، نه قدرت است و نه امکان؛ نه کرسی است و نه شهرت. آنچه در حافظه تاریخ دوام می‌آورد، تنِ شریفِ کردار، جانِ پاکِ صداقت و نامی است که با خدمت به آگاهی مردم درآمیخته باشد. نام‌ها می‌آیند و می‌روند؛ اما شرافت، اگر با دانایی و آزادگی هم‌پیمان شود، در حافظه زمان اقامت می‌کند.

#رعیت
#فوتبال
#شهروند
#ستم‌گری
#حق_نقد
#علیرضا_معینی
#امیر_قلعه‌نوعی
#عادل_فردوسی‌پور
@NewHasanMohaddesi

♦️ارجاع به شخصیت جعلی در آثار غیر داستانی و اندیشه‌ورزانه خطا است: برخی مصادیق نادرست ارجاع به اوت شاندل در آثار علی‌ی شریعتی /۱

✍️حسن محدثی‌ی گیلوایی
۳۰ تیر ۱۴۰۵

متأسفانه یکی از ریشه‌های مهم مقاومت در برابر نقد، بت‌سازی از شخصیت‌ها است! از دی‌شب تا کنون دیدیم که شریعتیست‌ها اصرار دارند که شریعتی فقط در کتاب کویر یا در کویریات اش به شاندل ارجاع داده است و برخی از من خواستند اگر نمونه‌ای غیر از این را سراغ دارم، ارایه کنم. از این رو، فقط چند مصداق در این‌جا ارایه می‌کنم و وقت ام را بیش از این تلف نمی‌کنم.

🔻نمونه‌ی نخست از کتاب بازشناسی هویت ایرانی-اسلامی (مجموعه‌ آثار ۲۷، تهران: نشر الهام، چاپ هفتم، ص‌ص ۱۰۰-۹۹)

« ... و بدینگونه است که «خداشناسی» - درست بر عکس آنچه که فویرباخ میگوید- عالیترین راه خودشناسی است و عرفان مذهبی به خودآگاهی متعالی انسان منجر میشود و پرستش عاشقانه خدا -که ذاتی است دارای ارزشهای مطلق اخلاقی- مکتبی است که این ارزشها را در ذات آدمی پرورش میدهد. به گقتة شاندل: «دریغا که هم کاپیتالیسم و هم کمونیسم مادی عشق را از آدمی می‌گیرند. آن مسخ می‌کند و این نفی»!» (شریعتی، ۱۳۸۱: ۱۰۰-۹۹).

در این‌جا می‌بینیم با ارجاع به شخصیتی جعلی در وسط یک بحث فکری‌ی مهم، هم خداپرستی تأیید شده و هم کاپیتالیسم و کمونیسم نفی شده اند و هم دیدگاه فویرباخ رد شده است. در این کتاب هشت بار به شاندل ارجاع داده شده است.

🔻نمونه‌ی دوّم از کتاب حج (مجموعه‌ی آثار ۶، حسینیه‌ی ارشاد، بی‌تا، ص ۲۲۲):

«و امروز، در نظام سرمایه‌داری و ماشین، در سلطة استعمار پنهان استعمار «نو»، در توطئه مسخ‌کنندة استعمار فرهنگی، در بیماری استعمارزدگی، تکنیک پیشرفته و مغزشوئی، آن سه طاغوت فاجعه‌آمیزتر از همه وقت، دست اندرکار «مسخ انسان‌» اند،
بگفته شاندل: «خطر بزرگ برای انسان امروز، انفجار بمب اتمی نیست، استحالة ماهیت انسان است. «انسان‌زدائی» نوع بشر! دارند، به‌سرعت، نوع تازه‌ای پدید می‌آورند که دیگر انسان نیست، ماشین آدم‌نمائی» است که نه خدا آفریده و نه طبیعت ... . برده‌ای است که خواجه‌اش را نمی‌شناسد، نمی‌بیند، آزاد است و تنها برای برده شدن است که تلاش می‌کند، زرخرید می‌شود و بهایش را خود می‌پردازد. کنار خانة سارق، در صفی طولانی انتظار می‌کشد تا نوبت غارتش شود، در حالیکه، تلاشهای پیچیده‌ای کرده تا در این صف قرار گرفته است! او دیگر رشد نمی‌کند، قالب‌ریزی می‌شود، او اکنون می‌تواند همه چیز را بدست آورد، اما در ازای آن، همه چیز را از دست می‌دهد. او تنها به «مذهب سوداگری» مومن است و در این سودا، همیشه و همه جا آنچه را می‌پردازد، گران‌تر است از آنچه در ازای آن، بدست می‌آورد. پیش از تولدش، تعیین شده است، زندگی نمی‌کند، بلکه نصب می‌شود، شانس آنرا یافته است که تا انتهای جهان بتازد، اما دیگر دارد برای همیشه، خدا را و انسان را از دست می‌دهد ...»* (شریعتی، بی‌تا: ۲۲۳-۲۲۲).

