On Liberty | درباره‌ی آزادی
7.89K subscribers
434 photos
38 videos
16 files
233 links
مهم‌ترین پی‌آمد حکومت قانون آزادی همه‌ی شهروندانِ برابر و تأمین آزادی‌های آنان است. تا زمانی‌که شالوده‌ی این نظامِ آزادی، و نهادهایی که آزادی شهروندان برابر را تضمین می‌کنند، استوار نشده باشد، هیچ پیشرفت مادّی صورت نخواهد گرفت.
Download Telegram
«هر آینه خودکامگی روا شمرده شود، خود را به شیوه‌ای می‌پراکند که ناشناس‌ترین شهروند ناگهان او را سلاح بر کف در برابر خود ببیند. از این‌رو، شهروندان را کافی نیست که خود را کنار کشند و بگذارند که دیگران را سرکوب کند. از آنجاکه هزاران پیوند ما را با همگنان‌مان یگانه می‌گرداند نگران‌کننده‌ترین خودخواهی‌ها نیز نمی‌توانند همه‌ی آن‌ها را بگسلانند.
آری، یک بار که خودکامگی روا شمرده شود، دیگر هیچ چیزی در امان نخواهد ماند. هیچ نهادی نمی‌تواند از چنگ خودکامگی بگریزد؛ زیرا خودکامگی گام‌به‌گام همه‌ی آن‌ها را برمی‌چیند و جامعه را با چارچوب‌های قانونیِ ناتوان و میان‌تهی می‌فریبد. در این روز، همه‌ی وعده‌ها و نویدها تبدیل به نقض عهد، و همه‌ی تضمین‌های قانونی -برای شوربختانی که سروکارشان با آن‌ها میفتد- تبدیل به دام می‌شود.»

❈ بنژامن کنستان، شور آزادی، بخش سوم
➣ @Notes_On_Liberty
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 افسانه‌های اقتصادی: میان بیکاری و تورم، بده بستان وجود دارد! | ✍🏻 موری روتبارد ➣ @Notes_On_Liberty ❃ هر دفعه که کسی از دولت می‌خواهد تا سیاست‌های تورم‌زایش را کنار بگذارد، اقتصاددانان موافق دولت و سیاستمداران هشدار می‌دهند که اگر چنین کنند، بیکاری شدت…
📃 افسانه‌های اقتصادی: تقلیل قیمت‌ها فهم‌نشدنی است و ممکن است موجب رکودی مصیبت‌بار شود. | ✍🏻 موری روتبارد

➣ @Notes_On_Liberty

❃ حافظه‌ی مردم کوتاه است. ما فراموش کرده‌ایم که از ابتدای انقلاب صنعتی در میانه‌ی قرن هیجدهم تا آغاز جنگ جهانی دوم، قیمت‌ها به‌طور کلی سال به سال پایین می‌آمد. این [پدیده] به‌خاطر افزایش تولید برآمده از بازار آزاد بود. هیچ رکودی وجود نداشت؛ چون هزینه‌ها همراه با قیمت‌های فروش پایین می‌آمد. معمولاً نرخ‌های دستمزد ثابت می‌ماند؛ در حالی‌که هزینه‌ی زندگی پایین می‌آمد؛ بنابراین دستمزهای «واقعی» یا استاندارد زندگی هر کس پیوسته رشد می‌کرد.

❃ در نهایت تنها دفعاتی که قیمت‌ها در طول آن دو قرن افزایش یافت، دوره جنگ (جنگ سال ۱۸۱۲، جنگ شهری، جنگ جهانی اول)، یعنی وقتی بود که دولت‌های هراسان، عرضه‌ی پول را به شدت بالا بردند تا خرج جنگ را بدهند؛ آن‌قدر بالا که تولید نتواند آن را جبران کند.

❃ ما می‌توانیم ببینیم که چطور سرمایه‌داری مبتنی بر بازار آزاد که با تورم دولتی و بانک مرکزی فلج شده است، کار می‌کند اگر به آنچه طی همین سال‌های اخیر در مورد قیمت‌های کامپیوتر رخ داد نگاه کنیم، حتی یک کامپیوتر ساده میلیون‌ها دلار قیمت داشت. حالا با یک موج فوق‌العاده‌ تولید که انقلاب میکروچیپ‌ها به همراه آورد، قیمت‌های کامپیوتر هر آن، حتی در این لحظه که من دارم می‌نویسم در حال پایین‌تر آمدن است. کارخانه‌های کامپیوتری با وجود پایین آمدن قیمت‌ها موفق هستند؛ چون هزینه‌های آن‌ها پایین آمده و میزان تولید افزایش یافته است. در حقیقت، این کاهش هزینه‌ها و قیمت‌ها آن‌ها را توانا به بهره‌برداری از یک خصیصه‌ی بزرگ بازار؛ یعنی رشد پویای سرمایه‌داری مبتنی بر بازار آزاد کرده است. «تقلیل قیمت‌ها» هیچ بلایی به سر این صنعت نیاورده است.

❃ همین مطلب در مورد دیگر صنایع با رشد بالا نیز درست است، صنایعی چون ماشین حساب‌های الکترونیکی، پلاستیک‌ها، دستگاه‌های تلویزیون و نوارهای ویدئویی. تقلیل قیمت نه‌تنها نشانه‌ی مصیبت نیست، بلکه علامت رشد اقتصادی پویا و سالم است.

#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی_اقتصادی
#قیمت #تولید #کاهش_قیمت #لسه‌فر
#افسانه‌های_اقتصادی #بازار_آزاد
➣ @Notes_On_Liberty
«پیمان‌شکننده‌ی نابکار، سراسر مملکت را ویران سازد. مهر را می‌ستاییم که به ممالک آریایی سازش و آرامش بخشد؛ بشود که او برای یاری ما آید، بشود که او برای گشایش کار ما آید، بشود که او برای دست‌گیری ما آید، بشود که او برای دلسوزی ما آید، بشود که او برای چاره‌ی ما آید، بشود که او برای پیروزی ما آید، بشود که او برای سعادت ما آید، بشود که او برای دادگری ما آید؛ آن مهر که قوی و در همه‌جا پیروزمند و هرگز فریفته‌نشدنی و در سراسر جهان سزاوار ستایش و نیایش است.
اگر مهر ضد لشکر دشمن خونخوار مرکب برانگیزد، آنگاه دست‌های پیمان‌شکنان را از پشت سر ببندد، پاهای آنان را از ثبات براندازد و کسی را یارای مقاومت نخواهد ماند.
به‌راستی اهریمن بسیار تباه‌کار به هراس افتد، به‌راستی دیوِ خشمِ مکارِ بدکنش به هراس افتد، دروغ‌پرستان به هراس افتند.» (مهر یَشت)

❈ یلدا، جشن زایش مهر، گرامی باد!
➣ @Notes_On_Liberty
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📖 رساله‌ی دوم درباره‌ی حکومت (۱۴): فصل پنجم: درباره‌ی مالکیت ➣ @Notes_On_Liberty آیا ممکن است کسی بگوید که او، به این دلیل که رضایت همه‌ی انسان‌های دیگر را برای جمع‌آوری آن بلوط‌ها و سیب‌ها جلب نکرده است، حقی نسبت به آن‌ها ندارد؟ و از این‌رو، کار او دزدی…
📖 رساله‌ی دوم درباره‌ی حکومت (۱۵): فصل پنجم: درباره‌ی مالکیت

➣ @Notes_On_Liberty

۳۲- اما اکنون موضوع مهم مالكیت میوه‌های زمین و حیوانات وحشی که در آن زندگی می‌کنند نیست، بلکه [مالکیت] خود زمین است که دربرگیرنده‌ی همه‌ی چیزهاست. به عقیده‌ی من، آشکار است که تملّک آن نیز به همان صورت به دست می‌آید که گفته شد. یک انسان می‌تواند مالک همان مقدار زمین باشد که آن را اصلاح کند، شخم بزند، در آن نهال بکارد، کشت کند، و بتواند از محصول آن بهره‌مند شود. می‌شود گفت که او با کار خود آن زمین را از وضع اشتراکی خارج می‌کند. اگر بگوییم که دیگران نیز حقی یکسان نسبت به آن زمین دارند و از این‌رو او نمی‌تواند آن را به خود اختصاص دهد، و بدون جلب رضایت همه‌ی مشترکین از وضع طبیعی جدا سازد، باز هم حق او را ساقط نخواهد کرد. زیرا وقتی خداوند جهان را به صورتی اشتراکی به همگان بخشید فرمان کارکردن را نیز به آن‌ها داد، و فقر و نیازمندی آدمی نیز او را مجبور کرد تا کار کند. خدا و عقل به انسان فرمان داده‌اند که زمین را مطيع خود سازد، یعنی آن را برای سودمندی حیات خود بهبود بخشد و کار خود را، که متعلق به خود اوست، با آن پیوند زند. کسی که در اطاعت از این فرمان خداوند زمین را مطيع خود می‌کند، بخشی از آن را شخم می‌زند، و در آن دانه می‌کارد، بدان وسیله چیزی به آن افزوده است که ملک اوست و دیگری نه حقی نسبت به آن دارد و نه می‌تواند بدون آسیب رساندن به آن شخص آن را از او بگیرد.

۳۳- از آنجاکه هنوز زمین کافی، و به همان خوبی و دست‌نخورده، برای استفاده انسان‌های دیگر وجود داشته است، تملّک قطعه زمین کوچکی، به وسيله‌ی آباد کردن آن، هیچ آسیبی به انسان‌های دیگر نمی‌رساند. بنابراین، نمی‌توان گفت که اگر شخصی قطعه‌ای زمین را از وضعیت طبیعی خارج کند برای دیگران زمینی باقی نمانده است. زیرا کسی که به همان اندازه برای دیگران باقی می‌گذارد مانند آن است که هیچ حقی از دیگران ضایع نکرده است. هیچ کس نباید تصور کند که اگر شخص دیگری از آب رودخانه نوشید آسیبی به او رسانده است. زیرا آن شخص همه‌ی رودخانه را، با همان آب، برای رفع تشنگی او باقی گذاشته است. مسئله‌ی زمین و آب، در جایی که به قدر کافی از هر دو موجود است، مشابه یکدیگرند.

