📃 سوسیالیسم و کمونیسم (۷) | ✍🏻 لودویگ فون میزس
➣ @Notes_On_Liberty
آنچه که استالین سوسیالیسم میخواند، روی هم رفته با مفهوم «مرحلهی متقدم» کمونیسم در بیان مارکس همخوانی دارد. استالین واژهی کمونیسم را منحصراً برای اشاره به چیزی که مارکس «مرحلهی متأخر» کمونیسم میخواند، به کار میگیرد. سوسیالیسم، به معنایی که استالین به کار میگیرد، رو به سوی کمونیسم دارد، اما به خودی خود هنوز کمونیسم نیست. به محض اینکه افزایش ثروتی که از عملکرد شیوههای سوسیالیستی تولید انتظار میرود، استانداردهای پایین زندگی تودههای روسیه را به استاندارد بالاتر صاحبان ممتاز مقامات مهم در روسیه امروزی برساند، سوسیالیسم به کمونیسم تبدیل خواهد شد!
ویژگی پوزشطلبانهی این رویهی جدید واژهشناختی آشکار است. استالین درمییابد که باید برای اکثریت افراد تحت سلطهاش توضیح دهد که چرا استاندارد زندگی آنها بسیار پایین است و از استاندارد زندگی تودههای مردم در کشورهای کاپیتالیستی، بسیار فروتر و حتی از استاندارد زندگی پرولتاریای روس در روزهای حکومت تزارها پایینتر است. میخواهد این را توجیه کند که چرا دستمزدها و حقوقها نابرابر هستند، گروه کوچکی از مقامات دولت شوروی از تمام کالاهای تجملاتی که فن جدید قادر به ارائهی آنها است برخوردارند، گروهی دیگر که تعداد اعضای بیشتری در قیاس با گروه نخست دارد، اما نسبت به طبقهی متوسط در دوره پادشاهی در روسیه کمشمارتر است، به شیوهی «بورژوازی» زندگی میکند، در حالیکه تودهها، ژندهپوش و پابرهنه زندگیشان را در حلبیآبادهای شلوغ و آکنده از جمعیت میگذرانند و تغذیه بدی دارند. استالین دیگر نمیتواند کاپیتالیسم را در پیدایی این وضع مقصر بداند. از اینرو مجبور است که به دستاویز ایدئولوژیک تازهای متوسل شود.
مشکل استالین حادتر بود، چه اینکه کمونیستهای روسیه در روزهای آغازین حکومتشان با شور و حرارت فراوان اعلام کرده بودند که برابری درآمدی اصلی است که باید از نخستین لحظه دستیابی پرولتاریا به قدرت پیاده شود. افزون بر آن قدرتمندترین نیرنگ عوامفریبانهای که احزاب کمونیست تحت حمایت روسیه در کشورهای کاپیتالیستی به کار میگرفتند، این بود که حس رشک و حسادت افراد دارای درآمد کمتر را در برابر پردرآمدترها برانگیزانند. استدلال عمدهای که کمونیستها در دفاع از نظریهی خود مبنی بر اینکه ناسیونالسوسیالیسم هیتلر نه سوسیالیسم ناب، که در مقابل، بدترین گونه از کاپیتالیسم است پیش مینهادند، این بود که در آلمان نازی نابرابری در استانداردهای زندگی وجود دارد. تمایز تازهی استالین میان سوسیالسم و کمونیسم در تناقض آشکار با سیاستهای لنین و اصول تبلیغاتی احزاب کمونیست در بیرون از مرزهای روسیه قرار دارد، اما این دست تناقضها در قلمرو شوروی مهم نیستند. حرف دیکتاتور حرف آخر است و هیچکس آنقدر بیباک و بیمخ نیست که جسارت مخالفت با آن را به خود دهد.
درک این نکته مهم است که نوآوری معناشناختی استالین صرفاً بر واژههای کمونیسم و سوسیالیسم اثر میگذارد. او معنای واژههای سوسیالیست و کمونیست را تغییر نداد. حزب بلشویست همچون قبل کمونیست خوانده میشود. احزاب روسوفیل در خارج از مرزهای اتحاد شوروی، خود را احزابی کمونیست میخوانند و سرسختانه با احزاب سوسیالیستی که از نگاه آنها تنها خائنانی در جامعه هستند، مبارزه میکنند، اما نام رسمی اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی تغییری نکرده است.
#سوسیاسیم #کمونیسم #مارکسیسم
#بلشویسم #مارکس #سوسیالدموکراسی
#استبداد_کمونیستی #لنین #شوروی #استالین
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
آنچه که استالین سوسیالیسم میخواند، روی هم رفته با مفهوم «مرحلهی متقدم» کمونیسم در بیان مارکس همخوانی دارد. استالین واژهی کمونیسم را منحصراً برای اشاره به چیزی که مارکس «مرحلهی متأخر» کمونیسم میخواند، به کار میگیرد. سوسیالیسم، به معنایی که استالین به کار میگیرد، رو به سوی کمونیسم دارد، اما به خودی خود هنوز کمونیسم نیست. به محض اینکه افزایش ثروتی که از عملکرد شیوههای سوسیالیستی تولید انتظار میرود، استانداردهای پایین زندگی تودههای روسیه را به استاندارد بالاتر صاحبان ممتاز مقامات مهم در روسیه امروزی برساند، سوسیالیسم به کمونیسم تبدیل خواهد شد!
ویژگی پوزشطلبانهی این رویهی جدید واژهشناختی آشکار است. استالین درمییابد که باید برای اکثریت افراد تحت سلطهاش توضیح دهد که چرا استاندارد زندگی آنها بسیار پایین است و از استاندارد زندگی تودههای مردم در کشورهای کاپیتالیستی، بسیار فروتر و حتی از استاندارد زندگی پرولتاریای روس در روزهای حکومت تزارها پایینتر است. میخواهد این را توجیه کند که چرا دستمزدها و حقوقها نابرابر هستند، گروه کوچکی از مقامات دولت شوروی از تمام کالاهای تجملاتی که فن جدید قادر به ارائهی آنها است برخوردارند، گروهی دیگر که تعداد اعضای بیشتری در قیاس با گروه نخست دارد، اما نسبت به طبقهی متوسط در دوره پادشاهی در روسیه کمشمارتر است، به شیوهی «بورژوازی» زندگی میکند، در حالیکه تودهها، ژندهپوش و پابرهنه زندگیشان را در حلبیآبادهای شلوغ و آکنده از جمعیت میگذرانند و تغذیه بدی دارند. استالین دیگر نمیتواند کاپیتالیسم را در پیدایی این وضع مقصر بداند. از اینرو مجبور است که به دستاویز ایدئولوژیک تازهای متوسل شود.
مشکل استالین حادتر بود، چه اینکه کمونیستهای روسیه در روزهای آغازین حکومتشان با شور و حرارت فراوان اعلام کرده بودند که برابری درآمدی اصلی است که باید از نخستین لحظه دستیابی پرولتاریا به قدرت پیاده شود. افزون بر آن قدرتمندترین نیرنگ عوامفریبانهای که احزاب کمونیست تحت حمایت روسیه در کشورهای کاپیتالیستی به کار میگرفتند، این بود که حس رشک و حسادت افراد دارای درآمد کمتر را در برابر پردرآمدترها برانگیزانند. استدلال عمدهای که کمونیستها در دفاع از نظریهی خود مبنی بر اینکه ناسیونالسوسیالیسم هیتلر نه سوسیالیسم ناب، که در مقابل، بدترین گونه از کاپیتالیسم است پیش مینهادند، این بود که در آلمان نازی نابرابری در استانداردهای زندگی وجود دارد. تمایز تازهی استالین میان سوسیالسم و کمونیسم در تناقض آشکار با سیاستهای لنین و اصول تبلیغاتی احزاب کمونیست در بیرون از مرزهای روسیه قرار دارد، اما این دست تناقضها در قلمرو شوروی مهم نیستند. حرف دیکتاتور حرف آخر است و هیچکس آنقدر بیباک و بیمخ نیست که جسارت مخالفت با آن را به خود دهد.
درک این نکته مهم است که نوآوری معناشناختی استالین صرفاً بر واژههای کمونیسم و سوسیالیسم اثر میگذارد. او معنای واژههای سوسیالیست و کمونیست را تغییر نداد. حزب بلشویست همچون قبل کمونیست خوانده میشود. احزاب روسوفیل در خارج از مرزهای اتحاد شوروی، خود را احزابی کمونیست میخوانند و سرسختانه با احزاب سوسیالیستی که از نگاه آنها تنها خائنانی در جامعه هستند، مبارزه میکنند، اما نام رسمی اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی تغییری نکرده است.
#سوسیاسیم #کمونیسم #مارکسیسم
#بلشویسم #مارکس #سوسیالدموکراسی
#استبداد_کمونیستی #لنین #شوروی #استالین
➣ @Notes_On_Liberty
📄 ایدهی فوق بشری | ✍🏻 فردریک باستیا
➣ @Notes_On_Liberty
ادعاهای سوسیالیستها، این سازماندهندگان بشر، پرسش دیگری را مطرح میکند که من اغلب از آنها پرسیدهام، و تا جاییکه من میدانم، آنها هرگز پاسخ ندادهاند؛ اینکه اگر گرایشهای ذاتی بشر آنقدر بد است که صحیح نیست که به افراد اجازه دهیم که آزاد باشند، چگونه است که تمایلات ذاتی این افراد [سوسیالیستها] همیشه خوب است؟ آیا قانونگذاران و نمایندههای منصوب آنها متعلق به نژاد بشر نیستند؟ یا اینکه باور دارند که از خاک بهتری نسبت به بقیهی انسانها ساخته شدهاند؟
سازماندهندگان ادعا میکنند که هرگاه جامعه، هدایتنشده رها شود، به سرعت به سوی انهدام قطعی پیش میرود به این دلیل که ذات و غریزهی انسانها بسیار منحرف است. قانونگذاران ادعا میکنند که این روند سریع خودکشی را متوقف میکنند و به آن سمت و سوی عاقلانه میدهند. بنابراین، ظاهراً قانونگذاران و سازماندهندگان از پروردگار استعداد و ایمانی گرفتهاند که آنها را برتر از نوع بشر قرار داده است و به آنها اجازه میدهد که با این نظارت هوش و استعدادشان را نشان دهند.
آنها چوپانانی هستند بر ما که گوسفندانشانیم. مشخصاً چنین ترتیبی این پیشفرض را ایجاد میکند که آنها ذاتاً برتر از بقیهی ما هستند و مطمئناً ما کاملاً در تقاضای اثبات این برتری ذاتی از قانونگذاران و موسسان توجیه شدهایم.
سوسیالیستها انتخاب آزادانه را رد میکنند:
لطفاً درک کنید که من حق آنها را برای تأسیس ائتلافهای اجتماعی، تبلیغ آنها، حمایت از آنها، و آزمایش آنها توسط خودشان، و به ریسک و هزینهی خودشان انکار نمیکنم. اما من حق آنها را برای تحمیل این نقشهها بهوسیلهی قانون -با اجبار- و اینکه ما را مجبور کنند که برای آنها (نقشهها) مالیات بپردایم انکار میکنم و به بحث و چالش میکشانم.
صحبت من این نیست که حامیان این مکتبهای فکری اجتماعی مختلف -پرودونیست، كابتيست، و...- نظراتشان را اعلام کند. من تنها مُصرّم که آنها این نظری را که بهطور کلی دارند اعلام کنند که آنها تنها باید این فکر را از سر خود بیرون آورند که میتوانند ما را تسلیم گروهها و طیفهای خود، طرحهای اجتماعی، بانکهای اعتبار آزاد، مفاهیم اخلاقی رمی-یونانی و دستورالعملهای تجاری خود کنند. من فقط میخواهم که به ما اجازه داده شود که بر اساس این نقشهها برای خودمان تصمیم بگیریم که اگر دریافتیم که آنها، مستقیم یا غیرمستقیم، مخالف بهترین منافعمان یا برخلاف وجدانمان است مجبور به پذیرفتن آنها نباشیم.
اما این سازمانها دستیابی به مالیات و قدرت قانون را برای تحقق نقشههایشان میخواهند. علاوه بر آنکه این خواسته ظالمانه و ناعادلانه است، متضمن این فرض نابودکننده هم هست که سازماندهنده، لغزشناپذیر، و بشر بیصلاحیت است. اما دوباره، اگر اشخاص برای قضاوت در مورد خودشان ناشایستند، چرا سازماندهندگان در مورد همهپرسی و رایگیری جهانی صحبت میکنند؟
#سوسیالیسم #دموکراسی #استبداد
#انتخابات #رای #رایگیری #مالیات
#قانونگذاری #برنامهریزی #اجبار
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
ادعاهای سوسیالیستها، این سازماندهندگان بشر، پرسش دیگری را مطرح میکند که من اغلب از آنها پرسیدهام، و تا جاییکه من میدانم، آنها هرگز پاسخ ندادهاند؛ اینکه اگر گرایشهای ذاتی بشر آنقدر بد است که صحیح نیست که به افراد اجازه دهیم که آزاد باشند، چگونه است که تمایلات ذاتی این افراد [سوسیالیستها] همیشه خوب است؟ آیا قانونگذاران و نمایندههای منصوب آنها متعلق به نژاد بشر نیستند؟ یا اینکه باور دارند که از خاک بهتری نسبت به بقیهی انسانها ساخته شدهاند؟
سازماندهندگان ادعا میکنند که هرگاه جامعه، هدایتنشده رها شود، به سرعت به سوی انهدام قطعی پیش میرود به این دلیل که ذات و غریزهی انسانها بسیار منحرف است. قانونگذاران ادعا میکنند که این روند سریع خودکشی را متوقف میکنند و به آن سمت و سوی عاقلانه میدهند. بنابراین، ظاهراً قانونگذاران و سازماندهندگان از پروردگار استعداد و ایمانی گرفتهاند که آنها را برتر از نوع بشر قرار داده است و به آنها اجازه میدهد که با این نظارت هوش و استعدادشان را نشان دهند.
آنها چوپانانی هستند بر ما که گوسفندانشانیم. مشخصاً چنین ترتیبی این پیشفرض را ایجاد میکند که آنها ذاتاً برتر از بقیهی ما هستند و مطمئناً ما کاملاً در تقاضای اثبات این برتری ذاتی از قانونگذاران و موسسان توجیه شدهایم.
سوسیالیستها انتخاب آزادانه را رد میکنند:
لطفاً درک کنید که من حق آنها را برای تأسیس ائتلافهای اجتماعی، تبلیغ آنها، حمایت از آنها، و آزمایش آنها توسط خودشان، و به ریسک و هزینهی خودشان انکار نمیکنم. اما من حق آنها را برای تحمیل این نقشهها بهوسیلهی قانون -با اجبار- و اینکه ما را مجبور کنند که برای آنها (نقشهها) مالیات بپردایم انکار میکنم و به بحث و چالش میکشانم.
صحبت من این نیست که حامیان این مکتبهای فکری اجتماعی مختلف -پرودونیست، كابتيست، و...- نظراتشان را اعلام کند. من تنها مُصرّم که آنها این نظری را که بهطور کلی دارند اعلام کنند که آنها تنها باید این فکر را از سر خود بیرون آورند که میتوانند ما را تسلیم گروهها و طیفهای خود، طرحهای اجتماعی، بانکهای اعتبار آزاد، مفاهیم اخلاقی رمی-یونانی و دستورالعملهای تجاری خود کنند. من فقط میخواهم که به ما اجازه داده شود که بر اساس این نقشهها برای خودمان تصمیم بگیریم که اگر دریافتیم که آنها، مستقیم یا غیرمستقیم، مخالف بهترین منافعمان یا برخلاف وجدانمان است مجبور به پذیرفتن آنها نباشیم.
اما این سازمانها دستیابی به مالیات و قدرت قانون را برای تحقق نقشههایشان میخواهند. علاوه بر آنکه این خواسته ظالمانه و ناعادلانه است، متضمن این فرض نابودکننده هم هست که سازماندهنده، لغزشناپذیر، و بشر بیصلاحیت است. اما دوباره، اگر اشخاص برای قضاوت در مورد خودشان ناشایستند، چرا سازماندهندگان در مورد همهپرسی و رایگیری جهانی صحبت میکنند؟
#سوسیالیسم #دموکراسی #استبداد
#انتخابات #رای #رایگیری #مالیات
#قانونگذاری #برنامهریزی #اجبار
➣ @Notes_On_Liberty
«پادشاهی همواره بهلحاظ تاریخی بهترین مانع در برابر هرگونه قانون اجباری بوده است... . این احتمال وجود دارد که دموکراسی ابتداییترین شکل جامعهی «سازمانیافته» باشد. بهخوبی میتوان تصور کرد که اگر هفت نفر از ده نفر غارنشین بخواهند کاری را بهشکل جمعی انجام دهند و سه نفر دیگر تصمیم دیگری بگیرند، اکثریت این غارنشینان (با فرض اینکه قدرت بدنی برابری دارند) آنان را مجبور به عقبنشینی در برابر تصمیمشان خواهند کرد. حکومت اکثریت، در کنار بهکارگیری اجبار خشونتآمیز، بدویترین شکل حکومت در فرایند توسعهی بشری است.»
❈ اریک فون کوینلت-لدین. مخاطرهی توده؛ یا پروکروسْتِس (دیو کشنده)
➣ @Notes_On_Liberty
❈ اریک فون کوینلت-لدین. مخاطرهی توده؛ یا پروکروسْتِس (دیو کشنده)
➣ @Notes_On_Liberty
📃 حق رای همگانی | ✍🏻 الکسی دو توکویل
➣ @Notes_On_Liberty
بسیاری از مردم اروپا بدون آنکه معتقد باشند بر زبان میآورند، یا بدون آنکه بر زبان بیاورند، معتقدند که یکی از بزرگترین مزایای حق رأی همگانی، برگزیده شدن افراد شایسته به رهبری امور عمومی است. گفته میشود که مردم نمیتوانند بر خود حکومت کنند، ولی همواره خالصانه خیر و صلاح مملکت را میخواهند.
ولی باید بگویم که آنچه من در آمریکا دیدهام به من اجازه نمیدهد که با چنین نظری موافقت کنم. به محض ورودم به ایالات متحده با کمال شگفتی دریافتم که چگونه در میان حکومتشوندگان شایستگی وجود دارد، و چگونه این شایستگی در میان حکومتکنندگان نامعمول و نامتداول است. امروزه این واقعیت ثابت در ایالات متحده است که برجستهترین افراد ندرتاً برای ادارهی عمومی انتخاب میشوند، و ما مجبوریم این را به رسمیت بشناسیم که این اتفاق افتاده است چراکه دموکراسی از محدودیتهای پیشین خود فراتر رفته است.
پنهانکردنی نیست که نهادهای دموکراتیک، احساس رشک و حسد را در قلب انسان سخت رشد و گسترش میدهد. نه به این دلیل که وسیلهی برابر شدن با دیگران را در اختیار هر فرد قرار میدهند، بلکه به آن دلیل که با وجود فراهم بودن وسایل، در نیل به آن اهداف پیوسته شکست میخورد.
نهادهای دموکراتیک عشق و علاقه به برابری را بیدار میکنند و به تملّق از آنان میپردازند، بدون آنکه قادر باشند به تأمین آن بپردازد. برابری کامل درست در همان لحظه که افراد گمان میبرند بدان دست یافتهاند از آنان میگریزد و به قول پاسکال، فراری ابدی است. ملّت در جستوجوی کالای برابری حرصوولع پیدا میکند؛ زیرا آنقدر با آن نزیک است که میتواند آن را به گرانبهایی بشناسد، و از سوی دیگر آنقدر از آن دور است که طعم آن را نمیتواند، درک کند. شانس موفقیت افراد را به هیجان، و عدم موفقیت آنان را خشم میآورد. آنها تهییج میشوند، سپس خسته میشوند و سپس احساس ناگواری بر آن چیره میشود. مردم به هر چیزی که دسترسی نداشته باشند همان را مانع و سدی در راه تحقق آمال و آرزوی خود تصور میکنند، و هرگونه امتیاز دیگران، هرچند که فطری و طبیعی و مشروع باشد، او را آزار میدهد.