در متن با علامت ستاره به پانوشت صفحه ارجاع داده شده و در پانوشت نام این کتاب شاندل آمده است: LES CAHIERS. P: 64

یعنی نام کتاب شاندل و صفحه‌ی نقل قول نیز ذکر شده است! در این ارجاع، کل جهان مدرن با ارجاع به متنی نسبتاً طولانی از شاندل، نقد و نفی شده است. در این کتاب دو بار به شاندل ارجاع داده شده است.


🔻نمونه‌ی سوّم از کتاب انسان (مجموعه آثار ۲۴، تهران: نشر الهام، چاپ سوّم، ص ۲۵۳):

«در مورد انسان، این رسالت خدائی و آفریدگاریش را به انسان واگذار می‌کند، و انسان، این رسالتی را که خدا به او تفویض کرده است -که عبارتست از ساختن خودش- به قول پرفسور اوت شاندل: «علم شدن انسان» است. در تاریخ و به‌وسیلة تاریخ است که انسان «می‌شود». یعنی انسان، شکل انسانی، موجودیتش و انسانیتش را، در تاریخ می‌سازد» (شریعتی، ۱۳۶۹: ۲۵۳).

در این‌جا می‌بینیم که وسط یک بحث مهم فلسفی در باره‌ی انسان (بحثی مهم در حوزه‌ی انسان‌شناسی)، به پروفسور جعلی اوت شاندل ارجاع داده شده است! در این کتاب سه بار به شاندل ارجاع داده شده است.


ادامه👇👇👇

#نقد
#بت‌سازی
#اخلاق_نگارش
#علی_شریعتی
#موسی_غنی‌نژاد
#پروفسور_شاندل
#قواعد_دانش‌پژوهی
@NewHasanMohaddesi

♦️ارجاع به شخصیت جعلی در آثار غیر داستانی و اندیشه‌ورزانه خطا است: برخی مصادیق نادرست ارجاع به شاندل در آثار علی‌ی شریعتی/ ۲

✍️حسن محدثی‌ی گیلوایی
۳۰ تیر ۱۴۰۵


🔻نمونه‌ی چهارم از کتاب تاریخ تمدن، جلد دوّم (مجموعه‌ی آثار ۱۲، تهران: نشر قلم، چاپ سوّم):

«دیدیم که سارتر و کامو (بخصوص سارتر) چقدر تلاش میکنند گه به یک پایگاه برسند و به چیزی ایمان آورند. اینها حکایت از خلائی میکنند که در قرن ۱۹ این خلأ وجود نداشت. میخواهند خدا را اثبات کنند، نمیتوانند، میخواهند انکار کنند، همه چیز بهم میخورد، وجدان بشری را برمیدارند، انسان هیچ میشود، میگذارند دردی را دوا نمیکند، زیرا بدون خدا پایه جهانی و وجودی را فاقد میشود. ولی فلسفه قرن ۱۰ فلسفه سازنده خوش‌بینانه‌ای بود، امروز تلاشهائی برای دادن یک طرح ایده‌آل از انسان آینده میشود و این طرح را ما در نوشته‌های الکسیس کارل، گنون، و پرفسور شاندل که کتابی بنام «انسان فردا» دارد می‌یابیم» (شریعتی، ۱۳۶۸: ۲۶۶).

باز هم در وسط یک بحث فلسفی و انسان‌شناختی‌ی مهم و در کنار ذکر نام برخی از شخصیت‌های شناخته شده، نام پروفسور شاندل پیدا می‌شود و نام کتابی از او ذکر می‌شود! چه‌گونه چنین ارجاعاتی در وسط بحث‌های دانش‌پژوهانه‌ی مهم -مثل درس‌های تاریخ تمدن- قابل توجیه است؟! مگر هر چیزی را می‌شود ماست‌مالی و توجیه کرد؟!

