♦️معرفی‌ی علی‌ی شریعتی در کتاب آنتونی گیدنز و هم‌کاران به‌عنوان "فیلسوف برجسته‌ی ایرانی" و در ایران به‌عنوان شیاد!
۱۶ مرداد ۱۴۰۵
👇👇👇
#شیاد
#آنتونی_گیدنز
#علی_شریعتی
@NewHasanMohaddesi
۱۶ مرداد ۱۴۰۵
👇👇👇
#شیاد
#آنتونی_گیدنز
#علی_شریعتی
@NewHasanMohaddesi
❤12👎4👍3🤣2😁1
♦️معرفی‌ی علی‌ی شریعتی در کتاب آنتونی گیدنز و هم‌کاران به‌عنوان "فیلسوف برجسته‌ی ایرانی" و در ایران به‌عنوان شیاد!
۱۶ مرداد ۱۴۰۵
A more moderate view of women’s roles— which still calls for restrictions such as veiling— was advanced by the prominent Iranian philosopher Ali Shariati. In his view, women should be veiled both because this reflects the chastity and piety of Muhammad’s daughter Fatima, and because it represents defiance of the Western view of women (Aslan, 2006; Shariati, 1971).
🔻منبع:
کتاب مقدمه‌ای بر جامعه‌شناسی، آنتونی گیدنز و هم‌کاران، ۲۰۱۸
IntroductIon to Sociology, 2018
Anthony Giddens/ Mitchell Duneier/ Richard P. Appelbaum/ Deborah Carr
فصل هفده، دین در جامعه‌ی مدرن، صفحه‌ی ۵۸۲
#شیاد
#آنتونی_گیدنز
#علی_شریعتی
@NewHasanMohaddesi
۱۶ مرداد ۱۴۰۵
A more moderate view of women’s roles— which still calls for restrictions such as veiling— was advanced by the prominent Iranian philosopher Ali Shariati. In his view, women should be veiled both because this reflects the chastity and piety of Muhammad’s daughter Fatima, and because it represents defiance of the Western view of women (Aslan, 2006; Shariati, 1971).
🔻منبع:
کتاب مقدمه‌ای بر جامعه‌شناسی، آنتونی گیدنز و هم‌کاران، ۲۰۱۸
IntroductIon to Sociology, 2018
Anthony Giddens/ Mitchell Duneier/ Richard P. Appelbaum/ Deborah Carr
فصل هفده، دین در جامعه‌ی مدرن، صفحه‌ی ۵۸۲
#شیاد
#آنتونی_گیدنز
#علی_شریعتی
@NewHasanMohaddesi
👌24❤6👎5
Forwarded from آرشیو جلسات کتابخوانی «فراگیری»
جلسه ۷۴ توسعه
معرفی کتاب دین و نوسازی
به روایت نویسنده کتاب
نسیم نعمتی‌زاده
با حضور حسن محدثی
چرا دین در ایران در تعارض با مدرنیته و مدرنیزاسیون است؟
کتاب «دین و نوسازی»، یک اثر پژوهشی با رویکرد تطبیقی است و به کندوکاو درباره‌ی نسبت دین با نوسازی در ایران و مالزی پرداخته است. به بیان دیگر، کتاب با محور قرار دادن بحث‌های نوسازی در دو کشور ایران و مالزی، کارکرد دین را در دو جامعه‌ی متفاوت مورد بررسی و مقایسه قرار داده و به نتایج قابل تاملی دست یافته است.
📅 تاریخ: سه‌شنبه ۲۰ مرداد ۱۴۰۵
یازدهم آگوست ۲۰۲۶
⏰ ساعت: ۶ و نیم بعدازظهر تا ۸ شب
18:30 تا 20:00 به وقت ایران
🏛 مکان: اتاق گوگل‌میت فراگیری:
https://meet.google.com/roe-enop-mwq
👈 دسترسی به سایر جلسات توسعه
👈 دسترسی به سایر جلسات سکولاریسم
@YekGamPish
@ArchiveOfLiberalism
@NewHasanMohaddesi
.
معرفی کتاب دین و نوسازی
به روایت نویسنده کتاب
نسیم نعمتی‌زاده
با حضور حسن محدثی
چرا دین در ایران در تعارض با مدرنیته و مدرنیزاسیون است؟
کتاب «دین و نوسازی»، یک اثر پژوهشی با رویکرد تطبیقی است و به کندوکاو درباره‌ی نسبت دین با نوسازی در ایران و مالزی پرداخته است. به بیان دیگر، کتاب با محور قرار دادن بحث‌های نوسازی در دو کشور ایران و مالزی، کارکرد دین را در دو جامعه‌ی متفاوت مورد بررسی و مقایسه قرار داده و به نتایج قابل تاملی دست یافته است.
📅 تاریخ: سه‌شنبه ۲۰ مرداد ۱۴۰۵
یازدهم آگوست ۲۰۲۶
⏰ ساعت: ۶ و نیم بعدازظهر تا ۸ شب
18:30 تا 20:00 به وقت ایران
🏛 مکان: اتاق گوگل‌میت فراگیری:
https://meet.google.com/roe-enop-mwq
👈 دسترسی به سایر جلسات توسعه
👈 دسترسی به سایر جلسات سکولاریسم
@YekGamPish
@ArchiveOfLiberalism
@NewHasanMohaddesi
.
❤5👍1👌1
♦️کیفیت تعلق به اسلام‌گرایی در نیروهای سیاسی وفادار به آن: بررسی تحول دینداری در کارگزاران سیاسی شهر اهواز در چهار دهه‌ی اخیر
✍حسین ملک‌خدایی
حسن محدثی‌ی گیلوایی
محمدباقر تاج‌الدین
تاریخ انتشار: بهار ۱۴۰۵
انتشار در کانال: ۱۷ مرداد ۱۴۰۵
مقاله‌ی پژوهشی‌ای که با روش تحلیل روایت انجام شد و نشان می‌دهد که چه‌گونه ایده‌ئولوژی‌ی اسلام‌گرایی حتا در میان اصلی‌ترین حاملان و باورمندان اش دچار تغییر شده است. نمونه‌ی مورد مطالعه ۳۰ مدیر و کارگزار سیاسی‌ی جمهوری‌ی اسلامی در استان خوزستان و شهر اهواز بوده است.
۳۰ پی‌رنگ روایی از زنده‌گی‌ی دینی-سیاسی‌ی ۳۰ مدیر و کارگزار سیاسی در مقاله درج شده است.
👇
https://socialstudy.ihcs.ac.ir/article_10021.html?lang=en
https://socialstudy.ihcs.ac.ir/article_10021_f702defbc67edb455949f46babab0c18.pdf?lang=en
#دینداری
#خوزستان
#ایده‌ئولوژی
#اسلام‌گرایی
#تحلیل_روایت
#حسین_ملک_خدایی
#محمدباقر_تاج‌الدین
@NewHasanMohaddesi
✍حسین ملک‌خدایی
حسن محدثی‌ی گیلوایی
محمدباقر تاج‌الدین
تاریخ انتشار: بهار ۱۴۰۵
انتشار در کانال: ۱۷ مرداد ۱۴۰۵
مقاله‌ی پژوهشی‌ای که با روش تحلیل روایت انجام شد و نشان می‌دهد که چه‌گونه ایده‌ئولوژی‌ی اسلام‌گرایی حتا در میان اصلی‌ترین حاملان و باورمندان اش دچار تغییر شده است. نمونه‌ی مورد مطالعه ۳۰ مدیر و کارگزار سیاسی‌ی جمهوری‌ی اسلامی در استان خوزستان و شهر اهواز بوده است.
۳۰ پی‌رنگ روایی از زنده‌گی‌ی دینی-سیاسی‌ی ۳۰ مدیر و کارگزار سیاسی در مقاله درج شده است.
👇
https://socialstudy.ihcs.ac.ir/article_10021.html?lang=en
https://socialstudy.ihcs.ac.ir/article_10021_f702defbc67edb455949f46babab0c18.pdf?lang=en
#دینداری
#خوزستان
#ایده‌ئولوژی
#اسلام‌گرایی
#تحلیل_روایت
#حسین_ملک_خدایی
#محمدباقر_تاج‌الدین
@NewHasanMohaddesi
❤3👍1😍1
Forwarded from تبلیغات کافه کتاب
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
📚 چنگیزخان در جستجوی خدا
چنگیزخان با فتحی خونبار نظمی جدید در جهان بنا گذاشت و با ایجاد یکی از گسترده‌ترین شبکه‌های تجاری تاریخ چین را به خاورمیانه پیوند زد. اما خود به خوبی می‌دانست که دوام یک امپراتوری تنها بر پایه تجارت محقق نمی‌شود. در نقطه تلافی دو تمدن بزرگ و پر تنش (اسلام و چین) او راهی متفاوت برگزید: آزادی مذهبی. تصمیمی ریشه‌ای و بی‌سابقه که زمینه‌ساز یک قرن ثبات و آرامش شد. جک ودرفورد، انسانشناس و نویسنده شناخته شده آمریکایی در روایتی پرکشش و مستند داستان شگفت‌انگیز این یتیم بی‌سواد و مطرود را باز می‌گوید و توضیح می‌دهد که او چگونه امپراتوری مغول را بنا نهاد. او همچنین تأثیر تصمیمات بنیادین او را تا سده‌ها بعد، از شکوفایی تمدن اسلامی در قرن سیزدهم تا الهام بخشیدن به اندیشه‌های آزادی خواهانۀ تامس جفرسن در قرن هجدهم، مورد واکاوی قرار می‌دهد.
- جک ودرفورد
- مترجم: مهشید متولی
- سال چاپ: ۱۴۰۵
کد تخفیف ویژه مخاطبان کانال:
cafe24
لینک دسترسی:
https://rowzanehnashr.com/cafe24
کسی تنهاست که کتاب نمی‌خواند
تلگرام نشر روزنه:
@rowzanehnashr
☎️ 021-88721514
چنگیزخان با فتحی خونبار نظمی جدید در جهان بنا گذاشت و با ایجاد یکی از گسترده‌ترین شبکه‌های تجاری تاریخ چین را به خاورمیانه پیوند زد. اما خود به خوبی می‌دانست که دوام یک امپراتوری تنها بر پایه تجارت محقق نمی‌شود. در نقطه تلافی دو تمدن بزرگ و پر تنش (اسلام و چین) او راهی متفاوت برگزید: آزادی مذهبی. تصمیمی ریشه‌ای و بی‌سابقه که زمینه‌ساز یک قرن ثبات و آرامش شد. جک ودرفورد، انسانشناس و نویسنده شناخته شده آمریکایی در روایتی پرکشش و مستند داستان شگفت‌انگیز این یتیم بی‌سواد و مطرود را باز می‌گوید و توضیح می‌دهد که او چگونه امپراتوری مغول را بنا نهاد. او همچنین تأثیر تصمیمات بنیادین او را تا سده‌ها بعد، از شکوفایی تمدن اسلامی در قرن سیزدهم تا الهام بخشیدن به اندیشه‌های آزادی خواهانۀ تامس جفرسن در قرن هجدهم، مورد واکاوی قرار می‌دهد.
- جک ودرفورد
- مترجم: مهشید متولی
- سال چاپ: ۱۴۰۵
کد تخفیف ویژه مخاطبان کانال:
cafe24
لینک دسترسی:
https://rowzanehnashr.com/cafe24
کسی تنهاست که کتاب نمی‌خواند
تلگرام نشر روزنه:
@rowzanehnashr
☎️ 021-88721514
👍9🤔4❤3🤣1
♦️اباطیل در باره‌ی فرمان‌روایان چندخداپرست
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۱۷ مرداد ۱۴۰۵
"در نقطه‌ی تلاقی دو تمدن بزرگ و پر تنش (اسلام و چین) او راهی متفاوت برگزید: آزادی مذهبی".
https://t.me/NewHasanMohaddesi/14552
ببینید چه‌گونه مورخان اباطیل می‌نویسند و می‌پراکنند و بعد از فرط تکرار، این اباطیل پذیرفته می‌شود!