بسیاری از افراد گمان می کنند، این غریزهی پنهانی که طبقات پایین را وادار میکنند طبقات بالا را از اداره امور دور نگاه دارند، تنها در فرانسویان یافت میشود. این یک خطاست؛ غریزهای که من دربارهی سخن میگویم مخصوص فرانسه ارتباطی نیست، بلکه ویژگی دموکراتیک است. شرایط سیاسی توانسته است که شکل خاص ناگوار به این پدیده ببخشد ولی آن را پدید نیاورده و نیافریده است.
در ایالات متحده مردم هرگز نفرت و کینهای نسبت به طبقات بالای جامعه ندارند ولی با این حال احساس آنان همراه با حسننیت کمی است و به همین روی با دقت آنان را از قدرت دور نگاه میدارند؛ آنها از استعدادهای عالی نمیترسند، ولی قدر آن را بسیار کم میدانند. به طور کلی مشاهده میشود هرکس که امتیازات ذاتی دارد که از حمایت مردم ناشی نشده باشد، به سختی مورد توجه مردم قرار میگیرد.
در عین آنکه ویژگیهای طبیعی دموکراسی مردم را وادار میسازد که افراد برجسته را از کارها دور بدارند، غریزهی دیگری، که کمتر از آن قدرتمند نیست، افراد ممتاز و برجسته را وادار میسازد خود را از فعالیتهای سیاسی دور نگاه دارند. زیرا در عالم سیاست افراد برجسته با دردسر میتوانند ویژگیهای ذاتی خود را چنان که هست حفظ کنند و بدون تسلیم شدن به تمایلات تودهی مردم در این راه قدم بگذارند. همین نگرانی را جیمز کِنت بهطور سربسته بیان کرده است. این نویسندهی مشهور بعد از آنکه آن قسمت از قوانین اساسی ایالات متحده را که اختیار تعیین و انتصاب قضات را به قوه مجریه داده است مورد تمجید فراوان قرار داده است چنین میگوید: «مسلّم است افرادی که حقاً شایستگی و لیاقت احراز چنین مقاماتی را داشته باشند، در رفتار خود دارای چنان متانت و قیودی هستند و در پیروی از اصول چنان استقامت و استحکامی دارند، که هرگز نمیتوانند در انتخاباتی که بر اساس رای همگانی انجام میشود اکثریت آراء را به خود جلب کنند.» (نقل از تفسیر کِنت جلد اول صفحهی ۲۷۲) این مطلب در سال ۱۸۳۰ در آمریکا به چاپ رسید و خلاف آن تاکنون دیده نشده است.
این به من ثابت کرد که کسانیکه حق رای همگانی را تضمینی برای انتخابهای خوب در نظر دارند، در توهم کامل به سر میبرند. حق رأی همگانی اگر مزایایی داشته باشد، فاقد این مزیت است.
#اندیشه_سیاسی #دموکراسی #آمریکا
#حق_رای_همگانی #انتخابات_عمومی
#استبداد_اکثریت #توده #حسادت
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
بسیاری از مردم اروپا بدون آنکه معتقد باشند بر زبان میآورند، یا بدون آنکه بر زبان بیاورند، معتقدند که یکی از بزرگترین مزایای حق رأی همگانی، برگزیده شدن افراد شایسته به رهبری امور عمومی است. گفته میشود که مردم نمیتوانند بر خود حکومت کنند، ولی همواره خالصانه خیر و صلاح مملکت را میخواهند.
ولی باید بگویم که آنچه من در آمریکا دیدهام به من اجازه نمیدهد که با چنین نظری موافقت کنم. به محض ورودم به ایالات متحده با کمال شگفتی دریافتم که چگونه در میان حکومتشوندگان شایستگی وجود دارد، و چگونه این شایستگی در میان حکومتکنندگان نامعمول و نامتداول است. امروزه این واقعیت ثابت در ایالات متحده است که برجستهترین افراد ندرتاً برای ادارهی عمومی انتخاب میشوند، و ما مجبوریم این را به رسمیت بشناسیم که این اتفاق افتاده است چراکه دموکراسی از محدودیتهای پیشین خود فراتر رفته است.
پنهانکردنی نیست که نهادهای دموکراتیک، احساس رشک و حسد را در قلب انسان سخت رشد و گسترش میدهد. نه به این دلیل که وسیلهی برابر شدن با دیگران را در اختیار هر فرد قرار میدهند، بلکه به آن دلیل که با وجود فراهم بودن وسایل، در نیل به آن اهداف پیوسته شکست میخورد.
نهادهای دموکراتیک عشق و علاقه به برابری را بیدار میکنند و به تملّق از آنان میپردازند، بدون آنکه قادر باشند به تأمین آن بپردازد. برابری کامل درست در همان لحظه که افراد گمان میبرند بدان دست یافتهاند از آنان میگریزد و به قول پاسکال، فراری ابدی است. ملّت در جستوجوی کالای برابری حرصوولع پیدا میکند؛ زیرا آنقدر با آن نزیک است که میتواند آن را به گرانبهایی بشناسد، و از سوی دیگر آنقدر از آن دور است که طعم آن را نمیتواند، درک کند. شانس موفقیت افراد را به هیجان، و عدم موفقیت آنان را خشم میآورد. آنها تهییج میشوند، سپس خسته میشوند و سپس احساس ناگواری بر آن چیره میشود. مردم به هر چیزی که دسترسی نداشته باشند همان را مانع و سدی در راه تحقق آمال و آرزوی خود تصور میکنند، و هرگونه امتیاز دیگران، هرچند که فطری و طبیعی و مشروع باشد، او را آزار میدهد.
بسیاری از افراد گمان می کنند، این غریزهی پنهانی که طبقات پایین را وادار میکنند طبقات بالا را از اداره امور دور نگاه دارند، تنها در فرانسویان یافت میشود. این یک خطاست؛ غریزهای که من دربارهی سخن میگویم مخصوص فرانسه ارتباطی نیست، بلکه ویژگی دموکراتیک است. شرایط سیاسی توانسته است که شکل خاص ناگوار به این پدیده ببخشد ولی آن را پدید نیاورده و نیافریده است.
در ایالات متحده مردم هرگز نفرت و کینهای نسبت به طبقات بالای جامعه ندارند ولی با این حال احساس آنان همراه با حسننیت کمی است و به همین روی با دقت آنان را از قدرت دور نگاه میدارند؛ آنها از استعدادهای عالی نمیترسند، ولی قدر آن را بسیار کم میدانند. به طور کلی مشاهده میشود هرکس که امتیازات ذاتی دارد که از حمایت مردم ناشی نشده باشد، به سختی مورد توجه مردم قرار میگیرد.
در عین آنکه ویژگیهای طبیعی دموکراسی مردم را وادار میسازد که افراد برجسته را از کارها دور بدارند، غریزهی دیگری، که کمتر از آن قدرتمند نیست، افراد ممتاز و برجسته را وادار میسازد خود را از فعالیتهای سیاسی دور نگاه دارند. زیرا در عالم سیاست افراد برجسته با دردسر میتوانند ویژگیهای ذاتی خود را چنان که هست حفظ کنند و بدون تسلیم شدن به تمایلات تودهی مردم در این راه قدم بگذارند. همین نگرانی را جیمز کِنت بهطور سربسته بیان کرده است. این نویسندهی مشهور بعد از آنکه آن قسمت از قوانین اساسی ایالات متحده را که اختیار تعیین و انتصاب قضات را به قوه مجریه داده است مورد تمجید فراوان قرار داده است چنین میگوید: «مسلّم است افرادی که حقاً شایستگی و لیاقت احراز چنین مقاماتی را داشته باشند، در رفتار خود دارای چنان متانت و قیودی هستند و در پیروی از اصول چنان استقامت و استحکامی دارند، که هرگز نمیتوانند در انتخاباتی که بر اساس رای همگانی انجام میشود اکثریت آراء را به خود جلب کنند.» (نقل از تفسیر کِنت جلد اول صفحهی ۲۷۲) این مطلب در سال ۱۸۳۰ در آمریکا به چاپ رسید و خلاف آن تاکنون دیده نشده است.
این به من ثابت کرد که کسانیکه حق رای همگانی را تضمینی برای انتخابهای خوب در نظر دارند، در توهم کامل به سر میبرند. حق رأی همگانی اگر مزایایی داشته باشد، فاقد این مزیت است.
#اندیشه_سیاسی #دموکراسی #آمریکا
#حق_رای_همگانی #انتخابات_عمومی
#استبداد_اکثریت #توده #حسادت
➣ @Notes_On_Liberty
❤1
«آنچه مردم در اقتصاد بازار انجام میدهند، اجرای برنامههای خودشان است. بدین مفهوم هر کنش انسانی بهمعنای برنامهریزی است. آنچه کسانی که خود را برنامهریز مینامند از آن دفاع میکنند، جانشین ساختن عمل برنامهریزیشده بهجای وضعیتی که امور به حال خود گذاشته شدهاند نیست، جانشین ساختن برنامهی شخص برنامهریز بهجای برنامههای شخصی همنوعانش است. برنامهریز یک مستبد بالقوه است که میخواهد همهی مردم دیگر را از قدرت برنامهریزی و انجام کنش مطابق برنامههایشان محروم کند. هدف او فقط یک چیز است: برتری مطلق انحصاری برنامههای خویش!»
❈ لودویگ فون میزس، آشوب برنامهریزیشده
➣ @Notes_On_Liberty
❈ لودویگ فون میزس، آشوب برنامهریزیشده
➣ @Notes_On_Liberty
📃 مارکسیسم فرهنگی (۱) | ✍🏻 آنتونی پی. مولر
➣ @Notes_On_Liberty
نام دیگر نئومارکسیسم، که محبوبیت روزافزونی در ایالات متحده یافته، مارکسیسم فرهنگی است. این تئوری میگوید که نیروی پیشران پشت سر انقلاب سوسیالیستی، پرولتاریا نیست، بلکه روشنفکران هستند. درحالیکه مارکسیسم تا حد زیادی از جنبش کارگری رخت بربسته است، نظریهی مارکسیستی امروز در نهادهای فرهنگی، در دنیای آکادمیک، و رسانههای جمعی نشوونما مییابد. این «مارکسیسم فرهنگی» به آنتونیو گرامشی و مکتب فرانکفورت برمیگردد. نظریهپردازان مارکسیست تشخیص دادند که پرولتاریا نقش تاریخی موردانتظار خود را بهعنوان «عامل انقلابی» ایفا نخواهد کرد. بنابراین، برای وقوع انقلاب، جنبش باید به رهبران فرهنگی وابسته باشد تا آنان فرهنگ و اخلاق موجودِ عمدتاً مسیحی را نابود کرده و تودههای گمراه را به سوی کمونیسم، بهعنوان کیش جدیدشان، هدایت کنند. هدف این جنبش استقرار حکومت جهانی است که در آن روشنفکران مارکسیست حرف آخر را میزنند. بدین مفهوم، مارکسیستهای فرهنگی ادامهدهندهی چیزی هستند که با انقلاب روسیه آغاز شد.
لنین و شوروی
جنایتپیشگان انقلابی تحت رهبری لنین پیروزیشان در روسیه را تنها نخستین مرحله از انقلاب جهانی قلمداد میکردند. انقلاب روسیه، نه روسی بود و نه کارگری (پرولتری). در سال ۱۹۱۷، کارگران صنعتی در روسیه تنها بخش کوچکی از نیروی کار را که عمدتاً از کشاورزان تشکیل شده بود، نمایندگی میکردند. انقلاب روسیه نتیجهی یک جنبش کارگری نبود، بلکه نتیجهی کار یک دسته انقلابی حرفهای بود. نگاهی دقیقتر به ترکیب حزب بلشویست و نخستین حکومتهای اتحاد جماهیر و دستگاه سرکوبگر آن نشان میدهد که سرشت اصلی انقلاب سوسیالیستی طرحی برای رهاندن مردم روسیه از یوغ حکومت تزاری نبود، بلکه طرحی برای به خدمت گرفتن آنان همچون تکیهگاهی برای انقلاب جهانی بود.
تجربهی جنگ جهانی اول و پیامدهای آن نشان داد که مفهوم مارکسیستی «پرولتاریا» بهعنوان نیرویی انقلابی، یک توهم بود. در مثال شوروی، میتوان دید که سوسیالیسم نمیتواند بدون دیکتاتوری عمل کند. این ملاحظات موجب شد متفکران برجستهی مارکسیست به این نتیجه برسند که راهبرد متفاوتی برای استقرار سوسیالیسم موردنیاز است. نویسندگان کمونیست این بینش را که دیکتاتوری سوسیالیستی میبایست تغییر چهره دهد، گسترش دادند. پیش از آنکه سوسیالیسم بتواند پیروز شود، فرهنگ موجود میبایست تغییر کند. کنترل فرهنگ باید بر کنترل سیاسی مقدم باشد.
کنترل فرهنگی پابهپای کنترل سیاسی پیش میرود
کمک به نئومارکسیستها این واقعیت بود، که بسیاری از تلاشهای آنان در دستیابی به کنترل فرهنگ به موازات تجاوز دولت به آزادیهای فردی انجام گرفت. طی دهههای گذشته، همزمان با اینکه «نزاکت سیاسی» (political correctness) در حال رشد بود، حکومت آمریکا زرادخانهی عظیمی از ابزارهای سرکوب را به دست آورد. به نظر میرسد آمریکاییهای کمی میدانند که ایالات متحده همچنان تحت قانون اضطراری قرار دارد که از زمان جرج دبیلو. بوش در حال اجراست؛ قانونی که او با استفاده از اختیارات اجرایی برای اعلام وضعیت اضطراری ملّی در سال ۲۰۰۱ وضع کرد. در همان سال حادثهی ۱۱ سپتامبر راه را برای تحمیل لایحهی میهندوستی گشود. از آن زمان امتیاز ۹۵ آمریکا در «شاخص کل آزادی» خانهی آزادی (Freedom House) به امتیاز ۸۶ در سال ۲۰۱۸ سقوط کرده است.
فساد اخلاقی
راه حاکمیت مارکسیستهای فرهنگی، فساد اخلاقی مردم است. برای دستیافتن به این مقصود، رسانههای جمعی و آموزش عمومی نمیبایست روشنگر باشند، بلکه میبایست گمراهکننده و سردرگمکننده باشند. سازمانهای رسانهای و آموزشی در راستای قرار دادن یک بخش از جامعه در برابر بخش دیگر اقدام میکنند [درگیری گروهی]. درحالیکه هویت گروهی به جزئیات بیشتری دست مییابد، فهرست قربانیشدن و تاریخ ظلم نیز جزئیات بیشتری مییابد. تبدیل شدن به یک قربانی سرکوب شناختهشده، راه دستیابی به موقعیت اجتماعی و بهدستآوردن حق کمک ویژه، احترام و حمایت اجتماعی است.
تقاضا برای عدالت اجتماعی موجب شکلگیری جریان بیپایانی از هزینههای ضروریتلقیشده میشود -هزینههایی همچون هزینه برای بهداشت، آموزش، سالمندی، هزینه برای کسانیکه «نیازمند»، «مظلوم» و «آزار-دیده» قلمداد میشوند، چه واقعی باشد چه فرضی. سیل مخارج پایانناپذیر در این حوزهها وضع مالی دولت را به فساد میکشاند و بحرانهای مالی میآفریند. این امر به نئومارکسیستها کمک میکند که «سرمایهداری» را متهم به همهی تباهیها و شرها کنند؛ درحالیکه، در حقیقت، این وضعیت اضطراری است که شکستهای سیستمی را تحریک میکند، و این مازاد بدهیهای عمومی است که موجب بحران مالی میشود.
* نام اصلی مقاله: آیا مارکسیسم فرهنگی ایدئولوژی جدید اصلی آمریکاست؟
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
نام دیگر نئومارکسیسم، که محبوبیت روزافزونی در ایالات متحده یافته، مارکسیسم فرهنگی است. این تئوری میگوید که نیروی پیشران پشت سر انقلاب سوسیالیستی، پرولتاریا نیست، بلکه روشنفکران هستند. درحالیکه مارکسیسم تا حد زیادی از جنبش کارگری رخت بربسته است، نظریهی مارکسیستی امروز در نهادهای فرهنگی، در دنیای آکادمیک، و رسانههای جمعی نشوونما مییابد. این «مارکسیسم فرهنگی» به آنتونیو گرامشی و مکتب فرانکفورت برمیگردد. نظریهپردازان مارکسیست تشخیص دادند که پرولتاریا نقش تاریخی موردانتظار خود را بهعنوان «عامل انقلابی» ایفا نخواهد کرد. بنابراین، برای وقوع انقلاب، جنبش باید به رهبران فرهنگی وابسته باشد تا آنان فرهنگ و اخلاق موجودِ عمدتاً مسیحی را نابود کرده و تودههای گمراه را به سوی کمونیسم، بهعنوان کیش جدیدشان، هدایت کنند. هدف این جنبش استقرار حکومت جهانی است که در آن روشنفکران مارکسیست حرف آخر را میزنند. بدین مفهوم، مارکسیستهای فرهنگی ادامهدهندهی چیزی هستند که با انقلاب روسیه آغاز شد.
لنین و شوروی
جنایتپیشگان انقلابی تحت رهبری لنین پیروزیشان در روسیه را تنها نخستین مرحله از انقلاب جهانی قلمداد میکردند. انقلاب روسیه، نه روسی بود و نه کارگری (پرولتری). در سال ۱۹۱۷، کارگران صنعتی در روسیه تنها بخش کوچکی از نیروی کار را که عمدتاً از کشاورزان تشکیل شده بود، نمایندگی میکردند. انقلاب روسیه نتیجهی یک جنبش کارگری نبود، بلکه نتیجهی کار یک دسته انقلابی حرفهای بود. نگاهی دقیقتر به ترکیب حزب بلشویست و نخستین حکومتهای اتحاد جماهیر و دستگاه سرکوبگر آن نشان میدهد که سرشت اصلی انقلاب سوسیالیستی طرحی برای رهاندن مردم روسیه از یوغ حکومت تزاری نبود، بلکه طرحی برای به خدمت گرفتن آنان همچون تکیهگاهی برای انقلاب جهانی بود.
تجربهی جنگ جهانی اول و پیامدهای آن نشان داد که مفهوم مارکسیستی «پرولتاریا» بهعنوان نیرویی انقلابی، یک توهم بود. در مثال شوروی، میتوان دید که سوسیالیسم نمیتواند بدون دیکتاتوری عمل کند. این ملاحظات موجب شد متفکران برجستهی مارکسیست به این نتیجه برسند که راهبرد متفاوتی برای استقرار سوسیالیسم موردنیاز است. نویسندگان کمونیست این بینش را که دیکتاتوری سوسیالیستی میبایست تغییر چهره دهد، گسترش دادند. پیش از آنکه سوسیالیسم بتواند پیروز شود، فرهنگ موجود میبایست تغییر کند. کنترل فرهنگ باید بر کنترل سیاسی مقدم باشد.
کنترل فرهنگی پابهپای کنترل سیاسی پیش میرود
کمک به نئومارکسیستها این واقعیت بود، که بسیاری از تلاشهای آنان در دستیابی به کنترل فرهنگ به موازات تجاوز دولت به آزادیهای فردی انجام گرفت. طی دهههای گذشته، همزمان با اینکه «نزاکت سیاسی» (political correctness) در حال رشد بود، حکومت آمریکا زرادخانهی عظیمی از ابزارهای سرکوب را به دست آورد. به نظر میرسد آمریکاییهای کمی میدانند که ایالات متحده همچنان تحت قانون اضطراری قرار دارد که از زمان جرج دبیلو. بوش در حال اجراست؛ قانونی که او با استفاده از اختیارات اجرایی برای اعلام وضعیت اضطراری ملّی در سال ۲۰۰۱ وضع کرد. در همان سال حادثهی ۱۱ سپتامبر راه را برای تحمیل لایحهی میهندوستی گشود. از آن زمان امتیاز ۹۵ آمریکا در «شاخص کل آزادی» خانهی آزادی (Freedom House) به امتیاز ۸۶ در سال ۲۰۱۸ سقوط کرده است.