در این کتاب هم بارها به شاندل ارجاع داده شده است. لازم نمی‌بینم وقت ام را بر سر این بحث بیش‌تر تلف کنم و ده‌ها مثال دیگر را از کتاب‌های دکتر علی‌ی شریعتی ذکر کنم. این کار -یعنی ارجاع به پروفسوری جعلی و ارجاعات جعلی- نقض تمام قواعد دانش‌پژوهی و نگارش و نقض کل اخلاق دانش‌پژوهی و نگارش است. هر خطایی را توجیه نکنیم. به این‌که انگیزه‌ی علی‌ی شریعتی یا نیت یا اهداف اش چه بوده، کاری ندارم. ارجاع جعلی غیرقابل قبول است. شریعتی یا غیر شریعتی، فرقی ندارد.

#نقد
#بت‌سازی
#اخلاق_نگارش
#علی_شریعتی
#موسی_غنی‌نژاد
#پروفسور_شاندل
#قواعد_دانش‌پژوهی

@NewHasanMohaddesi

🔸🔸🔸بازخورد🔸🔸🔸


♦️گفتارهای شریعتی و همزیستی با زبان مجازی

✍️دکتر عیسی عبدی
۳۰ تیر ۱۴۰۵

🔹در زبان فرانسه شاندل به معنای شمع است
chandelle
و بنا به برخی منابع  می توان "شمع" (ترجمه فارسی) آن را در دوره  شریعتی پیدا کرد .  به نظر می رسد بنا به برخی ارجاعات وی اشعاری با اسم مستعار شمع سروده است.  خودش می گوید که میان او و شمع پیوندهایی ویژه و پنهانی  نیز هست...."شمع یک نوع خود من است. مگر نه  مجموعه ی حروف اول اسامی من است؟" (مجموعه آثار،ج یکم ص ۳۲)  شایداین نوع گزینش  را نوعی سمبولیسم  برای بیان اندیشه  و تصویر انسان فردا  - شاید افقی از تخیل شریعتی بدانیم .

سبک بیان او رنگ ادبی داشته و آکنده از تصاویر و نمادپردازی است.  او در شرایط مقیدهای(مقیدات) زمانه خود ، گهگاهی مفاهیم اندیشه ناپذیر را در قالب استعاره، تخلص و اسم مستعار بیان می کرده است.کم نیستند نویسندگانی که با زبان رمزی و پر از ایهام با مخاطبان ارتباط برقرار کرده اند که خود نوعی فاصله هم میان آنها دامن می زده است. هم آیی اسامی واقعی و نمادین، هر بار در سیر متون و روایت هایش دلالت های خاصی را به صورت هجو و ... به خود می گرفته است . آنگاه دیگر، از ژانر متعارف انسان شناسی و فلسفه فراتر می رود .گاهی می توان یک مفهوم فلسفی،جامعه شناختی و ...را با رنگ و سیاق ادبی بیان کرد و بر آن جامه مجاز و انگاره های خیالی زد. همین آشفتگی و درهم آمیزی زبانی در جای جای نوشته هایش نمودار است.

او حتی تاریخ را با ادبیات و احساس و مجاز درآمیخته( هایدن وایت تا حدودی از چنین سیاقی در تاریخ نوشتن دفاع می کند.تاریخ نگاری علمی، اثباتی و مفهومی بدون زبان مجاز نمی تواند انسان را در ابعاد هیجانی و شناختی اش توصیف کند.)
گویی انسجام زبانی با جهت گیری ذهنی شریعتی ناهمسویی دارد انگار می خواهد در متونش، متن های مختلف با هم در بیان" تراژدی انسان به سوی انسان فردا "، سهیم شوند و آنگاه با چاشنی لایه نوایی زبان به هم پیوند بخورند لذا واژگان و نام ها از قلمروهای مختلف با هم در پیوند قرار می گیرند شاعر، امام، حکیم، فیلسوف، نویسنده، جامعه شناس، عارف، صوفی و ....

