On Liberty | درباره‌ی آزادی
7.9K subscribers
434 photos
38 videos
16 files
233 links
مهم‌ترین پی‌آمد حکومت قانون آزادی همه‌ی شهروندانِ برابر و تأمین آزادی‌های آنان است. تا زمانی‌که شالوده‌ی این نظامِ آزادی، و نهادهایی که آزادی شهروندان برابر را تضمین می‌کنند، استوار نشده باشد، هیچ پیشرفت مادّی صورت نخواهد گرفت.
Download Telegram
در بررسی پیآمدهای سوسیالیسم، تفاوتی نمی‌کند که اقتصادی را مطالعه کنیم که از طریق کنترل قیمت‌ها و دستمزدها به سوسیالیسم رسیده است، یا اقتصادی که آشکارا و با ملّی‌سازی صریح تمام صنایع به آن دست یافته است. همچنین اهمّیّتی ندارد که سوسیالیسم به‌صورت مسالمت‌آمیز و از طریق روندهای قانونی و رعایت موازین دموکراتیک تحقّق یافته باشد یا از راه انقلابی خشونت‌آمیز؛ و نیز تفاوتی نمی‌کند که هدف ادّعایی سوسیالیسم، عشق و برادری همگانی باشد یا برتری نژاد یا طبقه‌ای خاص. از منظر اقتصادی، ماهیّت این نظام در تمام این موارد یکسان است: حکومت مالک ابزار تولید است و تصمیم‌گیری درباره‌ی نحوه‌ی استفاده از آن‌ها بر عهده‌ی اوست. از این‌رو، هرآنچه درباره‌ی سوسیالیسم می‌گویم، همه‌ی گونه‌های آن را در بر خواهد گرفت: سوسیالیسمِ سوسیالیست‌های ملّی‌گرا (نازی‌ها)، سوسیالیسمِ کمونیست‌ها و سوسیالیسم سوسیال‌دموکرات‌ها (مانند نورمن توماس). سخنان من درباره‌ی هر نظام اقتصادی که عملاً بر پایه‌ی مالکیّت دولتیِ ابزار تولید استوار باشد، صدق خواهد کرد.

اگر بار دیگر کنترل قیمت‌ها اعمال و فراگیر شود و حکومت اداره‌ی تولید و توزیع را در ایالات متّحده به‌دست گیرد، این مسئله شامل نظام اقتصادی ایالات متّحده نیز خواهد شد؛ سناریویی که با توجه به ماهیّتِ شدیداً تورّم‌زای نظام پولی کنونی ما، رخ‌دادن آن در مقطعی از سال‌های پیشِ رو کاملاً محتمل است.

● جرج رایزمن؛ کاپیتالیسم، رساله‌ای در باب اقتصاد

➣ @Notes_On_Liberty
👍19👏5👌2
مبادله‌ی کالاهای ضروری، اقلام رفاهی و به‌ویژه کالاهای تجمّلی، و نه صرفاً انباشت پول، همان نیروی محرّکه‌ی عظیمی است که سرشت بشر را به تکاپو واداشته است؛ تکاپویی که موجب گسترش تمدّن، کسب دانش، پی‌بردن به اصلاحات و دستاوردهای فرهنگی، کسب ثروت و برانگیخته‌شدن عشق به آزادی شده است. اگر بگذاریم این نیروی محرّکه، این ماشین بخارِ اخلاقی، بی‌کم‌وکاست به کار خود ادامه دهد، قدرت آن برای پیش‌راندن تجارت، ثروت و رفاه ما کفایت خواهد کرد؛ حتّی با وجود جریان‌های خُرد و گوناگون خارجی که شاید در جهت‌های مختلف وزیده و برای سد کردن این مسیر تلاش کنند. ولی اگر این دستاورد اخلاقی را، که مقدّر است مایه‌ی افتخار یا موجب شرمساری ما باشد، از ما بگیرید، به منجلاب حکومت‌های استبدادی خواهیم افتاد و یک‌باره آن ویژگی‌های متمایزی را که تاکنون مرهون آن‌ها بوده‌ایم، از دست خواهیم داد: ویژگی‌هایی که پیشرفت ما در هنر و علوم و همچنین جایگاه و اعتباری را که در میان مردمان داریم، برایمان به ارمغان آورده‌اند.

● جان تیلور کارولین؛ استبداد بدون نقاب

➣ @Notes_On_Liberty
👍11👌4❤3
یکی از مباحث اصلی برخاسته از تقابل میان تبیین‌های «حقوقی» و «فلسفی» منشأ حقوق مالکیّت، این بوده که آیا چنین مواهب و منافعی پیش از استقرار حکومت‌ها وجود داشته‌اند یا پس از آن پدید آمده‌اند. جان لاک دیدگاه نخست را پذیرفت، در حالی‌که جان استوارت میل و جرمی بنتام از دیدگاه دوم دفاع کردند. بنتام ساده و کوتاه بیان داشت که «مالکیّت، تماماً مخلوق قانون است.» او سپس یکی از اصول بنیادینِ باورِ هر پوزیتیویست حقوقی را تکرار کرد: «پیش از وجود قوانین، مالکیّتی وجود نداشت؛ قوانین را بردارید، تمام مالکیّت‌ها از میان می‌روند.» در اینجا الگوی هرمی نظم اجتماعی را می‌بینیم: گویی شرایط لازم برای بقای حیات، می‌بایست توسّط دولت اعطا می‌شد!