فساد اخلاقی
راه حاکمیت مارکسیستهای فرهنگی، فساد اخلاقی مردم است. برای دستیافتن به این مقصود، رسانههای جمعی و آموزش عمومی نمیبایست روشنگر باشند، بلکه میبایست گمراهکننده و سردرگمکننده باشند. سازمانهای رسانهای و آموزشی در راستای قرار دادن یک بخش از جامعه در برابر بخش دیگر اقدام میکنند [درگیری گروهی]. درحالیکه هویت گروهی به جزئیات بیشتری دست مییابد، فهرست قربانیشدن و تاریخ ظلم نیز جزئیات بیشتری مییابد. تبدیل شدن به یک قربانی سرکوب شناختهشده، راه دستیابی به موقعیت اجتماعی و بهدستآوردن حق کمک ویژه، احترام و حمایت اجتماعی است.
تقاضا برای عدالت اجتماعی موجب شکلگیری جریان بیپایانی از هزینههای ضروریتلقیشده میشود -هزینههایی همچون هزینه برای بهداشت، آموزش، سالمندی، هزینه برای کسانیکه «نیازمند»، «مظلوم» و «آزار-دیده» قلمداد میشوند، چه واقعی باشد چه فرضی. سیل مخارج پایانناپذیر در این حوزهها وضع مالی دولت را به فساد میکشاند و بحرانهای مالی میآفریند. این امر به نئومارکسیستها کمک میکند که «سرمایهداری» را متهم به همهی تباهیها و شرها کنند؛ درحالیکه، در حقیقت، این وضعیت اضطراری است که شکستهای سیستمی را تحریک میکند، و این مازاد بدهیهای عمومی است که موجب بحران مالی میشود.
* نام اصلی مقاله: آیا مارکسیسم فرهنگی ایدئولوژی جدید اصلی آمریکاست؟
➣ @Notes_On_Liberty
📃 مارکسیسم فرهنگی (۲) | ✍🏻 آنتونی پی. مولر
➣ @Notes_On_Liberty
سیاست، رسانهها و دادگستری هرگز در راهاندازی جنگهای بیپایان جدید، تعلل به خود راه نمیدهند: جنگ با مواد مخدر یا فشارخون بالا یا کمپینهایی که از مبارزهی بیپایان با چاقی و فربگی حمایت میکنند. فهرست دشمنان هرروز افزایش مییابد چه نژادپرستی باشد، چه بیگانهستیزی، چه اسلامهراسی. خلاصهی این جنبش «نزاکت سیاسی» است، جنگی علیه داشتن نظر شخصی (اینکه هرکسی نظر خود را داشته باشد). درحالیکه عموم مردم نمایش رفتارهای نفرتانگیز، به ویژه رفتارهای تحت مکاتب هنری را تحمل میکنند، فهرست واژهها و نظرات ممنوعه هرروز بلندتر میشود. افکار عمومی نمیبایست فراتر از تعدادی مواضع پذیرفتهشده برود. با این وجود، درحالیکه مباحث عمومی سستتر و بیقوتتر میشوند، تنوع نظرات بنیادین در خفا شکوفا میشوند.
مارکسیستهای فرهنگی جامعه را بهلحاظ اخلاقی، با استفاده از معیارهای غلط اخلاقی ریاکارانه، به سوی بحران هویتی هدایت میکنند. دیگر، هدف «دیکتاتوری پرولتاریا» نیست؛ زیرا این طرح شکست خورده، بلکه هدف «دیکتاتوری نزاکت سیاسی» است که رهبری عالیقدر آن در دستان مارکسیستهای فرهنگی قرار دارد. همچون طبقهی جدید کشیشها، نگهبانان ارتدوکسی جدید، بر نهادهایی فرمان میرانند که به آنها قدرت میبخشد تا در راستای گسترش قدرتشان بر همهی بخشهای جامعه تلاش کنند. نابودی اخلاقی فردی گامی ضروری برای دستیابی به پیروزی نهایی است.
افیون روشنفکران
معتقدین به نئومارکسیسم عمدتاً روشنفکران هستند. کارگران، با همهی اینها، بخشی از واقعیت اقتصادی فرایند تولیدند، و میدانند که وعدههای سوسیالیستی پوچ و بیارزش هستند. در هیچ کجا سوسیالیسم بهعنوان نتیجهی جنبش کارگری برپا نشده است. کارگران هرگز پیشآهنگ سوسیالیسم نبودهاند، بلکه همواره قربانی آن بودهاند. رهبران انقلاب جامعهی روشنفکران، سیاستمداران و افراد نظامی بودهاند. این بر عهدهی نویسندگان و هنرمندان بود که وحشیگریهای رژیم سوسیالیستی را از طریق نوشتن مقالات و کتابها و بهوسیلهی فیلمها و موسیقیها و نقاشیها مخفی کنند و به سوسیالیسم ظاهری علمی-فکری، زیباشناختی و اخلاقی بدهند. در پروپاگاندای سوسیالیستی، نظام جدید هم زیبا و هم مولد ظاهر میشود.
مارکسیستهای فرهنگی باور دارند که روزی تنها دارندگان قدرت خواهند بود و قادر خواهند بود به تودهها دیکته کنند که چگونه زندگی کنند و چگونه فکر کنند. با این وجود روشنفکران نئومارکسیست با یک غافلگیری روبهرو میشوند. وقتی که سوسیالیسم واقعاً به وجود آید، «دیکتاتوری روشنفکران» هر صفتی خواهد داشت، غیر از ملایمت و بیخطری -و چندان تفاوتی با آنچه که بعد از به قدرت رسیدن رهبران شوروی روی داد، نخواهد داشت. روشنفکران خود در زمرهی قربانیان خواهند بود. به هر حال این همان روشی بود که در انقلاب فرانسه، که نخستین تلاش انقلابی روشنفکران بود، رخ داد. بسیاری از قربانیان گیوتین روشنفکران برجسته بودند که در آغاز انقلاب را رهبری یا حمایت میکردند -از جمله روبسپیر.
گئورگ بوشنر، نمایشنامهنویس مشهور، در نمایشنامهی خود دربارهی «مرگ دانتون» از قول شخصی میگوید: «همچون ساتورن، انقلاب فرزندان خود را میبلعد.» ولی به شکل مناسبتری باید گفت که انقلاب پدران معنوی خود را میبلعد. خیل روشنفکرانی که امروز از مارکسیسم فرهنگی هواداری میکنند، اگر پروژهی آنان به موفقیت دست یابد، در صف اول قربانیان خواهند بود.
نتیجه
برخلاف آنچه مارکس باور داشت، تاریخ از پیشتعیینشده نیست. پیشروی از طریق نهادها بسیار روبهجلو رفته ولی هنوز تصاحب و تسلط کامل صورت نگرفته است. هنوز زمان برای تغییر مسیر وجود دارد. برای مقابله با جنبش، میبایست به نقطهضعف ذاتی مارکسیسم فرهنگی توجه کرد. تا آنجا که نئومارکسیسم جایگزین مارکسیسم کلاسیک شده و اصول اساسی آن (پرولتاریزاسیون، جبر تاریخی، فروپاشی تمامعیار سرمایهداری) را حذف کرده است، این جنبش حتی از آنچه که سوسیالیسم تاکنون بوده، آرمانیتر شده است.
«سوسیالدموکرات»ها، بهعنوان جانشینان چپ نو، مواضع متناقض آشفتهای را تبلیغ میکنند. به دلیل سرشت این جنبش، که مروّج درگیریهای گروهی است، نئومارکسیسم جهت تأمین ابزار برای دستیابی به قدرت سیاسی منسجم، چنانکه برای یک دیکتاتوری لازم بود، ناکارآمد است. با این وجود، این بدین معنا نیست که جنبش نئومارکسیسم بیتأثیر است. برعکس: ایدئولوژی نئومارکسیسم به دلیل تناقضات ذاتی خود، سرچشمهی اصلی آشفتگی عمیقی است که تقریباً هر بخش از جوامع مدرن غربی را ربوده و در آستانهی فراگیرترشدنی به مراتب خطرناکتر است.
#مارکسیسم_فرهنگی #روشنفکران
#رسانه #نزاکت_سیاسی #اخلاق
#فساد_اخلاقی #کنترل_فرهنگی
#دیکتاتوری_روشنفکران #هالیوود
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
سیاست، رسانهها و دادگستری هرگز در راهاندازی جنگهای بیپایان جدید، تعلل به خود راه نمیدهند: جنگ با مواد مخدر یا فشارخون بالا یا کمپینهایی که از مبارزهی بیپایان با چاقی و فربگی حمایت میکنند. فهرست دشمنان هرروز افزایش مییابد چه نژادپرستی باشد، چه بیگانهستیزی، چه اسلامهراسی. خلاصهی این جنبش «نزاکت سیاسی» است، جنگی علیه داشتن نظر شخصی (اینکه هرکسی نظر خود را داشته باشد). درحالیکه عموم مردم نمایش رفتارهای نفرتانگیز، به ویژه رفتارهای تحت مکاتب هنری را تحمل میکنند، فهرست واژهها و نظرات ممنوعه هرروز بلندتر میشود. افکار عمومی نمیبایست فراتر از تعدادی مواضع پذیرفتهشده برود. با این وجود، درحالیکه مباحث عمومی سستتر و بیقوتتر میشوند، تنوع نظرات بنیادین در خفا شکوفا میشوند.
مارکسیستهای فرهنگی جامعه را بهلحاظ اخلاقی، با استفاده از معیارهای غلط اخلاقی ریاکارانه، به سوی بحران هویتی هدایت میکنند. دیگر، هدف «دیکتاتوری پرولتاریا» نیست؛ زیرا این طرح شکست خورده، بلکه هدف «دیکتاتوری نزاکت سیاسی» است که رهبری عالیقدر آن در دستان مارکسیستهای فرهنگی قرار دارد. همچون طبقهی جدید کشیشها، نگهبانان ارتدوکسی جدید، بر نهادهایی فرمان میرانند که به آنها قدرت میبخشد تا در راستای گسترش قدرتشان بر همهی بخشهای جامعه تلاش کنند. نابودی اخلاقی فردی گامی ضروری برای دستیابی به پیروزی نهایی است.
افیون روشنفکران
معتقدین به نئومارکسیسم عمدتاً روشنفکران هستند. کارگران، با همهی اینها، بخشی از واقعیت اقتصادی فرایند تولیدند، و میدانند که وعدههای سوسیالیستی پوچ و بیارزش هستند. در هیچ کجا سوسیالیسم بهعنوان نتیجهی جنبش کارگری برپا نشده است. کارگران هرگز پیشآهنگ سوسیالیسم نبودهاند، بلکه همواره قربانی آن بودهاند. رهبران انقلاب جامعهی روشنفکران، سیاستمداران و افراد نظامی بودهاند. این بر عهدهی نویسندگان و هنرمندان بود که وحشیگریهای رژیم سوسیالیستی را از طریق نوشتن مقالات و کتابها و بهوسیلهی فیلمها و موسیقیها و نقاشیها مخفی کنند و به سوسیالیسم ظاهری علمی-فکری، زیباشناختی و اخلاقی بدهند. در پروپاگاندای سوسیالیستی، نظام جدید هم زیبا و هم مولد ظاهر میشود.
مارکسیستهای فرهنگی باور دارند که روزی تنها دارندگان قدرت خواهند بود و قادر خواهند بود به تودهها دیکته کنند که چگونه زندگی کنند و چگونه فکر کنند. با این وجود روشنفکران نئومارکسیست با یک غافلگیری روبهرو میشوند. وقتی که سوسیالیسم واقعاً به وجود آید، «دیکتاتوری روشنفکران» هر صفتی خواهد داشت، غیر از ملایمت و بیخطری -و چندان تفاوتی با آنچه که بعد از به قدرت رسیدن رهبران شوروی روی داد، نخواهد داشت. روشنفکران خود در زمرهی قربانیان خواهند بود. به هر حال این همان روشی بود که در انقلاب فرانسه، که نخستین تلاش انقلابی روشنفکران بود، رخ داد. بسیاری از قربانیان گیوتین روشنفکران برجسته بودند که در آغاز انقلاب را رهبری یا حمایت میکردند -از جمله روبسپیر.
گئورگ بوشنر، نمایشنامهنویس مشهور، در نمایشنامهی خود دربارهی «مرگ دانتون» از قول شخصی میگوید: «همچون ساتورن، انقلاب فرزندان خود را میبلعد.» ولی به شکل مناسبتری باید گفت که انقلاب پدران معنوی خود را میبلعد. خیل روشنفکرانی که امروز از مارکسیسم فرهنگی هواداری میکنند، اگر پروژهی آنان به موفقیت دست یابد، در صف اول قربانیان خواهند بود.
نتیجه
برخلاف آنچه مارکس باور داشت، تاریخ از پیشتعیینشده نیست. پیشروی از طریق نهادها بسیار روبهجلو رفته ولی هنوز تصاحب و تسلط کامل صورت نگرفته است. هنوز زمان برای تغییر مسیر وجود دارد. برای مقابله با جنبش، میبایست به نقطهضعف ذاتی مارکسیسم فرهنگی توجه کرد. تا آنجا که نئومارکسیسم جایگزین مارکسیسم کلاسیک شده و اصول اساسی آن (پرولتاریزاسیون، جبر تاریخی، فروپاشی تمامعیار سرمایهداری) را حذف کرده است، این جنبش حتی از آنچه که سوسیالیسم تاکنون بوده، آرمانیتر شده است.
«سوسیالدموکرات»ها، بهعنوان جانشینان چپ نو، مواضع متناقض آشفتهای را تبلیغ میکنند. به دلیل سرشت این جنبش، که مروّج درگیریهای گروهی است، نئومارکسیسم جهت تأمین ابزار برای دستیابی به قدرت سیاسی منسجم، چنانکه برای یک دیکتاتوری لازم بود، ناکارآمد است. با این وجود، این بدین معنا نیست که جنبش نئومارکسیسم بیتأثیر است. برعکس: ایدئولوژی نئومارکسیسم به دلیل تناقضات ذاتی خود، سرچشمهی اصلی آشفتگی عمیقی است که تقریباً هر بخش از جوامع مدرن غربی را ربوده و در آستانهی فراگیرترشدنی به مراتب خطرناکتر است.
#مارکسیسم_فرهنگی #روشنفکران
#رسانه #نزاکت_سیاسی #اخلاق
#فساد_اخلاقی #کنترل_فرهنگی
#دیکتاتوری_روشنفکران #هالیوود
➣ @Notes_On_Liberty
📃 اگر روزی صنعت در ایران پا بگیرد... | ✍🏻 ادوارد پولاک
➣ @Notes_On_Liberty
یاکوب ادوارد پولاک، پزشک یهودی اهل اتریش بود که همراه با شش استاد اتریشی دیگر، به دعوت امیرکبیر، برای تدریس به ایران آمد. او پزشک مخصوص ناصرالدین شاه بود و پس از ده سال اقامت در ایران به اتریش بازگشت. او با نوشتن کتابهای در زمینهی تشریح، جراحی چشم، و راهنمای طب نظامی برای بیماریهای نظامیان ایرانی، خدمات شایانی در زمینهی پزشکی نوین انجام داد. «ایران و ایرانیان» سفرنامهی پولاک است که بخشهایی از آن را در زیر میخوانید:
ایران فعلی به آن اندازه بزرگ نیست که روزگاری شاه به کوروش جوان میگفت: «قلمرو سلطنت پدران من از جنوب تا آن نواحی گسترده است که حرارت، آنجا را غیرمسکون کرده است و از جانب شمال تا سرزمینهایی است که یخبندان همه جا را فسرده است، آنچه در این بین قرار دارد مقهور ساتراپها، دوستان و یاران برادر من است». اما معهذا ایرانیان بدان میبالند که کشورشان همه نوع آبوهوایی را در بر میگیرد، از گرم استوایی تا یخبندان شمالی و این مطلب در جملهی «ایران هفت اقلیم دارد» بیان میشود.
از آنجا که این سرزمین از اطراف با کوههای بلند احاطه شده این امکان بهوجود آمده است که بتوان پس از صرف ساعتهای معدودی از سرزمین گرمی که در آن خرما میروید به ارتفاعاتی رسید که در پرتگاههای آن همواره برف وجود دارد، یا میتوان به درههایی رفت که فقط پای چادرنشینان در ماههای تابستان ممکن است بدانجا برسد و بس. بیابانها و صحاری ایران به آفريقا میماند و قسمتهای کمارتفاع آن در ساحل خزر از نظر قدرت بارآوری و تنوع نباتات به سرزمین حاصلخیز هندوستان شبیه است، بعضی از درههای دلکش ایران از نظر زیبایی از کشمیر که اینهمه در وصفش سخن گفتهاند پیشی میگیرد، در حالیکه خوزستان و لار آدمی را به یاد عربستان میاندازد.
از برکت این ویژگیهاست است که ایران در محدودهی خود تمام محصولات جنوبی و شمالی را از خرما و موز تا گیاهانی که در سرما و یخ همیشگی میرویند یکجا جمع کرده است و به عبارت بهتر میتواند بکند. این کشور، که از نظر جنگل فقیر است، باز در ولايات ساحلی خزر دارای اقاقی، بلوط، آلش، انواع سرو و غیره است، آن هم با عظمتی کمنظیر که میتواند چوب لازم را برای کشتیسازیهای بزرگ تأمین کند؛ به همین ترتیب هم ذخائر غيرقابل تخمین زغال و آهن و مس آن در انتظار روزی ماندهاند که استخراج شوند و صنایع عظیمی را پایه گذارند و پشتکار و هنرمندی کارگر ایرانی را به منصهی بروز برسانند. یکی از دیپلماتهای فرانسوی با پی بردن به این حقایق حتی ناگزیر از بیان این مطلب شد که: «اگر روزی صنعت در ایران پا بگیرد نه تنها واردات از اروپا به صفر میرسد بلکه با توجه به نیروی کار ارزان موجود، بعید نیست که محصولات ایران در بازارهای اروپا با موفقیت به رقابت با دیگران برخیزد».
در مجموع، این ملّت دچار بیآبی است؛ زیرا کوههای بلند مانع نزول برف و باران میشود، تنها اهالی با تقسیم نهرها و تعبیه کاریزها و جویها میتوانند مقدار کافی آب برای آبیاری تأمین کنند و بدین ترتیب در دشتها با وجود آنکه اغلب هشت ماه تمام در آنجا بارندگی نمیشود کمآبی نیست بلکه کاستی در حمایت کافی از زارعان، در برابر دخالت قدرتمندان مشاهده میشود.
#ایران #سفرنامه #سفرنامهنویسی
#ادوارد_پولاک #طبیعت_ایران #صنعت
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
یاکوب ادوارد پولاک، پزشک یهودی اهل اتریش بود که همراه با شش استاد اتریشی دیگر، به دعوت امیرکبیر، برای تدریس به ایران آمد. او پزشک مخصوص ناصرالدین شاه بود و پس از ده سال اقامت در ایران به اتریش بازگشت. او با نوشتن کتابهای در زمینهی تشریح، جراحی چشم، و راهنمای طب نظامی برای بیماریهای نظامیان ایرانی، خدمات شایانی در زمینهی پزشکی نوین انجام داد. «ایران و ایرانیان» سفرنامهی پولاک است که بخشهایی از آن را در زیر میخوانید:
ایران فعلی به آن اندازه بزرگ نیست که روزگاری شاه به کوروش جوان میگفت: «قلمرو سلطنت پدران من از جنوب تا آن نواحی گسترده است که حرارت، آنجا را غیرمسکون کرده است و از جانب شمال تا سرزمینهایی است که یخبندان همه جا را فسرده است، آنچه در این بین قرار دارد مقهور ساتراپها، دوستان و یاران برادر من است». اما معهذا ایرانیان بدان میبالند که کشورشان همه نوع آبوهوایی را در بر میگیرد، از گرم استوایی تا یخبندان شمالی و این مطلب در جملهی «ایران هفت اقلیم دارد» بیان میشود.
از آنجا که این سرزمین از اطراف با کوههای بلند احاطه شده این امکان بهوجود آمده است که بتوان پس از صرف ساعتهای معدودی از سرزمین گرمی که در آن خرما میروید به ارتفاعاتی رسید که در پرتگاههای آن همواره برف وجود دارد، یا میتوان به درههایی رفت که فقط پای چادرنشینان در ماههای تابستان ممکن است بدانجا برسد و بس. بیابانها و صحاری ایران به آفريقا میماند و قسمتهای کمارتفاع آن در ساحل خزر از نظر قدرت بارآوری و تنوع نباتات به سرزمین حاصلخیز هندوستان شبیه است، بعضی از درههای دلکش ایران از نظر زیبایی از کشمیر که اینهمه در وصفش سخن گفتهاند پیشی میگیرد، در حالیکه خوزستان و لار آدمی را به یاد عربستان میاندازد.