با نگاه درزمانی، او در روایت تاریخی اش همین بس که زمان ها را در می نورد و با آمیختگی خاصی، نام ها و مفاهیم را با چندین قرن فاصله به هم پیوند می زند. ابوذر غفاری به سوسیالیسم قرن بیستم می آید...و اینجا صرفا تاریخ نیست که او روایت می کند بلکه گزینش و ترکیب نمادین بنا به شرایط زمانه از حافظه فرهنگی" با مقولات جدید " است و در سطح همزمانی نیز شاید جای تعجب ندارد که گنون و سارتر واقعی را در کنار شاندل استعاری قرار دهد..

به هرحال، به نظر می رسد برای شناخت بیشتر نوشته های شریعتی، بتوان از زیبایی شناسی و نظریه های نقد ادبی مانند فورمالیسم گرفته تا دیالوجیسم و روانکاوی... هم بهره گرفت و سخن گفت. در همان حال، تحلیل زبان شریعتی در دو سطح فرم و محتوا و در نهایت تفسیر پیام کلی نوشته هایش به بهره گیری از زبان شناسی نوین نیاز دارد. زبانی که فراتر از ساختار ،دارای دلالت های چندگانه و معانی سطح دوم به تعبیر بارت است که گاهی واژگان و نام ها به رنگ اسطوره (تحریف معنا و عادی سازی آن)‌ درمی آیند.

با همین رویکردها، دیدگاه های سوسن شریعتی در این زمینه نیز قابل تامل است.



#نقد
#علی_شریعتی
#عیسی_عبدی
#پروفسور_شاندل


@NewHasanMohaddesi

♦️What Is Ethics in Research & Why Is It Important?
بازنشر: ۳۰ تیر ۱۴۰۵
by David B. Resnik, J.D., Ph.D.
December 23, 2020 [Updated December 23, 2024]


Honesty / صداقت
Strive for honesty in all scientific communications. Honestly report data, results, methods and procedures, and publication status. Do not fabricate, falsify, or misrepresent data. Do not deceive colleagues, research sponsors, or the public.

Objectivity / عینیت و پرهیز از سوگیری
Strive to avoid bias in experimental design, data analysis, data interpretation, peer review, personnel decisions, grant writing, expert testimony, and other aspects of research where objectivity is expected or required. Avoid or minimize bias or self-deception. Disclose personal or financial interests that may affect research.

Integrity / سلامت و صحت یا درستی
Keep your promises and agreements; act with sincerity; strive for consistency of thought and action.

Carefulness / دقت
Avoid careless errors and negligence; carefully and critically examine your own work and the work of your peers. Keep good records of research activities, such as data collection, research design, and correspondence with agencies or journals.

Openness / گشوده‌گی
Share data, results, ideas, tools, resources. Be open to criticism and new ideas.

Transparency / شفاقیت
Disclose methods, materials, assumptions, analyses, and other information needed to evaluate your research.

Accountability / پاسخ‌گویی
Take responsibility for your part in research and be prepared to give an account (i.e. an explanation or justification) of what you did on a research project and why.

Intellectual Property / رعایت حق مالکیت فکری‌ی دیگران
Honor patents, copyrights, and other forms of intellectual property. Do not use unpublished data, methods, or results without permission. Give proper acknowledgement or credit for all contributions to research. Never plagiarize.

Confidentiality / قابل اطمینان بودن و قابل اعتماد بودن
Protect confidential communications, such as papers or grants submitted for publication, personnel records, trade or military secrets, and patient records.

Responsible Publication / انتشار مسؤولانه
Publish in order to advance research and scholarship, not to advance just your own career. Avoid wasteful and duplicative publication.

Responsible Mentoring / نظارت مسؤولانه
Help to educate, mentor, and advise students. Promote their welfare and allow them to make their own decisions.

Respect for Colleagues / احترام به هم‌کاران
Respect your colleagues and treat them fairly.

Social Responsibility / مسئولیت اجتماعی
Strive to promote social good and prevent or mitigate social harms through research, public education, and advocacy.

Non-Discrimination / تبعیض قایل نشدن
Avoid discrimination against colleagues or students on the basis of sex, race, ethnicity, or other factors not related to scientific competence and integrity.

Competence / شایسته‌گی
Maintain and improve your own professional competence and expertise through lifelong education and learning; take steps to promote competence in science as a whole.

Legality / قانون‌مند بودن
Know and obey relevant laws and institutional and governmental policies.

Animal Care / مراقبت از حیوانات
Show proper respect and care for animals when using them in research. Do not conduct unnecessary or poorly designed animal experiments.