۳۴- خداوند جهان را به صورت اشتراکی به انسان‌ها بخشید. اما از آنجاکه آن را در اختیار انسان قرار داد تا در حد توانش از آن بهره‌مند شود و بیشترین آسایش را برای خود فراهم کند، نمی‌توان چنین تصور کرد که هدف خداوند این بوده که جهان برای همیشه به صورت اشتراکی و بایر باقی بماند. خداوند جهان را به آدمیان کوشنده و عاقل بخشید (و کار، سند مالکیت آن بود)؛ نه به هوس یا طمع جنگاوران و ستیزه‌گران. کسی که به اندازه‌ای برداشت می‌کند که توان اصلاح کردن آن را دارد نیازی به شِکوه و شکایت ندارد و نباید درباره‌ی آنچه که دیگران قبلاً اصلاح کرده‌اند دخالت و فضولی کند. اگر چنین کند، روشن است که او از زمینی که خداوند به صورت اشتراکی به او داده است تا روی آن کار کند بهره نگرفته است، بلکه بدون آنکه نسبت به آن حقی داشته باشد، خواهان بهره‌مند شدن از دسترنج شخص دیگری است؛ آن هم در جایی که زمین به همان خوبی که قبلاً تصرف شده، و بیشتر از آنچه او بتواند روی آن کار کند، وجود دارد.

➣ @Notes_On_Liberty
📖 رساله‌ی دوم درباره‌ی حکومت (۱۶): فصل پنجم: درباره‌ی مالکیت

➣ @Notes_On_Liberty

۳۵- این درست است که در انگلستان یا هر کشور دیگری که در آن مردم بسیاری تحت لوای حکومتی که پول و تجارت دارد زندگی می‌کنند، هیچ کس حق ندارد بخشی از زمین‌های مشترک را، بدون رضایت سایر مشترکین، به خود اختصاص دهد و از وضع اشتراکی خارج سازد؛ زیرا این زمین‌ها توسط پیمان، یعنی توسط قانون آن سرزمین که نمی‌توان زیر پا گذاشت، به صورت اشتراکی باقی مانده است. این زمین‌ها متعلق به همه‌ی افراد بشر نیست، اگرچه برخی از مردم در آن‌ها به صورت مشترک سهیم‌اند. آن‌ها ملک مشترک همان کشور یا همان شهرند. گذشته از این، باقیمانده‌ی این زمین‌ها، پس از خارج کردن از وضع طبیعی، به خوبی همه‌ی زمین‌ها نخواهد بود تا مشترکین دیگر بتوانند از آن همان بهره‌ای را ببرند که از کل زمین‌ها نصیب‌شان می‌شد. در صورتی‌که در آغاز، و برای مردم اولیه در جهان اشتراکی، وضع کاملاً متفاوت بود. قانونی که مردم آن زمان تحت لوای آن زندگی می‌کردند قانون تصرف و اختصاص دادن به خود بود. فرمان خداوند و نیازهای انسان او را مجبور به کار در زمین کرد. هرجا که انسان کار خود را با زمین پیوند زد ملک او بود و کسی نمی‌توانست آن را از او بگیرد. از این‌رو، می‌بینیم که مطیع کردن یا کشت زمین و حق مالکیت آن با هم پیوند خورده‌اند و هر یک سند تأیید دیگری است. بنابراین، خداوند با فرمان مطیع‌کردن زمین آمریت مالکیت همان قدر زمینی را که روی آن کار شده است صادر کرده؛ و وضع زندگی انسان که نیازمند کار و ابزاری است که روی زمین کار کند، ضرورت معرف مالکیت خصوصی است.

۳۶- طبیعت برای مالکیت حد و اندازه‌ای قائل شده است، و مقیاس سنجش آن کار آدمی و اثری است که او بر طبیعت می‌گذارد تا وسایل لازم را برای آسایش خود فراهم کند. کار هیچ انسانی نمی‌تواند همه چیز را مطيع سازد و در تصرف خود در آورد. او هم‌چنین نمی‌تواند بیش از بخشی کوچک را مصرف کند و از آن بهره‌مند شود. بنابراین، غیرممکن می‌نمود که کسی بتواند، از این راه، به حق دیگری تجاوز کند و یا با محروم کردن دیگری ملکی را به دست آورد؛ زیرا (پس از آنکه شخص اول ملک خود را به تصرف در آورد) هنوز جایی به همان خوبی و وسعت برای دیگری باقی مانده بود تا پیش از آبادشدن روی آن کار کند و آن را ملک خود سازد. در اعصار آغازین زندگی بشر، انسان بیش از خطر تنگی جا و کمبود زمین برای کشت با این خطر روبه‌رو بود که در راه به‌دست‌آوردن زمین از زاد و بوم خود و گروهی که به آن تعلق داشت دور و سرگردان شود. به همین دلیل، در آن شرایط، چنین میزانی همه‌ی انسان‌ها را، بدون آنکه آسیبی به دیگران برسد، به مالکیت بخش کوچکی محدود می‌کرد. امروز نیز با وجودی که جهان مملو از جمعیت است، بدون آنکه به کسی خسارتی وارد شود، چنین معیاری می‌تواند جایز به شمار آید. به‌عنوان مثال، انسان یا خانواده‌ای را در وضعیت آغازینی تصور کنید که فرزندان «آدم» و نوح در آن قرار داشتند. به او اجازه دهید تا بخشی از زمین‌های واقع در آمریکا را کشت کند. خواهیم دید بر اساس معیاری که به دست دادیم، او نمی‌تواند زمین بزرگی را به تصاحب خود در آورد. حتی امروز نیز که نژاد بشر در همه‌ی نقاط زمین پخش شده و جمعیت آن در مقایسه با دوران آغازین زندگی بشر بسیار زیاد شده است، اگر معیار ذکر شده رعایت شود، مالکیت یک شخص نه تنها صدمه‌ای به دیگران نمی رساند بلکه بهانه‌ای نیز برای شکایت کردن به دست آن‌ها نمی‌دهد تا تصور کنند که غصب زمین توسط آن شخص خسارتی به آن‌ها وارد کرده است. زمین به خودی خود و بدون آنکه کار بر روی آن انجام شود آن‌قدر بی‌ارزش است که من شنیده‌ام در اسپانیا یک انسان اجازه دارد زمینی را که هیچ حقی نسبت به آن ندارد شخم بزند، در آن دانه بکارد، محصول آن را برداشت کند و از آن بهره‌مند شود. در چنین حالتی نه تنها مزاحمتی برای او ایجاد نمی‌شود، بلکه ساکنان آن کشور خود را مدیون کسی می‌دانند که زمینی دست‌نخورده و بایر را با کار و تلاش خود آباد کرده است و در نتیجه، باعث افزایش غله‌ای شده که همه به آن نیازمندند. اما صرف‌نظر از رسم و رسوم اسپانیا، من قاطعانه تصریح می‌کنم که همان قانون مالكيت هنوز می‌تواند در جهان به کار گرفته شود، یعنی قانونی که بر اساس آن هر انسانی می‌تواند تا آن حد مالک شود که توان بهره‌مند شدن از آن را دارد، بدون آنکه کسی را در تنگنا قرار دهد. زیرا هنوز آن‌قدر زمین در جهان وجود دارد که برای در برابر جمعیت کنونی جهان کافی است. اما اختراع پول و توافق ضمنی انسان در مورد ارزش قائل شدن برای زمین، مالکیت‌های وسیع‌تر را مرسوم کرد و (با توافق) حق مالکیت را به صاحبان آن داد. در مورد اینکه این امر چگونه اتفاق افتاد به تفصیل صحبت خواهم کرد.

#رساله_دوم_درباره‌ی_حکومت #آزادی
#جان_لاک #آزادی_فردی #مالکیت
#مالکیت_خصوصی #حق_طبیعی
➣ @Notes_On_Liberty
📃 تورم یک سیاست خودخواسته است (۱) | ✍🏻 لودویگ فون میزس

➣ @Notes_On_Liberty

❃ آقای لرد کینز در کتاب «تئوری عمومی اشتغال، بهره و پول» (۱۹۳۶) متأسفانه به اقدامات اضطراری که در سال‌های مابین ۱۹۲۹ و ۱۹۳۳ انجام شد، جنبه‌ی رسمی بخشیده و آن‌ها را شاکله‌ی نظام سیاستی معرفی می‌کند. او این کار را با این جمله بیان کرده است: «بیکاری بد است. اگر می‌خواهید بیکاری ناپدید شود باید پولتان را متورم کنید.»

❃ او به‌خوبی دریافته بود که دستمزدها می‌توانند بسیار بالا باشند؛ یعنی‌طوری‌که برای کارفرما افزایش نیروی کار سودآورد نباشد و همین به معنای بالابودن دستمزدها برای تمام نیروی کار نیز هست؛ زیرا وقتی اتحادیه‌ها نرخ دستمزد را بالاتر از سطح بازار تعیین کنند، تنها عده‌ی قلیلی از افرادی که به‌دنبال دستمزد بالا هستند، شغلی نصیبشان خواهد شد.

❃ کینز در واقع می‌گفت: «بی‌شک تداوم بیکاری برای سال‌های پیاپی شرایط بسیار ناخوشایندی است.» اما او به‌جای آنکه بگوید چاره‌ی این مشکل این است که دستمزدها با توجه با خواسته‌های بازار تعدیل شوند، می‌گفت: «اگر ارزش پول را پایین بیاورید و کارگرها آنقدر باهوش نباشند که معنی این پدیده را دریابند، در برابر کاهش دستمزدهای واقعی‌شان مقاومت نکرده و مادامی‌که نرخ‌های اسمی دستمزد سطح سابق خود را حفظ کنند نیروی کارشان را عرضه خواهند کرد.» به عبارت دیگر، آقای لرد کینز می‌گفت اگر به کارگری امروز همان میزان لیره استرلینگ بدهیم که پیش از تورم می‌داده‌ایم، او متوجه تغییر ارزش دستمزدش نشده و درنمی‌یابد که دریافتی او در واقع پایین‌تر آمده است.

❃ به زبان ساده، کینز پیشنهاد می‌کرد که کارگران را فریب بدهیم. او به‌جای اینکه صریحاً اشاره کند اگر دستمزدها بالاتر از سطح تعادلی بازار تعیین شوند بخشی از نیروی کار برای مدتی طولانی بیکار خواهند ماند، می‌گفت: «اشتغال کامل تنها با داشتن تورم قابل حصول است. پس کارگران را فریب بدهیم.» اما جالب‌ترین واقعیت این است که وقتی کتاب تئوری عمومی او منتشر شد، دیگر امکان تقلّب و فریبکاری از میان رفت؛ زیرا مردم دیگر متوجه اثر شاخص‌ها بر دستمزدهایشان شده بودند. با این حال، هدف ایجاد اشتغال کامل، همچنان به حیات خود ادامه می‌داد.

❃ اما معنی «اشتغال کامل» چیست؟ اشتغال کامل مربوط به بازار بدون محدودیت است، بازاری که توسط اتحادیه‌ها و دولت دستکاری نمی‌شود. در چنین بازاری، نرخ دستمزد همه‌ی انواع کار به نقطه‌ای متمایل می‌شود که در آن هرکس که بخواهد کار کند می‌تواند شغل و کارفرمایی که مایل به استخدام او باشد بیابد. اگر تقاضای نیروی کار افزایش پیدا کند، نرخ دستمزد بالاتر می‌رود و اگر به کارگران کمتری نیاز باشد، نرخ دستمزد طبعاً پایین خواهد آمد.