بدیهی‌ست که انسان‌ها صدها هزار سال پیش از یکجانشینی در جوامع کشاورزی، که خود مقدّم بر پیدایش هرگونه نهاد سیاسی بود، به بقای خود ادامه داده‌اند؛ و نیز روشن است که مالکیّت می‌بایست، پیش از اینکه آن نهادها چیزی برای وضع مالیات یا تحمیل مقرّرات بر آن داشته باشند، وجود داشته باشد.

افزون بر این، از آنجاکه حیاتِ آدمی خود وابسته به وجود مالکیّت است (یعنی دارا بودن فضایی برای سکونت و منابعی برای مصرف، به‌گونه‌ای که دیگران از آن محروم باشند)، گزاره‌ی نامعقول بنتام تلویحاً چنین می‌انگارد که نظام‌های حقوقی پیش از حیات وجود داشته‌اند!

توماس هاجسکین یکی از شاعرانه‌ترین نقدها را بر این دیدگاه که حقوق مالکیّت توسّط حکومت‌ها برقرار شده‌، ارائه کرده است:

باید باور کنیم که انسان‌ها به‌طور طبیعی هیچ حقّی برای گردآوری صدف از ساحل یا چیدن میوه‌های وحشی از بوته‌زارها نداشته‌اند -هیچ حقّی برای کشت‌وکار، ابداع و دوختن پوشاک راحت، یا استفاده از ابزارها برای تأمین آسان‌تر اسباب رفاه و لذت خود؛ هیچ حقّی برای بهبود و آراستن سکونتگاه‌هایشان و حتی هیچ حقّی برای داشتن سکونتگاه؛ هیچ حقّی برای خرید و فروش یا جابه‌جایی از مکانی به مکان دیگر- تا آنکه قانون‌گذاری خردمند و نیک‌خواه آمد و تمام این حقوق را به آنان اعطا کرد. اگر این اصل در یک مورد صادق باشد، باید در همه‌ی موارد صادق باشد؛ و بر اساس آن، والدین هیچ حقّی بر عشق و احترام فرزندان خود نداشتند، و نوزادان نیز حقّی برای تغذیه از پستان مادرانشان نداشتند، مگر آنکه قانون‌گذار با پیش‌بینی و محاسبه‌ی مزایای عظیم برقراری آن فهرست بلندبالای حقوق و تکالیفی که از عواطف ما سرچشمه می‌گیرند و سازنده‌ی سعادت ما هستند، آن‌ها را با فرمان خود وضع کرده باشد.


● باتلر شَفِر. مرزهای نظم؛ مالکیت خصوصی به‌مثابه‌ی یک نظام اجتماعی

➣ @Notes_On_Liberty
👍11❤3👌2
بامزه‌ترین و قابل‌ترحّم‌ترین موجود هم اون ایرانیه که به‌تازگی یاد گرفته چپ رو به‌عنوان فحش به کار ببره، و در عین چپ بودن می‌خواد دنیا رو از ووکیسم نجات بده. تصورّش اینه که ووک‌ها اومدند گفتند ما اومدیم خانواده و فرهنگ و جامعه رو نابود کنیم، این قانون رو هم برای نابودی شما وضع کردیم لطفاً نابود بشید، ممنون! سیاست‌هایی ووکیستی دقیقاً همون خزعبلاتی‌اند که بسیاری از ایرانی‌ها -به‌ویژه گروه‌های خودراست‌پندار- بهش باور دارند و میگند چرا اینا در کشور ما اجرا نمیشه. اگر ووک‌ها در نابودی خانواده تا حدّ زیادی موفق بوده‌اند، این پیآمد سیاست‌ها و قوانینی بوده که در پیش گرفته و وضع کرده‌اند. آموزش‌وپرورش دولتی، مهدکودک‌ها، یارانه به خانه‌ی سالمندان و، از همه مهم‌تر، مالیات‌ها و سیاست‌های تورّمی که جملگی تیشه به ریشه‌ی خانواده زده‌اند و این نهادِ مقاومت در برابر دولت را نابود کرده‌اند. ایرانیِ خودراست‌پنداری که قراره طی یک جنگ صلیبی رسالت خودش رو به جای بیاره و جهان رو از شرّ ووکیسم بِرَهانه، همزمان به سیاست‌هایی مثل تبعیض مثبت، به‌ویژه به‌نفع زنان، توانمندسازی فلان اقشار، حمایت از حقوق فلان محرومان و کنترل زبان، و برچسبِ فلان‌ستیز و ادبیّات جنسیتی زدن به دیگران اعتقاد راسخ داره؛ تا حدّ زیاد با عناصر فرهنگ و سنّت خودش به جنگ برخاسته و در ریزه‌خواری خوان مدرنیست‌های غربی گام‌های بلندی برداشته. ووکیسم موجود عجیب‌الخلقه‌ی شاخ‌ودم‌داری نیست که بگیم میریم نابودش می‌کنیم، همان سیاست‌های دولت‌گرایانه و ضدّخانواده‌ایه که خودراست‌پندار ایرانی در حد انفجار بهش مبتلاست و در انتظار رسمیت بخشیدن به اون له‌له می‌زنه.
👍36👏10👌4
در برابر این رویکرد [= حکومت محدود]، حزب اکثریّت، رویکرد دیگر [= حکومت نامحدود] را پیش می‌نهد... بدین ترتیب، تقابل دو نوع رویکرد شکل می‌گیرد: یکی در پی محدود کردن، و دیگری در پی گسترش حدّاکثری اختیارات حکومت است. ولی رویکرد محدودیّت‌طلبانه‌ی حزب اقلّیّت در برابر رویکرد حزب اکثریّت چه سودی می‌تواند داشت، آن‌گاه که حزب اکثریّت تمامی ابزارهای قدرت حکومتی را برای عملی ساختن رویکرد خود در اختیار دارد، و حزب دیگر از هرگونه ابزاری برای تحمیل رویکرد خویش محروم است؟ نتیجه‌ی چنین نبرد نابرابری، اظهرمن‌الشّمس خواهد بود. حزبی که خواهان اعمال محدودیت‌هاست، مغلوب خواهد شد. در آغاز، شاید آن‌ها از اندکی احترام برخوردار باشند و گامی برای مهار پیشروی تجاوزگری‌ها بردارند؛ ولی در ادامه‌ی این کشمکش، صرفاً به چشم نظریّه‌پردازانی انتزاعی نگریسته خواهند شد؛ و البته اگر تصوّر کنند که با توسّل به عقل، حقیقت، عدالت یا تعهّدات مندرج در قانون اساسی، می‌توان در برابر حزبی که کنترل صندوق‌های رأی و نیروی قهریّه‌ی کشور را در دست دارد ایستادگی کرد و پیروز شد، احمق خواندنشان کاملاً بجا خواهد بود...

