On Liberty | درباره‌ی آزادی
7.89K subscribers
434 photos
38 videos
16 files
233 links
مهم‌ترین پی‌آمد حکومت قانون آزادی همه‌ی شهروندانِ برابر و تأمین آزادی‌های آنان است. تا زمانی‌که شالوده‌ی این نظامِ آزادی، و نهادهایی که آزادی شهروندان برابر را تضمین می‌کنند، استوار نشده باشد، هیچ پیشرفت مادّی صورت نخواهد گرفت.
Download Telegram
📃 | زمانه و زمینه اِبْنِ مُقَفَّع و ماکیاولی (بخش پایانی)

➣ @Notes_On_Liberty

❃ ماکیاوللی در فصل هفدهم گفتارها می‌گوید؛ آنجاکه اخلاق جامعه هنوز فاسد نشده است، آشوب و اغتشاش ضرری به‌بار نمی‌آورد ولی آن‌جا که فساد رخنه کرده باشد بهترین قوانین هم سودی نخواهد داشت مگر آن‌که مردی با اقتدار فوق‌العاده، یا همان Extraordinary در مصدر امر قرار بگیرد و با اعمال و اقدامات فوق‌العاده، از جمله سخت‌گیری و اعمال خشونت محدود اما شدید، آرامش را به جامعه برگرداند و اخلاق مردم را دوباره نیکو کند. وقتی چنین جامعه‌ای دوباره به وضعیت اخلاق و آزادی رسید، کسی سخت‌گیری موردنظر را بد و غیراخلاقی نخواهد شمرد.

❃ و مهم‌تر این‌که، ماکیاوللی چنین قاعده‌ای را از ژرفای وقایع تاریخی استخراج کرده است نه این‌که خود در خلاء ذهنی به صدور چنین اصولی اقدام کرده باشد. بنابراین تردیدی نمی‌ماند که گسست ماکیاوللی و ابن‌مقفع از نظام سنّت قدمایی و اصول اخلاقی آن، هرچند هر دو «گسست» بودند اما ابعاد و آثار آن دو با توجه به هزار سال فاصله و تفاوت فرهنگی در جامعه، نمی‌تواند عین هم باشد، تا بتوانیم «نتیجه خوب» ماکیاوللی را قیاس از «خير الاعمال احمدها عاقبة» ابن‌مقفع استخراج کنیم.

❃ و اما افتراقی بزرگ میان این دو. زمانی‌که ماکیاوللی از خدمت دیوانی کنار گذاشته شد، آن درجه از «بخت» برخوردار بود که در بستر خود بمیرد، هرچند از دیوان او نیز به زندان و تبعید راهی بود، و این احتمال که مرگ تقریباً زودرس وی می‌تواند ارتباطی با دوره‌س بازداشت و شکنجه داشته باشد، در جای خود محفوظ است. اما سهم ابن‌مقفع از خدمت در دستگاه خلافت، زبانه‌های آتشی بود که هستی او را در عنفوان جوانی در کام خود بلعید، آتشی که همه‌ی آن را خود در رساله في‌الصحابه و نیز در متن «امان»نامه‌ای که قبلاً نوشته بود، تدارک دیده بود.

📚 | مقاله از: مصطفی نصیری

#سیاست #اندیشه_سیاسی #فلسفه
#ماکیاولی #ابن_مقفع #فلسفه_سیاسی
#دولت_ملی #ایرانشهری #ایرانشهر
➣ @Notes_On_Liberty
📃 مداخله‌ی دولت: پرهزینه و بی‌فایده! (۱) | ✍🏻 شلدون ریچمن

➣ @Notes_On_Liberty

❃ دسو دو تریسی اقتصاددانی فرانسوی بود که توماس جفرسون بسیار کوشید او را به آمریکایی‌ها معرفی کند. اولین بخش اثر مهم تریسی «رساله‌ای پیرامون اقتصاد سیاسی»، که توماس جفرسون آن را ترجمه کرد، درواقع گزین‌گویه‌ای است که تمام اقتصاددانان اتریشی با آن موافقت خواهند کرد.

❃ این اثر با روشی پاراکسولوژیک و با بهره‌گیری از مفهوم ارزش انتزاعی به تئوری کاملی پیرامون مبادله و جامعه‌ تجاری می‌رسد. کتاب تریسی همچنین ماهیت و نقش اقتصادی دولت را زیر ذره‌بین می‌گذارد و شگفت است که تا چه‌اندازه بررسی او حتی اکنون نیز تازه و جاندار به نظر می‌رسد. بسیاری از توصیفات امروزی پیرامون دولت در برابر کار او بچه‌گانه می‌نمایند.

دولت مصرف‌کننده‌‌ی ثروت است:
❃ امروزه اکثریت ناظران وجود دولت را نوعی سرمایه‌گذاری در جامعه می‌دانند. در سرتاسر طیف سیاسی، با وجود تفاوت‌های عمیقی که در جزئیات هست همه‌‌ی فعالان بر این نظرند که مخارج و هزینه‌کرد دولت، حداقل تا حدودی، خالق ارزش است. تریسی چنین اعتقادی نداشت. او، همانند بسیاری از اقتصاددانان لیبرال و مدافع اقتصاد بازار در فرانسه‌ اوایل قرن نوزدهم، دولت را اساساً غارتگر، ویرانگر ارزش‌ها و عامل اصلی نزاع طبقاتی می‌دانست.

❃ او می‌نوشت: «در هر جامعه‌ای دولت بزرگ‌ترین مصرف‌کننده‌ ثروت است» و طبیعی است که چنین رویکردی او را در مقابل هر آنچه که اکنون درباره‌ی دولت گفته می‌شود قرار می‌داد. او قویاً معتقد بود که هزینه‌کرد دولت موجب ایجاد ثروت نمی‌شود. حتی برخلاف آنچه که باز هم امروزه رایج است، او قائل به مشوق‌بودن دولت در فرآیند خلق ثروت هم نبود. او می‌گفت از طریق مصرف نمی‌توان رونق و رفاه ایجاد کرد و بدیهی است که به مفاهیمی چون ضریب فزاینده مخارج دولت و نظایر آن اعتقادی نداشت.

↓ ادامه:
➣ @Notes_On_Liberty
📃 مداخله‌ی دولت: پرهزینه و بی‌فایده! (۲) | ✍🏻 شلدون ریچمن

➣ @Notes_On_Liberty

❃ «آن‌هایی که می‌پندارند مصرف می‌تواند خالق ثروت باشد، در واقع معتقدند که ولخرجی‌های دولت که به هزینه‌‌ی دیگران انجام می‌شود، موجب رونق صنعت و تولید است؛ یعنی این مخارج از آن‌جاکه مصرف را افزایش می‌دهند مفیدند و جنبش و حرکت در جامعه ایجاد می‌کنند. برای آن‌که به معیوب بودن ذات چنین سفسطه‌هایی پی ببریم، باید همیشه در مسیر خود مانده و هیچ‌گاه از جاده‌ی حقایق اثبات‌شده منحرف نگردیم.»

