On Liberty | درباره‌ی آزادی
7.9K subscribers
434 photos
38 videos
16 files
233 links
مهم‌ترین پی‌آمد حکومت قانون آزادی همه‌ی شهروندانِ برابر و تأمین آزادی‌های آنان است. تا زمانی‌که شالوده‌ی این نظامِ آزادی، و نهادهایی که آزادی شهروندان برابر را تضمین می‌کنند، استوار نشده باشد، هیچ پیشرفت مادّی صورت نخواهد گرفت.
Download Telegram
یکی دیگر از پیش‌فرض‌های نادرستی که برای ترویج ایده‌ی «کوپن تحصیلی» به کار می‌رود، این ادّعاست که با اجرای طرح کوپن مدارس حکومتی ناچار به رقابت خواهند شد. مدارس حکومتی، به هیچ معنایی، قادر به رقابت نیستند. این مدارس، نهادهایی حکومتی و برآمده از قانون و سیاست‌اند. کادر آموزشی، میزان حقوق آن‌ها و برنامه‌های درسی، نه توسّط خود مدارس، بلکه به‌دست سیاستمداران، دیوان‌سالاران و در برخی موارد، قضّات تعیین می‌شوند. ادّعای اینکه مدارس دولتی می‌توانند با مدارس خصوصی رقابت کنند، درست مانند آن است که بگوییم یک مجسّمه‌ی اسب برنزی می‌تواند با یک اسب زنده مسابقه دهد.

● چارلی ریس؛ بگذارید دلایلش را برشمرم: طرح کوپن‌ مدارس خصوصی ایده‌ای نادرست است

➣ @Notes_On_Liberty
👍20👏4👌2
انقلاب، این نظام [اشرافی] را نابود کرد، حدّاقل آن بخش از آن، که نهادهای مثبت در بر داشت، قابل نابودی بود؛ ولی نتوانست تمایزات اجتماعی وابسته به آداب‌ورسوم را از بین ببرد. نتوانست بورژوا را قادر سازد که خود را با اشراف برابر بداند. نتوانست اشراف را از آداب‌ورسوم برتر، اعتماد‌به‌نفس، احترامی که به اصل‌ونسبش گذاشته می‌شود یا بسیاری از مزایای دیگر ناشی از جایگاهش محروم کند.

این چیزها حسادت بورژوا را برمی‌انگیزد. ثروت، اگرچه نزد ما قدرت کمتری نسبت به شما [انگلیسی‌ها] دارد، ولی مواهب زیادی با خود می‌آورد. ... و این حسادت فقرا را برمی‌انگیزد. اکثریّت قریب‌به‌اتّفاق فرانسویان را بی‌تردید طبقه‌ی پایین و فقیر تشکیل می‌دهند و برابری، که آن‌ها برایش می‌جنگند، نابودی مزایای اصل‌و‌نسب و ثروت است.

به همین دلیل است که آن‌ها به استفاده از جایگزین‌ها در ارتش اعتراض دارند. هیچ‌چیز به اندازه‌ی واداشتن هر مرد جوانی، فارغ از محلّ تولّد، ثروت یا حرفه‌اش، به خدمت اجباری، به‌عنوان سرباز وظیفه، سعادت طبقات بالاتر را نابود نمی‌کند؛ به همین دلیل است که آن‌ها به قانونی که قدرت وصیّت‌نامه را محدود می‌کند، پایبندند؛ چراکه آن‌ها اشرافیّت، مجلس اعیان یا شایستگی را برنمی‌تابند.

سوسیالیسم و کمونیسم همان احساساتی هستند که منطقاً اجرا می‌شوند. برابری، تجلّی حسادت است. معنای برابری در قلب واقعی هر جمهوری‌خواهی، این است که «هیچ کس بهتر از من نخواهد بود»؛ و در حالی‌که برابری به حکومتِ خوب ترجیح داده می‌شود، برقراری حکومت خوب در چنین شرایطی غیرممکن است. در واقع، هیچ حزبی حکومت خوب نمی‌خواهد. هدف اوّل حزب ارتجاعی، سرکوب جمهوری‌خواهان است؛ هدف دوم، اگر هدف دوم هر شاخه از آن حزب باشد، سرکوب احزاب دیگر است. هدف جمهوری‌خواهان، همانطور که خودشان اعتراف می‌کنند، برابری است -ولی هیچ‌کس به آزادی، یا امنیّت، یا آموزش، یا اهداف دیگر حکومت وقعی نمی‌نهد.