از برکت این ویژگیهاست است که ایران در محدودهی خود تمام محصولات جنوبی و شمالی را از خرما و موز تا گیاهانی که در سرما و یخ همیشگی میرویند یکجا جمع کرده است و به عبارت بهتر میتواند بکند. این کشور، که از نظر جنگل فقیر است، باز در ولايات ساحلی خزر دارای اقاقی، بلوط، آلش، انواع سرو و غیره است، آن هم با عظمتی کمنظیر که میتواند چوب لازم را برای کشتیسازیهای بزرگ تأمین کند؛ به همین ترتیب هم ذخائر غيرقابل تخمین زغال و آهن و مس آن در انتظار روزی ماندهاند که استخراج شوند و صنایع عظیمی را پایه گذارند و پشتکار و هنرمندی کارگر ایرانی را به منصهی بروز برسانند. یکی از دیپلماتهای فرانسوی با پی بردن به این حقایق حتی ناگزیر از بیان این مطلب شد که: «اگر روزی صنعت در ایران پا بگیرد نه تنها واردات از اروپا به صفر میرسد بلکه با توجه به نیروی کار ارزان موجود، بعید نیست که محصولات ایران در بازارهای اروپا با موفقیت به رقابت با دیگران برخیزد».
در مجموع، این ملّت دچار بیآبی است؛ زیرا کوههای بلند مانع نزول برف و باران میشود، تنها اهالی با تقسیم نهرها و تعبیه کاریزها و جویها میتوانند مقدار کافی آب برای آبیاری تأمین کنند و بدین ترتیب در دشتها با وجود آنکه اغلب هشت ماه تمام در آنجا بارندگی نمیشود کمآبی نیست بلکه کاستی در حمایت کافی از زارعان، در برابر دخالت قدرتمندان مشاهده میشود.
#ایران #سفرنامه #سفرنامهنویسی
#ادوارد_پولاک #طبیعت_ایران #صنعت
➣ @Notes_On_Liberty
«بسیاری از مردم از پذیرش نازیسم و فاشیسم بهعنوان «سوسیالیسم» سر باز میزنند؛ زیرا این مفهوم دومی (سوسیالیسم) را به پرولتاریانیسم مارکسیستی یا نئومارکسیستی، یا به چند طرح «سوسیال دموکراتیک»، محدود ساختهاند. ولی اقتصاد با رنگ یونیفرم یا با رفتار خوب یا بد حاکمان ارتباطی ندارد. و نیز اهمیتی ندارد که کدام گروهها یا طبقات، در رژیمهای سیاسی مختلف، دولت را رهبری میکنند. همچنین برای اقتصاد مهم نیست که رژیم سوسیالیستی حاکمان خود را با رای انتخاب میکند یا با کودتا. اقتصاد تنها با قدرت مالکیت یا کنترلی که دولت اعمال میکند، ارتباط دارد. همهی اشکال برنامهریزی دولتی برای اقتصاد، انواع سوسیالیسم هستند، بدون توجه به دیدگاههای فلسفی یا زیباشناختی اردوگاههای سوسیالیستی مختلف، و بدون توجه به اینکه از آنها بهعنوان «راستگرا» یا «چپگرا» یاد میشود. سوسیالیسم ممکن است سلطنتی باشد؛ ممکن است کارگری باشد، ممکن است شانسها را برابر کند، ممکن است نابرابری را افزایش دهد. ماهیت آن همیشه یکسان است: سلطهی همهجانبهی دولت بر اقتصاد.»
❈ مورای روتبارد، انسان، اقتصاد و دولت
➣ @Notes_On_Liberty
❈ مورای روتبارد، انسان، اقتصاد و دولت
➣ @Notes_On_Liberty
👍2
📃 سراب تورم (۱) | ✍🏻 هنری هازلیت
➣ @Notes_On_Liberty
در اینجا خواهیم کوشید که ببینیم دقیقاً چرا و چگونه افزایشی در مقدار پول موجب افزایش قیمتها میشود.
افزایش مقدار پول به دلیل معیّنی به وجود میآید. بیایید فرض کنیم که این افزایش بدان دلیل به وجود میآید که دولت از محل عواید مالیاتها (یا از محل فروش اوراقی که مردم از محل پساندازهای واقعی بهای آن را میپردازند) خرجهایی بزرگتر از آنچه میتواند یا مایل است، انجام میدهد؛ مثلاً فرض کنید دولت برای پرداخت پیمانکاران جنگ پول چاپ کند. در این صورت، اولین تأَثیر این خرجها، افزایش قیمت کالاهای مورداستفاده در جنگ و گذاشتن پول اضافی در دست پیمانکاران جنگ و کارکنانشان خواهد بود.
در آن صورت، پیمانکاران جنگ و کارکنانشان درآمدهای پولی بالاتری خواهند داشت. آن پول را برای کالاها و خدمات خاصی که میخواهند، خرج خواهند کرد. فروشندگان این کالاها و خدمات قادر خواهند بود به دلیل این تقاضای افزایشیافته قیمتهایشان را افزایش دهند. آنان که درآمد پولیشان افزایش یافته، مایل خواهند بود که بهجای چشمپوشی از این کالاها، این قیمتهای بالاتر را بپردازند؛ زیرا آنها پول بیشتری خواهند داشت و یک دلار از دید هر یک از ایشان، ارزش ذهنی کوچکتری خواهد داشت. بیایید پیمانکاران جنگ و کارکنانشان را گروه الف) بنامیم، و کسانی را که گروه (الف) مستقیماً از آنها کالاها و خدمات اضافیشان را میخرند، گروه (ب) بنامیم. گروه (ب) در نتیجهی فروش بیشتر و قیمتهای بالاتر، حالا به نوبهی خود کالای بیشتر و خدمات بیشتری از گروه دیگری به نام گروه (ج) میخرد. گروه (ج) به نوبهی خود قادر خواهد بود قیمتهای خود را افزایش دهد و درآمد بیشتری خواهد داشت که از طریق گروه (د) خرج میکند، و همینطور الى آخر، تا افزایش قیمت و درآمد پولی عملاً در تمام کشور را بپوشاند. وقتی این فرایند کامل شد، در صورت سنجش از منظر پول، تقریباً همه درآمد بالاتری خواهند داشت؛ لذا (با فرض آنکه تولید کالا و خدمات افزایش نیافته باشد) قیمت کالاها و خدمات به تناسب افزایش خواهد یافت، و کشور ثروتمندتر از گذشته نخواهد بود.
اما این بدان معنی نیست که ثروت و درآمد نسبی یا مطلق همه همان خواهد ماند که پیشتر بود. برعکس، مسلماً فرایند تورم تأثیرات متفاوتی بر ثروت گروههای مختلف دارد. گروه اول که پول اضافی را دریافت میدارد، بیشترین سود را خواهد کرد؛ مثلاً درآمد پولی گروه (الف) قبل از افزایش قیمتها افزایش یافته است. بنابراین این گروه قادر خواهد بود که تقریباً به تناسب افزایش سود، کالاهای بیشتری را خریداری کند. درآمد پولی گروه (ب) بعدها افزایش مییابد، یعنی وقتی قیمتها تا حدودی افزایش یافتهاند؛ گروه (ب) نیز از نظر کالا داراتر خواهد بود؛ اما در این میان، گروههایی که هنوز افزایشی در درآمد پولیشان نداشتهاند، مجبور خواهند بود که برای چیزهای که میخرند، قیمتهای بالاتری را بپردازند، که بدان معنی است که مجبور خواهند بود با سطح زندگی پایینتر از قبل بسازند.
میتوانیم این فرایند را با مجموعهای فرضی از ارقام بیشتر ایضاح کنیم. فرض کنید جامعه را خودسرانه به چهار گروه اصلی تولیدکننده (الف)، (ب)، (ج) و (د) تقسیم کنیم که سود درآمد پولی تورم را به همین ترتیب به دست میآورند. پس وقتی درآمد پولی گروه (الف) به میزان ۳۰ درصد افزایش یابد، قیمت چیزهایی که خریداری میکنند، هنوز هیچ افزایش نیافته است. تا زمانیکه درآمد پولی گروه (ب) به میزان ۲۰ درصد افزایش مییابد، قیمتها هنوز به میزان متوسط ۱۰ درصد افزایش یافتهاند؛ اما وقتی درآمد پولی گروه (ج) ۱۰ درصد افزایش یابد، قیمتها ۱۵ درصد بالا رفتهاند. و وقتی درآمد پولی گروه (د) هنوز هیچ افزایش نیافته است، متوسط قیمتهای پرداختی برای چیزهایی که میخرند ۲۰ درصد بالا رفته است. به عبارت دیگر، نفعی که گروه اول تولیدکنندگان در نتیجه قیمتها با دستمزدهای بالاتر ناشی از تورم به دست میآورند، به ناچار از محل ضرر آخرین گروههای تولیدکنندهای در مقام مصرفکننده است که قادرند قیمتها با دستمزدهایشان را افزایش دهند.
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
در اینجا خواهیم کوشید که ببینیم دقیقاً چرا و چگونه افزایشی در مقدار پول موجب افزایش قیمتها میشود.
افزایش مقدار پول به دلیل معیّنی به وجود میآید. بیایید فرض کنیم که این افزایش بدان دلیل به وجود میآید که دولت از محل عواید مالیاتها (یا از محل فروش اوراقی که مردم از محل پساندازهای واقعی بهای آن را میپردازند) خرجهایی بزرگتر از آنچه میتواند یا مایل است، انجام میدهد؛ مثلاً فرض کنید دولت برای پرداخت پیمانکاران جنگ پول چاپ کند. در این صورت، اولین تأَثیر این خرجها، افزایش قیمت کالاهای مورداستفاده در جنگ و گذاشتن پول اضافی در دست پیمانکاران جنگ و کارکنانشان خواهد بود.
در آن صورت، پیمانکاران جنگ و کارکنانشان درآمدهای پولی بالاتری خواهند داشت. آن پول را برای کالاها و خدمات خاصی که میخواهند، خرج خواهند کرد. فروشندگان این کالاها و خدمات قادر خواهند بود به دلیل این تقاضای افزایشیافته قیمتهایشان را افزایش دهند. آنان که درآمد پولیشان افزایش یافته، مایل خواهند بود که بهجای چشمپوشی از این کالاها، این قیمتهای بالاتر را بپردازند؛ زیرا آنها پول بیشتری خواهند داشت و یک دلار از دید هر یک از ایشان، ارزش ذهنی کوچکتری خواهد داشت. بیایید پیمانکاران جنگ و کارکنانشان را گروه الف) بنامیم، و کسانی را که گروه (الف) مستقیماً از آنها کالاها و خدمات اضافیشان را میخرند، گروه (ب) بنامیم. گروه (ب) در نتیجهی فروش بیشتر و قیمتهای بالاتر، حالا به نوبهی خود کالای بیشتر و خدمات بیشتری از گروه دیگری به نام گروه (ج) میخرد. گروه (ج) به نوبهی خود قادر خواهد بود قیمتهای خود را افزایش دهد و درآمد بیشتری خواهد داشت که از طریق گروه (د) خرج میکند، و همینطور الى آخر، تا افزایش قیمت و درآمد پولی عملاً در تمام کشور را بپوشاند. وقتی این فرایند کامل شد، در صورت سنجش از منظر پول، تقریباً همه درآمد بالاتری خواهند داشت؛ لذا (با فرض آنکه تولید کالا و خدمات افزایش نیافته باشد) قیمت کالاها و خدمات به تناسب افزایش خواهد یافت، و کشور ثروتمندتر از گذشته نخواهد بود.
اما این بدان معنی نیست که ثروت و درآمد نسبی یا مطلق همه همان خواهد ماند که پیشتر بود. برعکس، مسلماً فرایند تورم تأثیرات متفاوتی بر ثروت گروههای مختلف دارد. گروه اول که پول اضافی را دریافت میدارد، بیشترین سود را خواهد کرد؛ مثلاً درآمد پولی گروه (الف) قبل از افزایش قیمتها افزایش یافته است. بنابراین این گروه قادر خواهد بود که تقریباً به تناسب افزایش سود، کالاهای بیشتری را خریداری کند. درآمد پولی گروه (ب) بعدها افزایش مییابد، یعنی وقتی قیمتها تا حدودی افزایش یافتهاند؛ گروه (ب) نیز از نظر کالا داراتر خواهد بود؛ اما در این میان، گروههایی که هنوز افزایشی در درآمد پولیشان نداشتهاند، مجبور خواهند بود که برای چیزهای که میخرند، قیمتهای بالاتری را بپردازند، که بدان معنی است که مجبور خواهند بود با سطح زندگی پایینتر از قبل بسازند.
میتوانیم این فرایند را با مجموعهای فرضی از ارقام بیشتر ایضاح کنیم. فرض کنید جامعه را خودسرانه به چهار گروه اصلی تولیدکننده (الف)، (ب)، (ج) و (د) تقسیم کنیم که سود درآمد پولی تورم را به همین ترتیب به دست میآورند. پس وقتی درآمد پولی گروه (الف) به میزان ۳۰ درصد افزایش یابد، قیمت چیزهایی که خریداری میکنند، هنوز هیچ افزایش نیافته است. تا زمانیکه درآمد پولی گروه (ب) به میزان ۲۰ درصد افزایش مییابد، قیمتها هنوز به میزان متوسط ۱۰ درصد افزایش یافتهاند؛ اما وقتی درآمد پولی گروه (ج) ۱۰ درصد افزایش یابد، قیمتها ۱۵ درصد بالا رفتهاند. و وقتی درآمد پولی گروه (د) هنوز هیچ افزایش نیافته است، متوسط قیمتهای پرداختی برای چیزهایی که میخرند ۲۰ درصد بالا رفته است. به عبارت دیگر، نفعی که گروه اول تولیدکنندگان در نتیجه قیمتها با دستمزدهای بالاتر ناشی از تورم به دست میآورند، به ناچار از محل ضرر آخرین گروههای تولیدکنندهای در مقام مصرفکننده است که قادرند قیمتها با دستمزدهایشان را افزایش دهند.
➣ @Notes_On_Liberty
📃 سراب تورم (۲) | ✍🏻 هنری هازلیت
➣ @Notes_On_Liberty
وضعیت اینگونه خواهد بود که اگر تورم بعد از چند سال متوقف شود، نتیجهی نهایی آن مثلاً افزایش متوسط ۲۵ درصدی درآمد پولی و افزایش متوسط قیمتها به میزانی برابر خواهد بود، که هر دو افزایش، منصفانه میان همهی گروهها توزیع میشود، اما موجب امحای سود و ضرر دورهی انتقال نمیشود؛ مثلاً گروه (د) را در نظر بگیرید: اگرچه درآمد و قیمتهای این گروه دستکم ۲۵ درصد افزایش یافته است، اما تنها میتواند همان مقدار کالا و خدماتی را بخرد که قبل از آغاز تورم میخریده است. این گروه هرگز ضررهایی را که تحمل کرده، جبران نخواهد کرد: ضررهای دورهای که درآمد و قیمتهایش افزایش نیافته بود، ولی مجبور به پرداخت ۳۰ درصد بیش از دیگر گروههای تولیدکنندهی جامعه، یعنی (الف)، (ب) و (ج)، برای کالاها و خدماتی بود که میخرید.
بدین ترتیب معلوم میشود که تورم تنها مثال دیگری از درس اصلی ماست. در حقیقت ممکن است تورم منشأ نفع گروههای مورد عنایت در یک دورهی کوتاه باشد، اما این نفع تنها از جیب دیگران است و در درازمدت پیامدهای مصیبتباری برای کل جامعه خواهد داشت. حتی تورمی نسبتاً ملایم ساختار تولید را برهم میریزد. موجب توسعهی بیش از حد برخی صنایع به بهای فداکردن دیگران میشود. موجد اختصاص نادرست و اتلاف سرمایه است. وقتی تورم سقوط میکند یا متوقف میشود، پولی که بهصورت ماشین در کارخانه یا ساختمان اداری بد سرمایهگذاری شده، نمیتواند بازده کافی داشته باشد و بخش بیشتری از ارزش خود را از دست میدهد.
بهعلاوه، متوقفساختن آرام و آسان تورم و بنابراین پرهیز از رکود ناشی از آن ممکن نیست. حتی متوقف ساختن تورم، همین که در نقطهای پیشاندیشیده آغاز شد یا وقتی قیمتها به سطحی پیش توافق شده رسید، ممکن نیست؛ زیرا هم نیروهای سیاسی و هم اقتصادی در دسترس نیستند. شما نمیتوانید در حمایت از ۲۵ درصد افزایش قیمتها با تورم استدلال کنید، بدون آنکه فرد دیگری محاجه کند که این استدلال برای افزایش ۵۰ درصدی، دو برابر موجهتر است و فرد دیگری اضافه کند که این استدلال برای افزایش ۱۰۰ درصدی، چهار بار موجهتر است. گروههای فشار سیاسی که از تورم منتفع شدهاند، بر ادامهی آن اصرار خواهند ورزید.
همچنین، کنترل ارزش پول در سایهی تورم غیرممکن است؛ زیرا همانطور که قبلاً دیدیم، علّت آن هیچگاه علّتی صرفا قالبی نیست؛ مثلاً نمیتوانید از پیش بگویید که ۱۰۰ درصد افزایش کمیت پول به معنی ۵۰ درصد سقوط ارزش واحد پول است. همانطور که دیدیم، ارزش پول به ارزشگذاری عینی مردمی که آن را دارند بستگی دارد. و آن ارزشگذاری تنها به مقداری از آنکه هر نفر دارد، وابسته نیست. این ارزشگذاریها به کیفیت آن پول نیز بستگی دارد. در زمان جنگ، اگر ارزش واحد پول کشور بر پایهی طلا استوار نباشد، در مبادلهی ارزی، صرفنظر از تغییر در مقدار، همراه با پیروزی افزایش خواهد یافت و همراه با شکست سقوط خواهد کرد. ارزشگذاری فعلی اغلب به آن بستگی دارد که مردم انتظار دارند مقدار آینده پول چقدر باشد. و در مورد کالاها در مبادلات سوداگرانه، ارزشگذاری هر کس از پول نه تنها تحت تأثیر چیزی قرار میگیرد که به گمان او ارزش آن است که متأثر از چیزی است که به گمان او ارزشگذاری هر کس دیگر از آن پول خواهد بود.
این همه توضیح آن است که چرا همین که ابرتورم آغاز میشود، ارزش واحد پول با سرعتی بسیار بیشتر از آنچه کمیت پول افزایش مییابد، یا میتواند افزایش بیاید، سقوط میکند. وقتی به این مرحله رسیدیم، مصیبت تقریباً کامل است و طرح ورشکسته شده است.
#تورم #اقتصاد #استاندارد_طلا
#پول #مالیات_تورمی #چپاول
#اقتصاد_آزاد #آزادی_اقتصادی
#سراب_تورم #ارزش_پول #گرانی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
وضعیت اینگونه خواهد بود که اگر تورم بعد از چند سال متوقف شود، نتیجهی نهایی آن مثلاً افزایش متوسط ۲۵ درصدی درآمد پولی و افزایش متوسط قیمتها به میزانی برابر خواهد بود، که هر دو افزایش، منصفانه میان همهی گروهها توزیع میشود، اما موجب امحای سود و ضرر دورهی انتقال نمیشود؛ مثلاً گروه (د) را در نظر بگیرید: اگرچه درآمد و قیمتهای این گروه دستکم ۲۵ درصد افزایش یافته است، اما تنها میتواند همان مقدار کالا و خدماتی را بخرد که قبل از آغاز تورم میخریده است. این گروه هرگز ضررهایی را که تحمل کرده، جبران نخواهد کرد: ضررهای دورهای که درآمد و قیمتهایش افزایش نیافته بود، ولی مجبور به پرداخت ۳۰ درصد بیش از دیگر گروههای تولیدکنندهی جامعه، یعنی (الف)، (ب) و (ج)، برای کالاها و خدماتی بود که میخرید.