❃ او حتی کینز را -صد و نوزده سال پیش از انتشار کتاب تئوری عمومی اشتغال، بهره و پول!- رسوا ساخت: «مخارج دولت هرگز با خلق ارزش به دامن خود او بازنمی‌گردند. منافع عمل دولت حتی هزینه‌های انجام‌شده را هم پوشش نمی‌دهد. بنابراین چیزی جز مصرف خالص در کار نیست، هیچ نفعی از نیروی کار و منابعی که در این راه به کار‌گرفته حاصل نمی‌شود و حتی اغلب منابع و ثروت‌های موجود هم بر باد می‌روند...»

❃ به‌عبارت دیگر، تنها سرمایه‌گذاری حقیقی که در بازار آزاد توسط کارآفرینان انجام می‌شود، خالق ارزش است، زیرا مصرف‌کنندگان در برابر اختیار یا رد آن آزادند و سودآور بودن این فعالیت‌ها خود نشانه‌ای از ارزش‌زا بودن آن‌ها است. تولید خصوصی پیوسته با سرعت بیشتری اوج می‌گیرد، در حالی که در ماهیت فعالیت‌های دولتی چنین امری هرگز حاضر نیست.

❃ اما درباره سرمایه‌گذاری‌های دولت در زیرساخت‌ها که مبلغان دخالت‌های دولتی چنین هوادارش هستند، چطور؟ تریسی ابتدا با نشان‌دادن این‌که به‌ظاهر موافق چنین هزینه‌هایی است، بنیان این استدلال را از اساس به‌هم می‌ریزد. او می‌گوید: «مسأله‌ی منابعی که در کارهای عمومی به‌کار‌گرفته می‌شوند متفاوت است، مخارجی نظیر ایجاد پل، جاده و بندر و غیره، همواره (اگر خیلی گزاف نباشند) به دیده‌‌ی مساعد نگریسته می‌شوند. در واقع چنین تاسیساتی بسیار هم به حال رفاه عمومی مفیدند.» اما «نمی‌توان آن‌ها را مستقیماً و بی‌واسطه مولد دانست، زیرا اگر در دست‌های دولت باشند، سود و درآمدی از جانب آنها که جوابگوی هزینه‌های صرف‌شده در ایجادشان باشد، عاید نخواهد شد...»

➣ @Notes_On_Liberty
📃 مداخله‌ی دولت: پرهزینه و بی‌فایده! (۳) | ✍🏻 شلدون ریچمن

➣ @Notes_On_Liberty

❃ به‌علاوه، تریسی می‌افزاید پروژه‌های دولتی که برای ایجاد تاسیسات مفید اجرا می‌شوند، پروژه‌های بالقوه‌ی بخش خصوصی در این بخش‌ها را -که می‌توانستند کارآتر هم باشند- از کار می‌اندازند. «می‌توان گفت که اگر منابع توسط دولت از دسترس افراد خارج نمی‌شد، آن‌ها می‌توانستند به نتایجی مشابه و حتی به مراتب بهتر از دولت، برسند. بسیار محتمل است که کاربرد آن‌ها در دست افراد، هوشمندانه و مقتصدانه‌تر می‌بود.»

❃ حتی سرمایه‌گذاری در علم و دانش هم از عهده‌ی کارآفرینان بخش خصوصی بهتر برمی‌آید. تریسی می‌نویسد: «در نهایت، همین استدلالات را می‌توان درباره‌ی دخالت دولت در علم و هنر هم به‌کار برد. مبالغ صرف‌شده در این وادی بسیار ناچیزند، اما کارآیی‌شان از آن هم ناچیز‌تر است. بسیار روشن است که در مورد هر صنعت و حرفه‌ای بهترین تدبیر برای رونق آن آزاد گذاشتن‌اش است. ذهن انسان اگر در قید و بند نباشد، همواره بسیار خلاق‌تر عمل خواهد کرد و همواره از میان امور مختلف تنها ضروری‌ترین و پرثمرترین‌شان را بر خواهد گزید. هدایت آن به این سو و آن سو، اغلب تنها موجب انحرافش می‌گردد تا شکوفایی‌‌اش.»

❃ از تمام این‌ها می‌توان نتیجه‌گرفت که هزینه‌های عمومی را به‌درستی باید بی‌حاصل و غیرمولد قلمداد کرد و هرآنچه که هم اکنون در قالب مالیات یا وام به دولت اعطا می‌شود، خود نتیجه‌ تلاش‌های مولد افراد در گذشته بوده است. بار دیگر تکرار می‌کنم که هر شهروندی وظیفه دارد متوجه چنین خسران منابعی بوده، متوجه باشد که هر چه او به دست هزینه‌های عمومی می‌سپارد، نه سرمایه‌گذاری که تنها یک ولخرج اضافه و بی‌حاصل است.

❃ نتیجه؟ تریسی معتقد است که دولت‌ها تا جای ممکن باید کوچک و کم‌هزینه باشند. او وظیفه‌ ی سیاست‌مداران بزرگ را چنین می‌داند: «هیچ‌کدام نباید بپندارید که هزینه‌کردن به خودی خود موجب افزایش ثروث است. همه باید بدانند که برای جوامع سیاسی و تجاری مهلک‌ترین سم پرهزینه بودن حکومت است. در نهایت این هم یکی دیگر از آن حقایقی است که عامه‌ مردم سال‌ها پیش‌تر از سیاستمداران درکش کرده‌اند.»

#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #لسه‌فر
#رقابت_آزاد #مالکیت_خصوصی
#مالیات #نوآوری #آزادی_اقتصادی
➣ @Notes_On_Liberty
زمانه_و_زمینه‌ی_ابن‌مقفع_و_ماکیاولی.pdf
1.1 MB
📚 زمانه و زمینه‌ی ابن‌مقفع و ماکیاولی
✍🏻 استاد مصطفی نصیری

❃ مقاله‌ای ارزشمند و خواندنی
📃 استدلالی اقتصادی در دفاع از آزادی: بالارفتن استانداردهای زندگی در مقیاسی عظیم (۱) | ✍🏻 ایمون باتلر

➣ Notes On Liberty

❃ زندگی انسان در این سیاره تا اواسط سده‌ی هیجدهم میلادی تغییر چندانی نکرده بود. تقریباً همه‌ی مردم روی زمین‌های زراعی کار می‌کردند و برای تولید غذا از راه کشت‌وکار، به فعالیت طاقت‌فرسایی مشغول بودند که نتیجه‌ای نامعلوم داشت، چراکه برداشت محصول یک‌سره به باد و باران و تغییرات جوی وابسته بود. روش‌های این نوع کشاورزی تا همین دویست‌وپنجاه سال پیش کم‌وبیش شبیه روش‌های کشاورزی در دوران فراعنه مصر بود.