● جان سی. کلهون؛ تحقیقی در باب حکومت

➣ @Notes_On_Liberty
👍14❤2👏2
حقّ دفاع از خود، نخستین قانون طبیعت است؛ با این‌حال، در بیشتر حکومت‌ها، حاکمان همواره کوشیده‌اند تا این حق را حتّی‌الامکان محدود سازند. هرجا که ارتش‌های ثابت و دائمی برقرار باشند و حقّ مردم برای نگهداری و حمل سلاح، تحت هر عنوان یا بهانه‌ای، ممنوع شود، آزادی، اگر پیش‌تر نابود نشده باشد، در آستانه‌ی نابودی قرار می‌گیرد. در انگلستان، مردم عموماً به بهانه‌ای فریبنده‌ی تقابل با شکار خلع سلاح شده‌اند؛ بهانه‌ای که همواره ترفندی کارآمد برای جلب حمایت اشراف زمین‌دار از اقداماتی بوده که در پسِ آن نقاب، اهدافی کاملاً متفاوت را دنبال می‌کرده‌اند. البته در نگاه نخست چنین به نظر می‌رسد که «منشور حقوق» آن‌ها با این سیاست مقابله می‌کند؛ ولی حقّ حمل سلاح تنها به پروتستان‌ها اختصاص دارد و عبارت «متناسب با وضعیّت و جایگاه» چنان تفسیر شده است که نگهداری تفنگ یا هر ابزار دیگری برای شکار را برای کشاورزان، پیشه‌وران طبقات پایین‌تر و افراد دیگری که صلاحیّت شکار ندارند، ممنوع می‌سازد. بدین ترتیب، از هر پانصد نفر، حتّی یک نفر هم نمی‌تواند بدون آنکه مشمول مجازات شود، تفنگی در خانه‌ی خود نگه دارد.

● سَنت جورج تاکر؛ نگاهی به قانون اساسی ایالات متحده

➣ @Notes_On_Liberty
👍19👏4🔥2
در دوران ترقّی‌خواهی اواخر دهه‌ی ۱۸۰۰ و اوایل دهه‌ی ۱۹۰۰، آموزش دولتی اجباری با پشتوانه‌ی مالیاتی گسترش یافت. این گسترشی بود که لیبرتارین‌های متقدّم به آن واکنش نشان می‌دادند. در حالی‌که شاید امروز طرفداران بازار آزاد را طرفدار خصوصی‌سازیِ یک فضایِ عمومی محبوب ببینند، لیبرتارین‌ها در اوایل و اواسط سده‌ی بیستم شاهد دخالت حکومت در چیزی بودند که پیشتر امری خصوصی بود.

آین رند و مورای روتبارد درباره‌ی آموزش‌وپرورش نوشته‌اند. از نظر هر دو آن‌ها، آموزش دولتی عمدتاً ابزاری در دست حکومت برای القای ایده‌های جمع‌گرایانه به شهروندان است. هر دو معتقد بودند که نظام آموزش دولتی، مداخله‌ای غیرمجاز در حقوق طبیعی افراد برای برخورداری از آزادی اقتصادی و هدایت روند آموزش فرزندانشان محسوب می‌شود. رند که به حکومت حدّاقلی باور داشت، از نظام اعتبار مالیاتی، پشتیبانی می‌کرد. ولی روتبارد آنارشیست، هرگونه مداخله‌ی حکومت در آموزش را رد می‌کرد. او خواهان جدایی کامل آموزش از دولت بود و اعتقاد داشت که کمک‌های خیریّه برای تأمین آموزش اقشار فقیر کفایت می‌کند.