● الکسی دو توکویل؛ نامه به ناسائو ویلیام سنیور، ماه مِی ۱۸۵۰

➣ @Notes_On_Liberty
👍17👏7🔥4
به ما گفته‌اند که برای جلوگیری از سوءاستفاده‌های حکومت‌مان، در یک مجلس گرد هم می‌آییم، اختیاراتی را که به حکومت داده‌ایم، پس می‌گیریم و کارگزارانمان را به‌خاطر خیانت در امانتی که به آن‌ها سپرده شده بود، مجازات می‌کنیم!

عجب روزگار خوشی در پیش خواهیم داشت اگر برای تنبیه مستبدّان، صرفاً گرد هم آمدنِ مردم کافی باشد! سلاح‌هایی که می‌توانستید با آن‌ها از خود دفاع کنید، از دست رفته‌اند؛ و دیگر نه روحیّه‌ی اشرافی در شما مانده و نه روحیّه‌ی دموکراتیک. آیا هرگز خوانده‌اید که انقلابی در ملّتی رخ داده باشد که در آن، کسانی که هیچ‌گونه قدرتی نداشته‌اند، توانسته باشند صاحبانِ قدرت را مجازات کنند؟

ما همچنین ارتشی ثابت خواهیم داشت که فرمان‌هایِ نفرت‌انگیزِ استبداد را اجرا می‌کند؛ و شما چگونه می‌خواهید آن‌ها را مجازات کنید؟ آیا دستورِ تنبیه آن‌ها را صادر خواهید کرد؟ چه کسی از این دستورها اطاعت خواهد کرد؟ آیا «عصاکشِ» مجلس می‌تواند حریفِ یک هنگِ نظامیِ منظّم و ورزیده شود؟ در شرایطی که به احتمال زیاد حتّی یک تفنگ هم در کشور باقی نمانده باشد... شما نمی‌توانید آن‌ها را وادارید که تاوان اعمالشان را پس بدهند.

ظاهراً این باور رواج یافته که ما ملّتی حقیر و ناچیزیم؛ حال آنکه زمانی بود که ما را چنین نمی‌انگاشتند. تحت‌لوای ساختار حکومتی‌ای که اکنون مورد تحقیر است، ما چنان بودیم که تمام اروپا برایمان احترام قائل بود؛ پس چرا اکنون ما را به گونه‌ای دیگر می‌بینند؟ روحِ آمریکایی از اینجا رخت بربسته و به سرزمین‌هایی رفته است که هرگز انتظار نمی‌رفت سر از آنجا درآورد. به فرانسه رفته، در جست‌وجوی حکومتی باشکوه؛ حکومتی نیرومند و قدرقدرت. آیا باید از آن ملّت‌هایی الگو بگیریم که از حکومتی ساده به‌سوی حکومتی پرزرق‌وبرق گذار کرده‌اند؟ آیا آن ملّت‌ها شایسته‌ترند که سرمشق ما قرار گیرند؟ چه چیزی می‌تواند آن زیانی را که در راه دستیابی به چنین حکومتی متحمّل شده‌اند، یعنی از دست دادن آزادی‌شان، جبران کند؟

● پاتریک هنری؛ سخنرانی در کنوانسیون تصویب ویرجینیا، پنجم ژوئن ۱۷۸۸

➣ @Notes_On_Liberty
👍14👌5👏2
«آب آنگور بیارید که آبان‌ماه‌ست
کار، یکرویه به کام دل شاهنشاه‌ست

وقتِ منظر شد و وقتِ نظر خرگاه‌ست
دست تابستان از روی زمین کوتاه‌ست

آب انگور خزانی را خوردن گاه‌ست
که کس امسال نکرده‌ست مر او را طلبی» (منوچهری)

❀ دهم آبان، جشن آبانگان، فرخنده باد!