❃ تنها راه ممکن برای رسیدن به چنین سطحی از اشتغال، داشتن بازار کار آزاد است. این برای همه نوع کار و برای همه نوع کالا صادق است.

❃ تاجری که می‌خواهد کالایی را به قیمت هر واحد پنج دلار بفروشد چه کار می‌کند؟ وقتی نتواند کالایش را به این قیمت بفروشد اصطلاح تخصصی‌اش در کسب‌وکار این است که می‌گوید: «موجودی تکان نمی‌خورد.» اما موجودی باید تکان بخورد. بدون فروش آن‌ها او نمی‌تواند مواد جدید، ابزارآلات جدید بخرد؛ مد کالاها نیز پیوسته در حال تغییر است؛ بنابراین اگر مجبور شود کالایش را به قیمت پایین‌تری می‌فروشد. مثلاً اگر نتواند کالا را پنج دلار بفروشد، در نهایت آن را چهار دلار می‌فروشد. اگر نتواند چهار دلار بفروشد، به سه دلار هم رضایت می دهد. تا زمانی‌که او در این کسب‌وکار باقی مانده باشد چاره‌ای جز این ندارد. شاید زیان کند، اما زیان او به سبب آن است که برآوردهایش درباره بازار اشتباه بوده‌اند.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 تورم یک سیاست خودخواسته است (۲) | ✍🏻 لودویگ فون میزس

➣ @Notes_On_Liberty

❃ همین پدیده درباره هزاران هزار جوانی که هر روزه از بخش کشاورزی به مناطق شهری می‌آیند تا پول بیشتری به دست آورند نیز مصداق دارد. در هر ملّت صنعتی چنین روندی اتفاق خواهد افتاد. در آمریکا، جوان‌ها از کشاورزی به شهر می‌آیند، تا مثلاً هفته‌ای صد دلار درآمد داشته باشند. شاید غیرممکن باشد؛ بنابراین اگر نشود کاری با صد دلار در هفته دستمزد پیدا کرد، آن جوان باید به هفته‌ای نود دلار رضایت بدهد یا هشتاد دلار یا حتی کمتر از آن، اما اگر او -مثل اتحادیه‌ای‌ها- بگوید: «یا صد دلار در هفته یا هیچ چیز.» احتمالاً همان هیچ چیز نصیب‌اش خواهد شد و بیکار خواهد ماند. (خیلی‌ها از بیکار ماندن بدشان هم نمیآید، چون دولت مزایای بیکاری می‌پردازد. مالیات‌های خاصی بر کارفرمایان برای این کار وضع می‌شود که گاهی حتی اندازه‌شان به سطح دستمزد کامل فرد نیز می‌رسد.)

❃ در ایالات متحده تورم پذیرفته شده است، چون گروه خاصی از مردم باور کرده‌اند که اشتغال کامل، تنها با تورم قابل حصول است، اما مردم درباره‌ی این موضوع باهم بحث می‌کنند: باید پول قدرتمندی داشته باشیم همراه با مقداری بیکاری یا اینکه تورم و اشتغال؟ در واقع این تحلیل خیلی نادرست است.

❃ برای رویارویی با این مشکل باید بپرسیم: چطور می‌توان شرایط زندگی کارگران و همه‌ی گروه‌های اجتماعی دیگر را بهبود بخشید؟ پاسخ درست این است که: با حفظ آزادی بازار کار و از آن طریق دستیابی به اشتغال کامل. مسأله اصلی این است که بازار باید نرخ دستمزد را تعیین کند یا اینکه اتحادیه‌ها و کمیسیون‌ها این وظیفه را بر عهده دارند؟ مسأله این نیست که بین تورم یا بیکاری یکی را انتخاب کنیم.

❃ همین تحلیل اشتباه را در انگلستان، در کشورهای پیشرفته صنعتی و در خود ایالات متحده می‌توان سراغ گرفت. بعضی‌ها می‌گویند: «نگاه کنید، حتی آمریکا هم تورم دارد. پس ما چرا نباید این کار را بکنیم؟»

❃ به این قبیل افراد باید پاسخ داد که اول از همه: «یکی از امتیازات ثروتمندان این است که می‌توانند مدت بیشتری بهای حماقت‌هایشان را بپردازند.» وضعیت ایالات متحده بی‌شباهت به این مثل نیست. سیاست مالی آمریکا بد است و بدتر هم می‌شود. شاید آمریکا از خیلی کشورهای فقیر بتواند بیشتر حماقت‌هایش را ادامه بدهد.

❃ مهم‌ترین چیزی که باید به خاطر سپرد این است که تورم خارج از کنترل ما نیست: تورم پدیده‌ای آخرالزمانی یا بیماری مسری‌ای که مثل طاعون همه جا را در بر می‌گیرد نیست. تورم یک سیاست است، سیاستی که برخی افراد عامدانه اتخاذش کرده‌اند، چون فکر می‌کنند خسارات آن کمتر از بیکاری است، اما حقیقت این است که در بلندمدت تورم بیکاری را درمان نمی‌کند.

❃ تورم یک سیاست است. سیاستی که می‌توان تغییرش داد؛ بنابراین هیچ دلیلی برای تسلیم شدن در برابر تورم وجود ندارد. اگر فکر می‌کنیم تورم بد است، خیلی ساده باید روند تورم‌زایی را متوقف کنیم. باید بودجه دولت را متوازن کرد. روشن است که آرای عمومی باید پشت این مسأله باشد، روشنفکران باید مردم را در این زمینه روشن کنند. با حمایت آرای عمومی، بی‌شک نمایندگان منتخب مردم خواهند توانست به سادگی سیاست‌های تورمی‌شان را کنار بگذارند.

❃ باید به خاطر بسپاریم که هرچند در بلندمدت احتمالاً همه‌مان مرده‌ایم، اما باید امور زمینی‌مان را طوری سامان بدهیم که در کوتاه‌مدتی که در حال زیستن‌اش هستیم، اوقات خوبی داشته باشیم. یکی از ضروریات رسیدن به این هدف کنار گذاشتن سیاست‌های تورمی است.

#اقتصاد #تورم #بیکاری #دستمزد
#ارزش_پول #اشتغال #اشتغال_کامل
#بازار #بازار_آزاد #اقتصاد_آزاد
#مداخله‌ی_دولت #مداخله‌گرایی
➣ @Notes_On_Liberty
«هرکس می‌داند که آتش برخاسته از یک شراره‌ی کوچک، تا زمانی‌که چوبی برای سوختن باشد، شعله‌ور و فزاینده خواهد ماند. با این حال، حتی اگر آتش با آب خاموش نشود، زمانی که دیگر ماده‌ای برای سوختن نداشته باشد، خاموش خواهد شد و دیگر نخواهد سوخت. به همین ترتیب، هرقدر جبّاران بیشتر غارت کنند، طمع کنند، تخریب و ویران کنند، تعداد بیشتری تسلیم می‌شوند و به اطاعت درمی‌آیند. این‌گونه است که ستمکاران حاکم، قدرتمندتر و هولناک‌تر، و بیشتر آماده‌ی تارومار و ویرانگری می‌شوند. اما اگر کسی تسلیم آنان نشود، و بی هیچ خشونتی، صرفاً اطاعت نشوند، بی‌پناه، بی‌حفاظ، عریان، و دست خالی می‌مانند و به «هیچ» مبدل می‌شوند؛ درست همانگونه که اگر به ریشه گیاه، آب و غذا نرسد ساقه‌ها و برگ‌ها پژمرده و خشک می‌شوند.»

❈ اتیین دو لا بوئسی، بردگی اختیاری، بخش یک
➣ @Notes_On_Liberty
📃 نفوذ و قدرت اکثریت در افکار عمومی مردم! (۱) | ✍🏻 الکسی دو توکویل

➣ @Notes_On_Liberty

تأملات توکِویل درباره‌ی «دموکراسی» که در اثر او «تحلیل دموکراسی در آمریکا» آمده است، منحصر و محدود به جامعه‌ی آمریکا نیست، بلکه آن را باید درباره‌ی جمهوری‌های دموکراتیک دیگر نیز تحلیلی درست ارزیابی کرد. در این بخش توکویل به بررسی نفوذ و قدرت اکثریت در افکار عمومی، و پیامدهای آن پرداخته، و آن را با پادشاهی‌های اروپا می‌سنجد.

❃ پس از مطالعه درباره‌ی نفوذ و تأثیر فکر و اندیشه در ایالات متحده است که انسان متوجه می‌شود قدرت اکثریت تا چه پایه از قدرت‌های دیگر که تاکنون در اروپا شناخته شده‌اند بیشتر است.

❃ فکر و اندیشه یک قدرت نامرئی و تقریباً غیرقابل تصرف است. فکر و اندیشه هر نوع استبدادی را ریشخند می‌کند. امروز در کشورهای اروپایی مطلقه‌ترین سلطنت‌ها هم قادر نیست که از جریان و گسترش پاره‌ای افکار که با قدرت آنان مخالفت دارد جلوگیری کند. ولی در آمریکا وضع بر این منوال نیست. مادام که اکثریت در سر موضوعی گرفتار شک و تردید است مردم می‌توانند در آن موضوع اظهار نظر کنند. ولی همین که اکثریت نظر قطعی خود را درباره‌ی آن اعلام کرد، دیگر همه خاموش می‌شوند و چنین به نظر می‌رسد که موافق و مخالف همه به یک ارابه بسته شده و آن را می‌کشانند. دلیل این وضع روشن و آشکار است. هیچ شاه مقتدر و مستبدی نیست که بتواند کلیه‌ی قوای جامعه را در دست گرفته و همه‌ی مخالفت‌ها و مقاومت‌ها را از سر راه خود بردارد. وانگهی قدرت شاه یک قدرت مادی است که ناظر به اعمال افراد است، نه اراده‌ی آن‌ها. ولی وقتی اکثریت حق وضع قوانین را به دست آورد، چنان قدرتی به دست می‌آورد که می‌تواند همه‌ی موانع را در سر راه خود محو و نابود سازد.

❃ من هیچ کشوری را نمی‌شناسم که در عین وجود آزادی واقعی مانند آمریکا، در آنجا بحث و انتقاد و استقلال فکری چنان محدود باشد.