● کوین کوری-نایت؛ پیشگامان لیبرتارین آزادی در «انتخاب مدرسه»

➣ @Notes_On_Liberty
👍16👏3👌2
تاریخ در نهایت به‌وسیله‌ی ایده‌ها رقم می‌خورد و ایده‌ها می‌توانند، دست‌کم در عالم نظر، تقریباً بی‌درنگ تغییر کنند. ولی برای تغییر ایده‌ها، صرف اینکه مردم دریابند چیزی نادرست است، کافی نیست؛ بلکه دست‌کم بخش قابل‌توجّهی از آنان باید چنان هوشمند باشند که تشخیص دهند دقیقاً چه چیزی نادرست است. به‌عبارت دیگر، آن‌ها باید اصول بنیادینی را که جامعه، یا همان همکاری انسانی، بر آن‌ها استوار است، درک کنند... و باید اراده‌ای کافی برای عمل کردن براساس این بینش داشته باشند.

● هانس هرمان هوپ؛ ظهور و افول شهر

➣ @Notes_On_Liberty
👍13👌4🔥2
پیام زیر صرفاً #تبلیغ است و کانال درباره‌ی آزادی مسئولیتی در قبال آن نمی‌پذیرد:
🤣4
Forwarded from Von
• اقتصاد، آزادی، نظم اجتماعی

این دوره تلاشی‌ست برای آشنایی و بررسی مقدماتی چارچوب‌های فکری «مکتب اتریشی اقتصاد»، با تمرکز ویژه بر آرای «فریدریش هایک» و «لودویگ فون میزس».
چطور میلیون‌ها انسان، بدون اینکه یکدیگر را بشناسند، با هم هماهنگ می‌شوند؟
قیمت یک کالا از کجا می‌آید و چه اطلاعاتی را با خود حمل می‌کند؟
آیا می‌توان یک جامعه را از بالا به پایین و به‌صورت متمرکز طراحی و مهندسی کرد؟
این دوره یک آموزش تخصصی و دانشگاهی اقتصاد نیست؛ قرار است در این مسیر، همراه با هم، آشنایی منسجم و شفافی با مجموعه‌ای از ایده‌ها درباره‌ی اقتصاد، آزادی، نظم اجتماعی و حدود شناخت و مداخله‌ی انسان در جامعه پیدا کنیم.
همچنین در این مسیر، علاوه بر آشنایی با ایده‌های میزس و هایک، نگاهی هم به زمینه‌ی تاریخی و برخی دیدگاه‌های رقیب خواهیم داشت تا ببینیم اختلاف این جریان‌ها دقیقاً بر سر چیست.
به تمام علاقه‌مندان به اقتصاد، فلسفه، علوم انسانی و علوم اجتماعی توصیه می‌شود در این مسیر همراه ما باشند.

تاریخ شروع دوره: شنبه 18 مهر
‼️پرداخت هزینه جنبه حمایتی دارد و الزامی نمیباشد‼️


جهت ثبت نام با آیدی زیر در ارتباط باشید:
🆔
@ReallyMind
👍8🤣4🔥3
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 هجده کشاورز سرنوشت‌ساز: چگونه چین از فقر سوسیالیستی رها شد؟ ➣ @Notes_On_Liberty «اگر خطر نمی‌کردم، مردم می‌مردند. برخی از مردم پیش از این... زمین‌گیر شده بودند. حتّی گاوها ضعیف‌تر از آن بودند که توانایی شخم‌زدن داشته باشند.» (یان هونگچانگِ کشاورز) …
پس از مرگ مائو در سال ۱۹۷۶ و کاهش شدّت اعمال قدرت بی‌رحمانه از سوی مرکز، کشاورزان سرانجام راه تنفّسی یافتند. آن‌ها می‌توانستند با پرداخت رشوه به کادرهای محلّی حزب، آن‌ها را متقاعد کنند که چشمان خود را ببندند تا کشاورزان بخشی از زمان کاری را -که می‌بایست صرف مزارع اشتراکی می‌شد- به کشت در زمین‌های خانوادگی‌شان اختصاص دهند. یک زوج کشاورز در روستایی فقیرنشین در استان هیلونگ‌جیانگ خطاب به کادر محلّی حزب نوشتند: «هیچ‌کس ما را نمی‌خواهد، چراکه بسیار فقیریم. ما ایده‌ای برای رهایی از فقر داریم: تقسیم زمین و واگذاری آن به خانوارها. اگر کادر محلّی کاری به کار ما نداشته باشد، ما به ازای هر «مو» [واحد سطح زمین] ۴٫۵ یوان به کادر می‌پردازیم.»