Human Subjects protection / حفظ سوژه‌های انسانی
When conducting research on human subjects, minimize harms and risks and maximize benefits; respect human dignity, privacy, and autonomy; take special precautions with vulnerable populations; and strive to distribute the benefits and burdens of research fairly.

لطفا با گوگل ترانسلیت ترجمه کنید و بخوانید!

https://www.niehs.nih.gov/research/resources/bioethics/whatis


#نقد
#بت‌سازی
#اخلاق_نگارش
#علی_شریعتی
#موسی_غنی‌نژاد
#پروفسور_شاندل
#قواعد_دانش‌پژوهی

@NewHasanMohaddesi

🔸🔸🔸پرسش🔸🔸🔸


♦️پرسشی در باره‌ی دکتر علی شریعتی و متون اش

✍آقای مهندس از ارومیه
۳۱ تیر ۱۴۰۵

با عرض ادب و احترام.
به نظرم مطلبی رسید که نمی دانم اوضاعش چیست.

مطلب این است:
شما مجموعه ی سخنرانی های مکتوب شده ی ایشان را کار فکری و اندیشه ای و دانش پژوهانه محسوب کردید، بعدش از یک متفکر انتظار دارید که طبق اصول فکری و دانش پژوهانه رفتار کند.

آیا می توان در اون پیش‌فرض اولیه که متون دکتر شریعتی را دانش پژوهانه فرض کرده است شک کرد و گفت که اساسا ایشان یک ادیب و خطیب بوده است و نه دانش پژوه یا متفکر یا محقق علمی، فلذا از یک خطیب و ادیب انتظار می رود که از روش ادبی استفاده کند.

کل مجموعه ی سخنان ایشان را در دسته ی متون ادبی_داستانی قرار دهیم و روش کار ایشان را هماهنگ با ژانر ادبی.

دیگر ایشان را دانشمند (ساینتیست و جامعه شناس) طبقه بندی نکنیم و سخنرانی ها را هم خطابه های دینی و سیاسی تلقی کنیم و نقش خطیب (نه نقش دانشمند و پژوهشگر) برای ایشان قائل شویم. اینطوری مشکل حل می‌شود و خلق شخصیت خیالی برای مقاصد سیاسی و دینی توسط یک ادیب و خطیب، قابل قبول است.

آیا قرار دادن مجموعه ی آثار ایشان در ژانر ساینتفیک و تفکر فلسفی قابل توجیه است؟ یعنی آیا ایشان برای تولید اثر، روش علمی را برای شناخت موضوع های اجتماعی  و نوشتن مقاله بکار می گرفته؟

داستان نویسان و خطیب ها در رمان های خود نکته هایی فلسفی و نقد سیاست و اندیشه  هم طرح می کنند ولی کتابهایشان در طبقه بندی رمان و ادبیات محسوب می‌شود و نه کتاب فلسفی یا دانش پژوهانه. شاید بتوان کل آثار شریعتی را خطابه های سیاسی_دینی با سیاق ادبی تلقی کرد که برای جذب اعتبار، از الفاظ ساینتفیک استفاده کرده و شاید حتی علیه علم و ساینس هم موضع گیری کرده و خودش را اصلا ساینتیست معرفی نمی کرده. من کاملا بی اطلاع هستم. صرفا حدس زدم. یک سطر هم از آثار ایشان نخوانده ام. صرفا در طبقه بندی آثار ایشان بعنوان علم یا فلسفه یا دانش پژوهی، شک کردم.

دسته بندی آثار ایشان و خود ایشان از روی متن، آیا فیلسوف بود یا دانشمند یا چه؟ نمی دانم. شاید یک داستان نویس یا داستان گو بود با علایق دینی و سیاسی خودش.

#نقد
#اخلاق_نگارش
#علی_شریعتی
#پروفسور_شاندل
#قواعد_دانش‌پژوهی

@NewHasanMohaddesi

♦️حیثیت متن و ادعاهای ماتن: پاسخ به پرسش آقای مهندس عزیز در باره‌ی متون شریعتی

✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۳۱ تیر ۱۴۰۵


من آموخته ام که در مواجهه با متون به شهرت ماتن -صاحب و مولد متن- و تبلیغاتی که در باره‌ی او هست و سرمایه‌ی ناظر به شهرت اش توجه ویژه‌ای نکنم و برای آن امتیاز خاصی قائل نشوم؛ الا این‌که اگر او از مشاهیر است، قدری بیش‌تر متن او را جدی بگیرم و در کار بررسی اش دقت بیش‌تری به‌خرج بدهم.