➣ @Notes_On_Liberty
❤19👍2👌1
On Liberty | درباره‌ی آزادی
«آب آنگور بیارید که آبان‌ماه‌ست کار، یکرویه به کام دل شاهنشاه‌ست وقتِ منظر شد و وقتِ نظر خرگاه‌ست دست تابستان از روی زمین کوتاه‌ست آب انگور خزانی را خوردن گاه‌ست که کس امسال نکرده‌ست مر او را طلبی» (منوچهری) ❀ دهم آبان، جشن آبانگان، فرخنده باد! ➣ @Notes_On_Liberty
آژداهاک بیوراسب... من نام اصلی این بیوراسب را کِنتاوْرُس پیوریدا می‌دانم که در یک متن کلدانی یافته‌ام. او نه آن‌قدر به‌خاطر دلاوری، که به‌علّت توانمندی و ورزیدگی‌اش زیر فرمان نمرود، رهبری قومش را در دست داشت و می‌خواست نشان دهد که همه باید از زندگی عمومی برخوردار باشند؛ او می‌گفت كه هیچ‌كس نباید مالکیّت خصوصی داشته باشد بلکه همه چیز باید عمومی باشد. هر سخن و هر عمل او آشکار بود؛ هیچ چیز را مخفیانه نمیاندیشید...

● موسی خورنی، تاریخ ارمنیان

آبان ماه روز دهم آن روز آبان ماه است و آن عید آبانگان است... در این روز زو پسر تهماسب به شاهی رسید و مردمان را به حفر انهار و تعمیر آن امر کرد. و در این روز به کشورهای هفتگانه خبر رسید که فریدون بیوراسب را اسیر کرده و به سلطنت رسیده و مردم را امر کرده که دوباره خانه‌ها و اهل خود را مالک شوند و خود را کدخدا بنامند یعنی صاحب خانه. و خود او نیز به خانه و خانواده‌ی خود فرمانروا شد... پس از آنکه همه‌ی ایرانیان در عهد بیوراسب بی‌خانه و زندگی بودند و سلب مالکیّت از ایشان شده بود و شیاطین و شریران به خانه‌های ایشان می‌آمدند و توانا نبودند که از خانه‌ی خود آنان را دفع کنند...

● ابوریحان بیرونی، آثارالباقیه، عید آبانگان

➣ @Notes_On_Liberty
👍11👌5👏2
قوانین موضوعه یا همان احکام حکومتی -که با قانون طبیعی متفاوتند- بر خودِ حکومت اعمال نمی‌شوند، بلکه حکومت از آن‌ها علیه بقیّه‌ی ما استفاده می‌کند. برای مثال، پلیس می‌تواند با سرعت غیرمجاز رانندگی کند، ولی شما اجازه ندارید. اگر فهرست تمام این موارد را بررسی کنید، می‌بینید که آن‌ها می‌توانند دست به ربودن افراد بزنند -که نامش را سربازگیری اجباری یا فراخوان خدمت اجباری می‌گذارند- ولی اگر ما چنین کاری کنیم، نامش آدم‌ربایی است و، به‌درستی، محکوم و مجازات می‌شود. بنابراین، حکومت فراتر از قانون اخلاقی یا قانون طبیعی نیست. قانون طبیعی همان‌قدر که شامل حالِ بقیّه‌ی ما می‌شود، اهالی حکومت را هم در بر می‌گیرد. اگر خواهان جامعه‌ای اخلاقی، و البته مرفّه، باشیم، به بازار آزاد نیاز داریم؛ بازاری که می‌تواند تمام کارکردهایی را که وظیفه‌ی حکومت پنداشته می‌شوند، تأمین کند. امکانِ وجودِ خدماتِ حفاظتی و دفاعیِ خصوصی و موارد مشابه کاملاً فراهم است. هیچ کاری نیست که حکومت انجام دهد و نتواند در قالب یک خدمتِ مشروعِ بازاری -که توسّط بازار آزاد به شکلی بهتر، ارزان‌تر، کارآمدتر و بدون بی‌عدالتی ارائه می‌شود- انجام گیرد.