چنگیزخان چندخداپرست و باورمند به شمنیسم بود. آنها معتقد به خدای بزرگی به نام تنگری بودند و در کنار او بت‌های نمدین داشتند و به ارواح و دیگر نیروهای اسطوره‌ای باورمند بودند.
چندخداپرستان در اعصار کهن درکی از آزادی و آزادی‌ی دینی ندارند. آزادی اصلا در این معنا، مفهومی جدید است.
اقتضای چندخداپرستی به‌طور معمول -جز در موارد استثنایی- مداراگری‌ی دینی است.
چیزی به نام برگزیدن آزادی‌ی دینی برای فرمان‌روایان چندخداپرست بی‌ربط است و نمی‌تواند مطرح باشد.
چنگیزخان از این جهت درست مثل کورش و اسکندر و صدها فرمان‌روای چندخداپرست در عصر باستان بودند. همه‌گی‌ی آنها به خاطر چندخداپرستی، مدارای دینی بالایی بروز دادند. این فضیلت شخصی‌ی آنها نبوده بلکه محصول فرهنگ دینی‌ی چندخداپرستانه بوده است. من و شما هم اگر جای آنها بودیم، مداراگری‌ی دینی‌ی بالایی می‌داشتیم.
اگر جک ودرفورد هم چنین چیزی گفته باشد، یعنی اینکه چیز زیادی از فرهنگ دینی‌ی چندخداپرستانه نمی‌داند. اساسا بسیاری از مورخان جهان فاقد دانش دین‌پژوهی هستند و لذا در تاریخ‌نگاری‌شان دچار خطاهای عمده می‌شوند.
#کورش
#چنگیزخان
#تاریخ‌نگاری
#چندخداپرستی
#مداراگری_دینی
@NewHasanMohaddesi
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۱۷ مرداد ۱۴۰۵
"در نقطه‌ی تلاقی دو تمدن بزرگ و پر تنش (اسلام و چین) او راهی متفاوت برگزید: آزادی مذهبی".
https://t.me/NewHasanMohaddesi/14552
ببینید چه‌گونه مورخان اباطیل می‌نویسند و می‌پراکنند و بعد از فرط تکرار، این اباطیل پذیرفته می‌شود!
چنگیزخان چندخداپرست و باورمند به شمنیسم بود. آنها معتقد به خدای بزرگی به نام تنگری بودند و در کنار او بت‌های نمدین داشتند و به ارواح و دیگر نیروهای اسطوره‌ای باورمند بودند.
چندخداپرستان در اعصار کهن درکی از آزادی و آزادی‌ی دینی ندارند. آزادی اصلا در این معنا، مفهومی جدید است.
اقتضای چندخداپرستی به‌طور معمول -جز در موارد استثنایی- مداراگری‌ی دینی است.
چیزی به نام برگزیدن آزادی‌ی دینی برای فرمان‌روایان چندخداپرست بی‌ربط است و نمی‌تواند مطرح باشد.
چنگیزخان از این جهت درست مثل کورش و اسکندر و صدها فرمان‌روای چندخداپرست در عصر باستان بودند. همه‌گی‌ی آنها به خاطر چندخداپرستی، مدارای دینی بالایی بروز دادند. این فضیلت شخصی‌ی آنها نبوده بلکه محصول فرهنگ دینی‌ی چندخداپرستانه بوده است. من و شما هم اگر جای آنها بودیم، مداراگری‌ی دینی‌ی بالایی می‌داشتیم.
اگر جک ودرفورد هم چنین چیزی گفته باشد، یعنی اینکه چیز زیادی از فرهنگ دینی‌ی چندخداپرستانه نمی‌داند. اساسا بسیاری از مورخان جهان فاقد دانش دین‌پژوهی هستند و لذا در تاریخ‌نگاری‌شان دچار خطاهای عمده می‌شوند.
#کورش
#چنگیزخان
#تاریخ‌نگاری
#چندخداپرستی
#مداراگری_دینی
@NewHasanMohaddesi
👍17👎6
♦️جامعه‌ی پسادینی در آخرین تحقیق رسمی‌ی انجام شده در ایران
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۱۸ مرداد ۱۴۰۵
تحقیقی که در دولت و زیر نظر "دستیار اجتماعی‌ی رییس" دولت آقای دکتر علی‌ی ربیعی انجام شده و ادعا شده محرمانه است اما معلوم نیست چرا خلاصه‌ی آن در همه جا منتشر شده، ظاهرا بخشی هم در باره‌ی دینداری دارد. این بخش چه می‌گوید؟
"دینداری و روزه‌داری
در اردیبهشت ۱۴۰۵:
- ۲۹.۸ درصد گفته‌اند تمام روزه‌های ماه رمضان را گرفته اند.
- ۵۱.۷ درصد گفته‌اند هیچ روزه‌ای نگرفته‌اند.
در تهران:
- ۲۳.۳ درصد تمام روزه‌ها را گرفته‌اند.
- ۵۱.۷ درصد هیچ روزه‌ای نگرفته‌اند.
روند بلند مدت نشان می‌دهد:
- در سال ۱۳۵۴ حدود ۷۹ درصد مردم اعلام کرده بودند تمام روزه‌ها را می‌گیرند.
این شاخص در پیمایش سال ۱۴۰۲ به ۴۲ درصد رسیده بود.
- در سال ۱۴۰۵ به حدود ۳۰ درصد کاهش یافته است."
آنچه این پژوهش نشان می‌دهد، باز هم موید دیدگاه ام در باره‌ی تحول جامعه‌ی ایران از عصر دینی به عصر پسادینی است. قبل از انقلاب جامعه‌ی ایران دینی بوده (حدود ۸۰ درصد تمام روزه‌ها را می‌گرفتند؛ به‌عنوان یک شاخص دین‌داری‌ی مردم ایران در قبل از انقلاب ۱۳۵۷) و اکنون جامعه پسادینی شده (حدود ۳۰ درصد تمام روزه‌ها را گرفته اند).
جامعه‌ی دینی جامعه‌ای است که اکثریت تام اعضای آن دین‌دار اند و بی‌دین‌ها و ضد دینها اقلیتی اند که نمی‌توانند در آن حضور آشکار و فعال اجتماعی داشته باشند و جامعه‌ی پسادینی جامعه‌ای است که دین‌داران اکثریت تام را در آن تشکیل نمی‌دهند و بی‌دین‌ها و ضد دینها هم درصد محسوسی از اعضای جامعه را شکل می‌دهند و حضور اجتماعی‌ی مشخص و ملموسی دارند.
#روزه
#جامعه‌ی_دینی
#جامعه‌ی_پسادینی
@NewHasanMohaddesi
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۱۸ مرداد ۱۴۰۵
تحقیقی که در دولت و زیر نظر "دستیار اجتماعی‌ی رییس" دولت آقای دکتر علی‌ی ربیعی انجام شده و ادعا شده محرمانه است اما معلوم نیست چرا خلاصه‌ی آن در همه جا منتشر شده، ظاهرا بخشی هم در باره‌ی دینداری دارد. این بخش چه می‌گوید؟
"دینداری و روزه‌داری
در اردیبهشت ۱۴۰۵:
- ۲۹.۸ درصد گفته‌اند تمام روزه‌های ماه رمضان را گرفته اند.
- ۵۱.۷ درصد گفته‌اند هیچ روزه‌ای نگرفته‌اند.
در تهران:
- ۲۳.۳ درصد تمام روزه‌ها را گرفته‌اند.
- ۵۱.۷ درصد هیچ روزه‌ای نگرفته‌اند.
روند بلند مدت نشان می‌دهد:
- در سال ۱۳۵۴ حدود ۷۹ درصد مردم اعلام کرده بودند تمام روزه‌ها را می‌گیرند.
این شاخص در پیمایش سال ۱۴۰۲ به ۴۲ درصد رسیده بود.
- در سال ۱۴۰۵ به حدود ۳۰ درصد کاهش یافته است."
آنچه این پژوهش نشان می‌دهد، باز هم موید دیدگاه ام در باره‌ی تحول جامعه‌ی ایران از عصر دینی به عصر پسادینی است. قبل از انقلاب جامعه‌ی ایران دینی بوده (حدود ۸۰ درصد تمام روزه‌ها را می‌گرفتند؛ به‌عنوان یک شاخص دین‌داری‌ی مردم ایران در قبل از انقلاب ۱۳۵۷) و اکنون جامعه پسادینی شده (حدود ۳۰ درصد تمام روزه‌ها را گرفته اند).
جامعه‌ی دینی جامعه‌ای است که اکثریت تام اعضای آن دین‌دار اند و بی‌دین‌ها و ضد دینها اقلیتی اند که نمی‌توانند در آن حضور آشکار و فعال اجتماعی داشته باشند و جامعه‌ی پسادینی جامعه‌ای است که دین‌داران اکثریت تام را در آن تشکیل نمی‌دهند و بی‌دین‌ها و ضد دینها هم درصد محسوسی از اعضای جامعه را شکل می‌دهند و حضور اجتماعی‌ی مشخص و ملموسی دارند.
#روزه
#جامعه‌ی_دینی
#جامعه‌ی_پسادینی
@NewHasanMohaddesi
👍23❤6👎3
Hassan-Mohaddesi-Ghilevaaeii. ideological cinema in Iran.pdf
2.1 MB
♦️Ideological Cinema in Iran
September 24, 2025
نسخه‌ی پی دی اف
۱۹ مرداد ۱۴۰۵
https://cinema.iranicaonline.org/wp-content/uploads/2025/02/Hassan-Mohaddesi-Ghilevaaeii.pdf
🔻گزیده‌هایی از متن: تمایز اسلام و اسلام‌گرایی و سینمای با مضامین اسلامی و سینمای اسلام‌گرا
it is necessary to distinguish between Islamic
themes and Islamist ideas in cinema. The former is a religion,
while the latter is a religious ideology that claims to have the
potential to organize the society and to govern it in the modern era. Therefore, I distinguish between cinema that represents
Islam and Islamic themes and cinema that introduces and promotes Islamism.
🔻تمایز سه مرحله‌ی سوسیالیسم:
it is necessary to clarify here the difference between two left-wing
ideologies, socialism and Marxism. Socialism emerged before
Marxism, and at least three phases of it occurred: pre-Marxist socialism, Marxist socialism, and post-Marxist socialism
#ایرانیکا
#فمینیسم
#ملی‌گرایی
#ایده‌ئولوژی
#مارکسیسم
#اسلام‌گرایی
#سینمای_ایران
@NewHasanMohaddesi
September 24, 2025
نسخه‌ی پی دی اف
۱۹ مرداد ۱۴۰۵
https://cinema.iranicaonline.org/wp-content/uploads/2025/02/Hassan-Mohaddesi-Ghilevaaeii.pdf
🔻گزیده‌هایی از متن: تمایز اسلام و اسلام‌گرایی و سینمای با مضامین اسلامی و سینمای اسلام‌گرا
it is necessary to distinguish between Islamic
themes and Islamist ideas in cinema. The former is a religion,
while the latter is a religious ideology that claims to have the
potential to organize the society and to govern it in the modern era. Therefore, I distinguish between cinema that represents
Islam and Islamic themes and cinema that introduces and promotes Islamism.