❃ اکثر مردم هیچ پولی در بساط نداشتند که بخواهند خرج تجملاتی نظیر یک دست لباس اضافه کنند. فقط عده بسیار کمی توان خرید گوشت داشتند. کسانی‌که علناً می‌شد از سر و وضعشان تشخیص داد که ثروتمند هستند فقط آن افرادی بودند که در خانواده‌ای ثروتمند به دنیا آمده بودند، و ثروت آن خانواده‌ها نیز اغلب ناشی از قدرت در گرفتن مالیات از کشاورزان فقیر برای نفع شخصی بود، یا ناشی از نوکری یا دوستی با صاحبان آن قدرت.

❃ زندگی برای اکثر جمعیت دنیا بقا یا زیستنی رقت‌انگیز بود. طبق محاسبات اقتصاددان آمریکایی «دی یر درا مكلانسکی» درآمد شهروند متوسط دنیا در سال ۱۸۰۰ میلادی چیزی بین ۱ تا ۵ دلار در روز بود؛ رقمی‌که امروزه به‌زحمت کفاف خرید حتی یک فنجان قهوه در اکثر پایتخت‌های جهان را می‌دهد. اکنون متوسط درآمد شهروندان دنیا نزدیک به ۵۰ دلار در روز است و این یک صعود عظیم در بهروزی اقتصادی محسوب می‌شود.

➣ Notes On Liberty
📃 استدلالی اقتصادی در دفاع از آزادی: بالا رفتن استانداردهای زندگی در مقیاسی عظیم (۲) | ✍🏻 ایمون باتلر

➣ Notes On Liberty

❃ تازه این رقم فقط میانگینی از «متوسط درآمد» است و حد اعلای بهروزی اقتصادی را که برخی کشورها (و البته نه همه کشورها به آن نائل آمده‌اند) کمتر از میزان واقعی آن نشان می‌دهد. متوسط درآمدها در تاجیکستان، که در دریف ناآزادترین کشورهای دنیا قرار دارد، همچنان در حد رقمی کمتر از ۷ دلار در روز باقی مانده است. اما متوسط درآمدها در ایالات متحده آمریکا، که یکی از آزادترین کشورهای جهان به‌شمار می‌رود، اکنون رقمی بالغ بر ۱۰۰ دلار در روز است.

❃ به لطف مزیت‌های آزادی، مردم آمریکا در حال حاضر چهارده برابر ثروتمندتر از مردم تاجیکستان و چیزی در حدود ۲۰ تا ۱۰۰ برابر ثروتمندتر از نیاکان خود در سده‌ی ۱۸۰۰ میلادی هستند. در سوییس، استرالیا، کانادا، و بریتانیا (که بر اساس «گزارش آزادی اقتصادی جهان» در زمره آزادترین کشورهای دنیا قرار دارند) متوسط درآمدها بیش از ۹۰ دلار در روز است. آزادی و بهروزی اقتصادی با هم پیوند دارند و همراه هم به پیش می‌روند.

❃ بنابراین، تعجبی ندارد که مردم در حال تَرک کشورهای فقیر و ناآزادتر هستند و به کشورهای ثروتمند و آزادتر مهاجرت می‌کنند. هر ساله، تقریباً به ازای هر ۱۰٫۰۰۰ نفر جمعیت تقریباً ۱/۱۲ نفر مردم از ناآزادترین کشورهای دنیا خارج می‌شوند. در مقابل، در بیست کشوری که آزادترین کشورهای دنیا هستند به ازای هر ۱٫۰۰۰ نفر از جمعیت ۳/۱۸ نفر به این کشورها وارد می‌شوند. در بین آن بیست کشور نیز، آن‌هایی که به لحاظ اقتصادی از همه آزادترند شاهد بالاترین میزان مهاجرت به داخل کشورشان هستند.

❃ به‌طور متوسط، در میان این بیست کشور، آن‌هایی که در مقیاس آزادی جزو نیمه‌ی انتهایی جدول هستند میزان ورود مهاجرین در آنها کمتر، و کشورهایی که در نیمه بالای جدول قرار دارند میزان ورود مهاجرین در آن‌ها بیشتر است. به‌عبارتی، مردم با پای خود (و با تصمیم برای حرکت به طرف کشورهای آزاد) به آزادی رای می‌دهند، و تازه این مردم در شرایطی به این کار مبادرت می‌ورزند که کشورهای خودشان به شدت تلاش می‌کنند که مانع از مهاجرت مردم به خارج شوند و کشورهای آزاد نیز هر چه در توان دارند انجام می‌دهند تا شرایط ورود مهاجرین را سخت‌تر کنند.

#اقتصاد #آزادی #اقتصاد_آزاد
#آزادی_فردی #آزادی_اقتصادی
#لسه‌فر #مالکیت_خصوصی
➣ Notes On Liberty
«وقتی مردم [از ترس محفوظ نبودن اموال خود] دیگر انگیزه‌ای برای تلاش جهت جمع مال و ارتقای وضع زندگی خود نداشته باشند، و وقتی مردم ديگر به فعاليت‌های پر منفعت نپردازند، تمدن بشری یکسره دچار افت و رکود شده و همه‌چیز رو به فساد و تباهی خواهد گذاشت. مردم به دنبال تأمین حداقلی از معاش به اطراف و به بیرون از قلمرو قانونی دولت و کشورشان پراکنده می‌شوند.»

❈ مقدمه ابن‌خلدون، فصل چهل و سوم
➣ @Notes_On_Liberty
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 جهل جامعه‌شناسانه (٨) ➣ @Notes_On_Liberty ❃ گوینده‌ی آن سخن، چون اهل علم و آشنای با همه‌ی مباحث است و درباره‌ی آن‌ مباحث نظری صائب دارد، با افزودن «به هر قيمت»، ظاهری عالمانه به سخن خود داده است. غیر علمی‌ترین جزءِ این عبارت همین «به هر قيمت» است که در…
📃 جهل جامعه‌شناسانه (۹)

➣ @Notes_On_Liberty

❃ آن‌چه در دنباله‌ی همین موعظه‌ی اخلاقی آمده، مرتبط‌کردنِ این دریافت از ناسیونالیسم، در معنای صیانت از منافع ملّی، به تجربه‌ی تاریخی فاشیسم، برهانی قاطع بر تاریخ‌ندانی استاد، و دیگر علماست، که ذکر آن‌ها هم خواهد آمد. صیانت از منافع ملّی، «به هر قیمت»، یعنی قیمتی که باید برای آن پرداخته شود، اصل مناسبات بین‌المللی است و این ربطی به «ناسيوناليسمی که هيتلر و موسيلينى داشتند»، ندارد. نظریه‌ای که هیتلر دنبال می‌کرد، نام دیگری دارد که آن را تجاوز به حقوق کشورهای دیگر و برهم‌زدن نظام بین‌الملل می‌خوانند و این عین صیانت از منافع ملّی نیست. بحث من بر سر دفاع از میهن، در شرایط پرمخاطره، و منطق این دفاع است، فاشیسم ایدئولوژی تجاوز است. اگر کسی فرق میان دفاع و تجاوز را نداند باید یاد بگیرد!