بدین ترتیب معلوم میشود که تورم تنها مثال دیگری از درس اصلی ماست. در حقیقت ممکن است تورم منشأ نفع گروههای مورد عنایت در یک دورهی کوتاه باشد، اما این نفع تنها از جیب دیگران است و در درازمدت پیامدهای مصیبتباری برای کل جامعه خواهد داشت. حتی تورمی نسبتاً ملایم ساختار تولید را برهم میریزد. موجب توسعهی بیش از حد برخی صنایع به بهای فداکردن دیگران میشود. موجد اختصاص نادرست و اتلاف سرمایه است. وقتی تورم سقوط میکند یا متوقف میشود، پولی که بهصورت ماشین در کارخانه یا ساختمان اداری بد سرمایهگذاری شده، نمیتواند بازده کافی داشته باشد و بخش بیشتری از ارزش خود را از دست میدهد.
بهعلاوه، متوقفساختن آرام و آسان تورم و بنابراین پرهیز از رکود ناشی از آن ممکن نیست. حتی متوقف ساختن تورم، همین که در نقطهای پیشاندیشیده آغاز شد یا وقتی قیمتها به سطحی پیش توافق شده رسید، ممکن نیست؛ زیرا هم نیروهای سیاسی و هم اقتصادی در دسترس نیستند. شما نمیتوانید در حمایت از ۲۵ درصد افزایش قیمتها با تورم استدلال کنید، بدون آنکه فرد دیگری محاجه کند که این استدلال برای افزایش ۵۰ درصدی، دو برابر موجهتر است و فرد دیگری اضافه کند که این استدلال برای افزایش ۱۰۰ درصدی، چهار بار موجهتر است. گروههای فشار سیاسی که از تورم منتفع شدهاند، بر ادامهی آن اصرار خواهند ورزید.
همچنین، کنترل ارزش پول در سایهی تورم غیرممکن است؛ زیرا همانطور که قبلاً دیدیم، علّت آن هیچگاه علّتی صرفا قالبی نیست؛ مثلاً نمیتوانید از پیش بگویید که ۱۰۰ درصد افزایش کمیت پول به معنی ۵۰ درصد سقوط ارزش واحد پول است. همانطور که دیدیم، ارزش پول به ارزشگذاری عینی مردمی که آن را دارند بستگی دارد. و آن ارزشگذاری تنها به مقداری از آنکه هر نفر دارد، وابسته نیست. این ارزشگذاریها به کیفیت آن پول نیز بستگی دارد. در زمان جنگ، اگر ارزش واحد پول کشور بر پایهی طلا استوار نباشد، در مبادلهی ارزی، صرفنظر از تغییر در مقدار، همراه با پیروزی افزایش خواهد یافت و همراه با شکست سقوط خواهد کرد. ارزشگذاری فعلی اغلب به آن بستگی دارد که مردم انتظار دارند مقدار آینده پول چقدر باشد. و در مورد کالاها در مبادلات سوداگرانه، ارزشگذاری هر کس از پول نه تنها تحت تأثیر چیزی قرار میگیرد که به گمان او ارزش آن است که متأثر از چیزی است که به گمان او ارزشگذاری هر کس دیگر از آن پول خواهد بود.
این همه توضیح آن است که چرا همین که ابرتورم آغاز میشود، ارزش واحد پول با سرعتی بسیار بیشتر از آنچه کمیت پول افزایش مییابد، یا میتواند افزایش بیاید، سقوط میکند. وقتی به این مرحله رسیدیم، مصیبت تقریباً کامل است و طرح ورشکسته شده است.
#تورم #اقتصاد #استاندارد_طلا
#پول #مالیات_تورمی #چپاول
#اقتصاد_آزاد #آزادی_اقتصادی
#سراب_تورم #ارزش_پول #گرانی
➣ @Notes_On_Liberty
👍1
📃 مسیر بزرگی و پیشرفت | ✍🏻 فردریک باستیا
➣ @Notes_On_Liberty
قانون عدالت است. و طبق قانون عدالت -تحت حکومت حق و تأثیر آزادی، امنیت، ثبات و مسئولیت است که- هر کس ارزش واقعی و صحیح خود را به دست میآورد. فقط تحت این قانون عدالت است که بشر، آهسته، بیشک و با اطمینان به نقشهی خداوند برای پیشرفت منظم و صلحآمیز انسانیت دست پیدا میکند. به نظر میرسد که این از نظر تئوریک صحیح است و برای هر مسألهای که مورد بحث باشد -مذهبی، فلسفی، سیاسی یا اقتصادی؛ مربوط به سعادت، اخلاق، برابری، حق، عدالت، پیشرفت، مسئولیت، همکاری، مالکیت، کار، تجارت، سرمایه، دستمزد، مالیات، جمعیت، دارایی یا دولت- و در هر نقطه از افق علمی که من تحقیقیات خود را آغاز کرده باشم، من قطعاً به این نتیجه میرسم که راهحل مشکلات مربوط به روابط انسانی باید در آزادی جستوجو شود.
آیا تجربه این امر را اثبات نمیکند؟ به همهی دنیا نگاه کنید. کدام کشور صلحجوترین، اخلاقگراترین و خوشبختترین مردم را دارد؟ این مردم در کشورهایی یافت میشوند که قانون کمترین دخالت در مسائل خصوصی را دارد، جایی که دولت تا کمترین حد احساس میشود، جایی که افراد بیشترین قلمرو را دارند، و عقیدهی آزاد بیشترین تأثیر را دارد، نیروهای اداری کمتر و سادهتر باشند، مالیاتها از همه کمتر و تقریباً برابر هستند و نارضایتی عمومی کمتر برانگیخته میشود و کمتر قابل توجیه باشد؛ افراد و گروهها مسئولیتهای خود را فعالانه میپذیرند و در نتیجه در جایی که اخلاقیات افرادی که از نظر اخلاقی ناتماماند مدام در حال رشد است، در جایی که تجارت، اجتماعات و انجمنها کمتر محدود میشود، جایی که کار، سرمایه و جمعیتها تا کمترین حد ممکن از جایگزینی اجباری آسیب میبینند، جایی که بشر بیشتر تمایلات طبیعی خود را دنبال میکند، جایی که ابداعات بشر بیشترین هماهنگی را با قوانین خداوند دارد، بهطور خلاصه خوشبختترین، اخلاقیترین و صلحجوترین مردم کسانی هستند که این اصل را بیشتر دنبال میکنند: اگرچه بشر کامل نیست، هنوز، همهی امیدها متکی به اعمال ارادی و آزاد اشخاص در محدودهی حق است؛ قانون یا اجبار نباید برای چیزی جز ادارهی عدالت فراگیر مورد استفاده قرار گیرد.
#قانون #عدالت #آزادی_فردی
#آزادی #آزادی_اقتصادی #اخلاق
#تجارت_آزاد #جامعه_آزاد #صلح
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
قانون عدالت است. و طبق قانون عدالت -تحت حکومت حق و تأثیر آزادی، امنیت، ثبات و مسئولیت است که- هر کس ارزش واقعی و صحیح خود را به دست میآورد. فقط تحت این قانون عدالت است که بشر، آهسته، بیشک و با اطمینان به نقشهی خداوند برای پیشرفت منظم و صلحآمیز انسانیت دست پیدا میکند. به نظر میرسد که این از نظر تئوریک صحیح است و برای هر مسألهای که مورد بحث باشد -مذهبی، فلسفی، سیاسی یا اقتصادی؛ مربوط به سعادت، اخلاق، برابری، حق، عدالت، پیشرفت، مسئولیت، همکاری، مالکیت، کار، تجارت، سرمایه، دستمزد، مالیات، جمعیت، دارایی یا دولت- و در هر نقطه از افق علمی که من تحقیقیات خود را آغاز کرده باشم، من قطعاً به این نتیجه میرسم که راهحل مشکلات مربوط به روابط انسانی باید در آزادی جستوجو شود.
آیا تجربه این امر را اثبات نمیکند؟ به همهی دنیا نگاه کنید. کدام کشور صلحجوترین، اخلاقگراترین و خوشبختترین مردم را دارد؟ این مردم در کشورهایی یافت میشوند که قانون کمترین دخالت در مسائل خصوصی را دارد، جایی که دولت تا کمترین حد احساس میشود، جایی که افراد بیشترین قلمرو را دارند، و عقیدهی آزاد بیشترین تأثیر را دارد، نیروهای اداری کمتر و سادهتر باشند، مالیاتها از همه کمتر و تقریباً برابر هستند و نارضایتی عمومی کمتر برانگیخته میشود و کمتر قابل توجیه باشد؛ افراد و گروهها مسئولیتهای خود را فعالانه میپذیرند و در نتیجه در جایی که اخلاقیات افرادی که از نظر اخلاقی ناتماماند مدام در حال رشد است، در جایی که تجارت، اجتماعات و انجمنها کمتر محدود میشود، جایی که کار، سرمایه و جمعیتها تا کمترین حد ممکن از جایگزینی اجباری آسیب میبینند، جایی که بشر بیشتر تمایلات طبیعی خود را دنبال میکند، جایی که ابداعات بشر بیشترین هماهنگی را با قوانین خداوند دارد، بهطور خلاصه خوشبختترین، اخلاقیترین و صلحجوترین مردم کسانی هستند که این اصل را بیشتر دنبال میکنند: اگرچه بشر کامل نیست، هنوز، همهی امیدها متکی به اعمال ارادی و آزاد اشخاص در محدودهی حق است؛ قانون یا اجبار نباید برای چیزی جز ادارهی عدالت فراگیر مورد استفاده قرار گیرد.
#قانون #عدالت #آزادی_فردی
#آزادی #آزادی_اقتصادی #اخلاق
#تجارت_آزاد #جامعه_آزاد #صلح
➣ @Notes_On_Liberty
📃 گسترهی جمعگرایی و سوسیالیسم (۱) | ✍🏻 مورای روتبارد
➣ @Notes_On_Liberty
سوسیالیسم -یا جمعگرایی- زمانی روی میدهد که دولت مالک تمام ابزار تولید شود. این الغا و ممنوعیت اجباری بنگاههای خصوصی و انحصاری ساختن کل حوزهی تولید، به دست دولت است. بنابراین، سوسیالیسم، اصل انحصار اجباری حکومتی را به کل نظام اقتصادی گسترش میدهد. سوسیالیسم الغای خشونتآمیز بازار است.
اگر قرار باشد اقتصاد در کل وجود داشته باشد، پس میبایست تولید برای ارضای امیال مصرفی افراد وجود داشته باشد. این تولید چگونه باید سازمان یابد؟ چه کسی دربارهی تخصیص عوامل تولید برای مصارف مختلف، یا دربارهی درآمد هر عامل که به مصرف خواهد رسید، تصمیم میگیرد؟ تنها دو راه وجود دارد که اقتصاد میتواند با آنها سازمان یابد. یکی از طریق آزادی و انتخاب داوطلبانه -روش بازار. دیگری از طریق زور و اجبار -روش دولتی. برای نادانان اقتصادی ممکن است که تنها روش دوم، روش سازماندهی و برنامهریز واقعی باشد، درحالیکه روش بازار تنها روش هرجومرج و آشوب به نظر برسد. با این حال، سازوکار بازار آزاد، بهدرستی یک ابزار شگفت و انعطافپذیر برای تأمین خواستههای همهی افراد است، و بسیار کارآمدتر از عملکرد یا دخالت دولت است.
بههرحال، تا بدینجا، ما تنها دربارهی بنگاههای حکومتی مجزا و اَشکال مختلف مداخلهی حکومت در بازار بحث کردیم. اکنون میبایست به بررسی سوسیالیسم -نظام دیکتاتوری خالص حکومتی- و قطب مخالف بازار آزاد خالص بپردازیم.
ما مالکیت را بهعنوان کنترل انحصاری یک منبع تعریف کردیم. بنابراین، بدیهیست که یک «اقتصاد برنامهریزیشده» که مالکیت را اسماً در دست مالک خصوصی قرار میدهد، ولی کنترل واقعی و مدیریت منابع در دستان دولت میگذارد، به همان اندازه سوسیالیسم است که ملّیسازی رسمی مالکیت. رژیمهای نازی و فاشیست، رژیمهای سوسیالیستی بودند، همانطور که رژیم کمونیستی، که همهی ابزارهای تولید را ملّی کرد، سوسیالیستی بود.
بسیاری از مردم از پذیرش نازیسم و فاشیسم بهعنوان «سوسیالیسم» سر باز میزنند؛ زیرا این مفهوم دومی (سوسیالیسم) را به پرولتاریانیسم مارکسیستی یا نئومارکسیستی، یا به چند طرح «سوسیال دموکراتیک» محدود ساختهاند. ولی اقتصاد با رنگ یونیفرم یا با رفتار خوب یا بد حاکمان ارتباطی ندارد. و نیز اهمیتی ندارد که کدام گروهها یا طبقات، در رژیمهای سیاسی مختلف، دولت را رهبری میکنند. همچنین برای اقتصاد مهم نیست که رژیم سوسیالیستی حاکمان خود را با رای انتخاب میکند یا با کودتا. اقتصاد تنها با قدرت مالکیت یا کنترلی که دولت اعمال میکند، ارتباط دارد. همهی اشکال برنامهریزی دولتی برای کل اقتصاد، انواع سوسیالیسم هستند، بدون توجه به دیدگاههای فلسفی یا زیباشناختی اردوگاههای سوسیالیستی مختلف و بدون توجه به اینکه آنها بهعنوان «راستگرا» یا «چپگرا» یاد میشوند. سوسیالیسم ممکن است سلطنتی باشد؛ ممکن است کارگری باشد، ممکن است شانسها را برابر کند، ممکن است نابرابری را افزایش دهد. ماهیت آن همیشه یکسان است: سلطهی همهجانبهی دولت بر اقتصاد.
فاصلهی میان دو قطب بازار آزاد ناب از یک سو، و جمعگرایی فراگیر از سوی دیگر، پیوستاری است شامل ستیزهای مختلفی از اصل آزادی و اصل هژمونی و اجبار. بنابراین، هرگونه رشد کنترل یا مالکیت حکومتی، امری سوسیالیستی یا جمعگرایانه است؛ زیرا این امر یک مداخلهی قهری است که موجب میشود اقتصاد یک پله به سوسیالیسم کامل نزدیکتر شود.
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
سوسیالیسم -یا جمعگرایی- زمانی روی میدهد که دولت مالک تمام ابزار تولید شود. این الغا و ممنوعیت اجباری بنگاههای خصوصی و انحصاری ساختن کل حوزهی تولید، به دست دولت است. بنابراین، سوسیالیسم، اصل انحصار اجباری حکومتی را به کل نظام اقتصادی گسترش میدهد. سوسیالیسم الغای خشونتآمیز بازار است.
اگر قرار باشد اقتصاد در کل وجود داشته باشد، پس میبایست تولید برای ارضای امیال مصرفی افراد وجود داشته باشد. این تولید چگونه باید سازمان یابد؟ چه کسی دربارهی تخصیص عوامل تولید برای مصارف مختلف، یا دربارهی درآمد هر عامل که به مصرف خواهد رسید، تصمیم میگیرد؟ تنها دو راه وجود دارد که اقتصاد میتواند با آنها سازمان یابد. یکی از طریق آزادی و انتخاب داوطلبانه -روش بازار. دیگری از طریق زور و اجبار -روش دولتی. برای نادانان اقتصادی ممکن است که تنها روش دوم، روش سازماندهی و برنامهریز واقعی باشد، درحالیکه روش بازار تنها روش هرجومرج و آشوب به نظر برسد. با این حال، سازوکار بازار آزاد، بهدرستی یک ابزار شگفت و انعطافپذیر برای تأمین خواستههای همهی افراد است، و بسیار کارآمدتر از عملکرد یا دخالت دولت است.
بههرحال، تا بدینجا، ما تنها دربارهی بنگاههای حکومتی مجزا و اَشکال مختلف مداخلهی حکومت در بازار بحث کردیم. اکنون میبایست به بررسی سوسیالیسم -نظام دیکتاتوری خالص حکومتی- و قطب مخالف بازار آزاد خالص بپردازیم.
ما مالکیت را بهعنوان کنترل انحصاری یک منبع تعریف کردیم. بنابراین، بدیهیست که یک «اقتصاد برنامهریزیشده» که مالکیت را اسماً در دست مالک خصوصی قرار میدهد، ولی کنترل واقعی و مدیریت منابع در دستان دولت میگذارد، به همان اندازه سوسیالیسم است که ملّیسازی رسمی مالکیت. رژیمهای نازی و فاشیست، رژیمهای سوسیالیستی بودند، همانطور که رژیم کمونیستی، که همهی ابزارهای تولید را ملّی کرد، سوسیالیستی بود.
بسیاری از مردم از پذیرش نازیسم و فاشیسم بهعنوان «سوسیالیسم» سر باز میزنند؛ زیرا این مفهوم دومی (سوسیالیسم) را به پرولتاریانیسم مارکسیستی یا نئومارکسیستی، یا به چند طرح «سوسیال دموکراتیک» محدود ساختهاند. ولی اقتصاد با رنگ یونیفرم یا با رفتار خوب یا بد حاکمان ارتباطی ندارد. و نیز اهمیتی ندارد که کدام گروهها یا طبقات، در رژیمهای سیاسی مختلف، دولت را رهبری میکنند. همچنین برای اقتصاد مهم نیست که رژیم سوسیالیستی حاکمان خود را با رای انتخاب میکند یا با کودتا. اقتصاد تنها با قدرت مالکیت یا کنترلی که دولت اعمال میکند، ارتباط دارد. همهی اشکال برنامهریزی دولتی برای کل اقتصاد، انواع سوسیالیسم هستند، بدون توجه به دیدگاههای فلسفی یا زیباشناختی اردوگاههای سوسیالیستی مختلف و بدون توجه به اینکه آنها بهعنوان «راستگرا» یا «چپگرا» یاد میشوند. سوسیالیسم ممکن است سلطنتی باشد؛ ممکن است کارگری باشد، ممکن است شانسها را برابر کند، ممکن است نابرابری را افزایش دهد. ماهیت آن همیشه یکسان است: سلطهی همهجانبهی دولت بر اقتصاد.
فاصلهی میان دو قطب بازار آزاد ناب از یک سو، و جمعگرایی فراگیر از سوی دیگر، پیوستاری است شامل ستیزهای مختلفی از اصل آزادی و اصل هژمونی و اجبار. بنابراین، هرگونه رشد کنترل یا مالکیت حکومتی، امری سوسیالیستی یا جمعگرایانه است؛ زیرا این امر یک مداخلهی قهری است که موجب میشود اقتصاد یک پله به سوسیالیسم کامل نزدیکتر شود.
➣ @Notes_On_Liberty
📃 گسترهی جمعگرایی و سوسیالیسم (۲) | ✍🏻 مورای روتبارد
➣ @Notes_On_Liberty
گسترهی جمعگرایی در قرن بیستم یکسره یا دست کم، یا دست بالا گرفته شده است. از یک سو، گسترش آن در کشورهایی نظیر ایالات متحده بیش از حد دست کم گرفته شده است. بیشتر ناظران، برای نمونه، از اهمیت گسترش وامهای حکومتی غفلت میورزند. وامدهنده نیز یک کارآفرین و شریک مالکیت است، بدون درنظر گرفتن موقعیت حقوقی وی. بنابراین وامهای دولتی به بنگاههای خصوصی، یا ضمانت وامهای خصوصی، مراکز تحت مالکیت حکومتی زیادی ایجاد میکند. علاوه بر این، مقدار کل پسانداز در اقتصاد با وامها و ضمانتهای حکومت افزایش نمییابد، بلکه شکل خاص آن تغییر میکند. بازار آزاد به تخصیص پساندازهای اجتماعی به کانالهای پرسود و پربازده آن تمایل دارد. در مقابل، وامهای دولتی پساندازها را از کانالهای مولدتر به سوی کانالهای کمتر مولد و کمبازدهتر منحرف میکنند. آنها همچنین از موفقیت مؤثرترین کارآفرینان، و از دور خارج شدن ناکارآمدترین آنان (که صرفاً بهجای آنکه کارآفرین باشند، تبدیل به عوامل کار شدهاند) جلوگیری میکنند. بنابراین، در هر دو حالت، وامهای دولتی سطح عمومی استاندارد زندگی را پایین میآورند.