این‌گونه توافق‌ها عمدتاً در مناطقی شکل می‌گرفت که کشاورزان تحت فشار شدید خشکسالی و قحطی بودند؛ مناطقی همچون استان‌های آن‌هوئی و سیچوان در اواخر دهه‌ی ۱۹۷۰. کادرها یا با وضعیّت دشوار کشاورزان همدلی می‌کردند و یا صرفاً از افزایش درآمد خود به‌واسطه‌ی رشوه‌های دریافتی خشنود بودند. از آنجاکه کشاورزی خانوادگی هم برای کشاورزان و هم برای کادرهای محلّی سودآور بود، این شیوه به شکلی غیرمتمرکز و بی‌نظم گسترش یافت.

سرانجام در سال ۱۹۸۲، سندی از سوی حزب مرکزی، واقعیّتِ موجود در میدان عمل را به‌رسمیّت شناخت و کشاورزی خانوادگی را به‌عنوان «یکی از نظام‌های مسئولیّت‌پذیری در اقتصاد اشتراکی سوسیالیستی» تأیید کرد.

نتیجه‌گیری این بخش آن است که اعتبار دوره‌های افزایش آزادی اقتصادی، بیش از حدّ استحقاق، به نام حاکمان مستبد نوشته می‌شود. اگرچه قطعاً مواردی هست که حاکمان مستبد عمداً برای گسترش آزادی اقتصادی دست به آزادسازی سیاست‌ها می‌زنند، ولی بدون بررسی دقیق‌تر، دلیلی برای فرض اینکه این رویه، هنجارِ معمول است، وجود ندارد.

دو روایت محتمل دیگر نیز در این زمینه مطرح است: یا رهبران خاصّی، به رای خویش تصمیم به کاهش کنترل‌های اقتصادیِ اعمال‌شده توسّط دولت می‌گیرند؛ و یا مقاومتِ مردمی از پایین موجب کاهش این کنترل‌های دولتی می‌شود. ما به‌تازگی به عنوان نمونه‌هایی از حالت دوم دیدیم که چگونه سرکوب افرادی که دست به انتخاب‌های اقتصادی مستقل می‌زنند، نوعی مقاومت طبیعی و غیرمتمرکز در برابر دولت به‌وجود می‌آورد و در پی آن، تغییراتی از پایین به بالا در سیاست‌های اقتصادی دولت پدید می‌آورد.

● ویلیام ایسترلی، استبداد متخصصان

➣ @Notes_On_Liberty
👍13❤3👌2
می‌توان ملاحظه کرد که استان‌ها در میان فراز و نشیب‌هایی که به آن گرفتار می‌آیند، از نظم به آشوب می‌گرایند و سپس دوباره به نظم بازمی‌گردند؛ زیرا ماهیّت امور دنیوی نمی‌گذارد که وضعیّت آن‌ها در مسیری یکنواخت تداوم یابد و هنگامی‌که به اوج کمال خود می‌رسند، به‌سرعت رو به افول می‌نهند. به همین ترتیب، هنگامی‌که بر اثر بی‌نظمی، افول می‌یابند و به قعر انحطاط فرو افتادند، به‌گونه‌ای که دیگر امکان سقوط بیشتر وجود ندارد، ناگزیر دوباره صعود می‌کنند؛ بدین‌سان، از خیر به‌تدریج به‌سوی شر می‌لغزند و از شر دوباره به‌سوی خیر بازمی‌گردند. دلیل این امر آن است که دلیری، صلح می‌آفریند؛ صلح، آسایش؛ آسایش، بی‌نظمی؛ و بی‌نظمی، ویرانی؛ آن‌گاه از دل بی‌نظمی، نظم سر برمی‌آورد؛ از نظم، فضیلت؛ و از فضیلت، شکوه و نیک‌بختی پدید می‌آید.

خردمندان دیده‌اند که عصری که برتری ادبی در آن حاصل می‌شود معمولاً پس از دوران برتری سلاح‌ها و جنگ است؛ و در شهرها و استان‌ها، جنگاوران بزرگ پیش از فیلسوفان پدید می‌آیند. سلاح‌ها پیروزی را رقم می‌زنند و پیروزی، صلح را. نیروی سرزنده‌ی ذهن جنگاور را نمی‌توان با هیچ‌گونه سرگرمی، تضعیف ساخت؛ و نیز هیچ راحت‌طلبی و سستی با هیچ درجه‌ای از مکر و فریب نمی‌تواند وارد یک جامعه‌ی منظّم شود. کاتو این را هنگامی که فیلسوفان دیوژن و کارنائدس به سفارت از سوی آتنی‌ها به مجلس سنا فرستاده شدند، درک کرد؛ چون دید جوانان رمی با چه اشتیاقی از آنان پیروی کردند و از مفاسدی که ممکن بود از این کندذهنی فریبنده متوجّه کشورش شود، آگاه بود، قانونی وضع کرد که هیچ فیلسوفی اجازه‌ی ورود به رم نیابد.

● نیکولو ماکیاوللی، تاریخ فلورانسی

➣ @Notes_On_Liberty
👍12👏6👎1
چون ز بُرج شیر سوی خوشه آمد آفتاب
شد به ابر اندر نهان «حَتّی تَوارَت بِالحِجاب»

ابر شد مانند چشم عاشقان اندر سِرشک
مهر شد مانند روی دلبران اندر نقاب

آمد آن خیل بهاری را کنون وقت مَشیب
آمد آن فصل خزانی را کنون روز شباب

مهرگان آمد خداوندا به شادی بگذران
آفتاب عالمی بر جمله‌ی عالم بتاب

شهر گیر و، ‌در گشای و، دین پرست، و کین ستان
مُلک ‌دار و، مِلک بخش و، کام جوی و، کام یاب

❈ شانزدهم مهر، جشن مهرگان، فرخنده باد!