❃ ناسیونالیسم، اگر بخواهیم این مفهوم را در معنای درست آن به‌کار ببریم، نظریه‌ای درباره‌ی واقعیت تاریخی ملّت است، درحالی‌که کمونیسم، ناسیونال-سوسیالیسم و نظریه‌هایی که تحت انواع «پان‌ها» قرار می‌گیرند، نظریه‌های جهان‌وطنی هستند، نظریه‌هایی برای چیرگی ملّتی بر دیگر ملّت‌ها، هیتلر بر اروپا، استالین بر جهان، اردوغان بر تورکستان بزرگ و اگر ممکن شد بر کلِ کشورهای اسلامی و... «از لحاظ اخلاق» می‌توان از نظم جهانی اخلاق‌مدار آینده دفاع کرد، اما تا اطلاع ثانوی سیاست علم مناسبات ملّت‌ها و دولت‌های آن‌هاست و ناچار باید قیمت‌ها را دانست.

❃ کسی‌که در جریان قیمت‌ها نیست، بهتر است فضیلت سکوت را پیشه کند و عِرض خود نبرد. استاد درباره‌ی این قیمت‌ها هیچ نمی‌داند، یعنی با کَمَکی عرفانیات نمی‌تواند بداند، چون این قیمت را ما تعیین نمی‌کنیم که بخواهیم نظر استاد را جویا شویم؛ طرفِ در میدان تعیین می‌کند، میزان بالا بودن آن نیز درجه‌ی بالا بودن «از لحاظ اخلاقی» ماست!

❃ اقدام صدامی که به محض این‌که سستی در ارکان ارتش کشور افتاد برای حمله حتیٰ یک لحظه تردید نکرد، و ادعای عربستانی که گویا قرار است جنگ را به داخل ایران بکشاند، باید اشاره‌ای باشد به این نکته که قیمت‌های بازار جهانی مناسبات ملل را تنها کسانی می‌توانند بدانند که «در داخل فکر صیانت از منافع ملّی را ترویج» می‌کنند. آنان‌که «در داخل فکر صیانت از منافع ملّی را ترویج می‌کنند»، از دید گروه دیگری از آشوب‌گرایانی که به‌عنوان علمای علوم اجتماعی چیزی بیشتر از معلم اخلاق نمی‌دانند، یک ایراد دیگر نیز دارند.

↓ ادامه:
➣ @Notes_On_Liberty
📃 جهل جامعه‌شناسانه (۱۰)

➣ @Notes_On_Liberty

❃ «اینان همان کوروش کبیری‌ها یا ایرانشهری‌ها یا سلطنت‌طلب‌ها هستند که یکی از دو گروه تاچری‌های اسلام‌اند که معتقدند شریعتی به دوران گذشته تعلق دارد». با دانشی که در گوینده‌ی این سخن درباره‌ی اقتصاد و اسلام سراغ داریم نمی‌پرسیم که چگونه توانسته است اسلام و تاچری‌ها را به هم ربط دهد؟ از جامعه‌شناس دانشگاه مادر انتظاری بیش از این نداریم که مانند یک فعال سیاسی هر رطب و یابسی را به هم ببافد، اما بی‌معنایی هم باید حدّ و مرزی داشته باشد، وگرنه این احتمال دارد که یکی از همین تاچری‌ها حرف دربیاورد که استاد یاوه می‌بافد. استاد اگر قصد پرونده‌سازی نداشته باشد، باید بتواند ربط کوروش، اسلام، سلطنت‌طلب و تاچری را نشان دهد!

❃ من در گفته‌های او چنین ربطی را پیدا نمی‌کنم، اما با خواندن دنباله‌ی بیانات می‌توانم دریابم که هوادار جدیدالولاده‌ی شریعتی و آل‌احمد نام‌های بسیاری را نیز ردیف می‌کند که توهمی از علم بسیار به شنوندگان القاء کند، اما با هر جمله‌ای بیشتر مرتبه‌ی پایین دانش خود را آشکار می‌کند و یاوه‌ای بر یاوه‌های پیشین می‌افزاید.

❃ سخنران سالروز مرگ شریعتی، در اشاره‌ای به دو گروه تاچری‌ها و ایرانشهری‌ها، در ادامه‌ی عبارتی که نقل کردم، می‌افزاید: «این دو گروه معتقدند که از اقتصاد به‌عنوان علم حرف می‌زنند و به جای سیاست دنبال فلسفه‌ی سیاسی هستند. هر دو دنبال نوعی دین و مذهب هستند.»

❃ این جمله‌ی اخیر چه ربطی به جمله‌ی نخست دارد، من نمی‌توانم در‌یابم، اما مگر آل احمد و شریعتی دنبال «نوعی دین و مذهب» نبودند؟ اگر سخنران «دنبال نوعی دین و مذهب» بودن را ایرادی بزرگ برای «تاچری‌ها» می‌داند، چرا به آل احمد و شریعتی این ایراد را وارد نمی‌داند وانگهی، از «اقتصاد به‌عنوان علم حرف‌زدن» و «به‌جای سیاست دنبال فلسفه‌ی سیاسی بودن» چه ربطی به «هر دو دنبال نوعی دین و مذهب بودن» دارد؟

- ادامه دارد...

📚 | مقاله‌ی دکتر جواد طباطبایی، در سیاست‌نامه شماره‌ی ۷

#ایران #ایرانشهر #ایران‌شناسی
#شاهنشاهی_ایران #شرق‌شناسی
#ملی‌گرایی #ناسیونالیسم
➣ @Notes_On_Liberty
📄 جنگ با چپاول قانونی: بیایید با سوسیالیسم بجنگیم!

➣ @Notes_On_Liberty

❃ آقای دُ مونتالمبرت (سیاستمدار و نویسنده) درحالی‌که تفکری را در یک اعلان مشهور از سوی آقای کارلیه می‌پذيرد، می‌گوید: «ما باید با سوسیالیسم بجنگیم». براساس معنای سوسیالیسم که توسط آقای شارل دُپن ارائه شده است، منظور او اين بوده است که «ما باید با چپاول بجنگیم». اما او از کدامين چپاول سخن می‌گوید؟ چراکه دو نوع چپاول وجود دارد: قانونی و غیرقانونی.