اما هر متنی از لحظه‌ای که آغاز می‌شود، از عنوان اش _اگر عنوان داشته باشد- ادعاهایی را در معرفی‌ی خود مطرح می‌کند. متن از همان ابتدا خود را به خواننده معرفی می‌کند. مثلا می‌گوید: من اثری فلسفی هستم، یا کتابی تاریخ‌نگارانه ام، یا مقاله‌ای در حوزه‌ی ریاضیات هستم.

من خواننده به‌ناگزیر این معرفی را جدی می‌گیرم و هر چه در خواندن متن پیش‌تر می‌روم، بیش‌تر این ادعاهای ناظر به معرفی اش را می‌سنجم.

بدین ترتیب، با خواندن متن در حال تعیین تکلیف با آن نیز هستم. این پرسش در خواننده به‌نحو نهفته هست که من با چه نوع متنی سر و کار دارم؟ با متن ادبی؟ تاریخ‌نگارانه؟ دینی؟ فلسفی؟ عرفانی؟ و ...

پس من در این‌جا به‌طور مستقیم با ماتن سر و کار ندارم بل‌که به‌میان‌جی‌ی متن او با او سر و کار دارم.

اگر خواننده‌ی دقیق‌تری باشم، رفته‌رفته پرسش‌های بیش‌تری در باره‌ی متن می‌پرسم:

نوع معرفتی که متن ارائه می‌دهد، چیست؟

روش مورد استفاده در نگارش این متن کدام است؟

ادعاهای ماتن چیست؟

ماتن چه‌قدر در این متن به ادعاهایی که کرده وفادار مانده است؟

چه‌‌قدر گزاره‌های متن منطقی و قابل دفاع اند؟

نحوه‌ی حجت‌آوری در این متن کدام است؟

جنس مفاهیم و گزاره‌ها در این متن چیست؟

آیا من با متن منسجمی سر و کار دارم؟ یا صدر و میانه و ذیل متن با هم ناهم‌خوان اند؟

نحوه‌ی ارجاع‌دهی در متن چه‌گونه است؟

آیا ...

پس ما در درجه‌ی اول با متن سر و کار داریم و بر حسب نوع معرفی‌ی متن از خود اش، انتظارات ما از آن شکل می‌گیرد.

مثلا وقتی اسم کتاب دکتر شریعتی تاریخ تمدن هست، من درمی‌یابم که با متنی ادبی یا دینی یا عرفانی سر و کار ندارم. این قاعدتا متنی دانش‌پژوهانه باشد.

این‌گونه است که ما متن را ارزیابی می‌کنیم و انتظارات ما از آن و از ماتن شکل می‌گیرد. لذا این داوری که شریعتی خطیب یا ادیب است، مشکلات متن او را رفع نمی‌کند و نمی‌تواند بکند؛ زیرا داوری‌ای بیرون از متن او است.

یا این ادعا که شریعتی آدم بزرگی است و خیلی تاثیرگذار بوده (سخنی که شریعتیست‌ها به‌طور دائم و به‌زبان‌های مختلف تکرار می‌کنند)، به ارزیابی‌ی ما از متن او دخلی پیدا نمی‌کند. ممکن است نویسنده‌ای بزرگ باشد و خطاهای بزرگی نیز مرتکب شده باشد. این دو با هم غیر قابل جمع نیستند. بزرگی‌ی یک نویسنده او را از مسوولیت‌هایش معاف نمی‌کند.

این‌ها که گفتم، البته منحصر به شریعتی و کارهای او نیست. در مورد همه‌ی نویسنده‌گان و آثارشان صدق می‌کند.

در مورد شریعتی، هر متن او داستان جداگانه‌ای دارد. هبوط و کویر حکمی دارند و درس‌های اسلام‌شناسی و تاریخ تمدن و انسان و انسان بی‌خود حکم دیگری دارند.


🔻لینک پرسش:
https://t.me/NewHasanMohaddesi/14459

#نقد
#اخلاق_نگارش
#علی_شریعتی
#پروفسور_شاندل
#قواعد_دانش‌پژوهی

@NewHasanMohaddesi