● لِو راکوِل؛ مصاحبه با جان دابلیو. وایتهد

➣ @Notes_On_Liberty
👍17❤6👎2
اگر به فردی اجازه داده شود که هر چند سال یک‌بار ارباب جدیدی برای خود برگزیند، چیزی از بردگی او کاسته نمی‌شود. به همین ترتیب، اگر به مردمی اجازه داده شود که به‌طور دوره‌ای اربابان جدیدی برگزینند، از بردگی آنان کاسته نمی‌شود. آنچه آنان را برده می‌سازد، این واقعیّت است که آنان اکنون، و در آینده، در چنگال کسانی گرفتارند که قدرتشان بر مردم، مطلق و غیرپاسخگوست و همواره چنین خواهد ماند. حقّ اعمالِ سلطه‌ی مطلق و غیرپاسخگو، همان حقّ مالکیّت است؛ و حقّ مالکیّت نیز همان حقّ اعمال سلطه‌ی مطلق و غیرپاسخگوست. این دو یکی‌اند؛ وجود یکی، ناگزیر مستلزم وجود دیگری است و هیچ‌یک نمی‌تواند بدون دیگری برقرار باشد. بنابراین، اگر کنگره از آن قدرت قانون‌گذاری مطلق و غیرپاسخگویی برخوردار باشد که قانون اساسی به ایشان اعطا کرده، تنها بدین معناست که آنان ما را همچون دارایی خود می‌دانند. اگر ما را به مثابه‌ی دارایی خود بدانند، پس در مقام ارباب ما قرار دارند و اراده‌ی آنان، قانون ماست. ولی اگر ما را دارایی خود ندانند، پس ارباب ما نیستند و اراده‌ی آنان، به خودیِ خود، هیچ‌گونه اقتداری بر ما ندارد.

● لایسندر اسپونر؛ خیانتی در کار نیست

➣ @Notes_On_Liberty
👍22❤6👌4
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
فیلم بلند و دو قسمتی «دو گل» روایتگر آزادی فرانسویان با محوریّت تلاش‌های ژنرال دو گل است؛ مردی که با یک دست لباس به لندن گریخت و، با تدبیر و همّت، جنبش ایستادگی فرانسه را از صفر پایه ریخت و با کمک گرفتن از آمریکا و بریتانیا فرانسه را آزاد کرد. او بر سختی‌ها، بر بی‌مهری‌ها و بر جدی گرفته‌نشدن‌ها و کارشکنی‌ها فائق آمد، خود را به هم‌وطنانش و خارجی‌ها اثبات کرد، و توانست پشتیبانی آنان را به دست آورد، استقلال و آزادی فرانسه را تضمین کند، و نقشه‌های خارجی‌ها برای فرانسه را ناکام بگذارد. این داستان مردی‌ست که به‌جای لفّاظی، دروغ گفتن و وعده دادن، تلاش کرد و منتظر بلعیدن سیب خیالی که دیگران چیده و به او داده بودند، ننشست. این فیلم، اگرچه غیردقیق، روایتی جذّاب از آن مقطع تاریخی است.

◆ De Gaulle (2026)

➣ @Notes_On_Liberty
👍17❤6👌4
خصوصی‌سازی، فی‌نفسه خیری بزرگ و مهمّ است. نام دیگر آن «سوسیالیسم‌زدایی» است. خصوصی‌سازی، وارونه‌سازی فرآیند سوسیالیستیِ مرگباری است که نزدیک به یک سده بی‌وقفه و بدون هیچ مانعی پیش می‌رفت. مزیّت بزرگ این کار آن است که منابع را از بخش قهرآمیز و مبتنی بر اجبار، بخش سیاستمداران و بوروکرات‌ها -یا به‌عبارت کوتاه‌تر، غیرتولیدکنندگان- می‌گیرد و به بخش مبتنی بر داوطلبی، بخشِ خلّاقان و تولیدکنندگان، واگذار می‌کند. هرچه منابع بیشتری در بخش خصوصی و مولّد باقی بماند، بار سنگین انگل‌وارگی بر دوش تولیدکنندگان فشار کمتری خواهد آورد و سطح زندگی مصرف‌کنندگان نیز کمتر آسیب خواهد دید.