از سوی دیگر، گسترهی سوسیالیسم در کشورهایی نظیر اتحاد جماهیر بیش از حد برآورد شده است. کسانی که از روسیه بهعنوان نمونهی «موفق» برنامهریزی توسط حکومت یاد میکنند، این حقیقت را نادیده میگیرند که روسیه و دیگر کشورهای سوسیالیستی نمیتوانند سوسیالیسم کامل باشد زیرا تنها تجارت داخلی سوسیالیستی شده است. بخشی از جهان هنوز دارای بازار گوناگونی است. بنابراین، دولت سوسیالیستی، همچنان میتواند در بازار جهانی خرید و فروش کند و حداقل، با مراجعه به قیمتهای عوامل تولید تعیینشده در بازار جهانی، بهطور مبهم و تقریبی قیمتگذاری منطقی داشته باشد. اگرچه خطاهای حتی این برنامهریزی سوسیالیستی خاص هم اندک نیست، ولی در مقایسه با آنچه که تحت هرجومرج محاسباتی تمامعیار در یک دولت سوسیالیستی جهانی رخ میدهد، ناچیز است. یک کارتل بزرگ نمیتواند محاسبه انجام دهد و بنابراین نمیتواند در یک بازار آزاد استقرار یابد. این مسئله بیشتر دربارهی سوسیالیسم صدق میکند، جایی که دولت انحصار همهجانبهی خود را با زور تحمیل میکند، و جایی که ناکارآمدی اقدامات یک دولت هزاران برابر میشود.
در تحلیل رژیمهای خاصی سوسیالیستی نباید از این نکته غافل شد: امکان وجود یک بازار «سیاه»، با انتقال غیرقانونی منابع به شرکت خصوصی. البته، فرصت برای شکلگیری بازار سیاه در زمینهی کالاهای بزرگ، نسبتاً محدود است؛ زمینه برای تجارت کالاهایی (مانند سیگار، مواد مخدر، آبنبات و جوراب) که بهراحتی پنهان میشوند، بیشتر وجود دارد. از سوی دیگر، جعل سوابق توسط مدیران و فرصت فراگیر بری رشوهخواری ممکن است برای ایجاد برخی شکلهای بازار محدود به کار رود. برای نمونه، دلیلی وجود دارد که باور کنیم، که گستردگی بازار سیاه، یعنی براندازی برنامهریزی سوسیالیستی، برای سطح تولیدی که نظام شوروی توانست به دست آورد، ضروری بود.
در سالیان اخیر شکست همهجانبهی برنامهریزی سوسیالیستی در محاسبه برای یک اقتصاد صنعتی، توسط کشورهای کمونیستی، بهویژه در اروپای شرقی، که به سرعت از سوسیالیسم دور شدع و به سوی اقتصاد بازار آزاد حرکت کردهاند، به طور ضمنی تصدیق شده است. این پیشرفت، بهویژه در یوگسلاوی چشمگیر بوده است، پیشرفتی که با مالکیت خصوصی تولیدکنندگان، و با فقدان برنامهریزی مرکزی، و حتی برنامهریزی مرکزی در زمینهی سرمایهگذاری، نمایان است.
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #بازار_آزاد
#مالکیت_خصوصی #بازار #آزادی
#سوسیالیسم #جمعگرایی #کمونیسم
#فاشیسم #نازیسم #برنامهریزی_مرکزی
#مالکیت_دولتی #وامهای_دولتی #مداخله
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
گسترهی جمعگرایی در قرن بیستم یکسره یا دست کم، یا دست بالا گرفته شده است. از یک سو، گسترش آن در کشورهایی نظیر ایالات متحده بیش از حد دست کم گرفته شده است. بیشتر ناظران، برای نمونه، از اهمیت گسترش وامهای حکومتی غفلت میورزند. وامدهنده نیز یک کارآفرین و شریک مالکیت است، بدون درنظر گرفتن موقعیت حقوقی وی. بنابراین وامهای دولتی به بنگاههای خصوصی، یا ضمانت وامهای خصوصی، مراکز تحت مالکیت حکومتی زیادی ایجاد میکند. علاوه بر این، مقدار کل پسانداز در اقتصاد با وامها و ضمانتهای حکومت افزایش نمییابد، بلکه شکل خاص آن تغییر میکند. بازار آزاد به تخصیص پساندازهای اجتماعی به کانالهای پرسود و پربازده آن تمایل دارد. در مقابل، وامهای دولتی پساندازها را از کانالهای مولدتر به سوی کانالهای کمتر مولد و کمبازدهتر منحرف میکنند. آنها همچنین از موفقیت مؤثرترین کارآفرینان، و از دور خارج شدن ناکارآمدترین آنان (که صرفاً بهجای آنکه کارآفرین باشند، تبدیل به عوامل کار شدهاند) جلوگیری میکنند. بنابراین، در هر دو حالت، وامهای دولتی سطح عمومی استاندارد زندگی را پایین میآورند.
از سوی دیگر، گسترهی سوسیالیسم در کشورهایی نظیر اتحاد جماهیر بیش از حد برآورد شده است. کسانی که از روسیه بهعنوان نمونهی «موفق» برنامهریزی توسط حکومت یاد میکنند، این حقیقت را نادیده میگیرند که روسیه و دیگر کشورهای سوسیالیستی نمیتوانند سوسیالیسم کامل باشد زیرا تنها تجارت داخلی سوسیالیستی شده است. بخشی از جهان هنوز دارای بازار گوناگونی است. بنابراین، دولت سوسیالیستی، همچنان میتواند در بازار جهانی خرید و فروش کند و حداقل، با مراجعه به قیمتهای عوامل تولید تعیینشده در بازار جهانی، بهطور مبهم و تقریبی قیمتگذاری منطقی داشته باشد. اگرچه خطاهای حتی این برنامهریزی سوسیالیستی خاص هم اندک نیست، ولی در مقایسه با آنچه که تحت هرجومرج محاسباتی تمامعیار در یک دولت سوسیالیستی جهانی رخ میدهد، ناچیز است. یک کارتل بزرگ نمیتواند محاسبه انجام دهد و بنابراین نمیتواند در یک بازار آزاد استقرار یابد. این مسئله بیشتر دربارهی سوسیالیسم صدق میکند، جایی که دولت انحصار همهجانبهی خود را با زور تحمیل میکند، و جایی که ناکارآمدی اقدامات یک دولت هزاران برابر میشود.
در تحلیل رژیمهای خاصی سوسیالیستی نباید از این نکته غافل شد: امکان وجود یک بازار «سیاه»، با انتقال غیرقانونی منابع به شرکت خصوصی. البته، فرصت برای شکلگیری بازار سیاه در زمینهی کالاهای بزرگ، نسبتاً محدود است؛ زمینه برای تجارت کالاهایی (مانند سیگار، مواد مخدر، آبنبات و جوراب) که بهراحتی پنهان میشوند، بیشتر وجود دارد. از سوی دیگر، جعل سوابق توسط مدیران و فرصت فراگیر بری رشوهخواری ممکن است برای ایجاد برخی شکلهای بازار محدود به کار رود. برای نمونه، دلیلی وجود دارد که باور کنیم، که گستردگی بازار سیاه، یعنی براندازی برنامهریزی سوسیالیستی، برای سطح تولیدی که نظام شوروی توانست به دست آورد، ضروری بود.
در سالیان اخیر شکست همهجانبهی برنامهریزی سوسیالیستی در محاسبه برای یک اقتصاد صنعتی، توسط کشورهای کمونیستی، بهویژه در اروپای شرقی، که به سرعت از سوسیالیسم دور شدع و به سوی اقتصاد بازار آزاد حرکت کردهاند، به طور ضمنی تصدیق شده است. این پیشرفت، بهویژه در یوگسلاوی چشمگیر بوده است، پیشرفتی که با مالکیت خصوصی تولیدکنندگان، و با فقدان برنامهریزی مرکزی، و حتی برنامهریزی مرکزی در زمینهی سرمایهگذاری، نمایان است.
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #بازار_آزاد
#مالکیت_خصوصی #بازار #آزادی
#سوسیالیسم #جمعگرایی #کمونیسم
#فاشیسم #نازیسم #برنامهریزی_مرکزی
#مالکیت_دولتی #وامهای_دولتی #مداخله
➣ @Notes_On_Liberty
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
«رفت عمرم بر سر سودای دل
وز غم دل نیستام پروای دل
دل به قصد جان من برخاسته
من نشسته تا چه باشد رای دل»
❈ درگذشت خسروی آواز ایران، استاد محمدرضا شجریان را به همهی ایرانیان و هنردوستان تسلیت میگوییم. آوای شجریان، فرزند ایران، هرگز خاموششدنی نیست. روانش همواره در آرامش باد!
➣ @Notes_On_Liberty
وز غم دل نیستام پروای دل
دل به قصد جان من برخاسته
من نشسته تا چه باشد رای دل»
❈ درگذشت خسروی آواز ایران، استاد محمدرضا شجریان را به همهی ایرانیان و هنردوستان تسلیت میگوییم. آوای شجریان، فرزند ایران، هرگز خاموششدنی نیست. روانش همواره در آرامش باد!
➣ @Notes_On_Liberty
📃 تورم توسط حکومت ایجاد میشود (۱) | ✍🏻 ران پال
➣ @Notes_On_Liberty
آیا افزایش قیمتها هرگز متوقف خواهند شد؟ حکومت تورم ۱۳ درصدی را میپذیرد، ولی هر خانهداری میداند که نرخ واقعی بالاتر از این است. سیاستمداران سعی میکنند که تورم را به گردن اتحادیههای کارگری، بازرگانان، اعراب، و مصرفکنندگان بیاندازند ولی تنها حکومت فدرال میتواند تورم را ایجاد کند، و تنها عهدهدار آن است. وقتی دولت فدرال، پولی را که ندارد خرج میکند -حدود ۳۰ تا ۵۰ میلیارد دلار تنها در همین سال مالی- و بدهیها را با خلق دلارهای جدید از هیچ، میپردازد، ارزش هر دلار موجود لاجرم میبایست سقوط کند. حتی بدتر، بودجهی پنهان و دیگر هزینههای مخفی ۹۹ میلیارد دلار بر بدهیهای ملّی افزوده است، که آن هم با تورم تأمین میشود.
در دفتر حکّاکی و چاپ در پایتخت، ماشینهای غولپیکر چاپ ۲۴ ساعت روز، هفت روز هفته، ۳۶۵ روز سال، پولهای کاغذی جدیدی چاپ میکنند. حکومت همچنین در نظام بانکی هم پول جدید خلق میکند. آنچه همهی این اقدامات انجام میدهند، همان تورم است.
قوطی نخود که شما امروز میخرید، باارزشتر از قوطی نخودی که یک سال پیش میخریدید نیست. بلکه پول شما کمارزشتر شده است. این چیزی است که سبب افزایش قیمتها میشود. قیمتهای بالاتر نتیجهی تورم است، نه علّت آن.
تجارت موجب تورم نمیشود:
برخی معتقدند که بازرگانان حریص مسبب تورم هستند. آیا بازرگانان امروز «حریصتر» از دههی ۱۹۵۰ و اواخر دههی ۱۹۶۰، که قیمتها کندتر افزایش مییافت، هستند؟ اگر حرص و طمع میتواند موجب افزایش ۱۳ درصدی قیمتها شود، چرا موجب افزایش ۱۳۰ درصدی یا ۱۳۰۰ درصدی نمیشود؟ اگر بازرگانان برای چنین کاری تلاش میکردند، میبایست از میدان تجارت به در میشدند. به این دلیل که هیچکس ده دلار برای یک قوطی نخود، با تعداد دلاری که امروز در گردش است، نمیپرداخت. ولی اگر آن تعداد دلار به افزایشیافتن ادامه دهد، ممکن است در آیندهی نزدیک نخودها ۱۰ دلار در هر قوطی قیمت پیدا کنند. رقابت میل به پایین نگهداشتن قیمت تا حد ممکن دارد.
اتحادیههای کارگری موجب تورم نمیشوند:
برخی دیگر میگویند که اتحادیههای کارگری حریص دستمزدی تقاضا میکنند که سبب میشود کارفرمایان قیمتهایشان را افزایش دهند، و این چیزی است که تورم را با خود به همراه دارد. ولی در همهی دورههای تورمی کارگران اتحادیهای -مانند همهی کارگران- از افزایش هزینههای زندگی عقب میفتند. اگر اتحادیهها تا این حد حریصاند، و چنین قدرتی دارند، چرا دستمزدها را بهجای ۱۰ درصد، ۱۰۰ درصد افزایش نمیدهند؟ اگر یک شرکت چنین اجازهای دهد، باید بار هزینههای افزایشیافته را با قیمتهای بالاتر به مصرفکنندگان انتقال دهد. ولی این ممکن نیست، زیرا به همان دلیل که گفته شد، شما ده دلار برای یک قوطی نخود پرداخت نخواهید کرد. درواقع، کارگران برای تحمل هزینههای زندگی -با توجه به نظام مالیاتی و تورم ما- باید افزایش ۱۸ یا ۲۰ درصدی در یک سال داشته باشند. هیچ اتحادیهای این نوع افزایشها را ایجاد نمیکند. هر شخصی که برای امرارمعاش کار میکند، میبایست با وجهی که ارزش خود را حفظ میکند پول دریافت کند و نباید بخشی از حقوق وی با کاهش قدرت خرید چپاول شود.
مصرفکنندگان مسبب تورم نیستند:
چند سال پیش، حکومت کمپین تبلیغاتی پرخرجی را راه انداخت که تورم را بر گردن مصرفکنندگان، به این دلیل که بسیار حریص هستند، بیاندازد. آگهیهای تلویزیونی -که با پول مردم تولید شده بودند- مردم را با سرهای خوک نمایش میداد که خرناس میکشیدند و چیزهای بیشتر و بیشتری طلب میکردند.
مردم همواره زندگی بهتری برای خود و خانوادهشان میخواهند، و فقط حکومت -که همواره برای پول و قدرت بیشتر تلاش میکند- میتواند آن را همچون یک کار غلط محکوم کند.
آیا مردم امروز «حریصتر» از گذشته هستند؟ طرح پرسش، خود پاسخ به آن است. طبیعت بشر امروز هیچ فرقی با هزار سال پیش ندارد. ولی مردم فقط به قدری که منجر به ورشکستگیشان نشود میتوانند خرج کنند.
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
آیا افزایش قیمتها هرگز متوقف خواهند شد؟ حکومت تورم ۱۳ درصدی را میپذیرد، ولی هر خانهداری میداند که نرخ واقعی بالاتر از این است. سیاستمداران سعی میکنند که تورم را به گردن اتحادیههای کارگری، بازرگانان، اعراب، و مصرفکنندگان بیاندازند ولی تنها حکومت فدرال میتواند تورم را ایجاد کند، و تنها عهدهدار آن است. وقتی دولت فدرال، پولی را که ندارد خرج میکند -حدود ۳۰ تا ۵۰ میلیارد دلار تنها در همین سال مالی- و بدهیها را با خلق دلارهای جدید از هیچ، میپردازد، ارزش هر دلار موجود لاجرم میبایست سقوط کند. حتی بدتر، بودجهی پنهان و دیگر هزینههای مخفی ۹۹ میلیارد دلار بر بدهیهای ملّی افزوده است، که آن هم با تورم تأمین میشود.
در دفتر حکّاکی و چاپ در پایتخت، ماشینهای غولپیکر چاپ ۲۴ ساعت روز، هفت روز هفته، ۳۶۵ روز سال، پولهای کاغذی جدیدی چاپ میکنند. حکومت همچنین در نظام بانکی هم پول جدید خلق میکند. آنچه همهی این اقدامات انجام میدهند، همان تورم است.
قوطی نخود که شما امروز میخرید، باارزشتر از قوطی نخودی که یک سال پیش میخریدید نیست. بلکه پول شما کمارزشتر شده است. این چیزی است که سبب افزایش قیمتها میشود. قیمتهای بالاتر نتیجهی تورم است، نه علّت آن.
تجارت موجب تورم نمیشود:
برخی معتقدند که بازرگانان حریص مسبب تورم هستند. آیا بازرگانان امروز «حریصتر» از دههی ۱۹۵۰ و اواخر دههی ۱۹۶۰، که قیمتها کندتر افزایش مییافت، هستند؟ اگر حرص و طمع میتواند موجب افزایش ۱۳ درصدی قیمتها شود، چرا موجب افزایش ۱۳۰ درصدی یا ۱۳۰۰ درصدی نمیشود؟ اگر بازرگانان برای چنین کاری تلاش میکردند، میبایست از میدان تجارت به در میشدند. به این دلیل که هیچکس ده دلار برای یک قوطی نخود، با تعداد دلاری که امروز در گردش است، نمیپرداخت. ولی اگر آن تعداد دلار به افزایشیافتن ادامه دهد، ممکن است در آیندهی نزدیک نخودها ۱۰ دلار در هر قوطی قیمت پیدا کنند. رقابت میل به پایین نگهداشتن قیمت تا حد ممکن دارد.
اتحادیههای کارگری موجب تورم نمیشوند:
برخی دیگر میگویند که اتحادیههای کارگری حریص دستمزدی تقاضا میکنند که سبب میشود کارفرمایان قیمتهایشان را افزایش دهند، و این چیزی است که تورم را با خود به همراه دارد. ولی در همهی دورههای تورمی کارگران اتحادیهای -مانند همهی کارگران- از افزایش هزینههای زندگی عقب میفتند. اگر اتحادیهها تا این حد حریصاند، و چنین قدرتی دارند، چرا دستمزدها را بهجای ۱۰ درصد، ۱۰۰ درصد افزایش نمیدهند؟ اگر یک شرکت چنین اجازهای دهد، باید بار هزینههای افزایشیافته را با قیمتهای بالاتر به مصرفکنندگان انتقال دهد. ولی این ممکن نیست، زیرا به همان دلیل که گفته شد، شما ده دلار برای یک قوطی نخود پرداخت نخواهید کرد. درواقع، کارگران برای تحمل هزینههای زندگی -با توجه به نظام مالیاتی و تورم ما- باید افزایش ۱۸ یا ۲۰ درصدی در یک سال داشته باشند. هیچ اتحادیهای این نوع افزایشها را ایجاد نمیکند. هر شخصی که برای امرارمعاش کار میکند، میبایست با وجهی که ارزش خود را حفظ میکند پول دریافت کند و نباید بخشی از حقوق وی با کاهش قدرت خرید چپاول شود.
مصرفکنندگان مسبب تورم نیستند:
چند سال پیش، حکومت کمپین تبلیغاتی پرخرجی را راه انداخت که تورم را بر گردن مصرفکنندگان، به این دلیل که بسیار حریص هستند، بیاندازد. آگهیهای تلویزیونی -که با پول مردم تولید شده بودند- مردم را با سرهای خوک نمایش میداد که خرناس میکشیدند و چیزهای بیشتر و بیشتری طلب میکردند.
مردم همواره زندگی بهتری برای خود و خانوادهشان میخواهند، و فقط حکومت -که همواره برای پول و قدرت بیشتر تلاش میکند- میتواند آن را همچون یک کار غلط محکوم کند.
آیا مردم امروز «حریصتر» از گذشته هستند؟ طرح پرسش، خود پاسخ به آن است. طبیعت بشر امروز هیچ فرقی با هزار سال پیش ندارد. ولی مردم فقط به قدری که منجر به ورشکستگیشان نشود میتوانند خرج کنند.
➣ @Notes_On_Liberty
📃 تورم توسط حکومت ایجاد میشود (۲) | ✍🏻 ران پال
➣ @Notes_On_Liberty
چاپ دلار کاغذی کمکی نخواهد کرد:
فقط از سال ۱۹۷۰، شاهد عرضهی بیش از دو برابر پول ایالات متحده بودهایم [تا ۱۹۷۹]. این به معنای آن است که دلارهای کاغذی بیشتری در گردش است، ولی، البته، نه ثروت بیشتر. این دلیل افزایش قیمتهاست.
تورم یک نوع مالیات است:
از آنجایی که حکومت فدرال از تورم -خلق پول جدید- برای پرداخت بدهیهای خود استفاده میکند، میتوانیم از آن بهعنوان تورم یاد کنیم، تورمی که همهی ما با قیمتهای بالاتر پرداخت میکنیم.
ولی تورم، یک مالیات بسیار ناعادلانه و قهقرایی است. همهی بخشهای اقتصاد به یکسان متحمل آن نمیشوند. در حقیقت، برخی سود میبرند؛ زیرا تورم به انتقال ثروت از پساندازکنندگان و کارگران به محتکرین، بوروکراتها، و منافع خاص موردعلاقهی حکومت منجر میشود.