❃ من گمان نمی‌کنم كه چپاول غیرقانونی، مانند دزدی و قاچاق -که در مجموعه‌ی قوانین کیفری تعريف و پیش‌بينی‌شده و برای آن مجازات تعیین شده است- را بتوان سوسیالیسم خواند. این نوع از چپاول نیست که به‌طور سیستماتیک و نظام‌مند، بنیان‌های جامعه را تهدید می‌کند. به‌هرحال، جنگ و مبارزه با این نوع از چپاول منتظر درخواست و توصیه‌ی این آقایان نیست.

❃ مبارزه با چپاول غیرقانونی از آغاز جهان وجود داشته است. مدت‌ها پيش از انقلاب ۱۸۴۸ و حتی بسيار پيش از ظهور خود سوسياليسم -فرانسه به منظور مبارزه با چپاول غیرقانونی مجهز به نیروی پلیس، دستگاه قضایی، امنیه، زندان، سیاه‌چال و دار مجازات بود- قانون، خود این مبارزه را هدايت می‌کند، و نظر و آرزوی من اين است که قانون همیشه باید این رفتار و برخورد را با چپاول حفظ نمايد.

❃ اما قانون همیشه این کار را نمی‌کند. بعضی اوقات قانون از چپاول دفاع می‌کند و در آن سهیم می‌شود. بنابراين از سودجویان، شرمساری، خطر و تردید یا بیمی که دربرگیرنده‌ی اعمال آن‌ها نیز هست مضایقه می‌شود. گاه قانون، تمامی ابزارها و دستگاه‌های قضات، پلیس، زندان و امنیه را در خدمت چپاول‌گران قرار می‌دهـد و با قربانی -هنگامی‌که او از خود دفاع می‌کند- هم‌چون یک مجرم برخورد می‌کند. خلاصه آن‌که، یک چپاول قانونی نیز وجود دارد، و بی‌شک همان چیزی است كه آقای دُ مونتالمبرت از آن سخن می‌گوید.

❃ این چپاول قانونی ممکن است تنها یک ننگ و رسوایی در میان اقدامات قانونی افراد باشد. اگر چنين باشد، بهترین کار آن است که با کمترین صحبت یا سخنرانی و شکایت و بدگویی و علی‌رغم بلوا و شورش ملبس به منافع، آن را بزداییم و از بین ببریم.

📚 | رساله‌ی قانون، فردریک باستیا

#اقتصاد #قانون #مالکیت_خصوصی
#آزادی_اقتصادی #آزادی #آزادی_فردی
#سوسیالیسم #چپاول #مالیات #دموکراسی
➣ @Notes_On_Liberty
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 | در آزادی عقیده و بیان (۳۳) ➣ @Notes_On_Liberty ❃ این نکته‌های کلی را همه می‌دانیم و بارها تکرار کرده‌ایم و وقتی شنیده‌ایم، پسندیده‌ایم و بدیهی دانسته‌ایم. اما اغلب معنی واقعی این نکات را وقتی درک کرده ایم که تجربه -و معمولاً تجربه‌ی دردناک- به این گفته‌ها…
📃 | در آزادی عقیده و بیان (۳۴)

➣ @Notes_On_Liberty

❃ امّا ممکن است بر من ایراد بگیرند و با تعجّب بپرسند: آیا شرط وجود معرفت حقیقی آن است که در آن باب بین مردمان موافقت نباشد؟ آیا لازم است که بخشی از مردمان در خطا بمانند تا دیگران حقیقت را دریابند؟ آیا حقیقت وقتی قبولِ عام یافت جنبش و انگیزندگی خود را از دست می‌دهد و آیا چنین است که موضوعی هیچ وقت کاملاً درک نمی‌شود مگر آن‌که شکی در آن وجود داشته باشد؟ آیا همین که مردمان حقیقتی را پذیرفتند آن حقیقت در وجود آن‌ها نابود می‌شود؟

❃ تاکنون می‌پنداشتند که عالی‌ترین میوه‌ی پیشرفتِ عقل بشری آن است که همه‌ی افراد بشر در پذیرفتن حقایق اساسی و مهم یکسان شوند. آیا معنی این گفتار آن است که عقل مادام‌که به هدف خود نرسیده است باقی خواهد بود و پس از آن نابود خواهد شد؟ آیا هرچه پیروزی کامل‌تر باشد نتیجه‌ی آن کمتر است؟

❃ من هرگز چنین چیزی نمی‌گویم. هرچه بشر بیشتر پیشرفت کند، بر تعداد اصول و عقایدی که همه در آن مشترک‌اند، افزوده خواهد شد. خوشبختی بشر را می‌توان با این میزان سنجید که تا چه حد و چه نوع حقایقی قبول عام یافته است. پایان‌یافتن نزاع و اختلاف در مسائل مهم و اساسی یکی از شرایط اصلی استوارشدن عقاید است و این استواری در مورد عقایدِ بر حق موجب سعادت بشر است همان‌طور که استواری در عقاید بی‌اساس نشانه‌ی بدبختی و عقب‌ماندگی فکری است.

❃ اما هرچند تنگ‌ترشدن دایره‌ی اختلافات عقاید به هر دو معنی کلمه ضروری است یعنی هم لازم است و هم از آن چاره نیست، نباید چنین نتیجه گرفت که همه‌ی نتایج آن نیک است. هرچند زیانی که از این بابت به کوشش و کشش و نیروی عقاید وارد می‌آید با سودی که از عمومیت‌یافتن آن عاید می‌شود قابل سنجش نیست و بسیار کمتر است، اما با این همه زیان قابل ملاحظه‌ای است. آن‌جا که دیگر این فرصت موجود نیست اعتراف می‌کنم که دلم می‌خواهد ببینم آیا پیشگامان و معلّمان جوامع بشری سعی می‌کنند جانشینی برای آن پیدا کنند و وسیله‌ای بیابند تا ذهن شاگردان را از ایرادهایی که مخالفان آن نظریه خواهند گرفت، هشیار و آگاه نگه دارند.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 | در آزادی عقیده و بیان (۳۵)

➣ @Notes_On_Liberty

❃ اما به‌جای این‌که وسیله‌ی نوینی برای این منظور پیدا کنیم، وسایل سابق را هم از دست داده‌ایم. روش بحث سقراطی، که مثال عالی آن در آثار افلاطون دیده می‌شود، یکی از این وسایل بود. این‌ها در حقیقت بحث منفی مسایل مهم زندگی و حکمت بودند و منظور از آن‌ها این بود که به کسانی‌که بی‌چون‌وچرا عقاید مرسوم زمان را پذیرفته بودند نشان دهد که موضوع را نمی‌فهمند و حتی تصوّری از معنی عقیده‌ای که پذیرفته‌اند ندارند.