بخش خصوصی همواره کارآمدتر از بخش دولتی خواهد بود؛ زیرا درآمد در بخش خصوصی صرفاً پیرو ارائه‌ی خدمات کارآمد به مصرف‌کنندگان است. هرچه این خدمات کارآمدتر باشند، درآمد و سود نیز بیشتر خواهد بود. در مقابل، در بخش دولتی، درآمد هیچ ارتباطی با کارایی یا ارائه‌ی خدمات به مصرف‌کننده ندارد. درآمد به‌صورت قهری از مالیات‌دهندگان (یا با تورّم، از جیب مصرف‌کنندگان) ستانده می‌شود. در بخش دولتی، مصرف‌کننده کسی نیست که شایسته‌ی خدمت‌رسانی و جلب رضایت باشد؛ بلکه او همچون عنصری ناخوشایند قلمداد می‌شود که منابع کمیابِ تحت مالکیّت یا کنترل دستگاه دیوان‌سالاری را «هدر می‌دهد».

● مورای روتبارد، فهم عقلانی اقتصاد

➣ @Notes_On_Liberty
👍18👏5👌2
مشکل عملی حکومت ما این بوده است که بیشتر کسانی که اداره‌ی آن را بر عهده داشته‌اند، چنین فرض کرده‌اند که قانون اساسی، آن‌گونه که مکتوب شده، هیچ اهمّیّتی ندارد؛ یعنی آنچه در آن نوشته شده، مقصود نویسندگان نبوده و آنچه مقصودشان بوده، در متن نیامده است. به باور آنان، این سند توسّط شیّادانی (که بی‌تردید بسیاری از پدیدآورندگانش نیز از همین دسته‌اند) نگاشته شده، که سخنان نیک بسیاری بر زبان راندند که هرگز قصد انجامش را نداشتند، و در مقابل، مقاصد شوم بسیاری در سر داشتند که جرأت بیان آشکار آن را نیافتند. کسانی‌که با نقاب دروغینِ برپاییِ حکومتی مبتنی بر رضایت همه‌ی مردم، در پی آن بودند که آنان را در دام حکومتی، که تنها در اختیار گروهی خاصّ است، گرفتار کنند؛ گروهی که آن‌چنان قدرتمند و فریبکارند که می‌توانند بخش ضعیف‌تر جامعه را از همه‌ی آن وعده‌های نیک، که به زبان آورده شده ولی قصد تحقّقش نبوده، محروم سازند و آنان را گرفتار تمام آن شرارت‌هایی کنند که قصد اعمالش را داشته‌اند، ولی هرگز بر زبان نیاورده‌اند.

بسیاری از متصدّیان حکومت نیز بر این باور بوده‌اند که همه‌ی این نیّات فریبکارانه باید جایگزین قانون اساسیِ مکتوب شده و به اجرا درآیند. در میان همه‌ی این شیّادی‌ها، اتّهام خیانت شنیع‌ترینِ آن‌هاست؛ چراکه از نظر اصولی، به همان اندازه شرم‌آور است که دیگر شیّادی‌ها، و در عین حال، همه‌ی آن‌ها را نیز در بر می‌گیرد. این ابزاری است که کارایی شیّادی‌های دیگر را دوچندان می‌کند. حکومتی که می‌تواند هر زمان که اراده کند، افراد را به اتّهام خیانت -تنها به این دلیل که از تسلیم بی‌قیدوشرط خود و دارایی‌هایشان در برابر خواسته‌های مستبدّانه‌ی حکومت سر باز زده‌اند- متّهم کند، به گلوله ببندد یا به دار بیاویزد، قادر است هر نوع ستم خاصّ و ویژه‌ای را که بخواهد، بر مردم روا دارد.

نتیجه و پیآمد طبیعی این وضعیّت، آن بوده است که ما شاهد حکومت‌هایی بوده‌ایم که به انواع و اقسام جنایاتی دست زده‌اند که حکومت‌ها همواره علیه قربانیان خود مرتکب شده‌اند. این جنایات سرانجام به جنگی انجامید که به قیمت جان یک میلیون انسان تمام شد؛ جنگی که از یک‌سو برای حفظ «بردگی مطلق» (تملّک انسان) و از سوی دیگر برای تحمیل «بردگی سیاسی» به راه افتاد؛ و در هیچ‌یک از دو سو، نشانی از آزادی، عدالت یا حقیقت در میان نبود. و این جنایات و این جنگ، توسّط کسانی و نوادگان کسانی ارتکاب یافته و به راه انداخته شده، که کمتر از صد سال پیش می‌گفتند همه‌ی انسان‌ها با هم برابرند، و نه ملزم به خدمت به افرادند و نه متعهّد به وفاداری نسبت به حکومت‌ها، مگر با رضایت خودشان.