❃ در ممالک پادشاهی اروپایی وقتی یک نظریه‌ی سیاسی و مذهبی آزادانه در یکی از ممالک ترویج و تبلیغ شود، محال است به ممالک دیگر سرایت نکرده و گسترش آن محدود بماند؛ زیرا در اروپا هیچ کشوری آن‌چنان تحت نفوذ و سلطه‌ی یک قدرت واحد قرار نگرفته است که اگر فردی مطلبی را عنوان کرد استقلال فکری او چنان عواقبی برای او فراهم کند که در مملکت هیچ پناهگاهی برای او باقی نباشد. اگر از بخت و اقبال بد، این فرد در مملکتی است که حکومت فردی در آن استقرار دارد، از حمایت افکار عمومی مردم برخوردار می‌شود. و اگر در مملکت آزادی باشد قدرت سلطنت او را در پناه خود می‌گیرد. در ممالک آریستوکراتیک قشر اشرافی جامعه و در ممالک دیگر توده‌ی مردم به نوبه‌ی خود ملجأ و پناهی برای افراد مستقل به شمار می‌روند. ولی در تحت سلطه‌ی دموکراسی آمریکا و حکومت‌هایی مشابه آن هیچ پناهگاهی برای افراد مستقل وجود ندارد؛ زیرا در آنجا تنها یک قدرت وجود دارد و منبع قدرت و موفقیت در یک محل متمرکز است و در خارج از آن هیچ چیز وجود ندارد.

❃ در آمریکا قدرت اکثریت، افکار را در محیط محدود و عجیبی محبوس نگاه می‌دارد. در داخل این محیط نویسنده آزادی کامل دارد. ولی بدبخت آن کسی که جسارت کرده و بخواهد از این دایره‌ی محدود قدمی خارج شود. البته او را داغ و درفش نخواهند کرد. ولی چنین شخصی باید نفرت عمومی را تحمل کند. و هر روز باید خود را برای پذیرش انواع شکنجه‌ها و عذاب‌های روحی آماده کند. دیگر درهای زندگی سیاسی برای او همیشه بسته خواهد بود؛ زیرا تنها قدرتی که ممکن بود این در را بر روی او بگشاید از او اهانت دیده و آزرده شده است. نویسنده قبل از طبع و نشر اثر خود گمان می‌کرد که در میان مردم طرفدارانی به دست خواهد آورد، ولی بعد از انتشار وقتی عقایدش برای عامه‌ی مردم معلوم شد، دیگر هیچ کس از او نمی‌تواند طرفداری کند؛ زیرا آن‌ها که مخالف هستند، آشکارا و با صدای بلند او را تخطئه می‌کنند و آن‌ها که افکاری مشابه با او دارند، چون دارای جرأت و جسارتی نظیر نویسنده نیستند، سکوت اختیار می‌کنند. و از معرکه خود را برکنار نگاه می‌دارند. و چنان عرصه بر نویسنده تنگ می‌شود که در مقابل فشار مداوم بالاخره خم شده و تسلیم می‌شود. و او نیز به نوبه‌ی خود چنان سکوت اختیار می‌کند که گویی از بیان حقیقت پشیمان شده است.

❃ غل‌وزنجیر و جلادان، این‌ها وسایل و ابزار کار ناهنجار و نامناسبی بودند که در ایام گذشته مورد استفاده سلاطین مستبد قرار می‌گرفتند. ولی امروز تمدن ابزار کار سلاطين را که به نظر می‌رسید حاجتی به هیچ‌گونه تکمیل ندارد کامل‌تر کرده است.

➣ @Notes_On_Liberty
👍1
📃 نفوذ و قدرت اکثریت در افکار عمومی مردم! (۲) | ✍🏻 الکسی دو توکویل

➣ @Notes_On_Liberty

❃ می‌توان گفت در قدیم سلاطین شدت و خشونت را به صورت مادی اعمال می‌کردند. ولی امروز استبداد نیز وسایل و ابزار کار خود را نظیر همان نیروی مخالفی که کمر به انهدام او بسته است به صورت ذهنی و غیرمادی درآورده است. در حکومت‌های مطلقه‌ی فردی، استبداد برای آنکه روح و فکر افراد را تسخیر کند به‌طور وحشیانه‌ای به جسم افراد ضربه وارد می‌آورد. ولی روح و فکری که از زیر این ضربه‌ها جان به درمی‌برد در کمال قدرت اوج می‌گرفت. اما در جمهوری‌های دموکراتیک استبداد از این راه داخل نمی‌شود. در جمهوری‌های دموکراتیک استبداد بدون آن‌که به جسم افراد توجهی کند، مستقیماً به سراغ روح و فکر آن‌ها می‌رود. زبان حال قدرت در جامعه‌ی دموکراتیک آن است که یا باید شما همگی مثل من فکر کنید و یا به استقبال مرگ بروید. قدرت می‌گوید شما آزادی دارید و مختار هستید که طرز فکر مخالفی با من داشته باشید. هیچ‌کس متعرض جان‌ومال شما نخواهد بود. ولی از روزی که طرز فکر شما مانند من نباشد در داخل جامعه حال و روزگار بیگانه‌ای را خواهید یافت. البته امتیازات و حقوق مدنی از شما سلب نمی‌شود. ولی از این امتیازات و حقوق ثمره‌ای نخواهید برد؛ زیرا اگر شما خواستید و آرزو کردید که مورد انتخاب همشهری‌های خود قرار گیرید کوشش شما به جایی نمی‌رسد. و تقاضای شما را نخواهند پذیرفت. و اگر خواست شما فقط آن باشد، که احترام آنان را نسبت به خود جلب کنید، باز هم نتیجه نخواهید گرفت؛ زیرا از قبول آن تظاهر به استنکاف می‌نمایند. شما در میان انسان‌ها باقی می‌مانید، ولی حقوق انسانیت خود را از دست می‌دهید. و هنگامی‌که می‌خواهید به همنوعان خود نزدیک شوید از شما مانند عنصر ناپاکی می‌گریزند. و آن‌ها هم که به بی‌گناهی شما ایمان دارند شما را ترک می‌گویند؛ زیرا بیم دارند که مبادا مردم از آنان نیز گریزان شوند. جامعه به شما می‌گوید: بروید آسوده باشید زندگانی شما مال شماست ولی مرگ از این زندگی برای شما بهتر است.

❃ سلطنت‌های مطلقه باعث شدند که استبداد حیثیت و اعتبار خود را از دست بدهد. اکنون باید مراقبت کرد که حیثیت و اعتبار او مجدداً به دست جمهوری‌های دموکراتیک اعاده نشود. و وضعی پیش نیاید که با تشدید فشار نسبت به یک عده‌ی معین کراهت چهره و انحطاط ذاتی آن از نظر اکثریت دور بماند.

❃ در دنیای قدیم حتی در میان مغرورترین ملّت‌ها نویسندگانی پیدا شدند و آثاری از خود به یادگار گذاردند که معایب و رسوم مسخره‌ی زمان معاصر خود را در کمال صداقت ترسیم و تشریح می‌کردند. «لابروير» هنگامی فصل مربوط به رجال را در اثر خود نوشت که در دربار لویی چهاردهم اقامت داشت. و مولیر در نمایشنامه‌هایی که می‌نوشت از دربار انتقاد می‌کرد، و آثار خود را در معرض تماشای درباریان قرار می‌داد ولی قدرتی که بر آمریکا تسلط دارد، هرگز تا به این حد هم حاضر نیست که با او مزاح کنند. کوچک‌ترین انتقاد و عیب‌جویی رنجش او را فراهم می‌کند و بیان کوچکترین حقایق او را به خشم می‌آورد. باید از طرز بیان گرفته تا دیگر خصوصیات آن از همه چیز تعریف و تمجید کنند. هیچ نویسنده‌ای هر اندازه که مشهور باشد نمی‌تواند از مدیحه‌سرایی‌های تحمیلی هموطنان خود شانه خالی کند. در نتیجه‌ی همین وضع‌ست که مدام اکثریت اسیر خودپرستی است. جز تجربه و یا تذکرات خارجیان عامل دیگری در آمریکا وجود ندارد که بتواند حقایق را به گوش مردم برساند.

❃ اگر آمریکا تاکنون نویسنده بزرگی نداشته است، جز این علت دیگری ندارد. بدون آزادی فکر، استعدادهای آدمی پرورش نمی‌یابد و در آمریکا آزادی فکر وجود ندارد.

❃ در اسپانیا انگیزسیون هرگز موفق نشد از انتشار کتاب‌هایی که مخالف با مذهب بود جلوگیری کند. ولی سلطه اکثریت در آمریکا از انگیزسیون هم قدم فراتر گذارده است؛ زیرا در آمریکا کار در مرحله‌ای است که حتی فکر تدوین کتب مخالف با اکثریت از خاطرها نمی‌گذرد. در آمریکا اغلب با افراد بی‌ایمان و لامذهب روبه‌رو می‌شوید. ولی این‌ها در جامعه ارگانی برای اظهار عقاید خود ندارند.

❃ حکومت‌هایی هستند که بمنظور رعایت اصول اخلاقی، نویسندگان کتب ضاله را محکوم می‌کنند. اما با آن‌که در آمریکا هرگز کسی را برای چنین جرمی محکوم نکرده‌اند، هیچ‌کس به فکر نوشتن این قبیل کتاب‌ها نبوده است. تصور نشود که عموم افراد در آنجا دارای سجایای اخلاقی هستند، بلکه این اکثریت است که در مسائل اخلاقی مربوطه، خواهان رعایت اصول است.

❃ البته تردیدی نیست که در مسائل اخلاقی اعمال قدرت و سختگیری امری پسندیده است. ولی در این‌جا صحبت بر سر نفس قدرت است.

❃ در آمریکا قدرت مقاومت‌ناپذیر جامعه یک امر دائمی و پیوسته است. ولی حُسن استعمال آن یک امر اتفاقی است.

#آزادی #آزادی_اندیشه #آزادی_بیان
#آزادی_فردی #عصر_آزادی #دولت_آزاد
#دموکراسی #استبداد_اکثریت #استبداد
➣ @Notes_On_Liberty
📃 نجات صنعت ایکس (۱) | ✍🏻 هنری هازلیت

➣ @Notes_On_Liberty

❃ نمایندگان صنعت ایکس در راهروهای کنگره ازدحام کرده‌اند. صنعت ایکس بیمار است. صنعت ایکس در احتضار است. باید آن را نجات داد. تنها با تعرفه، با قیمت‌های بالاتر یا با یارانه می‌توان آن را نجات داد. اگر بگذاریم این صنعت نابود شود، کارگران آن در خیابان رها می‌شوند. صاحبخانه، خواربارفروش، قصاب، لباس‌فروش و سینمای محل زندگی کارگران کسب‌وکار خود را از دست می‌دهند و رکود هرچه بیشتر گسترش می‌یابد. اما اگر صنعت ایکس با اقدام فوری کنگره نجات یابد، از صنایع دیگر تجهیزات خواهد خرید؛ افراد بیشتری استخدام خواهند شد؛ آن‌ها کسب‌وکار بیشتری برای قصاب، نانوا و سازنده‌ی لامپ نئون ایجاد خواهند کرد، و آنگاه رفاه و رونق است که هرچه بیشتر گسترش خواهد یافت.