🔻تمایز سه مرحله‌ی سوسیالیسم:
it is necessary to clarify here the difference between two left-wing
ideologies, socialism and Marxism. Socialism emerged before
Marxism, and at least three phases of it occurred: pre-Marxist socialism, Marxist socialism, and post-Marxist socialism
#ایرانیکا
#فمینیسم
#ملی‌گرایی
#ایده‌ئولوژی
#مارکسیسم
#اسلام‌گرایی
#سینمای_ایران
@NewHasanMohaddesi
❤3😍1
♦️تعقل در سایه‌ی تعلق و حقیقت قربانی‌ی قدرت: پاسخی به پرسش
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۰ مرداد ۱۴۰۵
🔻پرسش از آقای عرفان کاظمی‌ی عزیز:
"آقا دکتر سلام
یه سوال عمیق داشتم
من در هر گروهی با هر باور و گرایشی که بودم رفتارهایی دیدم که ریشه در عواطف و گرایش‌ها داشته تا اینکه مبتنی بر یافته‌ها باشه
مثلاً در افرادی که ایدئولوژیک هستند و یا دین‌دار هستند و حتی بی دین به کرّات دیدم که الگوی رفتاری‌شان بر اساس حب و بغض و نگاه صفر و صده
آنکه ایرانشهری‌است منتقدش را یک خائن و دشمنی چون اسکندر میبینه بدون آنکه بخواهد حرف‌هایش را درک کند و بفهمد
یا آنکه دین‌دار هست همه افراد را براحتی قضاوت می‌کند و کسانی را که هم عقیده او نیستند را به نگاه تحقیر می‌نگرد. هیچگاه ندیدم که این افراد احمد کسروی را درک کنند و با درک کامل پذیرا و یا نقاد او باشند. یعنی همان الگو اینجا به وضوح وجود داره
بی‌دین ها هم همین الگو را دارند
یعنی دنبال چیزی میروند که تایید کننده باورها و عواطفشان باشد و همیشه دنبال منابعی اند تا با آن ادیان و دین‌داران را سرکوب کنند. یا مثلاً هیچگاه ندیدم این قسم افراد بر روی شخصی چون شیخ محمود حلبی که صراحتا در بین مردم مخالفت خود را با انقلاب ۵۷ اعلام می‌کرد و با همین نظر مُرد تأمل کنند.
همه حکم تند و کلی می‌دهند بی آنکه بخواهند طرف مقابل را درک کنند. تو یا ایرانشهری هستی یا خائن. یا بر عقیده منی یا جهنمی. یا مثل من بی‌دین فرهیخته هستی یا دین‌دار کودن.
سوالم اینه که آیا این قسم رفتارها در تمام جوامع به این شدت وجود دارد یا فقط در کشور ما اینطوری است؟ دلیلش چیست؟ و باید چه کرد اینطوری نبود؟ من همیشه سعی کردم افراد را درک کنم."
🔸محدثی:
سلام و ارادت! سوال بسیار مهمی است.
دلیل عمده اش دو چیز هست عزیز:
۱. اعتقادی‌اندیشی‌ی اکثریت افراد،
۲. غلبه‌ی تعلق بر تعقل.
همین الان ببینید دعوای گروهی که حول دکتر غنی‌نژاد جمع شدند از یک‌سو و دکتر سروش و طرف‌داران اش و طرف‌داران دکتر شریعتی از سوی دیگر.
آیا این دعوا بر سر حقیقت است یا بر سر تعلقات؟ آیا اغلب افراد سهیم در این دعوا دنبال حقیقت اند یا دنبال قدرت؟ ایا اصل برایشان این است که مشکل جامعه را حل کنند و به‌خاطر غم‌خواری برای جامعه دعوا می‌کنند؟
لطفا محتوای این لینک‌ها رو ببینید تا متوجه بشوید چه عرض می‌کنم؛ البته شما خودتان صاحب‌نظر اید و من دارم جسارت می‌کنم.👇
https://t.me/UTfinance/6659
https://t.me/UTfinance/6661
دو طرف در حال پرونده‌سازی‌ی اخلاقی و سیاسی (یعنی از بزرگ‌ترین آسیب‌های فرهنگ و جامعه‌ی ایرانی) برای هم اند. تازه اینها اهل فکر و اندیشه اند. تصور کنید مردم معمولی چه خواهند بود.
طرف نوشته است نام فلانی آمد و "خونم جور دیگری به جوش آمد"! یعنی که نام عضوی از اردوگاه اش به بدی برده شده و خون اش به‌جوش آمده و حالا ایشان هم کباده کشیده! اصلا اگر متون دو طرف را کالبدشکافی بکنید، می‌بینید که بسیاری‌شان چه بسا هیچ کم از کباده‌کشی‌های چاله‌میدانی ندارند.
تعلق (با مجموعه‌ی عواطف اش)، تعقل را به سایه می‌برد و کور می‌کند و اعتقادی‌اندیشی، امکان انتقادی‌اندیشی را سلب می‌کند.
#تعلق
#تعقل
#قدرت
#حقیقت
#اعتقادی‌اندیشی
#انتقادی‌اندیشی
#علی_شریعتی
#موسی_غنی‌نژاد
#عبدالکریم_سروش
@NewHasanMohaddesi
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۰ مرداد ۱۴۰۵
🔻پرسش از آقای عرفان کاظمی‌ی عزیز:
"آقا دکتر سلام
یه سوال عمیق داشتم
من در هر گروهی با هر باور و گرایشی که بودم رفتارهایی دیدم که ریشه در عواطف و گرایش‌ها داشته تا اینکه مبتنی بر یافته‌ها باشه
مثلاً در افرادی که ایدئولوژیک هستند و یا دین‌دار هستند و حتی بی دین به کرّات دیدم که الگوی رفتاری‌شان بر اساس حب و بغض و نگاه صفر و صده
آنکه ایرانشهری‌است منتقدش را یک خائن و دشمنی چون اسکندر میبینه بدون آنکه بخواهد حرف‌هایش را درک کند و بفهمد
یا آنکه دین‌دار هست همه افراد را براحتی قضاوت می‌کند و کسانی را که هم عقیده او نیستند را به نگاه تحقیر می‌نگرد. هیچگاه ندیدم که این افراد احمد کسروی را درک کنند و با درک کامل پذیرا و یا نقاد او باشند. یعنی همان الگو اینجا به وضوح وجود داره
بی‌دین ها هم همین الگو را دارند
یعنی دنبال چیزی میروند که تایید کننده باورها و عواطفشان باشد و همیشه دنبال منابعی اند تا با آن ادیان و دین‌داران را سرکوب کنند. یا مثلاً هیچگاه ندیدم این قسم افراد بر روی شخصی چون شیخ محمود حلبی که صراحتا در بین مردم مخالفت خود را با انقلاب ۵۷ اعلام می‌کرد و با همین نظر مُرد تأمل کنند.
همه حکم تند و کلی می‌دهند بی آنکه بخواهند طرف مقابل را درک کنند. تو یا ایرانشهری هستی یا خائن. یا بر عقیده منی یا جهنمی. یا مثل من بی‌دین فرهیخته هستی یا دین‌دار کودن.
سوالم اینه که آیا این قسم رفتارها در تمام جوامع به این شدت وجود دارد یا فقط در کشور ما اینطوری است؟ دلیلش چیست؟ و باید چه کرد اینطوری نبود؟ من همیشه سعی کردم افراد را درک کنم."
🔸محدثی:
سلام و ارادت! سوال بسیار مهمی است.
دلیل عمده اش دو چیز هست عزیز:
۱. اعتقادی‌اندیشی‌ی اکثریت افراد،
۲. غلبه‌ی تعلق بر تعقل.
همین الان ببینید دعوای گروهی که حول دکتر غنی‌نژاد جمع شدند از یک‌سو و دکتر سروش و طرف‌داران اش و طرف‌داران دکتر شریعتی از سوی دیگر.
آیا این دعوا بر سر حقیقت است یا بر سر تعلقات؟ آیا اغلب افراد سهیم در این دعوا دنبال حقیقت اند یا دنبال قدرت؟ ایا اصل برایشان این است که مشکل جامعه را حل کنند و به‌خاطر غم‌خواری برای جامعه دعوا می‌کنند؟
لطفا محتوای این لینک‌ها رو ببینید تا متوجه بشوید چه عرض می‌کنم؛ البته شما خودتان صاحب‌نظر اید و من دارم جسارت می‌کنم.👇
https://t.me/UTfinance/6659
https://t.me/UTfinance/6661
دو طرف در حال پرونده‌سازی‌ی اخلاقی و سیاسی (یعنی از بزرگ‌ترین آسیب‌های فرهنگ و جامعه‌ی ایرانی) برای هم اند. تازه اینها اهل فکر و اندیشه اند. تصور کنید مردم معمولی چه خواهند بود.
طرف نوشته است نام فلانی آمد و "خونم جور دیگری به جوش آمد"! یعنی که نام عضوی از اردوگاه اش به بدی برده شده و خون اش به‌جوش آمده و حالا ایشان هم کباده کشیده! اصلا اگر متون دو طرف را کالبدشکافی بکنید، می‌بینید که بسیاری‌شان چه بسا هیچ کم از کباده‌کشی‌های چاله‌میدانی ندارند.
تعلق (با مجموعه‌ی عواطف اش)، تعقل را به سایه می‌برد و کور می‌کند و اعتقادی‌اندیشی، امکان انتقادی‌اندیشی را سلب می‌کند.
#تعلق
#تعقل
#قدرت
#حقیقت
#اعتقادی‌اندیشی
#انتقادی‌اندیشی
#علی_شریعتی
#موسی_غنی‌نژاد
#عبدالکریم_سروش
@NewHasanMohaddesi
👍11❤4
♦️تعلق در طبیعت بشر است، اما اعتقادی‌اندیشی محصول هم‌دستی‌ی طبیعت بشر و تربیت است: پاسخ به پرسش
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۰ مرداد ۱۴۰۵
🔻پرسش از مهندس عزیز از ارومیه:
آیا طبیعت بشر، اعتقادی‌اندیشی است یا جامعه است که انسان‌ها را اعتقادی اندیش می‌کند؟ یعنی کسانی که از اعتقادی‌اندیشی فاصله گرفتن و انتقادی‌اندیش شدند، کسانی هستند که توانستند بر طبیعت بشری غالب شوند و بر خودشان فائق آیند؟
اگر اکثریت مردم، اعتقادی‌اندیش هستند آیا می‌توان گفت انسان موجودی است که اعتقادی‌اندیش است مگر اینکه برخوردش و هیجانات خودش غلبه کند؟
انتقادی‌اندیشی آیا اکتسابی است یا برعلیه طبیعت بشری یا برعلیه آموزش های اجتماعی است؟ چون اگر فرض کنیم جامعه است که افرادش را اعتقادی‌اندیش می کند پس انتقادی‌ها، برخلاف جامعه و سنت‌ها و عرف های جامعه ی خود محسوب می‌شوند ولی چطوری این موجودات تولید می‌شوند؟
شاید اعتقادی اندیشان، شیوه ی بودنشان درجهان طوری است که به نفع بقای گونه بوده یعنی تقلید از همگان و زیست قبیله ای محافظه کارانه بوده که در طی فرگشت به سود بقای گونه بوده فلذا این روش از زیست، دیفالت انسانی است و انتقادی اندیشی یکنوع مخالفت با دیفالت خودمان است؟
نمی‌دانم. گمانه زنی کردم. آیا گذار از حالت اعتقادی اندیشی به حالت انتقادی اندیشی، همراه سختی و رنج نیست؟
انتقادی بودن آیا یکنوع جستجوی حقیقت است که زیربنای آن در طبیعت بشری است و سپس اکتساب می شود؟
آیا می‌توان نوعی از جامعه را تصور کرد که اعضای خودش را انتقادی اندیش تربیت کند و نه اعتقادی‌اندیش؟
🔸محدثی:
در پیوند با این سوال و مطلب قبلی عرض می‌کنم:
تعلق داشتن به امور، در طبیعت ما است و یکی از تفاوت‌های مهم آدم‌ها در این است که به چیزهای مختلف و به میزان مختف تعلق دارند. چنان‌که پیش‌تر عرض مردم، این جهان، جهان تعلقات است. تعلق به چه چیز اما در طبیعت ما نیست. موضوع تعلق پسینی است، ولی خود تعلق (مطلق تعلق) پیشینی است.