● لایسندر اسپونر؛ خیانتی در کار نیست

➣ @Notes_On_Liberty
👍12👌3🔥1
قدرت، به هر شکل و صورتی که باشد، از تلاطمی، که آداب‌ورسوم و عقاید در آن نابود می‌شوند، جان سالم به در خواهد برد؛ و راه‌های دیگر و بدتری برای حفظ خود خواهد یافت. آن غاصب قدرت که برای برانداختن نهادهای دیرپا و باستانی، اصول دیرپا را نابود کرده، قدرت را با همان روش‌هایی حفظ خواهد کرد که از طریق آن‌ها به قدرت رسیده است [یعنی روش‌های قهرآمیز]. هنگامی که روحیّه‌ی دیرپای فئودالی و جوانمردی، که پادشاهان را از ترس شورش و نافرمانی آسوده‌خاطر می‌ساخت و هم پادشاهان و هم رعایا را از چاره‌اندیشی در باب استبداد بی‌نیاز می‌کرد، از ذهن آدمیان رخت بربندد، ترس از توطئه و ترور با قتل‌های پیشگیرانه و مصادره‌های پیشگیرانه پاسخ داده خواهد شد؛ و آن سلسله‌اصولِ شوم و خونینی پدید خواهد آمد که قانون سیاسیِ هر قدرتی را تشکیل می‌دهند؛ قدرتی که بر شرافت خود و شرافت کسانی که باید از آن فرمان ببرند، استوار نیست. آنگاه که اتباع و رعایا از سر اصول و باورهای دیرپای خود سر بپیچند و آن‌ها را دور بریزند، پادشاهان از سر مصلحت تبدیل به مستبد خواهند شد.

● ادموند برک؛ تأملاتی در باب انقلاب فرانسه

➣ @Notes_On_Liberty
👍10❤6👌3
Forwarded from Masoomi
سلام عزیزانم

پدرم بیماری شدید قلبی داره و داخل قلبش لخته وجود داره. حالش خیلی وخیمه و باید هرچه زودتر عمل قلب باز بشه، اما توان مالی برای هزینه‌های درمانش رو نداریم.
من یه خواهر کوچیک‌تر دارم و جز پدرم کسی رو نداریم. از شما مردم مهربون خواهش می‌کنم برای نجات جون پدرم هر کمکی که می‌تونید انجام بدید. حتی کمک‌های کوچیک شما برای ما امید بزرگیه. 🙏🏻
من حتی پدرم تو قلبش باتری هم داره قلبشون با باتری کار میکنه چند ماه پیش هم عمل شدن انژیو شدن ولی درمان نشدن کامل
پول عملش ۷۰میلیون تومانه شما رو به عزیزترین کسانتون قسم دعا و کمک کنید به ما پدرم درمان بشه
من تو این دنیا جز پدرم کسی دیگه ای رو ندارم
شب روز دعاتون میکنم خیلی ممنونم ازتون

شماره کارت به اسم پدرم محرم معصومی
6104331182780537
6037991770752156
6037997924427918