❃ بدیهی است که این تنها شكل تعمیم‌یافته‌ی موردی است که کمی پیشتر بررسی می‌کردیم. آنجا صنعت ایکس کشاورزی بود. اما تعداد بیشماری صنعت ایکس هست. دو نمونه از بهترین مثال‌ها در سال‌های اخیر صنایع زغال سنگ و نقره بوده است. کنگره برای نجات نقره، صدمات عظیمی وارد ساخت. یکی از استدلال‌ها برای برنامه‌ی نجات صنعت نقره این بود که به «شرق» کمک می‌کند. یکی از نتایج واقعی آن تورم‌زدایی در چین بود، که بر پایه‌ی نقره قرار داشت، و چین را واداشت تا از پایه‌ی نقره خارج شود. خزانه‌داری ایالات متحده مجبور شد خروارها نقره‌ی غیرضروری را به قیمت‌های نامعقول و بسیار بالاتر از سطح بازار بخرد و در خزانه‌ها انبار کند. اهداف سیاسی اصلی «سناتورهای نقره‌ای» از طریق پرداخت یارانه آشکار به معدن‌داران یا به کارگران و با کسری از این صدمه و هزینه، قابل تحقق بود؛ اما کنگره و کشور هرگز سرقتی آشکار از این نوع را بدون شیادی عقیدتی در مورد «نقش حیاتی نقره در پول ملّی» تصویب نمی‌کرد!

❃ برای نجات صنعت زغال سنگ، کنگره «قانون گافی» را تصویب کرد که طبق آن صاحبان معادن زغال سنگ اجازه یافتند و در واقع مجبور شدند با هم تبانی کنند که زغال خود را زیر قیمت‌های حداقل معینی که توسط دولت تثبیت‌شده نفروشند. اگرچه کنگره اقدام برای تثبیت قیمت زغال سنگ را آغاز کرد، اما دولت به زودی خود را در برابر تثبیت ۳۵۰ هزار قیمت جداگانه برای زغال سنگ یافت (هزاران معدن و محموله ارسالی به هزاران مقصد مختلف با قطار، کامیون، کشتی و بلم با اندازه های متفاوت). یکی از تأثیرات این تلاش برای حفظ قیمت زغال سنگ در سطحی بالاتر از بازار رقابتی، تسریع تمایل به جایگزینی دیگر منابع نیرو یا گرما، مانند نفت، گاز طبیعی و برق آبی از جانب مصرف‌کنندگان بود.

❃ اما هدف ما در اینجا شرح همه‌ی نتایجی نیست که عموماً در پی تلاش برای نجات صنایعی خاص پدیدار می‌گردد، بلکه تشریح معدود نتایج اصلی است که به ناچار در پی تلاش برای نجات یک صنعت واقع می‌شوند.

❃ می‌توان استدلال کرد که لازم است یک صنعت معین به دلایل نظامی ایجاد یا حفظ شود. می‌توان استدلال کرد که صنعت معینی در نتیجه‌ی مالیات یا نرخ دستمزد نامتناسب با دستمزد صنایع دیگر تخریب می‌شود، یا یک مؤسسه‌ی عام‌المنفعه مجبور شود با دریافت نرخ‌ها یا هزینه‌هایی از عموم کار کند که حاشیه‌ی سود کافی را ممکن نسازد. امکان دارد این گونه استدلال‌ها در موارد خاص قابل توجیه باشد یا نباشد. اینجا نگران آن‌ها نیستیم. ما تنها نگران یک استدلال واحد برای نجات صنعت ایکس هستیم؛ یعنی اگر به آن اجازه داده شود که اندازه‌ی خود را کاهش دهد یا در نتیجه‌ی نیروهای رقابت آزاد نابود شود، اقتصاد عمومی را همراه خود ساقط می‌سازد و اگر مصنوعاً زنده نگه داشته شود، به همه‌ی کسان دیگر کمک خواهد کرد (همیشه در این گونه موارد، سخنگوی این صنعت، رقابت آزاد را با عنوان‌هایی مانند لسه‌فر، هرج‌ومرج، آدمکشی، خودپرستی و قانون جنگل مورد اشاره قرار می‌دهد).

❃ چیزی که اینجا درباره‌اش صحبت می‌کنیم، چیزی نیست مگر نمونه‌ی تعمیم‌یافته‌ی استدلالی که برای قیمت‌های «برابری» محصولات زراعی یا برای حمایت تعرفه‌ای از هر تعداد از صنایع ایکس مطرح گشته است. البته استدلال علیه قیمت‌های مصنوعاً بالاتر نه تنها درباره محصولات زراعی
که درباره‌ی هر محصول دیگر اعمال می‌شود و دلایلی که برای مخالفت با حمایت تعرفه‌ای برای یک صنعت یافتیم، در مورد هر صنعت دیگر نیز مصداق دارد.

❃ اما همیشه هر تعداد ترفند که بخواهیم، برای نجات صنایع ایکس وجود دارد. دو گونه‌ی اصلی از این نوع پیشنهادها، علاوه بر آن‌هایی که پیشتر بررسی کردیم، وجود دارد که نگاه کوتاهی بر آن‌ها خواهیم افکند. یکی از پیشنهادها آن است که استدلال کنیم صنعت ایکس همین حالا هم «بسیار شلوغ» است و بکوشیم مانع ورود دیگر بنگاه‌ها یا کارگران به آن شویم. استدلال دیگر آنکه لازم است صنعت ایکس با یارانه‌ی مستقیم دولت محافظت شود!

➣ @Notes_On_Liberty
📃 نجات صنعت ایکس (۲) | ✍🏻 هنری هازلیت

➣ @Notes_On_Liberty

❃ حال اگر صنعت ایکس در مقایسه با دیگر صنایع واقعاً بیش از حد شلوغ است، نیازی به قانونی الزام‌آور برای ممانعت از ورود سرمایه‌ی جدید یا کارگر جدید نیست. سرمایه‌ی جدید برای ورود به صنایعی که آشکارا در احتضارند، شتابی ندارد. سرمایه‌گذاران مشتاقانه مترصد صنایعی نیستند که بالاترین خطر ضرر همراه با پایین‌ترین بازده را دارند. کارگران نیز وقتی بديل‌های بهتری داشته باشند، به سراغ صنایعی نمی‌روند که دستمزدهایشان پایین‌تر و دورنمای اشتغال دائمی در آن‌ها ناامیدکننده‌تر است.

❃ اما اگر به کمک انحصارها، کارتل‌ها و سیاست‌ها یا قوانین اتحادیه‌ها سرمایه‌ی جدید و کار جدید را قهراً از صنعت ایکس بیرون نگه داریم، با این کار این سرمایه و کار را از آزادی انتخاب محروم می‌سازیم. این کار سرمایه‌گذاران را مجبور می‌سازد که پول خود را در جایی قرار دهند که به نظر می‌رسد بازده آن برایشان کمتر از صنعت ایکس امیدبخش باشد و کارگران را وادار به ورود به صنایعی می‌کند که حتی دستمزد کمتر و دورنمای تیره‌تر از چیزی دارند که می‌توانند در صنعت ظاهراً بیمار ایکس بیابند. خلاصه، این کار بدان معنی است که هم سرمایه و هم نیروی کار در مقایسه با وقتی اجازه انتخاب آزاد خود را داشته باشند با کارایی کمتر به کار گرفته می‌شوند. و این یعنی پایین آوردن تولید که باید انعکاس آن را در سطح متوسط زندگی مشاهده کرد.

❃ سطح پایین‌تر زندگی یا با دستمزد پولی متوسط پایین‌تر از آنچه در غیر این صورت حاکم است، یا با هزینه‌ی متوسط زندگی بالاتر یا با ترکیبی از هر دو محقق می‌شود. (نتیجه‌ی دقیق به سیاست پولی همراه آن بستگی دارد.) با این سیاست‌های محدودکننده در واقع می‌توان دستمزدها و بازده سرمایه را بالاتر از سطحی نگه داشت که در غیر این صورت در خود صنعت ایکس وجود می‌داشت؛ اما دستمزدها و بازده سرمایه در دیگر صنایع اجباراً به سطحی رانده می‌شود که پایین‌تر از سطحی است که در غیر این صورت می‌بود. صنعت ایکس به هزینه‌ی صنایع (الف)، (ب) و (ج) سود می‌برد.

❃ نتایج مشابهی در پی هر تلاشی برای نجات صنعت ایکس با استفاده از یارانه‌ی مستقیم از جیب مردم حاصل می‌گردد. این چیزی بیش از انتقال ثروت یا درآمد به صنعت ایکس نیست. مالیات‌دهندگان دقیقاً همانقدر از دست می‌دهند که اشخاص در صنعت ایکس به دست می‌آورند. در واقع مزیت بزرگ یارانه از دید مردم آن است که این حقیقت را بسیار روشن می‌سازد. فرصت بسیار کمتری برای ایجاد ابهام روشنفکرانه در استدلال به نفع تعرفه‌ها، تثبیت حداقل قیمت‌ها یا مستثناسازی انحصاری وجود دارد.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 نجات صنعت ایکس (۳) | ✍🏻 هنری هازلیت

➣ @Notes_On_Liberty

❃ در مورد یارانه بدیهی است که مالیات‌دهندگان باید دقیقاً همان مقداری را از دست بدهند که صنعت ایکس به دست می‌آورد. این نکته نیز در همین حد روشن است که در نتیجه سایر صنایع باید آنچه را صنعت ایکس به دست می‌آورد، از دست بدهند. آن‌ها باید بخشی از مالیات‌هایی را بپردازند که برای حمایت از صنعت ایکس مصرف می‌شود. و مصرف‌کنندگان بدان دلیل که برای حمایت از صنعت ایکس مالیات می‌پردازند، همان مقدار درآمد کمتر برایشان خواهد ماند تا با آن چیزهای دیگر را بخرند. نتیجه به ناچار آن است که صنایع دیگر به طور متوسط باید کوچکتر از حدی باشند که در غیر این صورت می‌بودند تا صنعت ایکس بتواند بزرگتر باشد.

❃ اما نتیجه‌ی این یارانه فقط آن نیست که انتقال ثروت یا درآمد واقع شده با دیگر صنعت‌ها در مجموع به اندازه‌ای که صنعت ایکس بزرگ شده، کوچک شده‌اند. این نتیجه را نیز داشته که سرمایه و کار از صنایعی با کارایی بیشتر خارج و به سوی صنایعی با کارایی کمتر منحرف شده است (و این همان‌جاست که ضرر خالص متوجه ملّت به‌مثابه‌ی یک واحد می‌گردد). ثروت کمتری ایجاد می‌شود. سطح متوسط زندگی در مقایسه پایین‌تر از سطحی است که می‌توانست باشد.