➣ @Notes_On_Liberty
❤21🔥3👌2
حتّی در بی‌قانون‌ترین شهرهای معدنی دوران «غرب قدیم» (غرب وحشی)، نرخ قتل کمتر از واشینگتن دی‌.سیِ امروزی، که قوانین سخت‌گیرانه‌ای برای کنترل سلاح دارد، بود. دزدی و جرایم دیگر در غرب قدیم بسیار کمتر از آمریکای کنونی بود. تجاوز جنسی تقریباً پدیده‌ای ناشناخته محسوب می‌شد و زنان آزادانه در شهرهایی همچون داج‌سیتی، حتّی در ساعات شب، تردّد می‌کردند، بی‌آنکه هراسی از شنیدن الفاظ رکیک یا توهین‌آمیز داشته باشند، چه رسد به اینکه نگران تعرّض یا خشونت فیزیکی باشند. از منظر تاریخی، در آمریکا برخورداری مردم از سلاح نه تهدیدی برای صلح و نظم عمومی، بلکه عاملی در جهت عکس آن قلمداد می‌شد. این نکته با مقایسه‌ی وضعیّت آمریکا و کشورهای دیگری که در آن‌ها مالکیّت شهروندان بر سلاح تا حدّ زیادی محدود یا سرکوب شده، روشن می‌شود. «کوپل» با استدلال‌هایی بسیار متقاعدکننده بیان می‌کند که کنترل شدید دولتی بر مالکیّت سلاح در کشورهای دیگر، بازتاب‌دهنده‌ی ماهیّت سلسله‌مراتبی و دولت‌گرای آن جوامع است؛ درست همان‌طور که رواج سلاح در آمریکا، فرهنگ فردگرای و مساوات‌طلبانه‌ی این کشور را نشان می‌دهد.

● جرمی رابکین، در نقد کتاب دیوید بی. کوپل با عنوان «سامورایی، پلیس سواره‌نظام و گاوچران: آیا آمریکا باید قوانین کنترل سلاح کشورهای دموکراتیک را بپذیرد؟»؛ نشریه‌ی امریکن اسپکتیتور (آگوست ۱۹۹۳)

➣ @Notes_On_Liberty
👍14❤5👌2
باید به خاطر داشت که مداخله‌ی حکومت همواره به‌معنای اقدام خشونت‌آمیز یا تهدید به چنین اقدامی است. بودجه‌ای که حکومت برای هر منظوری هزینه می‌کند، از طریق مالیات‌ستانی تأمین می‌شود؛ و مالیات‌ها نیز به این دلیل پرداخت می‌شوند که مالیات‌دهندگان از ایستادگی در برابر مأموران مالیاتی هراس دارند. آن‌ها می‌دانند که هرگونه سرپیچی یا ایستادگی بیهوده است. تا زمانی‌که اوضاع چنین باشد، دولت قادر است پولی را، که قصد خرج کردنش را دارد، گردآوری کند. حکومت در نهایت چیزی جز به‌کارگیری افراد مسلّح، اعم از پلیس، نگهبانان، سربازان، زندانبانان و دژخیمان، نیست. ویژگی ذاتی حکومت، تحمیل فرمان‌های خود از طریق ضرب‌وشتم، کشتار و حبس است. کسانی‌که خواهان مداخله ‌ی بیشتر حکومتند، در واقع خواستار اجبار بیشتر و آزادی کمترند.

● لودویگ فون میزس، کنش انسانی

➣ @Notes_On_Liberty
👍23👏6👌2
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 چین بر جهان تسلّط نخواهد یافت (۱) | ✍🏻 جوزف سولیس‌مولن ➣ @Notes_On_Liberty درحالی‌که ایالات متّحده مشکلات خود را دارد، برتری جهانی آینده از آنِ چین نخواهد بود. چین، و رهبری حزب کمونیست آن، علاوه بر آنکه از قرارداشتن در موقعیّتی مستحکم به دورند، با بحران‌های…
📃 معجزه‌ی اقتصادی چین به بن‌بست رسیده است | ✍🏻 جوزف سولیس‌مولن

➣ @Notes_On_Liberty

سالیانی، هر کس استدلال می‌کرد که رشد اقتصادی چین به آن چشمگیری، که دیده و گفته می‌شود، نیست، طرد و نادیده گرفته می‌شد. با این‌حال، همیشه شکّاکانی وجود داشتند و من خودم از جمله‌ی آنانم. برای مثال، در مقاله‌ای که در سال ۲۰۲۱ در بنیاد میزس منتشر شد، استدلال کردم که چین با مجموعه‌ای از مشکلات جمعیّتی، اقتصادی و راهبردی روبروست که در نهایت مسائلی بسیار مهم‌تر از نرخ رشد چشمگیر آنند.