تورم همچنین بیاعتمادی به بار میآورد. پیامدهای اقتصادی آن مخرب است، زیرا به افزایش قیمتها و افزایش بیکاری منجر میشود -همانطور که در کشور ما شده است.
تورم اقتصاد را گمراه کرده، و از ارزیابی شرایط تجاری آینده جلوگیری میکند، بنابراین به ورشکستگی شهرهایی نظیر نیویورکسیتی، کلیولند، و شرکتهایی همچون کرایسلر کمک میکند.
در آغاز، تورم اقتصاد را «تحریک» میکند، به همان شیوهای که دوزی از هروئین معتاد را تحریک میکند. برای مدت کوتاهی احساس عالیای ایجاد میکند ولی هزینهای وجود دارد که باید پرداخت شود.
سرانجام، شرایط اقتصادی حاصل از تورم به خشم و نارضایتی اجتماعی منجر میشود، چراکه طبقات، دستهها و مناطق را در برابر یکدیگر قرار میدهد. همه نسبت به آینده نامطمئنتر و رنجیدهتر میشوند، زیرا تأمین هزینههای زندگی را سختتر و سختتر مییابند.
طرحریزی یا انجام برنامهها دشوارتر میشود، و هر کسی تلاش خود را به بقای روزانهی خویش معطوف میدارد، بهجای انجام تلاشهای بلندمدت که سازندهی جامعه و اقتصاد هستند.
تورم دزدی است:
مردمی که سخت کار میکنند و پسانداز میکنند، بازنشستگان، و دیگران با درآمدهای ثابت، چپاول میشوند؛ درست مانند اینکه یک تبهکار مسلّح در خیابان به آنان دستبرد بزند. افرادی که میباید بخاطر تلاشهایشان در مراقبت از خودشان پاداش یابند، مورد بیشترین آزار قرار میگیرند.
بهلحاظ اخلاقی، تورم با جاعلی که در زیرزمین خانهاش اسکناس چاپ میکند و با آن کالا و خدمات میخرد، تفاوتی ندارد. همگان این را بهعنوان دزدی میشناسند -با کلاهبرداری چیز بیارزشی را با چیزهای ارزشمند مبادله میکند. و این دقیقاً همان چیزی است که حکومت از طریق تورم انجام میدهد. اگر یک جاعل مستقل هرگز گرفتار نشود، جعلهای او، به اندازهی حکومت، اقتصاد را «تحریک» میکند.
#اقتصاد #تورم #ارزش_پول #پول
#گرانی #چپاول #مالیات_تورمی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
چاپ دلار کاغذی کمکی نخواهد کرد:
فقط از سال ۱۹۷۰، شاهد عرضهی بیش از دو برابر پول ایالات متحده بودهایم [تا ۱۹۷۹]. این به معنای آن است که دلارهای کاغذی بیشتری در گردش است، ولی، البته، نه ثروت بیشتر. این دلیل افزایش قیمتهاست.
تورم یک نوع مالیات است:
از آنجایی که حکومت فدرال از تورم -خلق پول جدید- برای پرداخت بدهیهای خود استفاده میکند، میتوانیم از آن بهعنوان تورم یاد کنیم، تورمی که همهی ما با قیمتهای بالاتر پرداخت میکنیم.
ولی تورم، یک مالیات بسیار ناعادلانه و قهقرایی است. همهی بخشهای اقتصاد به یکسان متحمل آن نمیشوند. در حقیقت، برخی سود میبرند؛ زیرا تورم به انتقال ثروت از پساندازکنندگان و کارگران به محتکرین، بوروکراتها، و منافع خاص موردعلاقهی حکومت منجر میشود.
تورم همچنین بیاعتمادی به بار میآورد. پیامدهای اقتصادی آن مخرب است، زیرا به افزایش قیمتها و افزایش بیکاری منجر میشود -همانطور که در کشور ما شده است.
تورم اقتصاد را گمراه کرده، و از ارزیابی شرایط تجاری آینده جلوگیری میکند، بنابراین به ورشکستگی شهرهایی نظیر نیویورکسیتی، کلیولند، و شرکتهایی همچون کرایسلر کمک میکند.
در آغاز، تورم اقتصاد را «تحریک» میکند، به همان شیوهای که دوزی از هروئین معتاد را تحریک میکند. برای مدت کوتاهی احساس عالیای ایجاد میکند ولی هزینهای وجود دارد که باید پرداخت شود.
سرانجام، شرایط اقتصادی حاصل از تورم به خشم و نارضایتی اجتماعی منجر میشود، چراکه طبقات، دستهها و مناطق را در برابر یکدیگر قرار میدهد. همه نسبت به آینده نامطمئنتر و رنجیدهتر میشوند، زیرا تأمین هزینههای زندگی را سختتر و سختتر مییابند.
طرحریزی یا انجام برنامهها دشوارتر میشود، و هر کسی تلاش خود را به بقای روزانهی خویش معطوف میدارد، بهجای انجام تلاشهای بلندمدت که سازندهی جامعه و اقتصاد هستند.
تورم دزدی است:
مردمی که سخت کار میکنند و پسانداز میکنند، بازنشستگان، و دیگران با درآمدهای ثابت، چپاول میشوند؛ درست مانند اینکه یک تبهکار مسلّح در خیابان به آنان دستبرد بزند. افرادی که میباید بخاطر تلاشهایشان در مراقبت از خودشان پاداش یابند، مورد بیشترین آزار قرار میگیرند.
بهلحاظ اخلاقی، تورم با جاعلی که در زیرزمین خانهاش اسکناس چاپ میکند و با آن کالا و خدمات میخرد، تفاوتی ندارد. همگان این را بهعنوان دزدی میشناسند -با کلاهبرداری چیز بیارزشی را با چیزهای ارزشمند مبادله میکند. و این دقیقاً همان چیزی است که حکومت از طریق تورم انجام میدهد. اگر یک جاعل مستقل هرگز گرفتار نشود، جعلهای او، به اندازهی حکومت، اقتصاد را «تحریک» میکند.
#اقتصاد #تورم #ارزش_پول #پول
#گرانی #چپاول #مالیات_تورمی
➣ @Notes_On_Liberty
Forwarded from On Liberty | دربارهی آزادی
📃 خدمت سربازی | ✍🏻 مورای روتبارد
➣ @Notes_On_Liberty
مطمئناً هیچ موردی در زمینهی بردگی غیرارادی، آشکارتر از تمامیت نظام خدمت اجباری نیست. هر جوانی، بههنگام هیجده سالگی، مجبور است تا نام خود را برای گزینش خدمت اجباری ثبت کند. او مجبور است که کارت پایان خدمتش را همیشه با خود داشته باشد و، در هر زمان که دولت صلاح بداند، توسط مقامات توقیف شده، و به نیروهای ارتش بپیوندد. در اینجا بدن و اراده او دیگر تحت اختیار خودش نیست؛ او تابع اوامر حکومت است، و میتواند مجبور به کشتن افراد شود، یا اگر مقامات فرمان دهند، زندگیاش را در معرض خطر قرار دهد. خدمت سربازی اگر بردگی غیرارادی نباشد، پس چیست؟
استدلال دربارهی نظام سربازی، در چهرهی سودمندی ظاهر میشود. بنابراین حکومت از استدلال استفاده میکند: اگر ما با زور و اجبار مدافعان را به خدمت نگیریم، چه کسی از ما در برابر حمله خارجی دفاع خواهد کرد؟ در اینجا ردیههای مختلفی برای یک آزادیخواه وجود دارد تا در برابر این استدلال اقامه کند. در وهلهی اول، اگر من و شما و همسایهی دیواربهدیوارمان فکر کنیم که به دفاع نیاز داریم، هیچگونه حق اخلاقی نداریم که -به زور سرنیزه یا تفنگ- کسی را مجبور به دفاع از خودمان کنیم. اگر بیافزاییم که سربازان اجباری، جان و زندگی خود را به جامعه یا کشورشان مدیون هستند، آنگاه باید متقابلاً جواب دهیم که: این «جامعه» یا این «کشور» کیست که همچون طلسمی برای توجیه بردگی از آن استفاده میشود؟ جامعه متشکل از افرادی است که در یک سرزمین زندگی میکنند، بهجز جوانانی که باید به سربازی گرفته شوند! جامعه یا کشور، در این مورد تنها انتزاعات اسطورهای هستند که جهت پوشاندن برهنگیِ استفاده از زور و اجبار برای ارتقای منافع افراد خاص بهکار میروند.
دوم اینکه، برای به حرکت درآوردن این طرح سودمند، چرا به خدمت گرفتن مدافع اجباری در نظر گرفته شده است؟ هیچکس در بازار آزاد به سربازی گرفته نمیشود، با این حال در بازار، مردم از طریق خریدوفروش داوطلبانه هر نوع کالا و خدمات قابل تصور، حتی ضروریترین آنها را به دست میآورند. مردم در بازار، غذا، مسکن، پوشاک، مراقبت پزشکی و غیره را میتوانند به دست آورند، و به دست میآورند. چرا نمیتوان مدافعان را به همین شیوه استخدام کرد؟ درواقع، بسیاری از افراد هرروزه برای انجام خدمات خطرناک استخدام میشوند: آتشنشانان جنگل، تکاوران، خلبانان آزمایشی، و... پلیس و گارد ویژه و نگهبانان. چرا سربازان به همان شیوه نمیتوانند استخدام شوند؟
یا به عبارت دیگر، حکومت هزاران نفر را برای خدمات گوناگون، از رانندهکامیون تا دانشمند، تا ماشیننویسان را استخدام میکند؛ چگونه است که هیچیک از این افراد با زور به خدمت گرفته نمیشوند؟ چرا هیچ «کمبودی» در این مشاغل وجود ندارد تا حکومت را وادار کند که برای تأمین آنها به زور متوسل شود؟ یک قدم پیشتر برویم، حتی در ارتش، «کمبود» افسر وجود ندارد و نیازی برای به خدمت گرفتن آنان وجود ندارد؛ هیچکس ارتشبد یا دریادار را به اجبار به خدمت نمیگیرد. پاسخ همه این مسائل ساده است: کمبود ماشیننویسان حکومتی وجود ندارد، بدین خاطر که حکومت به سراغ بازار میرود و آنان را با نرخ دستمزد بازار استخدام میکند؛ کمبود فرمانده وجود ندارد بدینخاطرکه آنها سخاوتمندانه، حقوق، حقوق ویژه، و حقوق بازنشستگی دریافت میکنند. کمبود سربازان خودساخته وجود دارد، زیرا حقوق پرداختی آنان بهطور ناهنجاری زیر نرخ بازار است -یا تا روزگار اخیر چنین بوده. برای سالها، حتی با احتساب ارزش پولی غذا، مسکن و دیگر خدمات عرضهشده به سربازان، عایدی یک سرباز چیزی در حدود نیمی از درآمدی بود که او میتوانست در زندگی غیرنظامی به دست آورد. آیا عجیب نیست که کمبود شدید داوطلبان وجود داشته باشد؟ این به تجربه ثابت شده، که راه تحریک افراد به داوطلب شدن برای مشاغل پرخطر، پرداخت هزینه اضافی به آنان بهعنوان پاداش است. ولی حکومت نیمی از آنچه را که افراد میتوانستند در زندگی شخصی خود به دست آورند، به آنان پرداخت کرده است.
همچنین، افتضاح خاص سربازی پزشکان هم وجود دارد که، پزشکان مشمول خدمت برای مدت بلندتری نسبت به دیگران هستند. آیا پزشکان باید بهخاطر ورود به حرفهی پزشکی تنبیه شوند؟ چه توجیه اخلاقی برای دشواریهای تحمیلشده بر این حرفهی خاص و دارای اهمیت حیاتی وجود دارد؟ آیا این راه رفع کمبود پزشکان است؟ -که به همه افراد هشدار داده شود که اگر پزشک شدند، مشمول خدمت سربازی برای مدت بلندتری خواهند شد؟ اگر حکومت اراده میکرد که حقوق پزشکان را به نرخ بازار، بهاضافه مبلغ کافی بهعنوان غرامت شغل پرخطر، پرداخت کند، نیاز نیروهای نظامی به پزشک میتوانست بهراحتی تأمین شود.
#سربازی #بردگی #خدمت_اجباری
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
مطمئناً هیچ موردی در زمینهی بردگی غیرارادی، آشکارتر از تمامیت نظام خدمت اجباری نیست. هر جوانی، بههنگام هیجده سالگی، مجبور است تا نام خود را برای گزینش خدمت اجباری ثبت کند. او مجبور است که کارت پایان خدمتش را همیشه با خود داشته باشد و، در هر زمان که دولت صلاح بداند، توسط مقامات توقیف شده، و به نیروهای ارتش بپیوندد. در اینجا بدن و اراده او دیگر تحت اختیار خودش نیست؛ او تابع اوامر حکومت است، و میتواند مجبور به کشتن افراد شود، یا اگر مقامات فرمان دهند، زندگیاش را در معرض خطر قرار دهد. خدمت سربازی اگر بردگی غیرارادی نباشد، پس چیست؟
استدلال دربارهی نظام سربازی، در چهرهی سودمندی ظاهر میشود. بنابراین حکومت از استدلال استفاده میکند: اگر ما با زور و اجبار مدافعان را به خدمت نگیریم، چه کسی از ما در برابر حمله خارجی دفاع خواهد کرد؟ در اینجا ردیههای مختلفی برای یک آزادیخواه وجود دارد تا در برابر این استدلال اقامه کند. در وهلهی اول، اگر من و شما و همسایهی دیواربهدیوارمان فکر کنیم که به دفاع نیاز داریم، هیچگونه حق اخلاقی نداریم که -به زور سرنیزه یا تفنگ- کسی را مجبور به دفاع از خودمان کنیم. اگر بیافزاییم که سربازان اجباری، جان و زندگی خود را به جامعه یا کشورشان مدیون هستند، آنگاه باید متقابلاً جواب دهیم که: این «جامعه» یا این «کشور» کیست که همچون طلسمی برای توجیه بردگی از آن استفاده میشود؟ جامعه متشکل از افرادی است که در یک سرزمین زندگی میکنند، بهجز جوانانی که باید به سربازی گرفته شوند! جامعه یا کشور، در این مورد تنها انتزاعات اسطورهای هستند که جهت پوشاندن برهنگیِ استفاده از زور و اجبار برای ارتقای منافع افراد خاص بهکار میروند.
دوم اینکه، برای به حرکت درآوردن این طرح سودمند، چرا به خدمت گرفتن مدافع اجباری در نظر گرفته شده است؟ هیچکس در بازار آزاد به سربازی گرفته نمیشود، با این حال در بازار، مردم از طریق خریدوفروش داوطلبانه هر نوع کالا و خدمات قابل تصور، حتی ضروریترین آنها را به دست میآورند. مردم در بازار، غذا، مسکن، پوشاک، مراقبت پزشکی و غیره را میتوانند به دست آورند، و به دست میآورند. چرا نمیتوان مدافعان را به همین شیوه استخدام کرد؟ درواقع، بسیاری از افراد هرروزه برای انجام خدمات خطرناک استخدام میشوند: آتشنشانان جنگل، تکاوران، خلبانان آزمایشی، و... پلیس و گارد ویژه و نگهبانان. چرا سربازان به همان شیوه نمیتوانند استخدام شوند؟
یا به عبارت دیگر، حکومت هزاران نفر را برای خدمات گوناگون، از رانندهکامیون تا دانشمند، تا ماشیننویسان را استخدام میکند؛ چگونه است که هیچیک از این افراد با زور به خدمت گرفته نمیشوند؟ چرا هیچ «کمبودی» در این مشاغل وجود ندارد تا حکومت را وادار کند که برای تأمین آنها به زور متوسل شود؟ یک قدم پیشتر برویم، حتی در ارتش، «کمبود» افسر وجود ندارد و نیازی برای به خدمت گرفتن آنان وجود ندارد؛ هیچکس ارتشبد یا دریادار را به اجبار به خدمت نمیگیرد. پاسخ همه این مسائل ساده است: کمبود ماشیننویسان حکومتی وجود ندارد، بدین خاطر که حکومت به سراغ بازار میرود و آنان را با نرخ دستمزد بازار استخدام میکند؛ کمبود فرمانده وجود ندارد بدینخاطرکه آنها سخاوتمندانه، حقوق، حقوق ویژه، و حقوق بازنشستگی دریافت میکنند. کمبود سربازان خودساخته وجود دارد، زیرا حقوق پرداختی آنان بهطور ناهنجاری زیر نرخ بازار است -یا تا روزگار اخیر چنین بوده. برای سالها، حتی با احتساب ارزش پولی غذا، مسکن و دیگر خدمات عرضهشده به سربازان، عایدی یک سرباز چیزی در حدود نیمی از درآمدی بود که او میتوانست در زندگی غیرنظامی به دست آورد. آیا عجیب نیست که کمبود شدید داوطلبان وجود داشته باشد؟ این به تجربه ثابت شده، که راه تحریک افراد به داوطلب شدن برای مشاغل پرخطر، پرداخت هزینه اضافی به آنان بهعنوان پاداش است. ولی حکومت نیمی از آنچه را که افراد میتوانستند در زندگی شخصی خود به دست آورند، به آنان پرداخت کرده است.
همچنین، افتضاح خاص سربازی پزشکان هم وجود دارد که، پزشکان مشمول خدمت برای مدت بلندتری نسبت به دیگران هستند. آیا پزشکان باید بهخاطر ورود به حرفهی پزشکی تنبیه شوند؟ چه توجیه اخلاقی برای دشواریهای تحمیلشده بر این حرفهی خاص و دارای اهمیت حیاتی وجود دارد؟ آیا این راه رفع کمبود پزشکان است؟ -که به همه افراد هشدار داده شود که اگر پزشک شدند، مشمول خدمت سربازی برای مدت بلندتری خواهند شد؟ اگر حکومت اراده میکرد که حقوق پزشکان را به نرخ بازار، بهاضافه مبلغ کافی بهعنوان غرامت شغل پرخطر، پرداخت کند، نیاز نیروهای نظامی به پزشک میتوانست بهراحتی تأمین شود.
#سربازی #بردگی #خدمت_اجباری
➣ @Notes_On_Liberty
📃 ده دلیل که چرا حکومت شکست میخورد؟ (۱) | ✍🏻 آنتونی پی. مولر
➣ @Notes_On_Liberty
زمانیکه سیاستمداران و بوروکراتها در به انجامرسانیدن آنچه که وعده داده بودند، شکست میخورند -که بسیار زیاد رخ میدهد- غالباً به ما گفته میشود که اگر فقط افراد دستکار برای ادارهی حکومت جایگزین شوند، مشکل میتواند حل شود. به ما گفته میشود که آنها نیّت درستی نداشتهاند. درست است که خیل افراد بدنیّت و بیکفایت در حکومت وجود دارند، ما نمیتوانیم همیشه افراد درگیر را سرزنش کنیم. احتمال شکست در بطن خود حکومت قرار گرفته است. به عبارت دیگر، سیاستمداران و بوروکراتها موفق نمیشوند، چون نمیتوانند موفق شوند. ماهیت ادارهی حکومت مانع سنگینی در برابر موفقیت است.
ده دلیل برای این امر وجود دارد:
۱- دانش
سیاستهای حکومتی از تظاهر به داشتن دانش رنج میبرند. برای انجام یک مداخلهی موفق در بازار، سیاستمداران، نیاز به دانشی بیش از آنچه که میتوانند داشته باشند، دارند [دانششان کمتر از چیزی است که باید باشد]. اطلاعات بازار، متمرکز، سیستماتیک، سازمانیافته و عمومی نیست، بلکه پراکنده، ناهمگن، خاص و فردی است. اقتصاد بازار جایی است که عوامل و گردانندگان زیادی وجود دارند و روند ثابت آزمون و خطا در آن وجود دارد، تصحیح خطای حکومت محدود است، زیرا حکومت یک قدرت انحصاری است [نه رقابتی] تفاوت این دو از اینجا ناشی میشود. برای سیاستمداران، پذیرفتن خطا اغلب بدتر از چسبیدن به یک تصمیم اشتباه است.