اعتقادی‌اندیشی در دو چیز ریشه دارد: یکی که مهم‌تر است، تعلیم و تربیتی است که انسان اعتقادی‌اندیش پدید می‌آورد. مثلا تمام نظام‌های اعتقادی انسان اعتقادی‌اندیش تربیت می‌کنند؛ به‌ویژه دین. امکان ندارد دینی پیدا کنید که انسان انتقادی‌اندیش تربیت کند. چرا؟ چون اگر این کار را بکند، انگار تیشه به ریشه‌ی خود می‌زند.
پس، اعتقادی‌اندیشی در درجه‌ی اول ریشه در تعلیم و تربیت دارد. اگر تعلیم و تربیت، انسان انتقادی‌اندیش تربیت کند، آن‌وقت ما با تعداد بس بیش‌تری از انسان‌های پرسش‌گر و اندیشنده طرف خواهیم بود.
اما، اعتقادی‌اندیشی یک ریشه در طبیعت انسان هم دارد و آن این است که انسان همان‌جور که به چیزهای مختلف تعلق پیدا می‌کند، به اعتقادات خود هم تعلق پیدا می‌کند. این است که آدمی استعداد بیش‌تری برای اعتقادی‌اندیشی دارد تا برای انتقادی‌اندیشی.
پس، می‌توانیم نتیجه بگیریم که انتقادی‌اندیشی دو پایه دارد:
۱. تعلیم و تربیت انتقادی‌اندیش‌پرور؛
۲. خودسازی‌ی فردی.
بنابراین، لازمه‌ی انتقادی‌اندیشی، نوعی مقابله با طبیعت ما و مقابله با نهادهای هم‌نواکننده هم هست. پس، گذار از اعتقادی‌اندیشی، مجاهدت و سختی و خودسازی هم لازم دارد.
می‌توان تعلیم و تربیت و سازمان‌هایی را تصور کرد که انتقادی‌اندیش تربیت می‌کنند، اما جامعه معمولا انسان هم‌نوا تربیت می‌کند نه انتقادی‌اندیش.
#تعلق
#تعقل
#اعتقادی‌اندیشی
#انتقادی‌اندیشی
@NewHasanMohaddesi
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۰ مرداد ۱۴۰۵
🔻پرسش از مهندس عزیز از ارومیه:
آیا طبیعت بشر، اعتقادی‌اندیشی است یا جامعه است که انسان‌ها را اعتقادی اندیش می‌کند؟ یعنی کسانی که از اعتقادی‌اندیشی فاصله گرفتن و انتقادی‌اندیش شدند، کسانی هستند که توانستند بر طبیعت بشری غالب شوند و بر خودشان فائق آیند؟
اگر اکثریت مردم، اعتقادی‌اندیش هستند آیا می‌توان گفت انسان موجودی است که اعتقادی‌اندیش است مگر اینکه برخوردش و هیجانات خودش غلبه کند؟
انتقادی‌اندیشی آیا اکتسابی است یا برعلیه طبیعت بشری یا برعلیه آموزش های اجتماعی است؟ چون اگر فرض کنیم جامعه است که افرادش را اعتقادی‌اندیش می کند پس انتقادی‌ها، برخلاف جامعه و سنت‌ها و عرف های جامعه ی خود محسوب می‌شوند ولی چطوری این موجودات تولید می‌شوند؟
شاید اعتقادی اندیشان، شیوه ی بودنشان درجهان طوری است که به نفع بقای گونه بوده یعنی تقلید از همگان و زیست قبیله ای محافظه کارانه بوده که در طی فرگشت به سود بقای گونه بوده فلذا این روش از زیست، دیفالت انسانی است و انتقادی اندیشی یکنوع مخالفت با دیفالت خودمان است؟
نمی‌دانم. گمانه زنی کردم. آیا گذار از حالت اعتقادی اندیشی به حالت انتقادی اندیشی، همراه سختی و رنج نیست؟
انتقادی بودن آیا یکنوع جستجوی حقیقت است که زیربنای آن در طبیعت بشری است و سپس اکتساب می شود؟
آیا می‌توان نوعی از جامعه را تصور کرد که اعضای خودش را انتقادی اندیش تربیت کند و نه اعتقادی‌اندیش؟
🔸محدثی:
در پیوند با این سوال و مطلب قبلی عرض می‌کنم:
تعلق داشتن به امور، در طبیعت ما است و یکی از تفاوت‌های مهم آدم‌ها در این است که به چیزهای مختلف و به میزان مختف تعلق دارند. چنان‌که پیش‌تر عرض مردم، این جهان، جهان تعلقات است. تعلق به چه چیز اما در طبیعت ما نیست. موضوع تعلق پسینی است، ولی خود تعلق (مطلق تعلق) پیشینی است.
اعتقادی‌اندیشی در دو چیز ریشه دارد: یکی که مهم‌تر است، تعلیم و تربیتی است که انسان اعتقادی‌اندیش پدید می‌آورد. مثلا تمام نظام‌های اعتقادی انسان اعتقادی‌اندیش تربیت می‌کنند؛ به‌ویژه دین. امکان ندارد دینی پیدا کنید که انسان انتقادی‌اندیش تربیت کند. چرا؟ چون اگر این کار را بکند، انگار تیشه به ریشه‌ی خود می‌زند.
پس، اعتقادی‌اندیشی در درجه‌ی اول ریشه در تعلیم و تربیت دارد. اگر تعلیم و تربیت، انسان انتقادی‌اندیش تربیت کند، آن‌وقت ما با تعداد بس بیش‌تری از انسان‌های پرسش‌گر و اندیشنده طرف خواهیم بود.
اما، اعتقادی‌اندیشی یک ریشه در طبیعت انسان هم دارد و آن این است که انسان همان‌جور که به چیزهای مختلف تعلق پیدا می‌کند، به اعتقادات خود هم تعلق پیدا می‌کند. این است که آدمی استعداد بیش‌تری برای اعتقادی‌اندیشی دارد تا برای انتقادی‌اندیشی.
پس، می‌توانیم نتیجه بگیریم که انتقادی‌اندیشی دو پایه دارد:
۱. تعلیم و تربیت انتقادی‌اندیش‌پرور؛
۲. خودسازی‌ی فردی.
بنابراین، لازمه‌ی انتقادی‌اندیشی، نوعی مقابله با طبیعت ما و مقابله با نهادهای هم‌نواکننده هم هست. پس، گذار از اعتقادی‌اندیشی، مجاهدت و سختی و خودسازی هم لازم دارد.
می‌توان تعلیم و تربیت و سازمان‌هایی را تصور کرد که انتقادی‌اندیش تربیت می‌کنند، اما جامعه معمولا انسان هم‌نوا تربیت می‌کند نه انتقادی‌اندیش.
#تعلق
#تعقل
#اعتقادی‌اندیشی
#انتقادی‌اندیشی
@NewHasanMohaddesi
👌7❤4😍2👍1
Forwarded from آرشیو جلسات کتابخوانی «فراگیری»
جلسه ۷۴ توسعه
معرفی کتاب دین و نوسازی
به روایت نویسنده کتاب
نسیم نعمتی‌زاده
با حضور حسن محدثی
چرا دین در ایران در تعارض با مدرنیته و مدرنیزاسیون است؟
کتاب «دین و نوسازی»، یک اثر پژوهشی با رویکرد تطبیقی است و به کندوکاو درباره‌ی نسبت دین با نوسازی در ایران و مالزی پرداخته است. به بیان دیگر، کتاب با محور قرار دادن بحث‌های نوسازی در دو کشور ایران و مالزی، کارکرد دین را در دو جامعه‌ی متفاوت مورد بررسی و مقایسه قرار داده و به نتایج قابل تاملی دست یافته است.
📅 تاریخ: سه‌شنبه ۲۰ مرداد ۱۴۰۵
یازدهم آگوست ۲۰۲۶
⏰ ساعت: ۶ و نیم بعدازظهر تا ۸ شب
18:30 تا 20:00 به وقت ایران
🏛 مکان: اتاق گوگل‌میت فراگیری:
https://meet.google.com/roe-enop-mwq
👈 دسترسی به سایر جلسات توسعه
👈 دسترسی به سایر جلسات سکولاریسم
@YekGamPish
@ArchiveOfLiberalism
@NewHasanMohaddesi
.
معرفی کتاب دین و نوسازی
به روایت نویسنده کتاب
نسیم نعمتی‌زاده
با حضور حسن محدثی
چرا دین در ایران در تعارض با مدرنیته و مدرنیزاسیون است؟
کتاب «دین و نوسازی»، یک اثر پژوهشی با رویکرد تطبیقی است و به کندوکاو درباره‌ی نسبت دین با نوسازی در ایران و مالزی پرداخته است. به بیان دیگر، کتاب با محور قرار دادن بحث‌های نوسازی در دو کشور ایران و مالزی، کارکرد دین را در دو جامعه‌ی متفاوت مورد بررسی و مقایسه قرار داده و به نتایج قابل تاملی دست یافته است.
📅 تاریخ: سه‌شنبه ۲۰ مرداد ۱۴۰۵
یازدهم آگوست ۲۰۲۶
⏰ ساعت: ۶ و نیم بعدازظهر تا ۸ شب
18:30 تا 20:00 به وقت ایران
🏛 مکان: اتاق گوگل‌میت فراگیری:
https://meet.google.com/roe-enop-mwq
👈 دسترسی به سایر جلسات توسعه
👈 دسترسی به سایر جلسات سکولاریسم
@YekGamPish
@ArchiveOfLiberalism
@NewHasanMohaddesi
.
❤3👍1
Forwarded from زیر سقف آسمان
میزگرد نقدی بر ترویج رواقی گری در جامعه امروز ایران حسن محدثی مسعود…
@Vortrags
میزگرد نقدی بر ترویج رواقی گری در جامعه امروز ایران
حسن محدثی
مسعود زنجانی
محمود مقدسی
محمدرضا واعظ
موسسه مطالعاتی پیدایش ( رویش دیگر )
اینستاگرام محمدرضا واعظ
۱۶ مرداد ۱۴۰۰
🔴 نسخه شنیداری
@Vortrags
@NewHasanMohaddesi
حسن محدثی
مسعود زنجانی
محمود مقدسی
محمدرضا واعظ
موسسه مطالعاتی پیدایش ( رویش دیگر )
اینستاگرام محمدرضا واعظ
۱۶ مرداد ۱۴۰۰
🔴 نسخه شنیداری
@Vortrags
@NewHasanMohaddesi
❤2👍1👌1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
♦️از مواجهه‌ی انقباضی تا مواجهه‌ی انبساطی: دو نوع مواجهه با روحانیت در عصر رضا شاه و محمدرضا شاه
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۰ مرداد ۱۴۰۵
👇👇👇
#رضا_شاه
#روحانیت
#محمدرضا_شاه
#داریوش_همایون
#مواجهه‌ی_انقباضی
#مواجهه‌ی_نبساطی
@NewHasanMohaddesi
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۰ مرداد ۱۴۰۵
👇👇👇
#رضا_شاه
#روحانیت
#محمدرضا_شاه
#داریوش_همایون
#مواجهه‌ی_انقباضی
#مواجهه‌ی_نبساطی
@NewHasanMohaddesi
👍3
♦️از مواجهه‌ی انقباضی تا مواجهه‌ی انبساطی: دو نوع مواجهه با روحانیت در عصر رضا شاه و محمدرضا شاه
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۰ مرداد ۱۴۰۵
از موارد جالب توجه در عصر پهلوی‌ی دوم، پی‌آمدهای منفی‌ی سیاست‌های فرهنگی‌ی این حکومت بود. امروز برای ما بسیار عجیب به‌نظر می‌رسد که چرا حکومت پهلوی‌ی دوم سیاست‌های فرهنگیای را ادامه داد که به‌طور مرتب نتایج منفی به‌بار می‌آورد. آیا این حکومت سیاست‌های فرهنگی‌ی خود را ارزیابی‌ی حداقلی و دم‌دستی هم نمی‌کرد؟
به‌عنوان مثال، اعزام دانش‌جو به خارج از کشور از جمله سیاست‌های فرهنگیای بود که نتایج منفی‌ی متعددی به‌بار آورده است و یکی از نتایج گل‌درشت این سیاست، تولید نخبه‌گان فرهنگی‌ی ضد حکومت بوده است؛ اپوزیسیون‌سازی به دست خود!