❃ منظور آن بود که به این وسیله کسان را از نادانی خویش آگاه سازند و ایشان را در راه کسب عقیده‌ی استواری که مبتنی بر فهم موضوع و درک دلایل صحت آن باشد، رهنمون شوند. بحث‌های اهل مدرسه در قرون وسطی نیز چنین منظوری داشت. ایجاد این بحث‌ها به این منظور بود که مسلّم کند شاگرد اعتقاد خود را درک کرده (و در نتیجه‌ی آن) عقیده‌ی مخالف را شناخته باشد و بتواند یکی از این دو عقیده را اثبات و دیگری را ابطال کند. اما بحث‌های اهل مدرسه این عیب اساسی را داشتند که اصولی که استدلال خود را بر آن می‌گذاشتند، اصول شرع بود که تعبداً پذیرفته بودند و به عقل درنیافته بودند و در مقایسه با بحث‌های سقراطى البته قدرت آن‌ها از هر لحاظ کمتر بود.

❃ اما مسلّم است که فکر بشر امروز، بیش از آنچه اغلب تصور می‌کنند، مرهون این دو نوع تربیت است ولی امروز تربیت ما نوعی است که به هیچ‌وجه چیزی را که بتواند جانشین این دو عامل مهم تربیتی شود نیافته است. کسی‌که امروز تربیت خود را از معلّم و از کتاب می‌گیرد، حتی اگر از طوطی‌وار یادگرفتن چیزها در امان باشد، به هیچ‌وجه ملزم نیست که دلایل هر دو طرف را بشنود. در نتیجه حتی در میان متفکران ما به‌ندرت کسانی را می‌توان یافت که از هر دو طرف قضايا اطلاع داشته باشند. ضعیف‌ترین چیزی‌که کسی درباره‌ی عقیده‌ی خود می‌گوید، آن قسمت است که به‌عنوان دفاع و جواب در مقابل حریف خود به‌کار می‌برد.

❃ امروز رسم بر آن است که منطق منفی را، یعنی منطقی که سستی‌ها و خطاهای نظریه‌ای را نشان می‌دهد بدون آنکه اصل مسلّمی را اثبات کند، تحقیر کنند. راست است که اگر غایت این نوع منطق منفی باشد، ارزشی ندارد ولی اگر راهنمای رسیدن به عقیده‌ی مثبت و مسلّمی شود، ارزش آن بسیار است و تا وقتی‌که دانش‌طلبان در این شیوه‌ی تفکر قوی نشوند انتظاری نمی‌توان داشت که متفکران بزرگ به‌وجود آیند و سطح فکر جز در رشته‌های علوم ریاضی و طبیعی پایین خواهد ماند.

📚 | درباره‌ی آزادی، جان استوارت میل

#آزادی #فلسفه #آزادی_فردی #آزادی_بیان
#آزادی_عقیده #جان_استوارت_میل #تساهل
➣ @Notes_On_Liberty
📃 درباره‌ی بازار (۱) | ✍🏻 فاستینو بالوه

➣ @Notes_On_Liberty

❃ انسان نمی‌تواند همه خواسته‌هایش را به‌تنهایی و با تلاش‌های خود برآورد. خود‌بسندگی فردی یا به سخن دیگر، اقتصاد کاملاً در‌خود‌مانده و خود‌کفا نا‌ممکن است؛ نوعی اقتصاد است که تنها در نا‌کجا‌آباد‌هایی همچون ناکجاآباد رابینسون کروزوئه به آن بر‌می‌خوریم، اما در زندگی واقعی انسان هرگز با آن روبه‌رو‌ نمی‌شویم. انسان‌ها باید از دیگر همنوعان خود کمک بگیرند تا اجناس* و خدماتی را که ندارند، بستانند و در عوض، اجناس و خدماتی را که می‌توانند عرضه کنند، به آن‌ها بدهند.

❃ به این خاطر اقتصاد خانوادگی در یک‌یک خانه‌ها پدید آمد؛ مرد خانه شکار می‌کرد یا ماهی می‌گرفت و در همان حال، اعضای خانواده‌اش را در برابر خطرات حفظ می‌کرد. اعضای خانواده هم در عوض، مراقب خانه و کاشانه بودند، غذا آماده می‌کردند، میوه‌های وحشی را که می‌دیدند در جنگل رشد کرده، جمع می‌کردند و لباس‌هایی بدوی می‌ساختند. هر فردی اجناس و خدماتش را با دیگران مبادله می‌کرد.

❃ شالوده اقتصاد کمک‌کارانه۳ که از این رهگذر به دست آمد، تقسیم کار بود. بعضی‌ها هستند که تقسیم کار را ابداعی جدید می‌پندارند، اما چنین نیست. تقسیم کار همیشه یک ویژگی ثابت فعالیت اقتصادی بوده.

❃ پروفسور فون میزس در کتابش، کنش انسانی، به‌درستی می‌گوید: «رابطه مبادله‌ای، رابطه بنیادین اجتماعی است.» رابطه مبادله‌ای یا به بیانی ساده‌تر در زبان اقتصادی، مبادله، در بازار رخ می‌دهد. خانواده‌ای که زیادی تخم‌مرغ دارد، آن‌ها را در عوض گوشت به خانواده دیگری می‌دهد که تخم‌مرغ می‌خواهد و گوشت اضافی دارد. اما این کافی نیست. گاهی خانواده‌ای که تخم‌مرغ دارد و گوشت می‌خواهد، متوجه می‌شود که همسایه‌اش تنها ماهی اضافی دارد که بعد می‌تواند با گوشت مبادله شود.

(*در این متن، در برابر واژه goods از «اجناس» استفاده شده است و در برابر commodity از «کالا». به‌درستی رایج است که در برابر goods واژه‌ی کالا را بنشانیم، اما در این متن، نویسنده برای اشاره به چیز‌هایی که در هنگام خرید و فروش، دیده می‌شوند و می‌توان لمس‌شان کرد، از واژه‌ی goods استفاده کرده که به «اجناس» بر‌گردانده شده و برای اشاره همزمان به اجناس و خدماتی که در بازار قابل داد و ستد هستند، واژه commodity را به کار برده که به «کالا» ترجمه شده است؛ مترجم)

➣ @Notes_On_Liberty
📃 درباره‌ی بازار (۲) | ✍🏻 فاستینو بالوه

➣ @Notes_On_Liberty

❃ این روابط آهسته‌آهسته پیچیده‌تر می‌شوند و بی‌درد‌سر‌تر این خواهد بود که فرد به بازاری عمومی برود تا هر چه را که از آن زیادی دارد، بدهد و در عوض، آنچه را که ندارد، بستاند؛ چه با مبادله پا‌یا‌پای و مستقیم و چه به شیوه‌ای غیر‌مستقیم. با ابداع پول، مبادله کالا‌ها آسان‌تر شد. پول در آغاز شکلی بدوی داشت، تا اینکه سکه که همه ما می‌شناسیم و استفاده می‌کنیم، به وجود آمد. از این به بعد، افرادْ اجناس و خدمات می‌دادند و پول می‌گرفتند؛ یا برعکس. مبادله و تجارت دیگر محلی نبود و در میان شهر‌ها گسترش یافت و سر‌آخر بین‌المللی شد.