اگر کمک دیگع ای خواستید بکنید تو بیمارستان تو همه چی به این آیدی پیام بدید دخترشون هستم
@Masomiiiis
💔11❤7👍2
On Liberty | درباره‌ی آزادی
Photo
آیدی‌شون موجوده، برای بررسی و اطمینان می‌تونید پیام بدید.
👍7❤2
قانونی درباره‌ی اهانت به عظمت و اقتدار وجود داشت که علیه کسانی به‌کار می‌رفت که مرتکب جرمی علیه مردم رُم می‌شدند. تیبریوس به این قانون تکیه کرد و آن را نه برای مواردی که به‌خاطرشان وضع شده بود، بلکه برای هر چیزی به کار برد که می‌توانست طعمه‌ی کینه یا بدگمانی‌اش باشد. نه‌تنها رفتارها، بلکه سخنان، اشاره‌ها و حتّی اندیشه‌ها نیز مشمول این قانون شدند. آنچه در گفت‌وگوی دو دوست ردّ و بدل می‌شد، چیزی جز تجسّم اندیشه نمی‌توانست باشد. از این‌رو، دیگر نه در مهمانی‌ها آزادی باقی ماند، نه میان خویشاوندان اعتماد، و نه در میان بردگان وفاداری‌.وقتی دورویی و مالیخولیای فرمانروا در همه‌جا گسترش یافت، دوستی همچون خطر دیده شد، رک‌گویی گستاخی قلمداد شد، و فضیلت نوعی تظاهر دانسته شد که می‌توانست روزگار خوش گذشته را به یاد مردم بیاورد. هیچ استبدادی بی‌رحمانه‌تر از استبدادی که در سایه‌ی قوانین و به‌نام عدالت اعمال شود، نیست؛ یعنی زمانی‌که فرد نگون‌بخت، درست بر روی همان تخته‌چوبی که مایه‌ی نجاتش شده بود، غرق گردد.

● مونتسکیو؛ تأملاتی در باب علل عظمت و انحطاط رمیان

➣ @Notes_On_Liberty
👍13👌4👏2
ناپلئون، با آنکه در جنگ و قانون‌گذاری شخصیّتی غول‌آسا داشت، ولی در هر دو عرصه، ناقص و بی‌انسجام بود. شاید بتوان گفت هیچ سردار بزرگ دیگری، و شاید حتّی هیچ سردار دیگری، تا این حد متحمّل شکست نشده است. بسیاری بوده‌اند که یک ارتش را از دست داده‌اند، و برخی شاید دو ارتش؛ ولی چه کسی پس از به نابودی کشاندن چهار ارتش، همچنان در مقام خود ماند؟

در عرصه‌ی قانون‌گذاری نیز وضع به همین منوال بود: او بر هرج‌ومرج چیره شد، امور مالی کشور را سامان بخشید و اقدامات بسیاری انجام داد که فرانسه بخشی از قدرت و شکوه خود را مدیون آن‌هاست. ولی او نه‌تنها آزادی را از فرانسه گرفت، بلکه میل به آزادی را نیز در آن از میان برد؛ او کشور را در شبکه‌ای از تمرکزگرایی گرفتار ساخت که هرگونه مقاومت فردی یا گروهی را در نطفه خفه می‌کند و راه را برای استبدادِ یک مجلس یا یک امپراتور هموار می‌سازد.

او با هوشمندی‌ِ حقیقتاً شگفت‌انگیزی، از میان عناصری که مجلس انقلابی برایش بر جای گذاشته بود، آن‌هایی را برگزید که به او امکان داد تا خود را به اوج برساند و هر چیز دیگری را به پایین بکشد؛ عناصری که به اراده‌ی او اجازه داد تا به ژرفای زندگی در استان‌ها و حتّی زندگی خصوصی افراد نفوذ کند و زیردستانش را چنان ناتوان سازد که دیگر نه توانِ عمل و اندیشیدن، و حتّی نه توانِ خواستن چیزی برای خود را داشته باشند.

● الکسی دو توکویل؛ نامه به ناسائو ویلیام سنیور، ماه آگوست ۱۸۵۰

➣ @Notes_On_Liberty
👍16👏3👌2
اگر موجود افسانه‌ای مرّیخی به زمین می‌آمد و درباره‌ی تفاوت میان «رهبر» و «فرمانروا» پرس‌وجو می‌کرد، درمی‌یافت که «فرمانروایان» افرادی عجیب‌وغریب‌اند، که ردای پوست قاقم بر تن می‌کنند، تاج بر سر می‌گذارند، با زنان خارجی ازدواج می‌کنند، به‌شدّت از مردم فاصله می‌گیرند و تمایل دارند کشور را بدون رفراندوم و پرس‌وجو از خواسته‌های مردم اداره کنند. در مقابل، به او گفته می‌شد که «رهبر» فردی معمولی با یونیفرمی ساده است که تجسّم ملّت خویش به شمار می‌رود و با تمام توان می‌کوشد تا از طریق پروپاگاندا، میان افکار خود و مردم، هماهنگی و یکپارچگی کامل ایجاد کند. شاید بشنود که رهبر، فردی برخاسته از دل مردم آن سرزمین است که به جایگاهی والا رسیده، سخنش سخن همگان است، هرگز به خارج از کشور سفر نکرده و از القاب و تشریفاتِ سلطنتی بیزار است.