از جمله سیاست‌های عجیب حکومت پهلوی‌ی دوم، اتخاذ سیاست انبساطی به نفع روحانیت بوده است. پهلوی‌ی اول سیاست انقباضی را در پیش گرفته بود و سازمان روحانیت را بسیار کم‌توان و ضعیف کرد؛ طوری که سازمان روحانیت در دوره‌ی پهلوی‌ی اول فقط به بقا فکر می‌کرد.
به این آمار بنگرید:
"آغاز شکل‌گیری حوزه‌ی علمیه قم، با روی کار آمدن رضا شاه و تشکیل حکومت پهلوی اول همزمان است اما سخت‌گیری‌های حکومت بر روحانیان و بر حوزه‌ز مرکزی قم باعث شدت تعارض میان حکومت و روحانیت گشته و انفعال سازمان روحانیت را در پی داشت، به‌طوری که موجب افول کارکردی سازمان روحانیت و حتی کاهش کمی تعداد طلاب و داوطلبان دروس حوزه‌ی علمیه گردید. به‌گونه‌ای که در سال ۱۳۰۴ همزمان با سلطنت رضا شاه "تعداد مدارس دینی ایران۲۸۲ باب و تعداد طلبه‌های آن ۵۹۸۴ نفر است" [...] و در سال پایانی سلطنت رضا شاه، " تعداد مدارس به ۲۰۶ باب و تعداد طلبه‌های ان به ۷۸۴ نفر کاهش می‌یابد که به همراه مدرسان این مدارس که ۲۴۹ نفر بودند، مجموعا بر ۱۰۰۰ نفر بالغ می‌شوند.؛ یعنی تعدا ان‌ها کمتر از یک پنجم پانزده سال قبل می‌گردد و حوزه‌ی قم که بزرگ‌ترین حوزه‌ی علمی کشور در این دوره بوده است، در سال ۱۳۲۰ کمتر از ۳۰۰ نفر طلبه داشته است" (فرامرزی، ۱۳۹۱: ۱۱۴-۱۱۳).
اما پهلوی‌ی دوم سیاست پدر را در این مورد دنبال نکرد و کم و بیش می‌توان گفت که سیاست انبساطی را در باره‌ی سازمان روحانیت در پیش گرفت. آمارهای مختلفی که در باره‌ی تعداد روحانیان -اعم از مدرسان و طلبه‌ها و آیات- در عصر پهلوی‌ی دوم منتشر شده و ما در کتاب دین در ایران عصر پهلوی دوم بدان پرداخته ایم، نشان از افزایش فوق‌العاده‌ی ان‌ها است. به‌عنوان مثال، یکی از آمارها می‌گوید:
"در سال ۱۳۵۶ یعنی "یک سال قبل از انقلاب اسلامی [...] حدود صد و هشتاد هزار طلبه‌ی علوم دینی وجود داشت که در بین آنها صد ایت‌الله و پنج هزار حجت‌الاسلام به همراه طلاب، از هشتاد هزار مسجد و هزار و دویست زیارتگاه، در راستای ایجاد یک تئوکراسی بر ضد رژیم شاه استفاده بردند" (قنبری به نقل از همان: ۱۱۴).
آن‌وقت برخی به دنبال ریشه‌های انقلاب ۱۳۵۷ در سیاست‌های دول غربی اند؛ به جای اینکه نگاهی به سیاست‌های خودبرانداز حکومت پهلوی بیاندازند، حکومتی که در عمل کردن علیه خود کم‌نظیر بود!
سخنان دکتر داریوش همایون وزیر اطلاعات و جهان‌گردی‌ی حکومت پهلوی دوم در کابینه‌ی جمشید آموزگار و سخن‌گوی آن و نیز زمانی قائم مقام حزب رستاخیز، دقیقا بیان‌گر همین سیاست انبساطی‌ی حکومت پهلوی‌ی دوم است.
🔻برای بحث تفصیلی در این باره بنگرید به کتاب زیر:
فرامرزی، فاطمه (۱۳۹۱) دین در ایران عصر پهلوی دوم (۱۳۵۷-۱۳۲۰). زیر نظر و با مقدمه‌ی حسن محدثی. تهران: نشر علم، چاپ اول.
#رضا_شاه
#روحانیت
#محمدرضا_شاه
#داریوش_همایون
#مواجهه‌ی_انقباضی
#مواجهه‌ی_انبساطی
#سیاست‌های_خودبرانداز
@NewHasanMohaddesi
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۰ مرداد ۱۴۰۵
از موارد جالب توجه در عصر پهلوی‌ی دوم، پی‌آمدهای منفی‌ی سیاست‌های فرهنگی‌ی این حکومت بود. امروز برای ما بسیار عجیب به‌نظر می‌رسد که چرا حکومت پهلوی‌ی دوم سیاست‌های فرهنگیای را ادامه داد که به‌طور مرتب نتایج منفی به‌بار می‌آورد. آیا این حکومت سیاست‌های فرهنگی‌ی خود را ارزیابی‌ی حداقلی و دم‌دستی هم نمی‌کرد؟
به‌عنوان مثال، اعزام دانش‌جو به خارج از کشور از جمله سیاست‌های فرهنگیای بود که نتایج منفی‌ی متعددی به‌بار آورده است و یکی از نتایج گل‌درشت این سیاست، تولید نخبه‌گان فرهنگی‌ی ضد حکومت بوده است؛ اپوزیسیون‌سازی به دست خود!
از جمله سیاست‌های عجیب حکومت پهلوی‌ی دوم، اتخاذ سیاست انبساطی به نفع روحانیت بوده است. پهلوی‌ی اول سیاست انقباضی را در پیش گرفته بود و سازمان روحانیت را بسیار کم‌توان و ضعیف کرد؛ طوری که سازمان روحانیت در دوره‌ی پهلوی‌ی اول فقط به بقا فکر می‌کرد.
به این آمار بنگرید:
"آغاز شکل‌گیری حوزه‌ی علمیه قم، با روی کار آمدن رضا شاه و تشکیل حکومت پهلوی اول همزمان است اما سخت‌گیری‌های حکومت بر روحانیان و بر حوزه‌ز مرکزی قم باعث شدت تعارض میان حکومت و روحانیت گشته و انفعال سازمان روحانیت را در پی داشت، به‌طوری که موجب افول کارکردی سازمان روحانیت و حتی کاهش کمی تعداد طلاب و داوطلبان دروس حوزه‌ی علمیه گردید. به‌گونه‌ای که در سال ۱۳۰۴ همزمان با سلطنت رضا شاه "تعداد مدارس دینی ایران۲۸۲ باب و تعداد طلبه‌های آن ۵۹۸۴ نفر است" [...] و در سال پایانی سلطنت رضا شاه، " تعداد مدارس به ۲۰۶ باب و تعداد طلبه‌های ان به ۷۸۴ نفر کاهش می‌یابد که به همراه مدرسان این مدارس که ۲۴۹ نفر بودند، مجموعا بر ۱۰۰۰ نفر بالغ می‌شوند.؛ یعنی تعدا ان‌ها کمتر از یک پنجم پانزده سال قبل می‌گردد و حوزه‌ی قم که بزرگ‌ترین حوزه‌ی علمی کشور در این دوره بوده است، در سال ۱۳۲۰ کمتر از ۳۰۰ نفر طلبه داشته است" (فرامرزی، ۱۳۹۱: ۱۱۴-۱۱۳).
اما پهلوی‌ی دوم سیاست پدر را در این مورد دنبال نکرد و کم و بیش می‌توان گفت که سیاست انبساطی را در باره‌ی سازمان روحانیت در پیش گرفت. آمارهای مختلفی که در باره‌ی تعداد روحانیان -اعم از مدرسان و طلبه‌ها و آیات- در عصر پهلوی‌ی دوم منتشر شده و ما در کتاب دین در ایران عصر پهلوی دوم بدان پرداخته ایم، نشان از افزایش فوق‌العاده‌ی ان‌ها است. به‌عنوان مثال، یکی از آمارها می‌گوید:
"در سال ۱۳۵۶ یعنی "یک سال قبل از انقلاب اسلامی [...] حدود صد و هشتاد هزار طلبه‌ی علوم دینی وجود داشت که در بین آنها صد ایت‌الله و پنج هزار حجت‌الاسلام به همراه طلاب، از هشتاد هزار مسجد و هزار و دویست زیارتگاه، در راستای ایجاد یک تئوکراسی بر ضد رژیم شاه استفاده بردند" (قنبری به نقل از همان: ۱۱۴).
آن‌وقت برخی به دنبال ریشه‌های انقلاب ۱۳۵۷ در سیاست‌های دول غربی اند؛ به جای اینکه نگاهی به سیاست‌های خودبرانداز حکومت پهلوی بیاندازند، حکومتی که در عمل کردن علیه خود کم‌نظیر بود!
سخنان دکتر داریوش همایون وزیر اطلاعات و جهان‌گردی‌ی حکومت پهلوی دوم در کابینه‌ی جمشید آموزگار و سخن‌گوی آن و نیز زمانی قائم مقام حزب رستاخیز، دقیقا بیان‌گر همین سیاست انبساطی‌ی حکومت پهلوی‌ی دوم است.
🔻برای بحث تفصیلی در این باره بنگرید به کتاب زیر:
فرامرزی، فاطمه (۱۳۹۱) دین در ایران عصر پهلوی دوم (۱۳۵۷-۱۳۲۰). زیر نظر و با مقدمه‌ی حسن محدثی. تهران: نشر علم، چاپ اول.
#رضا_شاه
#روحانیت
#محمدرضا_شاه
#داریوش_همایون
#مواجهه‌ی_انقباضی
#مواجهه‌ی_انبساطی
#سیاست‌های_خودبرانداز
@NewHasanMohaddesi
👍14❤2👎2😍2
🔸🔸🔸مطلب وارده🔸🔸🔸
♦️یادداشتی خیلی خیلی محرمانه برای اولیای دانشآموزان قبول‌شده و قبول‌نشده در آزمون تیزهوشان
✍جواد محمدی صاحبدیوان
دبیر تفکر و سبک زندگی مدرسه علامه حلی
۲۱ مرداد ۱۴۰۵
این روزها که نتایج آزمون تیزهوشان اعلام شده، احتمالاً خیلی از ما جمله‌ی «قبول شدم!» را شنیده‌ایم. طبیعی است که دانش‌آموز از قبولی‌اش خوشحال باشد و خانواده‌اش احساس غرور کنند؛ اما شاید بد نباشد همه‌ی ما کمی از هیجان این روزها فاصله بگیریم و به یک نکته فکر کنیم: قبولی در یک آزمون، قرار نیست تبدیل به تعریف ما از یک انسان شود.
گاهی از یک نتیجه‌ی آزمون، برداشت‌های خیلی بزرگ‌تری می‌کنیم. دانش‌آموز پذیرفته‌شده ممکن است خودش را باهوش‌تر، بااستعدادتر یا حتی برتر از دیگران بداند و خانواده هم این موفقیت را وارد مقایسه با دیگران کند. گاهی حتی قبولی فرزندمان تبدیل به وسیله‌ای برای فخرفروشی در میان فامیل و اطرافیان می‌شود. شاید بهتر باشد یادمان بماند: این موفقیت حاصل تلاش فرزند ماست و جای خوشحالی دارد، اما مجوز تحقیر یا کوچک شمردن فرزند دیگری نیست.