❃ همه آنچه تا این‌جا گفتیم، از مبادله گوشت با تخم‌مرغ در میان همسایگان گرفته تا تجارت بین‌المللی، بازار را تشکیل می‌دهند؛ محوری که کل حیات اقتصادی گرد آن می‌چرخد. بازار، شالوده هر اقتصادی است.

❃ در بازار، اشیا با خدمات یا اشیایی دیگر، خدمات با خدمات، یا اشیا و خدمات با پول مبادله می‌شوند. هرچه که بتواند در بازار مبادله شود، کالا است. از نگاه دقیقاً اقتصادی، هرچه را که مبادله می‌شود، باید در زمره‌ی کالا‌ها قرار داد. هر که رهسپار بازار می‌شود، در پی بده‌و‌بستانی است که خواسته‌ای را از او برآورد؛ به سخن دیگر جویای چیزی است که زندگی‌اش را دلپذیر‌تر کند. از این رو در زبان انگلیسی و در چنین بافتی، برای اشاره به هر چه که بتواند مبادله شود، چه جنس باشد و چه خدمت، واژه‌ی commodity (کالا) به واژه‌ی merchandise (مال‌التجاره) ترجیح داده می‌شود. شیء زمانی ارزش دارد که کالا باشد و بتوان آن را در بازار مبادله کرد.

➣ @Notes_On_Liberty
📃 درباره‌ی بازار (۳) | ✍🏻 فاستینو بالوه

➣ @Notes_On_Liberty

❃ ارزش همواره قضاوتی درباره‌ی شیء را می‌رساند، چون شیء در صورتی و تنها تا هنگامی ارزش دارد که طلب شود یا میلی به آن وجود داشته باشد. مثلاً ممکن است میلیونری قطعه‌ی الماسی را صد هزار دلار بخرد و بعد ببیند در صحرایی دارد از تشنگی جان می‌دهد و نمی‌تواند در عوض الماس خود که آن‌جا هیچ ارزشی ندارد، حتی یک لیوان آب به دست آرد.

❃ می‌شنویم، مخصوصاً از اهالی اقتصاد ریاضی، که هر چه چیزی کمیاب‌تر شود، ارزشش بالا‌تر می‌رود. اما این به هیچ‌رو حتمی نیست، چون چه بسا چیزی هر روز کمیاب‌تر شود و با این حال هیچ با‌ارزش نباشد، چون کسی خواهانش نیست. درشکه‌هایی که اسبْ آن‌ها را دنبال خود می‌کشد، این روز‌ها خیلی کمیاب شده‌اند و با این حال کسی خواهان آن‌ها نیست. هیچ ارزشی ندارند یا ارزش‌شان بسیار کم است. به هر حال، تنها چیز‌هایی کالای اقتصادی هستند که آن‌ها را نداریم و سخت مشتاقیم که داشته باشیم، نه کالا‌های مجانی مثل هوایی که فرو می‌بریم و در دسترس همه قرار دارد.

❃ تفاوت میان ارزش کاربردی و ارزش مبادله‌ای نخستین بار از سوی ارسطو بیان شد، شریعت‌شناسان آن را اختیار کردند و بعد اقتصاد‌دانان کلاسیک بسطش دادند. ارزش کاربردی فایده‌ای است که شیء در ذات خود دارد. ارزش مبادله‌ای چیزی است که شیء در بازار با آن مبادله می‌شود. ادعا شده (همچنان‌که شریعت‌شناسان پیش‌تر ادعا کرده‌اند) که از نظر اخلاقی درست نیست که از کمیابی چیزی بهره بگیریم تا در عوض، بیش از ارزش کاربردی‌اش به دست آوریم.

- ادامه دارد...

#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #بازار
#بازار_آزاد #آزادی_اقتصادی
#لسه‌فر #تقسیم_کار #مبادله
➣ @Notes_On_Liberty
ماکیاولی، روحیه‌ی میهن‌پرستی مردم یک کشور را کاملاً با موضوع آزادی شهروندانش مرتبط می‌داند و دلیل‌اش، از نظر وی، کاملاً روشن است. در کشوری که آزادی -به مفهوم وجود امنیت‌های سه‌گانه: امنیت حیات، امنیت شرف و حیثیت، و امنیت ملک و دارایی- در دسترس اتباع کشور باشد، همه‌ی آن‌ها دولت خود را گرامی می‌دارند زیرا می‌بینند در زیر سایه چنین دولتی به تمام آن مواهبی که دلخواه‌شان بوده نایل شده‌اند. همه‌شان سرشار از روحیه‌ی میهن‌پرستی هستند زیرا احساس می‌کنند که پاسداری از میهن، در چنین شرایطی، در حکم پاسداری از منافع و خواسته‌های قلبی خودشان است.

➣ On Liberty | درباره‌ی آزادی
📄 ترجمه‌ی الهیات سیاسی اشمیت از اولین تا آخرین جمله اسفناک است! | ✍🏻 جواد طباطبایی

➣ @Notes_On_Liberty

❃ هر دوره‌ای چیز جدیدی مد می‌شود و اخیراً مد جدیدی آمده که در ساحل شرق آمریکا کشف کرده‌اند که یک حقوق‌دان فاشیست خیلی مهم است و بر روی آن مشغول داستان‌بافی هستند. آن‌ها می‌گویند کارل اشمیت خیلی مهم بوده و ما هم به پیروی از این دیدگاه شروع کرده‌ایم به ترجمه‌ی آثار اشمیت.

❃ اشمیت کتابی به نام «الهیات سیاسی» دارد و ما نیز در طمع خام افتاده‌ایم نکند آنچه که ما کم داشتیم «الهیات سیاسی» بود و اکنون درون اثر اشمیت آن را یافته‌ایم. ترجمه این کتاب از اولین جمله تا آخرین جمله اسفناک است چراکه متن اندیشه‌ی کارل اشمیت به انگلیسی درست در نمی‌آید و بخش مهمی از آن غلط است و شما هم که آن را به فارسی غلط ترجمه کنید، می‌شود هیچ. آن وقت فکر می‌کنیم تب فوکو که گذشت، دریدا هم فعلاً نیست و اکنون نوبت کارل اشمیت است.