۲- عدم تقارن اطلاعات
گرچه عدم تقارن اطلاعات در بازار نیز وجود دارد، برای نمونه بین بیمهکننده و بیمهشونده، یا بین فروشندهی خودروی دستدوم و خریدار آن؛ عدم تقارن اطلاعات در بخش عمومی ژرفتر از بخش خصوصی اقتصاد است. درحالیکه، برای نمونه، چندین شرکت بیمه و دلال خودرو وجود دارند، ولی تنها یک حکومت وجود دارد. سیاستمداران هیچ پوستی در بازی [۱] ندارند و به دلیل اینکه هیچ سهامی ندارند، تلاشی برای تحقیق و پژوهش و جلوگیری از عدمتقارن اطلاعاتی نمیکنند. برعکس، سیاستمداران معمولاً مشتاق به تدارک و فراهم آوردن بودجه، نه برای کسانیکه به آن نیاز دارند، بلکه برای کسانی که وابسته به بازی قدرت سیاسیاند، هستند.
۳- برونرانی بخش خصوصی
مداخلات حکومتی، آنچه را که کمبودهای بازار قلمداد میشود، از بین نمیبرند بلکه آن کمبودها را با برونرانی سرمایه خصوصی ایجاد میکنند. اگر غلبهی عمومی در حوزهی تحصیل و مساعدت اجتماعی وجود نمیداشت، عرضهی بخش خصوصی و خیریهی خصوصی این شکاف را پر میکرد، همانطور که پیش از غصب این فعالیتها توسط دولت، این کار را انجام میداد. برونرانی بخش خصوصی از طریق سیاستهای حکومتی همواره در جریان است؛ زیرا سیاستمداران میتوانند با ارائهی خدمات عمومی رای به دست آورند، گرچه مدیریت حکومتی اوضاع را بهبود نخواهد بخشید بلکه آن را بدتر خواهد کرد.
۴- تأخیر زمانی
سیاستهای حکومت از تأخیر درازمدت بین تشخیص درد و اثرگذاری بر آن، رنج میبرند. روند حکومتی به قدرت مربوط است و آنتن آن، سیگنالهایی را دریافت میکند که وابسته به بازی قدرتاند. فقط زمانی یک موضوع مورد توجه دولت قرار خواهد گرفت، که به اندازهی کافی سیاسی شود. پس از تأخیر، تا وقتی یک موضوع مورد توجه قرار بگیرد و تشخیص داده شود، تأخیر دیگری پدید میآید تا وقتیکه مقامات دولتی به اجماعی برای چگونگی مقابله با مشکل سیاسی دست یابند. از آنجا، مدت درازی طول میکشد تا ابزارهای سیاسی مناسب، پشتیبانی سیاسی لازم را به دست آورند. بعد از انجام اقدامات، مدتی طول میکشد تا آنها تأثیر خود را نشان دهند. گذشت زمان بین دریافت مسئله و اثرگذاری، آنقدر زیاد است که ماهیت مسئله و زمینهی آن دچار تغییر میشود -اغلب به شکل بنیادین. جای شگفتی نیست که نتیجهی مداخلات دولت، از جمله سیاست پولی، نه تنها از هدف اصلی خود منحرف میشوند که برخلاف اهداف عمل میکنند.
۵- رانتجویی، و ایجاد رانت
مداخلات حکومت رانتجویان را به خود جلب میکند. رانتجویی تلاش برای کسب امتیاز از طریق سیاستهای حکومت است. در یک دموکراسی نیابتی، فشار مداومی برای افزودن رانتهای جدید بر رانتهای موجود، جهت کسب حمایت و رای وجود دارد. این ایجاد رانت جدید تعداد رانتجویان را افزایش میدهد و رفتهرفته تمایز بین فساد و درستکاری و یک رفتار قانونی تیره و تار میشود. هرچه حکومت بیشتر در برابر رانتجویی و ایجاد رانت تسلیم شود، کشور بیشتر قربانی حامیپروری، فساد و تخصیص نادرست منابع میشود.
[۱- به این مفهوم که افراد در نتایج اعمال خود شریک نیستند و سود یا زیان اعمالشان متوجه آنان نیست. کتاب «پوست در بازی» نیکلاس طالب به مسألهی عدم تقارن در ریسک و مسئولیت اشاره میکند.]
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
زمانیکه سیاستمداران و بوروکراتها در به انجامرسانیدن آنچه که وعده داده بودند، شکست میخورند -که بسیار زیاد رخ میدهد- غالباً به ما گفته میشود که اگر فقط افراد دستکار برای ادارهی حکومت جایگزین شوند، مشکل میتواند حل شود. به ما گفته میشود که آنها نیّت درستی نداشتهاند. درست است که خیل افراد بدنیّت و بیکفایت در حکومت وجود دارند، ما نمیتوانیم همیشه افراد درگیر را سرزنش کنیم. احتمال شکست در بطن خود حکومت قرار گرفته است. به عبارت دیگر، سیاستمداران و بوروکراتها موفق نمیشوند، چون نمیتوانند موفق شوند. ماهیت ادارهی حکومت مانع سنگینی در برابر موفقیت است.
ده دلیل برای این امر وجود دارد:
۱- دانش
سیاستهای حکومتی از تظاهر به داشتن دانش رنج میبرند. برای انجام یک مداخلهی موفق در بازار، سیاستمداران، نیاز به دانشی بیش از آنچه که میتوانند داشته باشند، دارند [دانششان کمتر از چیزی است که باید باشد]. اطلاعات بازار، متمرکز، سیستماتیک، سازمانیافته و عمومی نیست، بلکه پراکنده، ناهمگن، خاص و فردی است. اقتصاد بازار جایی است که عوامل و گردانندگان زیادی وجود دارند و روند ثابت آزمون و خطا در آن وجود دارد، تصحیح خطای حکومت محدود است، زیرا حکومت یک قدرت انحصاری است [نه رقابتی] تفاوت این دو از اینجا ناشی میشود. برای سیاستمداران، پذیرفتن خطا اغلب بدتر از چسبیدن به یک تصمیم اشتباه است.
۲- عدم تقارن اطلاعات
گرچه عدم تقارن اطلاعات در بازار نیز وجود دارد، برای نمونه بین بیمهکننده و بیمهشونده، یا بین فروشندهی خودروی دستدوم و خریدار آن؛ عدم تقارن اطلاعات در بخش عمومی ژرفتر از بخش خصوصی اقتصاد است. درحالیکه، برای نمونه، چندین شرکت بیمه و دلال خودرو وجود دارند، ولی تنها یک حکومت وجود دارد. سیاستمداران هیچ پوستی در بازی [۱] ندارند و به دلیل اینکه هیچ سهامی ندارند، تلاشی برای تحقیق و پژوهش و جلوگیری از عدمتقارن اطلاعاتی نمیکنند. برعکس، سیاستمداران معمولاً مشتاق به تدارک و فراهم آوردن بودجه، نه برای کسانیکه به آن نیاز دارند، بلکه برای کسانی که وابسته به بازی قدرت سیاسیاند، هستند.
۳- برونرانی بخش خصوصی
مداخلات حکومتی، آنچه را که کمبودهای بازار قلمداد میشود، از بین نمیبرند بلکه آن کمبودها را با برونرانی سرمایه خصوصی ایجاد میکنند. اگر غلبهی عمومی در حوزهی تحصیل و مساعدت اجتماعی وجود نمیداشت، عرضهی بخش خصوصی و خیریهی خصوصی این شکاف را پر میکرد، همانطور که پیش از غصب این فعالیتها توسط دولت، این کار را انجام میداد. برونرانی بخش خصوصی از طریق سیاستهای حکومتی همواره در جریان است؛ زیرا سیاستمداران میتوانند با ارائهی خدمات عمومی رای به دست آورند، گرچه مدیریت حکومتی اوضاع را بهبود نخواهد بخشید بلکه آن را بدتر خواهد کرد.
۴- تأخیر زمانی
سیاستهای حکومت از تأخیر درازمدت بین تشخیص درد و اثرگذاری بر آن، رنج میبرند. روند حکومتی به قدرت مربوط است و آنتن آن، سیگنالهایی را دریافت میکند که وابسته به بازی قدرتاند. فقط زمانی یک موضوع مورد توجه دولت قرار خواهد گرفت، که به اندازهی کافی سیاسی شود. پس از تأخیر، تا وقتی یک موضوع مورد توجه قرار بگیرد و تشخیص داده شود، تأخیر دیگری پدید میآید تا وقتیکه مقامات دولتی به اجماعی برای چگونگی مقابله با مشکل سیاسی دست یابند. از آنجا، مدت درازی طول میکشد تا ابزارهای سیاسی مناسب، پشتیبانی سیاسی لازم را به دست آورند. بعد از انجام اقدامات، مدتی طول میکشد تا آنها تأثیر خود را نشان دهند. گذشت زمان بین دریافت مسئله و اثرگذاری، آنقدر زیاد است که ماهیت مسئله و زمینهی آن دچار تغییر میشود -اغلب به شکل بنیادین. جای شگفتی نیست که نتیجهی مداخلات دولت، از جمله سیاست پولی، نه تنها از هدف اصلی خود منحرف میشوند که برخلاف اهداف عمل میکنند.
۵- رانتجویی، و ایجاد رانت
مداخلات حکومت رانتجویان را به خود جلب میکند. رانتجویی تلاش برای کسب امتیاز از طریق سیاستهای حکومت است. در یک دموکراسی نیابتی، فشار مداومی برای افزودن رانتهای جدید بر رانتهای موجود، جهت کسب حمایت و رای وجود دارد. این ایجاد رانت جدید تعداد رانتجویان را افزایش میدهد و رفتهرفته تمایز بین فساد و درستکاری و یک رفتار قانونی تیره و تار میشود. هرچه حکومت بیشتر در برابر رانتجویی و ایجاد رانت تسلیم شود، کشور بیشتر قربانی حامیپروری، فساد و تخصیص نادرست منابع میشود.
[۱- به این مفهوم که افراد در نتایج اعمال خود شریک نیستند و سود یا زیان اعمالشان متوجه آنان نیست. کتاب «پوست در بازی» نیکلاس طالب به مسألهی عدم تقارن در ریسک و مسئولیت اشاره میکند.]
➣ @Notes_On_Liberty
📃 ده دلیل که چرا حکومت شکست میخورد؟ (۲) | ✍🏻 آنتونی پی. مولر
➣ @Notes_On_Liberty
۶- معاملهی منافع و تجارت رای
مفهوم انتخاب عمومی «معاملهی منافع» بیانگر تبادل منافع بین جناحهای سیاسی است تا از طریق حمایت از طرحهای گروهی دیگر، طرح موردعلاقهی خود را به دست آورند. این رفتار به توسعه و دامنهدار شدت فعالیتهای دولت میانجامد. از طریق «عمل متقابل» سیاسی، قانونگذاران از مصوّبات قانونی دیگر جناحها، در ازای به دستآوردن حمایت سیاسی آنها برای طرحهای خودشان، حمایت میکنند. این رفتار به پدیدهی «ازدیاد قانونگذاری» (تورم قانونگذاری) منجر میشود؛ حجم عظیم تولید قانون بیفایده، متناقض، و مخرّب.
۷- خیر عمومی
آنچه «خیر عمومی» نامیده میشود، مفهوم روشن و قابلتعریفی نیست. مفاهیم مشابه، مانند «کالای عمومی»، که با عبارات غیرقابل استثناء (تخصیصناپذیر) و غیررقابتی بودن تعریف میشوند، این نکته را میرسانند که این خیر یا کالا نیست که مشترک یا عمومیاند بلکه مؤید آن است که تأمین آن بهصورت جمعی کارآمدتر از ارائهی آن بهصورت فردی قلمداد میشود. با این همه، این موضوع برای همهی کالاها یکسان است و بازار خود نظام ارائهی کالاهای خصوصی از طریق همکاری مشترک است. اقتصاد بازار تأمینکنندهی جمعی کالاست، زیرا همکاری و رقابت را درهم میآمیزد. هرآنچه که «کالای عمومی» نامیده میشود، تا دولت آن را تأمین کند، بخش خصوصی میتواند آن را ارزانتر و باکیفیت بهتر تأمین کند. برخلاف دولت، همکاری در اقتصاد بازار شامل رقابت و، بنابراین، نه فقط دربردارندهی بهرهوری اقتصادی که دربردارندهی انگیزهی نوآوری نیز هست.
۸- مصادرهی آژانس نظارتی
مفهوم مصادرهی آژانس نظارتی بیانگر شکست حکومت در جایی است که آژانس نظارتی هدف اصلی ترویج «منافع عمومی» را دنبال نمیکند، بلکه بازیچهی دست منافع خاص گروهایی، که آژانس جهت نظارت و تنظیم مقررات آن ایجاد شده بود، میشود. مصادرهی نهاد نظارتی توسط منافع خاص بدین معناست که آژانس تبدیل به ابزاری برای پیشبرد منافع خاص گروهی میشود که برای نظارت بر آن تشکیل شده بود. بدین منظور، منافع گروه خاص خواستار نظارت بیشتر برای دستیابی به دستگاههای دولت به عنوان ابزاری برای پشتیبانی از منافع خاص خودش میشود.
۹- کوتهبینی
افق زمانی سیاسی، محدود به انتخابات بعدی است. سیاستمداران بهجای هواداری از پروژههای بلندمدت، از پروژههای کوتاهمدت هواداری میکنند، حتی اگر اولی منافع موقت داشته باشد، و نسبت به پروژهای جایگزین، که هزینههایشان زودتر به حاصل میشود و منافعش دیرتر، پرهزینهتر باشد. از آنجایی که تدارک کالای عمومی توسط دولت، پیوند میان کسانی که هزینه بر آنان تحمیل شده و ذینفعان فوری را قطع میکند، ترجیح زمانی جهت تقاضای کالاهایی که ظاهراً به رایگان از سوی دولت دریافت میشود، لزوماً بالاتر از نظام بازار است.
۱۰- جهل منطقی
برای افراد رایدهنده در یک دموکراسی تودهای منطقیست که دربارهی موضوعات سیاسی نادان بمانند، زیرا ارزش رای افراد ناچیز است چراکه تفاوت چندانی در نتیجه و خروجی ایجاد نمیکند. رایدهندگان منطقی به نامزدهایی رای میدهند که بیشترین مزایا را وعده میدهند. با توجه به ارزش ناچیز رای یک فرد در یک دموکراسی تودهای، رایدهندهی منطقی زمان و انرژی زیادی را صرف نمیکند تا دربارهی اینکه این وعدهها واقعبینانه هستند و یا در تعارض با دیگری امیال او قرار دارد یا نه، تحقیق کند. بنابراین کمپینهای سیاسی اطلاعات و روشنگری بهعنوان هدف خود به دست نمیدهند، بلکه اطلاعات غلط و سردرگمکنندهای ارائه میدهند. در آخر، آنچه اهمیت دارد، کسب رای است. قوّت برنامه مهم نیست، بلکه شور و شوقی که یک نامزد میتواند با حامیان خود ایجاد کند و اینکه چقدر میتواند حریف خود را خوار و خفیف و تحقیر کند، اهمیت دارد. در نتیجه، مبارزات انتخاباتی باعث ایجاد نفرت، دوقطبی شدن و هوس انتقام میشود.
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی_اقتصادی
#بخش_خصوصی #خیریه #بازار_آزاد
#مداخله #مداخلهگرایی #برنامهریزی
#شکست_مداخلهگرایی #دموکراسی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
۶- معاملهی منافع و تجارت رای
مفهوم انتخاب عمومی «معاملهی منافع» بیانگر تبادل منافع بین جناحهای سیاسی است تا از طریق حمایت از طرحهای گروهی دیگر، طرح موردعلاقهی خود را به دست آورند. این رفتار به توسعه و دامنهدار شدت فعالیتهای دولت میانجامد. از طریق «عمل متقابل» سیاسی، قانونگذاران از مصوّبات قانونی دیگر جناحها، در ازای به دستآوردن حمایت سیاسی آنها برای طرحهای خودشان، حمایت میکنند. این رفتار به پدیدهی «ازدیاد قانونگذاری» (تورم قانونگذاری) منجر میشود؛ حجم عظیم تولید قانون بیفایده، متناقض، و مخرّب.
۷- خیر عمومی
آنچه «خیر عمومی» نامیده میشود، مفهوم روشن و قابلتعریفی نیست. مفاهیم مشابه، مانند «کالای عمومی»، که با عبارات غیرقابل استثناء (تخصیصناپذیر) و غیررقابتی بودن تعریف میشوند، این نکته را میرسانند که این خیر یا کالا نیست که مشترک یا عمومیاند بلکه مؤید آن است که تأمین آن بهصورت جمعی کارآمدتر از ارائهی آن بهصورت فردی قلمداد میشود. با این همه، این موضوع برای همهی کالاها یکسان است و بازار خود نظام ارائهی کالاهای خصوصی از طریق همکاری مشترک است. اقتصاد بازار تأمینکنندهی جمعی کالاست، زیرا همکاری و رقابت را درهم میآمیزد. هرآنچه که «کالای عمومی» نامیده میشود، تا دولت آن را تأمین کند، بخش خصوصی میتواند آن را ارزانتر و باکیفیت بهتر تأمین کند. برخلاف دولت، همکاری در اقتصاد بازار شامل رقابت و، بنابراین، نه فقط دربردارندهی بهرهوری اقتصادی که دربردارندهی انگیزهی نوآوری نیز هست.
۸- مصادرهی آژانس نظارتی
مفهوم مصادرهی آژانس نظارتی بیانگر شکست حکومت در جایی است که آژانس نظارتی هدف اصلی ترویج «منافع عمومی» را دنبال نمیکند، بلکه بازیچهی دست منافع خاص گروهایی، که آژانس جهت نظارت و تنظیم مقررات آن ایجاد شده بود، میشود. مصادرهی نهاد نظارتی توسط منافع خاص بدین معناست که آژانس تبدیل به ابزاری برای پیشبرد منافع خاص گروهی میشود که برای نظارت بر آن تشکیل شده بود. بدین منظور، منافع گروه خاص خواستار نظارت بیشتر برای دستیابی به دستگاههای دولت به عنوان ابزاری برای پشتیبانی از منافع خاص خودش میشود.
۹- کوتهبینی
افق زمانی سیاسی، محدود به انتخابات بعدی است. سیاستمداران بهجای هواداری از پروژههای بلندمدت، از پروژههای کوتاهمدت هواداری میکنند، حتی اگر اولی منافع موقت داشته باشد، و نسبت به پروژهای جایگزین، که هزینههایشان زودتر به حاصل میشود و منافعش دیرتر، پرهزینهتر باشد. از آنجایی که تدارک کالای عمومی توسط دولت، پیوند میان کسانی که هزینه بر آنان تحمیل شده و ذینفعان فوری را قطع میکند، ترجیح زمانی جهت تقاضای کالاهایی که ظاهراً به رایگان از سوی دولت دریافت میشود، لزوماً بالاتر از نظام بازار است.
۱۰- جهل منطقی
برای افراد رایدهنده در یک دموکراسی تودهای منطقیست که دربارهی موضوعات سیاسی نادان بمانند، زیرا ارزش رای افراد ناچیز است چراکه تفاوت چندانی در نتیجه و خروجی ایجاد نمیکند. رایدهندگان منطقی به نامزدهایی رای میدهند که بیشترین مزایا را وعده میدهند. با توجه به ارزش ناچیز رای یک فرد در یک دموکراسی تودهای، رایدهندهی منطقی زمان و انرژی زیادی را صرف نمیکند تا دربارهی اینکه این وعدهها واقعبینانه هستند و یا در تعارض با دیگری امیال او قرار دارد یا نه، تحقیق کند. بنابراین کمپینهای سیاسی اطلاعات و روشنگری بهعنوان هدف خود به دست نمیدهند، بلکه اطلاعات غلط و سردرگمکنندهای ارائه میدهند. در آخر، آنچه اهمیت دارد، کسب رای است. قوّت برنامه مهم نیست، بلکه شور و شوقی که یک نامزد میتواند با حامیان خود ایجاد کند و اینکه چقدر میتواند حریف خود را خوار و خفیف و تحقیر کند، اهمیت دارد. در نتیجه، مبارزات انتخاباتی باعث ایجاد نفرت، دوقطبی شدن و هوس انتقام میشود.
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی_اقتصادی
#بخش_خصوصی #خیریه #بازار_آزاد
#مداخله #مداخلهگرایی #برنامهریزی
#شکست_مداخلهگرایی #دموکراسی
➣ @Notes_On_Liberty