شاید آن مرّیخی از وجود نهاد «رهبر» ابراز خرسندی کند، ولی در عمل به‌زودی درخواهد یافت که وضعیّت برای فرد، درست برعکس است. اگر در قرون وسطی کسی با پادشاهی اختلاف پیدا می‌کرد، این مسئله صرفاً میان او و فرمانروایش بود. ولی اگر کسی با یک «رئیس‌جمهور» درگیر شود، نه‌تنها با شخص او، بلکه با بیش از ۵۰ درصد از هم‌وطنانش -که به او رأی داده‌اند و از نظر سیاسی با او هم‌بسته‌اند- نیز درافتاده است. اوضاع حتّی بدتر و خطرناک‌تر می‌شود اگر کسی به رهبری که تجسّم عینی توده‌های مردم است، حمله کند؛ در چنین حالتی، فرد در برابر تمام آن جمعیّتِ انبوه قرار می‌گیرد و، به‌طور خودکار، به یک «خائن» بدل می‌شود. در این صورت، نه‌تنها پلیس به‌دنبال او خواهد افتاد، بلکه توده‌های سازمان‌یافته و پرشور نیز به تعقیبش برمی‌خیزند؛ و این، پایان هرگونه فردیّت و آزادی است.

● اریک فون کوینلت-لدین. مخاطره‌ی توده؛ یا پروکروسْتِس

➣ @Notes_On_Liberty
👍12❤3👌3
تا آگوست ۱۹۱۴ [ورود بریتانیا به جنگ جهانی اول]، یک انگلیسی معقول و قانون‌مدار در تمام زندگانی خود، جز اداره‌ی پست و مأمور پلیسی که در نبش خیابان ایستاده بود، حضور دولت را چندان احساس نمی‌کرد. او می‌توانست هر کجا که می‌خواهد و به هر شیوه‌ای که می‌پسندد، زندگی کند. نه شماره‌ای رسمی داشت و نه کارت شناسایی. می‌توانست بدون گذرنامه یا هرگونه مجوّز رسمی، به خارج کشور سفر کند یا برای همیشه کشورش را ترک گوید. می‌توانست پول خود را بدون هیچ‌گونه محدودیّت یا سقفی به هر ارز دیگری تبدیل کند. می‌توانست از هر کشوری در جهان، با همان شرایطی کالا بخرد که در داخل کشور خود می‌خرد. به همین ترتیب، یک تبعه‌ی خارجی نیز می‌توانست بدون دریافت مجوّز و بدون آگاهیِ پلیس، در این کشور ساکن شود و هرطور که مایل است، زندگی کند. برخلاف کشورهای اروپایی دیگر، دولت شهروندانش را ملزم به خدمت در ارتش، نیروی دریایی یا نیروی هوایی نمی‌کرد. فرد می‌توانست بدون دخالت حکومت، مسیر زندگی خود را دنبال کند... گرایش به دخالت بیشتر دولت رو به افزایش بود. هزینه‌کرد برای خدمات اجتماعی از زمانی‌که لیبرال‌ها [حزب چپ لیبرال] در سال ۱۹۰۵ به قدرت رسیدند، تقریباً دو برابر شده بود.

● اِی.جِی.پی تیلور؛ تاریخ انگلیس ۱۹۱۴-۱۹۴۵

➣ @Notes_On_Liberty
👍14❤4
On Liberty | درباره‌ی آزادی
Photo
گویا با حمایت دوستان و کانال‌های دیگه، مخصوصاً کانال جناب عرب‌زاده، مبلغ قابل‌توجهی گردآوری شده و مبلغ دیگری باقی مانده که امیدوارم با کمک شما جمع‌آوری بشه. فراموش نکنید، از مبالغ اندک هم دریغ نکنید ❤️
❤9