❃ در حقیقت این نتایج عملاً در ذات همان استدلال‌هایی قرار دارد که برای پرداخت یارانه به صنعت ایکس مطرح می‌گردد. صنعت ایکس در نتیجه‌ی چالش دوستانش کوچک می‌شود یا در احتضار است. می‌توان پرسید: چرا باید آن را با تنفس مصنوعی زنده نگه داشت؟ این فکر که اقتصادِ گسترش‌یابنده تلویحاً بدان معنی است که همه‌ی صنایع باید همزمان توسعه یابند، اشتباهی عمیق است. برای آنکه صنایع جدید بتوانند رشد یابند، لازم است بعض صنایع قدیم امکان یابند که کوچک شده یا بمیرند. این صنایع باید چنین کنند تا سرمایه و کار لازم را برای صنایع جدید رها سازند. اگر کوشیده بودیم صنعت اسب و درشکه را مصنوعاً زنده نگه داریم، رشد صنعت خودرو و هر کسب‌وکار وابسته به آن را کند کرده بودیم. اگر چنین کرده بودیم، تولید ثروت را کاهش داده و پیشرفت اقتصادی و علمی را به تأخیر انداخته بودیم.

❃ وقتی می‌کوشیم از مرگ هر صنعتی ممانعت کنیم تا از نیروی کاری که پیشتر در آن تربیت‌شده یا پولی که پیشتر در آن سرمایه‌گذاری شده حمایت کنیم، در حال انجام همان کار هستیم. اگرچه ممکن است این امر تناقض‌آمیز به نظر رسد، اما برای تندرستی اقتصادی پویا درست همانقدر که لازم است صنایع در احتضار بتوانند بمیرند، لازم است صنایع بالنده بتوانند رشد کنند. فرایند اول برای فرایند دوم ضروری است. تلاش برای حفظ صنایع متروک همانقدر ابلهانه است که تلاش برای حفظ محصولات متروک. در حقیقت، این اغلب دو شیوه توصیف همان چیز است. اگر قرار است نیازهای قدیم و خواسته‌های جدید با کالاهای بهتر و وسائل بهتر رفع شوند، باید روش‌های پیشرفته تولید دائماً جایگزین روش‌های مطرود گردد.

#اقتصاد #حمایت‌گرایی #تعرفه
#یارانه #مالیات #مداخله‌گرایی
#اقتصاد_آزاد #آزادی_اقتصادی
➣ @Notes_On_Liberty
«قدرت استبدادی قدرت مطلق و خودسرانه‌ای است که یک فرد بر دیگری دارد، تا هر زمان که می‌خواهد زندگی او را بگیرد، و این قدرتی‌ست که نه طبیعت داده -زیرا طبیعت هیچ تفاوتی میان انسان‌ها قائل نشده- و نه می‌تواند توسط قرارداد یا پیمانی منتقل شود. ازآنجاکه انسان چنین قدرت خودسرانه‌ای را بر زندگی خود ندارد نمی‌تواند آن را به شخص دیگری بدهد و این قدرت استبدادی فقط پیامد غرامتی‌ست که متجاوز برای زندگی خود می‌پردازد؛ وقتی که خود را در وضعیت جنگ با دیگری قرار می‌دهد. زیرا با کنارگذاشتن عقل که خداوند بخشیده تا میان انسانها داوری کند، و التزامات مشترکی که نوع بشر را میان یکدیگر و جامعه متحد کرده است، و دست‌کشیدن از راه صلح‌آمیز که عقل آموزگار آنست، و کاربرد قوه قهریه جنگ برای تحمیل اهداف خود بر دیگری در جایی‌که هیچ حقی ندارد، و یاغی‌شدن نسبت به همنوع خود و کاربرد حق به جانب زور، که مختص حیوانات وحشی‌ست، مانند هر جانور وحشی یا موذی دیگر که با وجودشان، بشریت نه می‌تواند اجتماع داشته باشد و نه امنیت، او خود را مستحق نابودی از سوی شخص مصدوم و بقیه انسان‌هایی می‌کند که برای برقراری عدالت به او می‌پیوندند.»

❈ جان لاک، رساله دوم
📃 در نقد مثلث جزمی مارکسیسم؛ سه اسطوره‌یِ چپ، انقلاب*، پرولتاریا!

➣ @Notes_On_Liberty

❃ برقراریِ نظم عمومی و اِعمال قدرت از سوی دولت هیچ‌یک به‌تنهایی هدف سیاست را تشکیل نمی‌دهند. انسان همچنین دارای بُعد اخلاقی است و اجتماع هنگامی خصلت انسانی به خود می‌گیرد که امکان مشارکت برای همگان فراهم باشد. اما الزامات بنیادی با جابه‌جایی رژیم‌ها به قوّت خود باقی می‌مانند: هیچ معجزه‌ای باعث نخواهد شد تا انسانِ سیاسی فقط دغدغه‌ی خير عمومی داشته باشد یا این‌که از جایگاه خود که بر اثر تصادف با شایستگی به دست آمده خرسند باشد. در فردایِ روزی که چپ جامعه را زیروزِبَر کند و انقلاب جامعه را از نو بنیاد گذارد و پرولتاریا بر آن چنبره زند، نارضایتی همچنان مانع از آن خواهد شد که جوامع ساختاری خودسرانه پیدا کنند، حُبّ مقام کماکان انگیزه‌ای ایجاد خواهد کرد و معماران بزرگ و نیرنگ‌بازانِ پَست همچنان جامعه‌ی سیاسی را به آشوب خواهند کشید.

❃ چپ و انقلاب و پرولتاریا در صورت پیروزی، به همان اندازه‌ای که به مشکلات می‌پردازند، خود مشکل‌آفرین‌اند. اگر مزایای اشراف از میان برده شود، تنها چیزی‌که باقی خواهد ماند، اقتدار دولت یا اقتدار کسانی خواهد بود که کارکردشان از دولت ناشی می‌شود. با از میان‌رفتنِ حق توارث، میدان برای کسانی باز می‌شود که مال و منالی دارند. نابودی جوامع محلی مزایای قدرت مرکزی را افزایش می‌دهد. دویست کارمند جایگزین دویست خانواده می‌شوند. وقتی انقلاب احترام به سنّت‌ها را از میان می‌برد و تخم نفرت از طبقات ممتاز را می‌پراکند، توده‌ها آماده‌اند در برابر شمشیر رهبر سر تسلیم فرود آورند تا آن روز که شوروهیجانِ انقلابی فروکش کند و با گذشت زمان دیگربار نظم برقرار و گوش به‌ندای عقل سپرده شود.

❃ سه اسطوره‌ی چپ و انقلاب و پرولتاریا کمتر به‌خاطر شکست‌هایشان و بیشتر به‌دلیل موفقیت‌هایشان نفی می‌شوند. چپ خود را در تقابل با رژیم پیشین و بر مدار اندیشه‌ی آزاد، کاربرد علم در سازمان‌دهی جامعه و نفی مناصب موروثی تعریف می‌کند و می‌توان گفت که آشکارا برنده‌ی بازی بوده است. امروزه، صحبت از حرکت در یک مسیر مطرح نیست بلکه ایجاد تعادل میان برنامه‌ریزی و ابتکار عمل، پرداخت دستمزد منصفانه به همگان و ایجاد انگیزه برای تلاش بیشتر، قدرت بوروکراسی و حقوق افراد، و نیز تمرکزگرایی اقتصادی و حفظ آزادی‌های فکری مورد توجه قرار گرفته است.

(* منظور نویسنده انقلاب مارکسیستی است)

📚 | رمون آرون، افیون روشنفکران، ترجمه پیروز ایزدی، چاپ اول ۱۳۹۷، بخش اول، فصل سوم

#آزادی #اشرافیت #آزادی_فردی
#چپ #پرولتاریا #انقلاب #مارکسیسم
#افیون_روشنفکران #رمون_آرون
➣ @Notes_On_Liberty
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 در فردیت (۸) ➣ @Notes_On_Liberty ❃ گفتم اهمیت بسیار دارد که به چیزهای غیرمرسوم به حداعلی میدان تجلّی دهیم به این منظور که به تدریج دریابیم کدام یک از این چیزها قابلیت آن را دارد که رسم و عادت نوینی ایجاد کند. اما استقلال عمل فرد و بی‌اعتنایی به رسم و عادت…
📃 در فردیت (۹)

➣ @Notes_On_Liberty

❃ در وضعیت فعلی، در افکار عمومی یک صفت بارز وجود دارد که نشان‌دهنده‌ی نابردباری مردم در مقابل تجلّی فردیت است. مردم عادی نه‌تنها در عقل و شعور متوسط هستند بلکه در تمایلات خود نیز متوسط‌اند. ذوق یا میلی چندان قوی در آن‌ها نیست که آن‌ها را به انجام کارهای غیرمعقول برانگیزد. در نتیجه نمی‌توانند دریابند چگونه ممکن است کسانی باشند که ذوق یا میل غیرمعقول داشته باشند و بنابراین با نظر تحقیر به این‌گونه اشخاص می‌نگرند. حال گذشته از این وضع که عمومی است، فرض کنیم نهضتی ایجاد شده است که اخلاق مردم را بهتر کند و آشکار است که باید چه انتظار داشته باشیم. چنین نهضتی این روزها شروع شده است و در یکنواخت‌کردن اعمال مردمان و جلوگیری از افراط تأثیر به‌سزایی کرده است. نسبت به مردم دیگر هم این حس نوع‌پرستی ایجاد شده است که بکوشیم تا اخلاق آن‌ها را به همین نحو بهتر کنیم.

❃ این تمایلات رایج روزگار ما موجب شده است که مردم آماده‌تر باشند که میزانی یکنواخت و کلی برای رفتار آدمیان بپذیرند و تصویب کنند و بکوشند تا هر فردی را وادار کنند بر طبق این میزان رفتار کند و آن میزانی را که صریح یا ضمنی پذیرفته‌اند، این است که مردمان هیچ نوع تمایل شدیدی نداشته باشند. هدف آن در ساختن منش آدمی این است که منش آدمی هیچ نوع صفت مشخصه‌ی بارزی نداشته باشد. اینان هر قسمت از منش آدمی را که اظهار وجود کند، سرکوب می‌کنند؛ مانند چینیان که پای زن‌های خود را در کفش آهنی می‌گذارند تا از بزرگ شدن آن جلوگیری کنند و در نتیجه هر فرد را شبیه به مبتذل‌ترین افراد آدمی بار میآورند.