از طرف دیگر، مؤسسات آموزشی هم از قبولی دانشآموزان برای تبلیغات استفاده می‌کنند و باید واقع‌بین باشیم: آنها در نهایت یک مجموعه‌ی اقتصادی‌اند و منافع اقتصادی خودشان را دنبال می‌کنند. طبیعی است که قبولی دانش‌آموز برایشان یک سرمایه‌ی تبلیغاتی باشد، اما قرار نیست دغدغه‌ی اصلی آنها عزت‌نفس، حال روانی، ویژگی‌های شخصیتی، شرایط خانوادگی و مسیر زندگی فرزند ما باشد. اینها مسئولیت ما به‌عنوان خانواده و مدرسه است، نه یک مؤسسه‌ی آموزشی.
از طرف دیگر، دانش‌آموزی که قبول نشده ممکن است با خودش بگوید: «پس من باهوش نیستم، استعداد ندارم یا از بقیه عقب‌ترم.» در حالی که نتیجه‌ی یک آزمون به عوامل زیادی وابسته است؛ از کیفیت آموزش و امکانات و شرایط خانوادگی گرفته تا ویژگی‌های شخصیتی، وضعیت روحی و جسمی، تجربه‌ی آزمون، دشواری و قدرت تمایز سؤالات، عملکرد سایر داوطلبان و ظرفیت محدود پذیرش.
بنابراین قبولی لزوماً به معنای نخبه یا باهوش‌تر بودن نیست و عدم قبولی هم به معنای کم‌هوش یا کم‌استعداد بودن نیست. ما انسان‌ها از نظر شرایط زندگی، امکانات، علایق، ویژگی‌های شخصیتی و توانایی‌ها با هم متفاوتیم؛ پس مقایسه‌ی ما با یکدیگر چندان عادلانه نیست.
بیاییم فرزندانمان را بیشتر با خودشان مقایسه کنیم: امسال نسبت به سال قبل چه چیزی یاد گرفته‌اند؟ در چه چیزی رشد کرده‌اند؟ چه کاری را امروز بهتر از گذشته انجام می‌دهند؟
و ما معلم‌ها هم سهم مهمی داریم. بیاییم مراقب باشیم عنوان «تیزهوشان» را به نشانه‌ی برتری تبدیل نکنیم. دانش‌آموز پذیرفته‌شده نباید احساس کند از دیگران «بهتر» است و دانش‌آموز پذیرفته‌نشده هم نباید احساس کند «کمتر» است.
قبولی می‌تواند یک موفقیت ارزشمند باشد، اما نباید به هویت تبدیل شود؛ همان‌طور که عدم قبولی می‌تواند یک ناکامی باشد، اما نباید به شکست هویتی تبدیل شود.
شاید بهتر باشد بعد از اعلام نتایج، به جای اینکه فقط بپرسیم «قبول شدی یا نه؟»، از خودمان بپرسیم: «این بچه در این مسیر چه چیزی یاد گرفته، چقدر رشد کرده و حالا قرار است چه انسانی بشود؟»
#مدارس_تیزهوشان
#جواد_محمدی_صاحبدیوان
@NewHasanMohaddesi
♦️یادداشتی خیلی خیلی محرمانه برای اولیای دانشآموزان قبول‌شده و قبول‌نشده در آزمون تیزهوشان
✍جواد محمدی صاحبدیوان
دبیر تفکر و سبک زندگی مدرسه علامه حلی
۲۱ مرداد ۱۴۰۵
این روزها که نتایج آزمون تیزهوشان اعلام شده، احتمالاً خیلی از ما جمله‌ی «قبول شدم!» را شنیده‌ایم. طبیعی است که دانش‌آموز از قبولی‌اش خوشحال باشد و خانواده‌اش احساس غرور کنند؛ اما شاید بد نباشد همه‌ی ما کمی از هیجان این روزها فاصله بگیریم و به یک نکته فکر کنیم: قبولی در یک آزمون، قرار نیست تبدیل به تعریف ما از یک انسان شود.
گاهی از یک نتیجه‌ی آزمون، برداشت‌های خیلی بزرگ‌تری می‌کنیم. دانش‌آموز پذیرفته‌شده ممکن است خودش را باهوش‌تر، بااستعدادتر یا حتی برتر از دیگران بداند و خانواده هم این موفقیت را وارد مقایسه با دیگران کند. گاهی حتی قبولی فرزندمان تبدیل به وسیله‌ای برای فخرفروشی در میان فامیل و اطرافیان می‌شود. شاید بهتر باشد یادمان بماند: این موفقیت حاصل تلاش فرزند ماست و جای خوشحالی دارد، اما مجوز تحقیر یا کوچک شمردن فرزند دیگری نیست.
از طرف دیگر، مؤسسات آموزشی هم از قبولی دانشآموزان برای تبلیغات استفاده می‌کنند و باید واقع‌بین باشیم: آنها در نهایت یک مجموعه‌ی اقتصادی‌اند و منافع اقتصادی خودشان را دنبال می‌کنند. طبیعی است که قبولی دانش‌آموز برایشان یک سرمایه‌ی تبلیغاتی باشد، اما قرار نیست دغدغه‌ی اصلی آنها عزت‌نفس، حال روانی، ویژگی‌های شخصیتی، شرایط خانوادگی و مسیر زندگی فرزند ما باشد. اینها مسئولیت ما به‌عنوان خانواده و مدرسه است، نه یک مؤسسه‌ی آموزشی.
از طرف دیگر، دانش‌آموزی که قبول نشده ممکن است با خودش بگوید: «پس من باهوش نیستم، استعداد ندارم یا از بقیه عقب‌ترم.» در حالی که نتیجه‌ی یک آزمون به عوامل زیادی وابسته است؛ از کیفیت آموزش و امکانات و شرایط خانوادگی گرفته تا ویژگی‌های شخصیتی، وضعیت روحی و جسمی، تجربه‌ی آزمون، دشواری و قدرت تمایز سؤالات، عملکرد سایر داوطلبان و ظرفیت محدود پذیرش.
بنابراین قبولی لزوماً به معنای نخبه یا باهوش‌تر بودن نیست و عدم قبولی هم به معنای کم‌هوش یا کم‌استعداد بودن نیست. ما انسان‌ها از نظر شرایط زندگی، امکانات، علایق، ویژگی‌های شخصیتی و توانایی‌ها با هم متفاوتیم؛ پس مقایسه‌ی ما با یکدیگر چندان عادلانه نیست.
بیاییم فرزندانمان را بیشتر با خودشان مقایسه کنیم: امسال نسبت به سال قبل چه چیزی یاد گرفته‌اند؟ در چه چیزی رشد کرده‌اند؟ چه کاری را امروز بهتر از گذشته انجام می‌دهند؟
و ما معلم‌ها هم سهم مهمی داریم. بیاییم مراقب باشیم عنوان «تیزهوشان» را به نشانه‌ی برتری تبدیل نکنیم. دانش‌آموز پذیرفته‌شده نباید احساس کند از دیگران «بهتر» است و دانش‌آموز پذیرفته‌نشده هم نباید احساس کند «کمتر» است.
قبولی می‌تواند یک موفقیت ارزشمند باشد، اما نباید به هویت تبدیل شود؛ همان‌طور که عدم قبولی می‌تواند یک ناکامی باشد، اما نباید به شکست هویتی تبدیل شود.
شاید بهتر باشد بعد از اعلام نتایج، به جای اینکه فقط بپرسیم «قبول شدی یا نه؟»، از خودمان بپرسیم: «این بچه در این مسیر چه چیزی یاد گرفته، چقدر رشد کرده و حالا قرار است چه انسانی بشود؟»
#مدارس_تیزهوشان
#جواد_محمدی_صاحبدیوان
@NewHasanMohaddesi
👍12❤7🤣1
♦️مدارسی علیه زنده‌گی‌ی نوجوانان و سرمایه‌های والدین و به نفع سازمان‌های آموزشی‌ی مخرب: کارکردهای منفی‌ی غلبه‌ی فرهنگ موفقیت
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۱ مرداد ۱۴۰۵
مدارسی چون مدارس تیزهوشان، محصول غلبه‌ی فرهنگ موفقیت در نظام آموزشی‌ی ایران است. نخستین نتیجه‌ی غلبه‌ی فرهنگ موفقیت، بسط نابرابری‌های اجتماعی در آموزش و پرورش ایران و بازتولید نابرابری در جامعه است.
نتیجه‌ی دیگر غلبه‌ی فرهنگ موفقیت نابودی‌ی زنده‌گی‌ی نوجوانان از طریق درگیر کردن آنها در رقابتی پایان‌ناپذیر است. نوجوانان شادی و لذت زنده‌گی و انرژی‌ی نوجوانی‌شان را در درون رقابتی تمام نشدنی صرف می‌کنند و انواع فشارهای روانی را تحمل می‌کنند.
همین فشار بر روی والدین آنها نیز وارد می‌شود و اقتصاد خانواده و نیز وقت و انرژی‌ی والدین صرف امور دانش‌آموزشان می‌شود. به‌عبارت دیگر، نظام آموزشی‌ی ما نیروی زنده‌گی‌ی نوجوانان را استعمار می‌کند و خانواده‌های‌شان نیز در این مدارس استثمار می‌شوند.
برنده در این نظام آموزشی‌ی نابرابر، صاحبان و اولیای مدارسی هستند که پول قابل توجهی را به جیب می‌زنند و از زنده‌گی‌ی نوجوانان ایرانی و عمرشان و نیز از استثمار خانواده‌های‌شان ارتزاق می‌کنند.
حالا آقای معلم مدرسه‌ی غیرانتفاعی (از مخرب‌ترین سازمان‌های آموزشی) به جای ارایه‌ی راه حل بنیادی و ریشه‌ای، می‌فرماید امتحان تیزهوشان را خیلی جدی نگیرید و خیلی هم ملاک چیزی نیست!
https://t.me/NewHasanMohaddesi/14562
این نظام آموزشی به‌کلی ضد انسانی است و باید برچیده شود. راه حل شما شبیه تسکین بی‌خاصیت است آقای معلم عزیز. پیش از این در نقد فرهنگ موفقیت در یک مدرسه‌ی غیرانتفاعی سخن گفته ام.👇
https://t.me/NewHasanMohaddesi/13346
https://t.me/NewHasanMohaddesi/13349
https://t.me/NewHasanMohaddesi/13350
قسمت اول سخن‌رانی:
https://www.youtube.com/watch?v=rMMcGINBEg8
قسمت دوم:
https://www.youtube.com/watch?v=QL1zyA3JafU
قسمت سوم:
https://www.youtube.com/watch?v=OGTyavHVR30
#فرهنگ_موفقیت
#مدارس_تیزهوشان
#جواد_محمدی_صاحبدیوان
@NewHasanMohaddesi
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۱ مرداد ۱۴۰۵
مدارسی چون مدارس تیزهوشان، محصول غلبه‌ی فرهنگ موفقیت در نظام آموزشی‌ی ایران است. نخستین نتیجه‌ی غلبه‌ی فرهنگ موفقیت، بسط نابرابری‌های اجتماعی در آموزش و پرورش ایران و بازتولید نابرابری در جامعه است.
نتیجه‌ی دیگر غلبه‌ی فرهنگ موفقیت نابودی‌ی زنده‌گی‌ی نوجوانان از طریق درگیر کردن آنها در رقابتی پایان‌ناپذیر است. نوجوانان شادی و لذت زنده‌گی و انرژی‌ی نوجوانی‌شان را در درون رقابتی تمام نشدنی صرف می‌کنند و انواع فشارهای روانی را تحمل می‌کنند.
همین فشار بر روی والدین آنها نیز وارد می‌شود و اقتصاد خانواده و نیز وقت و انرژی‌ی والدین صرف امور دانش‌آموزشان می‌شود. به‌عبارت دیگر، نظام آموزشی‌ی ما نیروی زنده‌گی‌ی نوجوانان را استعمار می‌کند و خانواده‌های‌شان نیز در این مدارس استثمار می‌شوند.