در حالی‌که این افراد شکّاک در اقلّیّت‌اند، کتاب «چین درهم‌شکسته: چگونه معجزه‌ی اقتصادی فرو ریخت و معنای آن برای جهان چیست» به‌قلم لوگان رایت، شواهد قابل‌توجّه و به‌روزی را در پشتیبانی از دیدگاه اقلّیّت ارائه می‌دهد. رایت -تحلیلگر کهنه‌کار نظام مالی چین در گروه رودیوم- با جزئیّات زیادی توضیح می‌دهد که چرا الگوی اقتصادی که رشد خارق‌العادّه‌ی چین را سبب شده است، دیگر نمی‌تواند همان نتایج را به بار آورد. استدلال بنیادین او بسیار ساده است: چین قدرتمندترین موتور رشد اقتصادی خود را مصرف کرد.

داستان با اعتبار آغاز می‌شود. واکنش پکن به بحران مالی ۲۰۰۸، گسترش عظیم وام‌دهی و سرمایه‌گذاری بود (و شاید به یاد داشته باشید که تحلیلگران غربی، که از خساست ادّعایی حکومت‌های خود گله داشتند، این کار پکن را ستودند). این محرّک تنها به‌شکلی محدود عمل کرد: جلوی رکود شدید را گرفت و سال‌ها رشد چشمگیر و پیوسته به همراه داشت. ولی اعتبار نمی‌تواند تا ابد رفاه ایجاد کند. وقتی سرمایه‌گذاری دیگر تحت هدایت تقاضای مصرف‌کننده و سودآوری نباشد، وام‌گیری اضافی به‌طور فزاینده‌ای به‌جای رفع سرمایه‌گذاری‌های اشتباه پیشین، آن‌‌ها را پنهان می‌کند.

چین سرانجام دقیقاً به این نقطه رسید. اعتبار به‌سمت املاک، زیرساخت‌ها، شرکت‌های دولتی و ابزارهای تأمین مالی حکومت‌های محلّی سرازیر شد. نظام مالی بیش از پیش از اقتصاد تولیدی جدا افتاد، در همان حال بانکداریِ سایه به وام‌گیرندگان پرخطر اجازه می‌داد تا وجوهی را به‌دست آورند. رایت خاطرنشان می‌کند که چین یکی از بزرگترین انبساط‌های اعتباری یک کشور را در تاریخ مدرن تجربه کرد. نظام مالی شدیداً تندتر از اقتصادی که قرار بود تأمین مالی کند، رشد کرد...

... اصلاحات عمیق... مورد نیاز است. و اصلاحات عمیق دقیقاً همان چیزی است که حزب کمونیست چین در انجام آن بیشترین مشکل را دارد، زیرا اصلاحات مستلزم اذعان به ضررها، عدم سرِ پا نگه‌داشتن شرکت‌های ناکارآمد، انتقال منابع به خانوارها، کاهش موقعیّت ممتاز شرکت‌های دولتی و دادن نقش بسیار بیشتر به بازارها در تعیین تخصیص سرمایه است -کاری که در بهترین زمان‌ها دشوار است، ولی در زمانی‌که بیکاری جوانان به نزدیک ۳۰ درصد رسیده، بالقوّه خطرناک است...

🖇 متن کامل: معجزه‌ی اقتصادی چین به بن‌بست رسیده است

#چین #حزب_کمونیست_چین
#اعتبار #بدهی #کمونیسم
#پروژه_عمومی #طاعون_سرخ
➣ @Notes_On_Liberty
👍11❤6👌4
لیبرالیسم لیبرالیسم گفتن برای رفیق تدینُف چیزی جز پنهان‌کردن سوسیالیسم در لباس‌های شیک مد روز نیست! یا تصوّرش از چپ و راست چیزی در حدّ دانش ویکی‌پدیایی عوام از این دو واژه‌ست یا برای عوام‌فریبی زبان به گفتن چنین یاوه‌هایی می‌چرخاند. احتمالاً برای کباده‌کش قصه‌ی ما ناسیونال‌سوسیالیست‌های آلمانی با پرچم‌های «ملّی»شان، صرفاً چون پرچم ملّی حمل می‌کردند و مانند رفیق تدینف «ناسیونالیست» بودند، راست محسوب می‌شدند. کاش فاشیست خجالتی یاوه‌سرای ما لیبرالیسم را چنین بازیچه قرار نمی‌داد. امروز حفظ لیبرالیسم از شرّ آفات و سوسیالیست‌های خجالتی واجب‌تر از نقد سوسیالیسم است.
👍29👌5🔥2
On Liberty | درباره‌ی آزادی
ـ᪥ـ تفاوت راست افراطی، محافظه‌کار، سوسیال‌دموکرات، و کمونیست در اروپا. میزس در بحث مقایسه‌ی دو نظام ناسیونال‌سوسیالیستی آلمان و نظام سوسیالیستی شوروی بیان می‌کند که «تنها دیدگاه اقتصادی است که در بحث سوسیالیستی بودن یا نبودن یک حزب یا نظام مهم است» و بر این…
دو سال پیش درباره‌ی راست و چپ اروپایی گفتم که تفاوت ریشه‌ای چندانی با هم ندارند، آنچه بر سرش دعواست در واقع ظواهر امر است و، از قضا، در خلق مشکل باهم در یک مسیر حرکت می‌کنند. تنبلی و تن‌پروری حاصل از گسترش دولت رفاه، علاج خود را در مهاجرپذیری بی‌حدّوحصر یافت، نه در برچیدن بساط دولت رفاه! راست اروپایی هم که همچنان مشتاق تداوم دولت رفاهه قرار نیست مشکل رو حل کنه. پس مشکل کنونی نه دین مهاجران نه نژاد آن‌هاست، نه کارمای چیزی رو پس میدند نه آه و نفرین ایرانیا اثر گذاشته. اگر پرداخت‌های رفاهی وجود نداشت کسری از این مهاجران هم به اونجا نمیومدند.