❃ آرزوهای ناقص، آرزوهایی است که نیمی از کمال مطلوب را بیشتر در بر ندارند و ذوق عوام هم آنچه در بردارد تقلید ناقصی از نیمه‌ی دیگر است به‌جای انرژی‌های قوی که زمام آن در دست عقل قوی باشد، به‌جای عواطف نیرومندی که اراده‌ای قوی با قدرت بر آن حکومت کند، نتیجه‌ی این آرزوهای جمعی، عواطف و انرژی‌های ضعیف و ناتوانی است که برای اداره‌ی آن‌ها و در نتیجه حفظ ظاهر، قدرت خاص عقل یا اراده لازم نیست. خوب محسوس است که منش‌های قوی را اگر به تعداد زیاد بخواهیم باید در تاریخ گذشته جست‌وجو کنیم. امروز راهی برای تجلّی انرژی در این کشور جز راه تجارت نمانده است و در این راه نیروی زیاد به کار می‌بریم. مقدار کمی از این نیروی زیادی که صرف سرگرمی‌های خصوصی می‌شود، معمولاً ناقابل و کوچک است. بزرگی ما امروز فقط در اثر اقدام دسته جمعی است. فرد فرد ما کوچک و بی‌اهمیت شده است و نوع‌پرستان اخلاقی و دینی ما از این وضع راضی‌اند. اما آنان که انگلستان را با بزرگی رسانیده‌اند، مردانی از نوع دیگر بوده‌اند. اگر بخواهیم از انحطاط جلوگیری کنیم امروز نیز مردانی از نوع دیگر می‌خواهیم.

❃ ستمگریِ رسم و عادت، در همه جا مانعی در مقابل پیشرفت است؛ زیرا در همه جا با تمایلی که بخواهد چیز بهتری را از رسم و عادت رایج سازد به مخالفت برمی‌خیزد و این تمایل گاه روح آزادی خوانده می‌شود و گاه روح پیشرفت. روح پیشرفت همیشه با روح آزادی یکی نیست؛ زیرا ممکن است بخواهد مردمی را که نمی‌خواهند، ناچار به پیشرفت کند و روح آزادی اگر در مقابل چنین فشاری مقاومت کند ممکن است با مخالفان پیشرفت همداستان شود. اما آزادی تنها سرچشمه‌ی پیشرفت اساسی و واقعی است؛ زیرا اگر آزادی باشد، به عده‌ی افراد، کانون‌های پیشرفت وجود خواهد داشت. اصل پیشرفت‌خواهی به هر یک از دو صورت که باشد خواه بیشتر به بهبود توجه داشته باشد و خواه به آزادی، با رسم و عادت مخالف است و می‌خواهد یوغ اسارت آن را بشکند و جنگ بین این دو یکی از مهم‌ترین موضوعات تاریخ بشر است.

📚 | درباره‌ی آزادی، جان استوارت میل

#فردیت #فردگرایی #آزادی_فردی
#آزادی #آزادی_عمل #حق_آزادی
#جان_استوارت_میل #اراده‌ی_آزاد
#آزادی #پیشرفت #آداب_و_رسوم
➣ @Notes_On_Liberty
📃 دولت‌ها و آزادی اقتصادی!

➣ @Notes_On_Liberty

❃ مانع‌تراشی دولت‌ها بر سر راه تجارت آزاد و مبادله‌ی آزاد، با ابزاری مانند تعرفه، تعیین و تثبیت قیمت‌ها، که پیامدهایی همچون محروم‌ساختن بسیاری از مردم از دسترسی به کالاهای باکیفیت‌تر یا ارزان‌تر، و برهم‌زدن اصول رقابت آزاد و مبادله‌ی آزاد را به همراه دارد، امر نوبنیادی نیست. در کتاب «جنگ‌های ایران و روم»، نوشته‌ی «پروکوپیوس» به موردی تاریخی از این دخالت و پیامدهای آن برمی‌خوریم، که نمونه‌های آن امروزه هم پیش روی ما قرار دارد.

❃ لازیکا کشوری در غرب گرجستان امروزی بوده که در روزگار پادشاهی خسرو انوشیروان ساسانی تحت سلطه‌ی رومیان قرار داشته است. «مردم آنجا از رفتار سربازان به ستوه آمده بودند.» ژوستینین، افسرانی را برای اداره لازیکا به آن دیار می‌فرستد که در میان آنان شخصی به نام یوحنا که «طبعی بی‌نهایت سفله و رذل داشت، و راه به‌دست‌آوردن پول را یافته بود و به روش‌های نادرست از مردم اخاذی می‌کرد» وجود داشت. «یکی از ستمکاری‌های او [یوحنا] این بود که نمک و سایر اشیاء موردنیاز مبرم لازی‌ها را در شهر پترا به انحصار خود درآورد و تجارت آزاد را منع کرد و خود این‌گونه کالاها را از بازرگانان می‌خرید و به بهای گزاف به مردم می‌فروخت.» از طرفی، از آنجا که «مردم پیوسته آزاد بودند و کسی مزاحم حال آنان نمی‌شد، از بودن سربازان رومی در شهر خود و رفتار آنان به ستوه آمدند و مصمم شدند که به ایران متوسل شوند.»

❃ پس از تصمیم مردم لازیکا مبنی بر درخواست کمک از شاهنشاهی ایران، فرستادگانی را دور از چشم رومیان به دربار خسرو انوشیروان فرستادند و «به آنان دستور دادند که خسرو را به تصرف لازیکا و راندن رومیان از آنجا تحریک کنند و او را با لشکری گزاف به سرزمین خود آورند.»

❃ فرستادگان لازیکا پس از رسیدن به دربار خسرو، خواستِ مردم لازیکا را با او در میان نهادند و سپس یکی از دلایل یاری‌خواستن لازی‌ها از ایران را چنین بیان کردند: «گروهی سپاهی به سرزمین ما فرستاده‌اند که به ظاهر مأمور نگهبانی ما از حمله بیگانگان است، لیکن در معنی جز نگاهداشتن ما درقید بندگی و چپاول دارایی‌های ما وظیفه‌ی دیگر ندارند؛ زیرا غیر از خود رومیان هیچ‌یک از اقوام همسایه‌ی ما تاکنون در صدد تعرض به خاک ما برنیامده و صدمه و آسیبی به ما نرسانیده‌اند. ای پادشاه ببین رومیان برای غارت دارایی و بر باد دادن هستی ما چه طرح ظالمانه‌ای ریخته‌اند: کالاهایی را که زیادتر از نیاز خود دارند به زور و اجبار به ما می‌فروشند و اجناسی را که ما داریم و طرف احتیاج آن‌هاست اسماً از ما می‌خرند، ولی در هر دو مورد تعیین قیمت با خودشان است و، بدین ترتیب، هم پول ما را می‌گیرند و هم مایحتاج زندگیمان را می‌برند و نام این چپاول و يغماگری را بازرگانی و سوداگری می‌گذارند. از این‌ها همه بدتر آنکه پلیدی ستمکار را به حکمرانی ما برگزیده‌اند و او نیروی خود را در راه نابودی و خانه‌خرابی ما به کار انداخته و بینوایی ما را وسیله‌ی سودجویی خویش ساخته است. این بود شمه‌ای از دلایل قیام و طغيان ما بر رومیان.»

📚 | جنگ‌های ایران و روم. پروکوپیوس. ترجمه محمد سعیدی. کتاب دوم، فصل پانزدهم. ۱۳۶۵.

#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی_اقتصادی
#تعرفه #تعیین_قیمت #تجارت_آزاد
#مبادله‌ی_آزاد #چپاول #تاریخ
➣ @Notes_On_Liberty
«مقاماتی که همه‌ی فعالیت‌های اقتصادی را هدایت می‌کنند نه تنها می‌توانند بخشی از زندگی ما را که با امور پایین‌تر سروکار دارد کنترل کنند، بلکه تخصیصِ ابزارهایِ محدود برای همه‌یِ اهداف ما را کنترل می‌کنند. و بنابراین باید تصمیم بگیرند که کدام یک از اهداف برآورده شود و کدام یک برآورده نشود. این درواقع، جان کلام است. کنترل اقتصادی فقط کنترل بخشی از زندگی انسان که از دیگر بخش‌ها مجزا باشد، نیست. کنترل ابزارها برای همه‌ی اهداف ماست. و کسی که صرفاً كنترل ابزارها را در اختیار دارد، همچنین باید تعیین کند که این ابزارها به کدام اهداف به‌کارگرفته شوند، کدام ارزش‌ها مقام والاتر و کدام یک مقام پایین‌تر دارد. به‌طور خلاصه، انسان‌ها چه باورهایی باید داشته باشند و برای چه اهدافی تلاش کنند. برنامه‌ریزی مرکزی بدین معناست که مسأله‌ی اقتصادی باید، به جای فرد، توسط اجتماع حل شود. اما این مستلزم آن است که اجتماع یا نماینده‌ی آن، باید کسی باشد که درباره‌ی اهمیت نسبی نیازهای مختلف تصمیم بگیرد.»

❈ فردریش فون هایک، راه بردگی، بخش هفتم
➣ @Notes_On_Liberty
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 پیامد کنترل قیمت‌ها | ✍🏻 هانس هرمان هوپ ➣ @Notes_On_Liberty ❃ نتیجه‌ی تحمیل سقف قیمتی، رشد مفرط تقاضا برای کالاها است. حتی کسی که به خرید با قیمت تثبیت‌شده کالاها تمایلی ندارد نیز وارد میان می‌شود. این امر به کمبود منجر می‌شود. تا وقتی‌که امکان افزایش…
📃 کنترل قیمت‌ها چه پیامدهایی به همراه دارد؟ | ✍🏻 هانس هرمان هوپ

➣ @Notes_On_Liberty

❃ با کنترل همه‌جانبه‌ی قیمت‌ها، مالکیت خصوصی عوامل تولید از بین می‌رود. با وجود این، همچنان مالکانِ اسماً خصوصی می‌توانند وجود داشته باشند، اما حق تعیین استفاده از اموال خودشان و نیز مشارکت در هر دادوستد قراردادی، که فرض می‌شود سودده است، کاملاً از صفحه‌ی روزگار محو می‌شود. نتیجه‌ی فوری این سلب مالكيت خزنده از تولیدکنندگان، رکود «پس‌انداز و سرمایه‌گذاری» و افزایش مصرف است. از آنجاکه هیچ کس دیگر نمی‌تواند برای استفاده از نیروی کار دستمزد بازاری را بپردازد، دلیل چندانی برای کارکردن وجود ندارد. به‌علاوه، از آنجا که قیمت‌ها ثابت‌اند، مستقل از ارزشی که مصرف‌کنندگان برای آن کالا در نظر می‌گیرند، دلایل کمتری برای نگرانی درباره‌ی کیفیت نوع خاصی از کار، یا محصول تولیدی وجود دارد و از این‌رو، کیفیت همه‌ی کالاها سقوط می‌کند.