برنده در این نظام آموزشی‌ی نابرابر، صاحبان و اولیای مدارسی هستند که پول قابل توجهی را به جیب می‌زنند و از زنده‌گی‌ی نوجوانان ایرانی و عمرشان و نیز از استثمار خانواده‌های‌شان ارتزاق می‌کنند.
حالا آقای معلم مدرسه‌ی غیرانتفاعی (از مخرب‌ترین سازمان‌های آموزشی) به جای ارایه‌ی راه حل بنیادی و ریشه‌ای، می‌فرماید امتحان تیزهوشان را خیلی جدی نگیرید و خیلی هم ملاک چیزی نیست!
https://t.me/NewHasanMohaddesi/14562
این نظام آموزشی به‌کلی ضد انسانی است و باید برچیده شود. راه حل شما شبیه تسکین بی‌خاصیت است آقای معلم عزیز. پیش از این در نقد فرهنگ موفقیت در یک مدرسه‌ی غیرانتفاعی سخن گفته ام.👇
https://t.me/NewHasanMohaddesi/13346
https://t.me/NewHasanMohaddesi/13349
https://t.me/NewHasanMohaddesi/13350
قسمت اول سخن‌رانی:
https://www.youtube.com/watch?v=rMMcGINBEg8
قسمت دوم:
https://www.youtube.com/watch?v=QL1zyA3JafU
قسمت سوم:
https://www.youtube.com/watch?v=OGTyavHVR30
#فرهنگ_موفقیت
#مدارس_تیزهوشان
#جواد_محمدی_صاحبدیوان
@NewHasanMohaddesi
👌15❤8👍2👎2
جناب آقای محدثی، به نظر می‌رسد اینجا سوءتفاهمی درباره‌ی یادداشت من شکل گرفته است.
اولاً، من در یادداشتم نگفته‌ام «آزمون تیزهوشان را جدی نگیرید». اتفاقاً مسئله‌ی من دقیقاً نقد فرهنگ تیزهوشان است؛ به‌ویژه زمانی که قبولی در آزمون تیزهوشان از یک موفقیت آموزشی فراتر می‌رود، به هویت تبدیل می‌شود و نشانه‌ای از برتری تلقی می‌شود. همان‌طور که تأکید کرده‌ام، قبولی نباید به «بهتر بودن» و عدم قبولی نباید به «کمتر بودن» تبدیل شود.
ثانیاً، من معلم مدرسه‌ی غیرانتفاعی نیستم. اتفاقاً یک مورد پیشنهاد همکاری با مدرسه‌ی غیرانتفاعی داشتم که نپذیرفتم. بنابراین این بخش از نقد شما درباره‌ی جایگاه شغلی من، اساساً درباره‌ی من صدق نمی‌کند.
ثالثاً، به نظرم زاویه‌ی تحلیل دو یادداشت متفاوت است. شما بیشتر از منظر جامعه‌شناختی و ساختاری به مسئله نگاه کرده‌اید و من در یادداشت خودم بیشتر از منظر روان‌شناختی، تربیتی و انسان‌محور به آن پرداخته‌ام؛ یعنی اینکه این فرهنگ موفقیت چگونه وارد ذهن، هویت و رابطه‌ی نوجوان با خودش و دیگران می‌شود.
رابعاً، به نظرم این دو نوشته نه‌تنها متناقض نیستند، بلکه می‌توانند مکمل یکدیگر باشند. شما ساختار و زمینه‌ی اجتماعی تولیدکننده‌ی این رقابت را نقد کرده‌اید و من یکی از پیامدهای آن را در سطح فرد، خانواده و مدرسه بررسی کرده‌ام. مسئله یکی است، اما زاویه‌ی نگاه متفاوت است.
خامساً، به نظرم بخشی از پاسخ شما به جای نقد محتوای یادداشت، متوجه موقعیت شخصی من شده است؛ از جمله اشاره به اینکه «معلم مدرسه‌ی غیرانتفاعی» هستم. اگر قرار باشد درباره‌ی اعتبار یا ضعف استدلال یک نوشته داوری کنیم، بهتر است خود استدلال و محتوای آن را نقد کنیم، نه موقعیت نویسنده را.
سادساً، من در تمام یادداشت از اولیا و معلمان خواسته‌ام تعریف خود را از «قبولی» تغییر دهند و اجازه ندهند نتیجه‌ی یک آزمون به تعریف انسان تبدیل شود. بنابراین حرف من صرفاً این نیست که «آزمون را خیلی جدی نگیریم»؛ حرف من این است که حتی اگر این آزمون و این ساختار آموزشی وجود دارد، نباید اجازه دهیم نتیجه‌ی آن، هویت و ارزش انسانی نوجوان را تعیین کند.
اتفاقاً اگر فرهنگ موفقیت را نقد می‌کنیم، یکی از مهم‌ترین نقاط شروع، همین‌جاست: اینکه «قبول‌شدن» را مساوی «بهتر بودن» و «قبول‌نشدن» را مساوی «کمتر بودن» ندانیم.
✍جواد محمدی صاحبدیوان
دبیر تفکر و سبک زندگی مدرسه علامه حلی
۲۱ مرداد ۱۴۰۵
#فرهنگ_موفقیت
#مدارس_تیزهوشان
#جواد_محمدی_صاحبدیوان
@NewHasanMohaddes
اولاً، من در یادداشتم نگفته‌ام «آزمون تیزهوشان را جدی نگیرید». اتفاقاً مسئله‌ی من دقیقاً نقد فرهنگ تیزهوشان است؛ به‌ویژه زمانی که قبولی در آزمون تیزهوشان از یک موفقیت آموزشی فراتر می‌رود، به هویت تبدیل می‌شود و نشانه‌ای از برتری تلقی می‌شود. همان‌طور که تأکید کرده‌ام، قبولی نباید به «بهتر بودن» و عدم قبولی نباید به «کمتر بودن» تبدیل شود.
ثانیاً، من معلم مدرسه‌ی غیرانتفاعی نیستم. اتفاقاً یک مورد پیشنهاد همکاری با مدرسه‌ی غیرانتفاعی داشتم که نپذیرفتم. بنابراین این بخش از نقد شما درباره‌ی جایگاه شغلی من، اساساً درباره‌ی من صدق نمی‌کند.
ثالثاً، به نظرم زاویه‌ی تحلیل دو یادداشت متفاوت است. شما بیشتر از منظر جامعه‌شناختی و ساختاری به مسئله نگاه کرده‌اید و من در یادداشت خودم بیشتر از منظر روان‌شناختی، تربیتی و انسان‌محور به آن پرداخته‌ام؛ یعنی اینکه این فرهنگ موفقیت چگونه وارد ذهن، هویت و رابطه‌ی نوجوان با خودش و دیگران می‌شود.
رابعاً، به نظرم این دو نوشته نه‌تنها متناقض نیستند، بلکه می‌توانند مکمل یکدیگر باشند. شما ساختار و زمینه‌ی اجتماعی تولیدکننده‌ی این رقابت را نقد کرده‌اید و من یکی از پیامدهای آن را در سطح فرد، خانواده و مدرسه بررسی کرده‌ام. مسئله یکی است، اما زاویه‌ی نگاه متفاوت است.
خامساً، به نظرم بخشی از پاسخ شما به جای نقد محتوای یادداشت، متوجه موقعیت شخصی من شده است؛ از جمله اشاره به اینکه «معلم مدرسه‌ی غیرانتفاعی» هستم. اگر قرار باشد درباره‌ی اعتبار یا ضعف استدلال یک نوشته داوری کنیم، بهتر است خود استدلال و محتوای آن را نقد کنیم، نه موقعیت نویسنده را.
سادساً، من در تمام یادداشت از اولیا و معلمان خواسته‌ام تعریف خود را از «قبولی» تغییر دهند و اجازه ندهند نتیجه‌ی یک آزمون به تعریف انسان تبدیل شود. بنابراین حرف من صرفاً این نیست که «آزمون را خیلی جدی نگیریم»؛ حرف من این است که حتی اگر این آزمون و این ساختار آموزشی وجود دارد، نباید اجازه دهیم نتیجه‌ی آن، هویت و ارزش انسانی نوجوان را تعیین کند.
اتفاقاً اگر فرهنگ موفقیت را نقد می‌کنیم، یکی از مهم‌ترین نقاط شروع، همین‌جاست: اینکه «قبول‌شدن» را مساوی «بهتر بودن» و «قبول‌نشدن» را مساوی «کمتر بودن» ندانیم.
✍جواد محمدی صاحبدیوان
دبیر تفکر و سبک زندگی مدرسه علامه حلی
۲۱ مرداد ۱۴۰۵
#فرهنگ_موفقیت
#مدارس_تیزهوشان
#جواد_محمدی_صاحبدیوان
@NewHasanMohaddes
👍6❤3👎1🤣1
♦️مدارسی ضد انسانی و مخرب و مولد رقابتی علیه زنده‌گی: شما در ذیل فرهنگ موفقیت قلم زدید
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۱ مرداد ۱۴۰۵
اقای معلم عزیز تا آن‌جایی که من می‌دانم مدارس علامه حلی جزو مدارس تیزهوشان هستند و لذا ذیل فرهنگ موفقیت فعالیت می‌کنند. شاید در جایی از کشور هم مدارسی به این نام باشند و مستثنا باشند، اما مدارس علامه حلی شناخته شده اند (مثلا بنگرید به لینک‌های زیر)
https://amoozeshcenter.com/%D8%B1%D8%AA%D8%A8%D9%87-%D8%A8%D9%86%D8%AF%DB%8C-%D9%85%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%B3-%D8%AA%DB%8C%D8%B2%D9%87%D9%88%D8%B4%D8%A7%D9%86/
https://tizland.ir/schools/?collection=%D8%B9%D9%84%D8%A7%D9%85%D9%87+%D8%AD%D9%84%DB%8C
ثانیا شما نه فرهنگ موفقیت را نقد کرده اید و نه مدارس تیزهوشان و نه آزمون تیزهوشان را. اصل ماجرا را پذیرفته اید و سپس کسانی را که خودشان یا فرزندان‌شان در این آزمون شرکت کرده اند، می‌فرمایید که این آزمون را هویتی نکنند.
کل این نظام آموزشی‌ی مبتنی بر فرهنگ موفقیت، ضد انسانی است و زنده‌گی نوجوانان کشور را تباه می‌کند و منجر به نابرابری‌ی آموزشی می‌شود و سپس نابرابری‌ی اجتماعی را بازتولید می‌کند و خانواده‌ها را استثمار می‌کند.
همین الان خوب است تحقیقی بکنید و ببینید بر سر دانش‌آموزانی که در آزمون تیزهوشان قبول نشده اند و بر سر خانواده‌های‌شان چه آمده است. راستی آمار خودکشی‌ی نوجوانان ایرانی را دیده اید؟
اصل این نظام آموزشی غلط است و شما اصل آن را پذیرفته اید و در ذیل آن نصیحت می‌فرمایید که چنین و چنان باید کرد!
#خودکشی
#نوجوانان_ایرانی
#فرهنگ_موفقیت
#مدارس_تیزهوشان
#جواد_محمدی_صاحبدیوان
@NewHasanMohaddes
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۲۱ مرداد ۱۴۰۵
اقای معلم عزیز تا آن‌جایی که من می‌دانم مدارس علامه حلی جزو مدارس تیزهوشان هستند و لذا ذیل فرهنگ موفقیت فعالیت می‌کنند. شاید در جایی از کشور هم مدارسی به این نام باشند و مستثنا باشند، اما مدارس علامه حلی شناخته شده اند (مثلا بنگرید به لینک‌های زیر)
https://amoozeshcenter.com/%D8%B1%D8%AA%D8%A8%D9%87-%D8%A8%D9%86%D8%AF%DB%8C-%D9%85%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%B3-%D8%AA%DB%8C%D8%B2%D9%87%D9%88%D8%B4%D8%A7%D9%86/
https://tizland.ir/schools/?collection=%D8%B9%D9%84%D8%A7%D9%85%D9%87+%D8%AD%D9%84%DB%8C
ثانیا شما نه فرهنگ موفقیت را نقد کرده اید و نه مدارس تیزهوشان و نه آزمون تیزهوشان را. اصل ماجرا را پذیرفته اید و سپس کسانی را که خودشان یا فرزندان‌شان در این آزمون شرکت کرده اند، می‌فرمایید که این آزمون را هویتی نکنند.