دولت رفاه مرز بین کار کردن و کار نکردن و انگیزه‌ی کار و تلاش رو از بین برد؛ نیروی کار کاهش پیدا کرد و پذیرش مهاجران برای جبران کاهش نیروی کار بود. در نهایت مهاجران هم این پرداخت‌های رفاهی رو دریافت کردند و جمعیت‌شون افزایش پیدا کرد. حالا، که کفگیر دولت به ته دیگ خورده و پیآمدهای گریزناپذیر سیاست‌های رفاهی نمایان شده، مهاجر و بومی در آشوبگری هم‌داستان شده‌اند.

جالب‌تر از همه اون دسته از ایرانیانی‌اند که با عشق به دولت رفاه و مداخلات دولت به نقد عملکرد چپ در اروپا نشسته‌اند و «طهلیل‌»های فضایی ارائه میدند. چپ در مملکت غربی و مملکت آریایی نتایج واحدی بر جای می‌گذاره؛ همان‌طور که با اجرای سیاست‌های شوروی، ایران چیزی در حد آمریکا و ژاپن نشد، با اجرای سیاست‌های سوسیال‌دموکراتیک هم قرار نیست ایران سرنوشتی جز سرنوشت امروز کشورهای اروپایی داشته باشه.
👍24👌5👏4
در سال‌های گذشته، تاریخ‌نگاران «تجدیدنظرطلب» انقلاب آمریکا را صرفاً مبارزه‌ای برای استقلال از بریتانیای کبیر، آن هم به نامِ اصول نسبتاً انتزاعی حقوق اساسی (constitutional law)، ترسیم کرده‌اند. حال آنکه اصول حقوقی به‌ندرت می‌توانند چنان شور و اشتیاقی برانگیزند که افراد برایشان بجنگند... آمریکایی‌ها ضدّ بریتانیا نبودند؛ برعکس، ضرورت اعلام استقلال بسیار دیر و تقریباً با اکراه پذیرفته شد. مبارزه‌ی آمریکایی‌ها در درجه‌ی نخست نه برای استقلال، بلکه برای کسب آزادی سیاسی-اقتصادی در برابر نظام مرکانتیلیستی امپراتوری بریتانیا بود. این مبارزه علیه مالیات‌ها، ممنوعیّت‌ها و مقرّراتی که ابزارهای سرکوب بودند، صورت گرفت؛ ابزارهایی که آمریکایی‌ها، با تکیه بر ایدئولوژی آزادی، با آن‌ها جنگیدند و درهم شکستندشان.

انقلاب آمریکا لیبرال، دموکراتیک و شبه‌آنارشیستی بود؛ طرفدار تمرکززدایی، بازارهای آزاد و آزادی فردی؛ طرفدار حقوق طبیعی زندگی، آزادی و مالکیّت؛ مخالف سلطنت، مرکانتیلیسم و به‌ویژه مخالف حکومت مرکزی قدرتمند. از همان آغاز انقلاب و حتّی پیش از آن، الیگارشی‌های مالی ثروتمند در نیویورک و فیلادلفیا، که با بنجامین فرانکلین آغاز می‌شد، با ایده‌ی استقرار حکومت مرکزی قدرتمند در آمریکا، که به آن‌ها قدرت تحمیل اصول مرکانتیلیستی بر مردم را اعطا می‌کرد، بازی می‌کردند. در واپسین مرحله‌ی جنگ، رابرت موریس، «پدربزرگ قانون اساسی»، در آستانه‌ی تحمیل یک رژیم ملّی‌گرا-مرکانتیلیستی بر ملّتی انقلابی، که برای موجودیّت خود می‌جنگید، بود.

اصول کنفدراسیون خود امتیازی به ناسیونالیسم در برابر کنگره‌ی قاره‌ای متقدّم بود، ولی اساساً آن‌ها کنگره را به زنجیر کشیده بودند و بنابراین قدرت ملّی‌گرا مهار شد. ولی با فروپاشی حزب لیبرال آدامز-لی جونتو، پس از جنگ، پیآمدهای خرابی‌های دوران جنگ و فرصتی که رکود اواسط دهه‌ی ۱۷۸۰ فراهم کرد، ناسیونالیست‌ها از آب گل‌آلود ماهی گرفتند و موفّق به تحمیل یک ضدّانقلاب شدند.

● مورای روتبارد، جمهوری نوین

➣ @Notes_On_Liberty
👍12❤6👌2