❃ حتی از این مهم‌تر، فقری است که کنترل‌های قیمتی فراگیر به‌واسطه‌ی تخصیص هرج‌ومرج‌گونه به بار می‌آورد. خیال خام است که تصور کنیم با تثبیت قیمت‌های محصولات، از جمله هزینه‌ی عوامل تولید و به‌ویژه نیروی کار، دیگر از تغییر در میزان تقاضا خبری نخواهد بود. در نبود کنترل قیمت، قیمت‌ها مسیر این تغییر را دنبال می‌کنند و از این راه، انگیزه‌ای برای تحرک از خطوطِ با ارزش تولید کمتر به خطوط با ارزشِ بیشتر وجود خواهد داشت. با کنترل قیمت فراگیر، این سازوکار کاملاً خاصیت خود را از دست می‌دهد. در صورتی‌که تقاضا برای کالایی افزایش یابد، کمبود به وجود می‌آید؛ زیرا افزایش قیمت‌ها ممکن نیست و به تبع آن، سوددهی تولید محصولی خاص تغییر نمی‌کند و هیچ عامل تولید اضافی جذب این خط تولید نمی‌شود. در نتیجه، تقاضای مفرط بدون پاسخ رها می‌شود و به بازار محصولات دیگر، سرریز می‌کند، تقاضا برای آن‌ها را بالاتر از سطحی می‌برد که تولید می‌شود. بار دیگر با توجه به افزایش تقاضا، امکان افزایش قیمت‌ها وجود ندارد و کمبود عرضه به وجود می‌آید.

❃ بنابراین فرآیند تغییر تقاضا از محصولات بسیار ضروری به محصولاتِ با اهمیت کمتر و از آن به محصولات با کمترین ارتباط، بروز می‌کند؛ زیرا تلاش همگان به خرید بر اساس قیمت کنترل‌شده نمیانجامد و سطح تقاضا تنزل می‌کند. اما از آنجا که هیچ راه جایگزینی وجود ندارد و پول کاغذی که مردم باید خرج کنند، در برابر محصولی با کمترین ارزش، ارزش ذاتی کمتری دارد، تقاضای مفرط به بازار محصولاتی سرریز می‌شود که تقاضا در آن‌جا پیش‌تر تنزل یافته بود. در واقع تثبیت قیمت‌ها حتی خطوط تولیدی را هم که به دلیل رکود تقاضا، مازاد داشتند، دوباره درگیر تقاضای ارضانشده‌ی سایر خطوط تولید می‌کند. با وجود قیمت بالای ثابت و ساختگی، مازاد کالاها قابل فروش می‌شوند، و بنابراین با بازگرداندن سوددهی، حتی در اینجا نیز از خروج سرمایه ممانعت می‌شود.

❃ تحمیل کنترل همه‌جانبه‌ی قیمت‌ها به این مفهوم است که نظام تولید، از ترجیحات مصرف‌کنندگان کاملاً مستقل شود. تولیدکنندگان می‌توانند هر چیزی را تولید کنند و مصرف‌کنندگان هیچ انتخابی ندارند، جز خرید آن؛ حال هرچه که باشد. بر این اساس، هر تغییری که در ساختار تولید بدون کمک قیمت‌های شناور انجام شود، هیچ ارزشی ندارد، جز تیری در تاریکی و جایگزین خودسرانه برخی کالاها با برخی کالاهای دیگر است. روشن است که هیچ ارتباطی بین ساختار تولید و ساختار تقاضا وجود ندارد. آنچه را که مصرف‌کننده درک می‌کند، می‌توان به زیبایی در اظهارات جی. رایزمن خلاصه کرد: «... مردم را غرق در پیراهن می‌کنیم و در حالی‌که پابرهنه‌اند، آن‌ها را به امان خدا رها می‌کنیم یا آن‌ها را در کفش غرق می‌کنیم، حال آنکه می‌گذاریم بدون پیراهن باشند. به آن‌ها مقدار معتنابهی کاغذ می‌دهیم، اما از قلم یا دوات خبری نیست یا برعکس... در واقع به آن‌ها ترکیبی از کالاهای بیهوده را اعطا می‌کنیم.» البته «... صرفاً دادن ترکیبی نامتعادل از کالاها به مصرف‌کنندگان، خودش با رکود بزرگ در تولید معادل است، زیرا بخش بزرگی از کاهش رفاه بشریت مرهون آن است». استاندارد زندگی به کل محصولات تولیدی وابسته نیست، بلکه استاندارد زندگی بیشتر به توزیع مناسب یا تخصیص عوامل توی متعدد به تولید ترکیبی متعادل از انواع کالاهای مصرفی وابسته است. کنترل فراگیر قیمت، به‌عنوان آخرین راه‌حل محافظه‌کاری، سبب می‌شود جلوی ایجاد چنین ترکیب بهینه‌ای گرفته شود. می‌توان گفت نظم و ثبات فقط در ظاهر ایجاد شده است و در حقیقت آن‌ها ابزار ایجاد هرج‌ومرج و خودسری‌اند و از این راه به کاهش شدید استاندارد عمومی زندگی میانجامند.

#اقتصاد #بازار_آزاد #اقتصاد_آزاد #لسه‌فر
#کنترل_قیمت #قیمت #عرضه #تقاضا
#پس‌انداز #سرمایه‌گذاری #مالکیت_خصوصی
#مداخله‌گرایی #فقر #تثبیت_قیمت‌ها
➣ @Notes_On_Liberty
📃 آزادی و برنامه‌ریزی (۱) | ✍🏻 لودویگ فون میزس

➣ @Notes_On_Liberty

❃ یکی از مشخصه‌های دوران معاصر این است که مردم نام‌های مختلفی به یک پدیده‌ی واحد می‌دهند.

❃ مثلاً به‌جای سوسیالیسم یا کمونیسم می‌گویند «برنامه‌ریزی». وقتی از برنامه‌ریزی حرف می‌زنید، روشن است که از برنامه‌ریزی متمرکز حرف می‌زنید که خود به معنای برنامه طراحی شده توسط دولت است -یعنی برنامه‌ای که وجودش برنامه‌ریزی توسط هر کس دیگر را غیرممکن می‌کند.

❃ یک خانم انگلیسی که همچنین از اعضای مجلس اعلا نیز هست، کتابی نوشته است به نام «برنامه‌ریزی یا عدم برنامه‌ریزی» که در سرتاسر جهان نیز شهرتی به هم زده است. منظور از عنوان کتاب او چیست؟ ایشان وقتی می‌گوید «برنامه» منظورش تنها آن نوع برنامه‌ای است که توسط لنین و استالین و جانشینان‌شان طراحی می‌شد، برنامه‌ای که ناظر بر تمام فعالیت‌های اعضای یک ملّت است؛ بنابراین منظور این خانم برنامه‌ای مرکزی است که همه‌ی برنامه‌ریزی‌های شخصی افراد را ملغی می‌کند؛ بنابراین، عنوان کتاب او در واقع یک فریب، یک توهم بیشتر نیست.

❃ بحث بر سر برنامه‌ریزی متمرکز یا اصلاً فقدان هرگونه برنامه‌ریزی نیست، بحث این است که برنامه باید متمرکز و از سوی مقامات دولتی طراحی شود یا هر کس آزادی داشته باشد که برای خودش برنامه‌ریزی کند، به عبارتی برنامه‌ریزی انفرادی داشته باشد. افراد هر روز برای زندگی‌شان برنامه می‌ریزند و هر زمان هم که لازم باشد مطابق خواست و اراده‌شان آن را تغییر می‌دهند.

❃ انسان آزاد برای احتیاجاتش روزانه برنامه می‌چیند، مثلاً می‌گوید: «دیروز تصمیم گرفتم که تمام عمرم را در کوردوبا کار کنم.» اما حالا می‌فهمد که شرایط کار بوینس‌آیرس بهتر است؛ بنابراین تصمیمش را عوض می‌کند و می‌گوید: «به جای کار در کوردوبا می‌خواهم به بوینس آیرس بروم.» و آزادی درست به همین معنا است. شاید تصمیمش اشتباه باشد، شاید وقتی به بوینس‌آیرس رسید متوجه شود که عجب خطای عظیمی مرتکب شده است. شاید شرایط برای اقامت او در کوردوبا بسیار مساعدتر می‌بود، اما به‌هرحال این اوست که برای خودش برنامه‌ریزی کرده است.

❃ تحت برنامه‌ریزی دولتی او مثل یک سرباز ارتش است. سرباز ارتش حق انتخاب پادگانش را ندارد، بر عهده‌ی او نیست که تصمیم بگیرد کجا خدمت کند. او تنها باید از دستورات اطاعت کند و نظام سوسیالیستی -همانطور که کارل مارکس و لنین و همه رهبران سوسیالیست می‌دانستند و حتی اعتراف نیز کرده بودند- برگردان همین قوانین نظامی در حوزه نظام تولید است. مارکس از «ارتش‌های صنعتی» سخن می‌گفت و لنین درباره‌ی «سازماندهی همه چیز، اداره پست، کارخانه و همه صنایع مطابق با مدل ارتش» حرف می‌زد.

❃ بنابراین در نظام سوسیالیستی همه چیز وابسته به خِرَد، استعداد و بصیرت افرادی است که اختیارات عالی را در دست دارند. آنچه دیکتاتور ارشد -یا کمیته مشاور او- درباره‌اش اطلاعات ندارند در محاسبات وارد نمی‌شود. دانشی که بشر طی تاریخ حیاتش انباشته کرده است در اختیار همگان نیست، حجم دستاوردهای علمی و فنی ما طی قرون متمادی به قدری عظیم شده است که برای یک فرد به لحاظ انسانی غیرممکن است که از محتوای همه آن‌ها اطلاع داشته باشد، حتی اگر آن فرد مستعدترین فرد روی زمین هم باشد.

❃ ضمن آنکه مردم با یکدیگر متفاوتند، آن‌ها برابر نیستند. همیشه هم همین‌طور خواهد بود. برخی‌ها در یک زمینه استعداد بیشتری دارند و در زمینه‌ای دیگر استعدادی کمتر. کسانی هم هستند که می‌توانند راه‌های تازه بیابند، جهت حرکت دانش را تغییر دهند. در جوامع سرمایه‌داری، پیشرفت تکنولوژیکی و اقتصادی از طریق چنین افرادی حاصل می‌شود. اگر فردی ایده‌ای دارد، می‌کوشد کسانی را بیابد که ارزش ایده‌ی او را درک کند.

❃ برخی سرمایه‌داران، به آینده نظر دارند و پیامدهای احتمالی چنین ایده‌ای را تخمین می‌زنند، آن وقت روی آن سرمایه‌گذاری کرده و می‌کوشند به کارش بیندازند. برخی دیگر ممکن است در ابتدا بگویند که: «کارشان احمقانه است.» اما وقتی که دیدند حاصل تلاش آن‌ها که در ابتدا احمقانه می‌نمود، روزبه‌روز بیشتر متجلّی می‌شود و محصولاتشان فروش می‌رود حرف خود را پس خواهند گرفت.

➣ @Notes_On_Liberty