کل این نظام آموزشی‌ی مبتنی بر فرهنگ موفقیت، ضد انسانی است و زنده‌گی نوجوانان کشور را تباه می‌کند و منجر به نابرابری‌ی آموزشی می‌شود و سپس نابرابری‌ی اجتماعی را بازتولید می‌کند و خانواده‌ها را استثمار می‌کند.
همین الان خوب است تحقیقی بکنید و ببینید بر سر دانش‌آموزانی که در آزمون تیزهوشان قبول نشده اند و بر سر خانواده‌های‌شان چه آمده است. راستی آمار خودکشی‌ی نوجوانان ایرانی را دیده اید؟
اصل این نظام آموزشی غلط است و شما اصل آن را پذیرفته اید و در ذیل آن نصیحت می‌فرمایید که چنین و چنان باید کرد!
#خودکشی
#نوجوانان_ایرانی
#فرهنگ_موفقیت
#مدارس_تیزهوشان
#جواد_محمدی_صاحبدیوان
@NewHasanMohaddes
آموزشگاه موفقیت 🔵
رتبه بندی مدارس علامه حلی و فرزانگان (تیزهوشان)
رتبه بندی مدارس علامه حلی و فرزانگان ( تیزهوشان ) دوره اول و دوم - برترین مدارس تیزهوشان کدام اند؟ - آدرس و شماره تلفن مدارس تیزهوشان
👏7👌6👎2😍2❤1
♦️آمار تکان‌دهنده از خودکشی دانشآموزان
✍خبرگزاری‌ی مهر
۲۱ مرداد ۱۴۰۵
طناب دار را با دست خود می‌بافد، روسری حریر مادر را به چارچوب در گره می‌زند و حلقه مرگ را دور گردن نحیفش تنگ می‌کند؛ دیگر تلخی روزگار را تاب نمی‌آورد و از بلندی می‌پرد.
روزنامه وقایع اتفاقیه نوشت: از آغاز سال ۹۴ تاکنون ۱۲ دانش‌آموز زیر ۱۸ سال خود را به کشتن داده‌اند. هشت نفر خود را حلق‌آویز کرده‌اند، سه نفر از ساختمان خانه و پل عابرپیاده پریده‌اند و یک نفر با سلاح گرم زهر مرگ را سرکشیده است. فقط در ماه جاری اقدام به دو مورد خودکشی در یزد و یک مورد در تهران به مرگ خودخواسته این سه نفر انجامیده و خبر «خودکشی» را میان اخبار روزانه پررنگ کرده است، این اتفاقی است که در پنج سال اخیر نه تنها در ایران، بلکه در جهان، رشدی سرطان‌گونه داشته و سه برابر شده است.
مواردی از خودکشی دانشآموزان در سال جاری که در گزارش پیش رو به آنها پرداخته شده، براساس آنچه در خبرها و از سوی مجریان قانون بیان شده، به دلیل اضطراب ناشی از مدرسه، افت تحصیلی و ناکامی در واحدهای درسی و یا هراس از مورد بازخواست قرار‌گرفتن از سوی والدین و همچنین افسردگی و اختلافات دامنه‌دار خانوادگی رخ داده است.
ادامه‌ی مطلب👇
https://www.mehrnews.com/news/3026541/%D8%A2%D9%85%D8%A7%D8%B1-%D8%AA%DA%A9%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D9%87%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%A7%D8%B2-%D8%AE%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%B4%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4-%D8%A2%D9%85%D9%88%D8%B2%D8%A7%D9%86
#خودکشی
#نوجوانان_ایرانی
#فرهنگ_موفقیت
#مدارس_تیزهوشان
@NewHasanMohaddes
✍خبرگزاری‌ی مهر
۲۱ مرداد ۱۴۰۵
طناب دار را با دست خود می‌بافد، روسری حریر مادر را به چارچوب در گره می‌زند و حلقه مرگ را دور گردن نحیفش تنگ می‌کند؛ دیگر تلخی روزگار را تاب نمی‌آورد و از بلندی می‌پرد.
روزنامه وقایع اتفاقیه نوشت: از آغاز سال ۹۴ تاکنون ۱۲ دانش‌آموز زیر ۱۸ سال خود را به کشتن داده‌اند. هشت نفر خود را حلق‌آویز کرده‌اند، سه نفر از ساختمان خانه و پل عابرپیاده پریده‌اند و یک نفر با سلاح گرم زهر مرگ را سرکشیده است. فقط در ماه جاری اقدام به دو مورد خودکشی در یزد و یک مورد در تهران به مرگ خودخواسته این سه نفر انجامیده و خبر «خودکشی» را میان اخبار روزانه پررنگ کرده است، این اتفاقی است که در پنج سال اخیر نه تنها در ایران، بلکه در جهان، رشدی سرطان‌گونه داشته و سه برابر شده است.
مواردی از خودکشی دانشآموزان در سال جاری که در گزارش پیش رو به آنها پرداخته شده، براساس آنچه در خبرها و از سوی مجریان قانون بیان شده، به دلیل اضطراب ناشی از مدرسه، افت تحصیلی و ناکامی در واحدهای درسی و یا هراس از مورد بازخواست قرار‌گرفتن از سوی والدین و همچنین افسردگی و اختلافات دامنه‌دار خانوادگی رخ داده است.
ادامه‌ی مطلب👇
https://www.mehrnews.com/news/3026541/%D8%A2%D9%85%D8%A7%D8%B1-%D8%AA%DA%A9%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D9%87%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%A7%D8%B2-%D8%AE%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%B4%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4-%D8%A2%D9%85%D9%88%D8%B2%D8%A7%D9%86
#خودکشی
#نوجوانان_ایرانی
#فرهنگ_موفقیت
#مدارس_تیزهوشان
@NewHasanMohaddes
😢11❤1😍1
آقای محدثی عزیز، درباره‌ی مدرسه‌ی علامه حلی هم لازم است یک نکته را توضیح بدهم؛ چون به نظر می‌رسد اینجا یک پیش‌فرض نادرست وارد بحث شده است.
مدرسه‌ی علامه حلی دهه‌ها یک مدرسه‌ی نمونه دولتی در مشگین‌شهر بوده است، اما پس از تغییر وضعیت مدارس نمونه دولتی و چند سالی در قالب هیئت امنایی و تبدیل آنها به مدارس عادی، دیگر آزمون ورودی ندارد و امسال نیز هیچ تفکیکی میان دانشآموزان صورت نگرفته است. بنابراین نمی‌توان صرفاً بر اساس عنوان «علامه حلی»، وضعیت فعلی مدرسه را با مدارس سمپاد یکی دانست.
اما مهم‌تر از این توضیح، موضع خود من است: من اصل تفکیک دانشآموزان در قالب مدارس سمپاد و ساختار حاکم بر آن را بدون نقد نمی‌پذیرم و اتفاقاً نقدهای اساسی و بنیادینی به این نظام دارم.
یادداشت من نیز قرار نبود دفاعی از اصل مدارس سمپاد یا آزمون تیزهوشان باشد. من در آن یادداشت، از زاویه‌ی روان‌شناختی، تربیتی و انسان‌گرایانه به یکی از تبعات این فرهنگ پرداخته‌ام؛ یعنی اینکه قبولی در چنین آزمونی چگونه می‌تواند به هویت تبدیل شود، احساس برتری ایجاد کند و در سوی دیگر، عدم قبولی چگونه می‌تواند به احساس کم‌ارزشی و شکست هویتی منجر شود.
اگر نوشته‌ی من به‌گونه‌ای بوده که این تصور را ایجاد کرده است که اصل مدارس سمپاد و منطق حاکم بر آن را پذیرفته‌ام، این ابهام در بیان من بوده و بابت آن عذرخواهی می‌کنم و مسئولیتش را می‌پذیرم؛ اما چنین پذیرشی مقصود من نبوده است.
اتفاقاً نقد من از جایی شروع می‌شود که انسان را نباید به نتیجه‌ی یک آزمون، رتبه، مدرسه یا عنوان آموزشی تقلیل داد.
بنابراین فکر می‌کنم اختلاف ما بیشتر در این نیست که آیا باید این نظام را نقد کرد یا نه؛ بلکه در این است که من در آن یادداشت، به جای نقد ساختاری، بر یکی از پیامدهای روان‌شناختی و انسانی آن تمرکز کرده‌ام.
✍جواد محمدی صاحبدیوان
دبیر تفکر و سبک زندگی
۲۱ مرداد ۱۴۰۵
#خودکشی
#نوجوانان_ایرانی
#فرهنگ_موفقیت
#مدارس_تیزهوشان
@NewHasanMohaddes
مدرسه‌ی علامه حلی دهه‌ها یک مدرسه‌ی نمونه دولتی در مشگین‌شهر بوده است، اما پس از تغییر وضعیت مدارس نمونه دولتی و چند سالی در قالب هیئت امنایی و تبدیل آنها به مدارس عادی، دیگر آزمون ورودی ندارد و امسال نیز هیچ تفکیکی میان دانشآموزان صورت نگرفته است. بنابراین نمی‌توان صرفاً بر اساس عنوان «علامه حلی»، وضعیت فعلی مدرسه را با مدارس سمپاد یکی دانست.
اما مهم‌تر از این توضیح، موضع خود من است: من اصل تفکیک دانشآموزان در قالب مدارس سمپاد و ساختار حاکم بر آن را بدون نقد نمی‌پذیرم و اتفاقاً نقدهای اساسی و بنیادینی به این نظام دارم.
یادداشت من نیز قرار نبود دفاعی از اصل مدارس سمپاد یا آزمون تیزهوشان باشد. من در آن یادداشت، از زاویه‌ی روان‌شناختی، تربیتی و انسان‌گرایانه به یکی از تبعات این فرهنگ پرداخته‌ام؛ یعنی اینکه قبولی در چنین آزمونی چگونه می‌تواند به هویت تبدیل شود، احساس برتری ایجاد کند و در سوی دیگر، عدم قبولی چگونه می‌تواند به احساس کم‌ارزشی و شکست هویتی منجر شود.
اگر نوشته‌ی من به‌گونه‌ای بوده که این تصور را ایجاد کرده است که اصل مدارس سمپاد و منطق حاکم بر آن را پذیرفته‌ام، این ابهام در بیان من بوده و بابت آن عذرخواهی می‌کنم و مسئولیتش را می‌پذیرم؛ اما چنین پذیرشی مقصود من نبوده است.
اتفاقاً نقد من از جایی شروع می‌شود که انسان را نباید به نتیجه‌ی یک آزمون، رتبه، مدرسه یا عنوان آموزشی تقلیل داد.
بنابراین فکر می‌کنم اختلاف ما بیشتر در این نیست که آیا باید این نظام را نقد کرد یا نه؛ بلکه در این است که من در آن یادداشت، به جای نقد ساختاری، بر یکی از پیامدهای روان‌شناختی و انسانی آن تمرکز کرده‌ام.
✍جواد محمدی صاحبدیوان
دبیر تفکر و سبک زندگی
۲۱ مرداد ۱۴۰۵
#خودکشی
#نوجوانان_ایرانی
#فرهنگ_موفقیت
#مدارس_تیزهوشان
@NewHasanMohaddes
👍7❤5🤣1