❃ نکته‌ی عجیب در تمام دنیا این است که کارل اشمیت هم به درد چپ افراطی و هم به درد راست افراطی می‌خورد و هیچ‌کدام از آن‌ها هم نمی‌دانند در آن چه فاجعه‌ای خوابیده است. ضمن اینکه باید به این مساله اشاره کنم که خود کارل اشمیت بسیار مهم است؛ چون کتاب اصلی او راجع به نظریه قانون اساسی است و اگر کسی ۲۰ سال در حقوق استخوان خرد کرده باشد، برای خواندن این کتاب ۶۰۰-۷۰۰ صفحه‌ای مشکل دارد.

❃ این‌که در ایران کسی نمی‌تواند این کتاب را بخواند تردیدی نیست و در جاهای دیگر هم که شما با استادان بزرگ صحبت کنید به شما می‌گویند که مشکل است از پس این کتاب بر بیایند. این کتاب را کسی در ایران ترجمه نمی‌کند اما کتاب کوچک او را که پر از شعار و نظریه‌پردازی آلمان فاشیستی هیتلری است ترجمه می‌کنیم. اشمیت نظریه‌پرداز حقوق هیتلری است و ما این کتاب را ترجمه می‌کنیم که اصلاً به درد ما نمی‌خورد. اصلا هم به این مسأله توجه نمی‌کنیم که هم زمان این کتاب گذشته و هم فاجعه‌ای که از خود بیرون داده مشخص است!

#ترجمه #کارل_اشمیت #مشکل_ترجمه
#نظریه_قانون_اساسی #الهیات_سیاسی
➣ @Notes_On_Liberty
On Liberty | درباره‌ی آزادی
📃 استدلالی اقتصادی در دفاع از آزادی: بالا رفتن استانداردهای زندگی در مقیاسی عظیم (۲) | ✍🏻 ایمون باتلر ➣ Notes On Liberty ❃ تازه این رقم فقط میانگینی از «متوسط درآمد» است و حد اعلای بهروزی اقتصادی را که برخی کشورها (و البته نه همه کشورها به آن نائل آمده‌اند)…
📃 استدلالی اقتصادی در دفاع از آزادی: آزادی و بشردوستی | ✍🏻 ایمون باتلر

➣ @Notes_On_Liberty

❃ کشورهای آزاد با بهره‌کشی از فقرای خود ثروتمند نمی‌شوند. همان‌گونه که «لئونید نیکونف»، فیلسوف روسی و استاد فلسفه اخلاق، در ملاحظات خود نشان داده، «سهم» متوسط درآمد ملّی که نصیب فقیرترین دهک جمعیت در آزادترین و ناآزادترین کشورهای دنیا می‌شود رقمی کم‌وبیش مشابه است (یعنی به ترتیب ۲/۵۸ درصد و ۲/۴۷ درصد). اما به‌مراتب بهتر است که آدم در کشوری ثروتمند فقیر باشد (که درآمد متوسط فقیرترین دهک جمعیت حدود ۲۳ دلار در روز است) تا در کشوری فقیر (که متوسط درآمد روزانه فقیرترین دهک جمعیت حدود ۲٫۵۰ دلار است).

❃ در ضمن، مردم در جوامع آزاد و ثروتمند دسترسی بیشتری به ثروت دارند. برخلاف افراد فقیر در کشورهای ناآزاد که از بدِ حادثه در خانواده‌ای ثروتمند به دنیا نیامده‌اند یا به طبقه، نژاد، مذهب، یا گروه سیاسی مورد لطف قدرتمندان تعلّق ندارند (و به ناچار محکوم‌اند که همیشه از ثروت محروم بمانند) فقیرترین شهروندان در کشورهای آزاد برای ابد محروم از ثروتمندشدن نیستند.

❃ در کشورهای آزاد، «پویایی اجتماعی» به‌مراتب بیشتر است. «بیل گیتس»، ثروتمندترین مرد جهان و بنیان‌گذار شرکت عظیم «مایکروسافت»، کسب‌وکار شرکت نرم‌افزاری خود را در گاراژ خانه‌شان شروع کرد. و اکنون، «بیل گیتس» هدف زندگی‌اش را این قرار داده که تمام ثروت خود را خرج اهداف انسانی و شایسته کند. چنین منشی یک امر عادی و از ویژگی‌های بارز جوامع آزاد است، زیرا نهادهای خیریه شخصی و بشردوستانه در جوامع آزاد و ثروتمند به‌مراتب بیشتر و گسترده‌تر از دیگر جوامع هستند. طبق بررسی «شرکت سرمایه‌گذاری بارکلیز» ۴۰٪ از ثروتمندترین اشخاص در آمریکا کمک به انجمن‌های خیریه و بشردوستانه را یکی از سه اولویت اصلی در مخارج خود گزارش کرده‌اند.

❃ طبق گزارش «بنیاد خیریه‌های یاری‌دهنده» در بریتانیا، پنج کشوری که در آن‌ها مردم بیشتر از بقیه ملّت‌ها مستعد وقف پول و صرف وقت در جهت اهداف بشردوستانه هستند عبارت‌اند از استرالیا، ایرلند، کانادا، نیوزیلند و آمریکا، که همه‌ی آن‌ها به‌لحاظ شاخص‌های آزادی در بالای جدول قرار دارند. نکته‌ی دیگر این‌که مردم این کشورها در مقایسه با شهروندان فقیر کشورهای ناآزادتر، ثروت بیشتری برای بخشش و خرج‌کردن در امور خیریه دارند.

#اقتصاد #آزادی #اقتصاد_آزاد
#آزادی_فردی #آزادی_اقتصادی
#لسه‌فر #مالکیت_خصوصی
➣ @Notes_On_Liberty
«فرق میان شاعر ملّی، حکیم ابوالقاسم، و دیگر شاعران حماسه‌سرا، که حماسه‌ی برخی از آنان را نیز می‌توان حماسه ملّی خواند، در این است که درون‌مایه‌ی اصلی حماسه‌ی حکیم ابوالقاسم آگاهی ملّی اوست و این آگاهی ملّی است که او را از شاعری حماسه‌سرا به شاعر ملّی تبدیل کرده است.»

❈ زوال اندیشه سیاسی در ایران (ویراسته‌ی جدید)، انتشارات مینوی خرد، چاپ نخست بهمن ۱۳۹۶، صفحه ۵۴۵، اثرِ پروفسور جواد طباطبایی
➣ @Notes_On_Liberty