📃 تورم، افزایش قیمت نیست، علت افزایش قیمت است | ✍🏻 فرانک شوستاک
➣ @Notes_On_Liberty
چرا تورّم خبر بدی قلمداد میشود؟ چه نوع آسیبی وارد میکند؟ مفسّران مشهور معتقدند که تورّم باعث خرید سوداگرانه میشود که این امر سبب هدررفت و اتلاف میگردد. با پایداری تورّم، همچنین درآمد واقعی مستمریبگیران و کمدرآمدها را از بین میرود و سبب تخصیص نادرست منابع میشود.
با وجود همهی این اظهارات در باب عوارض تورّم، تفکّر رایج نمیتواند به ما بگوید که چه چیزی باعث این همه اثرات بد میشود. چرا افزایش عمومی قیمتها باید به برخی از گروههای مردم آسیب برساند و به برخی دیگر آسیب نرساند؟ چرا افزایش عمومی قیمتها باید رشد اقتصادی واقعی را تضعیف کند؟ یا چگونه تورّم به تخصیص نادرست منابع میانجامد؟ افزون بر این، اگر تورّم فقط افزایش قیمتها باشد، مطمئنّاً میتوان اثرات آن را با تعدیل درآمدهای همگان در اقتصاد مطابق با این افزایش عمومی قیمت جبران کرد.
چرا شاخصهای قیمت نمیتوانند وضعیّت تورّم را تعیین کنند؟
ایدهی شاخص قیمت مصرفکننده (CPI)، با وجود محبوبیّت، ناقص است. شاخص بر اساس این دیدگاه است که میتوان میانگین قیمت کالاها و خدمات را تعیین کرد، چیزی که امکانپذیر نیست.
فرض کنید دو معامله انجام شده است. در نخستین معامله، یک قرص نان با ۲ دلار خریداری میشود. در معاملهی دوم، یک لیتر شیر با یک دلار مبادله میشود. قیمت یا نرخ مبادله در نخستین معامله ۲ دلار بهازای هر قرص نان است. قیمت در معاملهی دوم ۱ دلار / یک لیتر شیر است. برای محاسبهی میانگین قیمت باید این دو نسبت را جمع کرده و بر دو تقسیم کنیم؛ با اینحال، جمع ۲ دلار/یک قرص نان با ۱ دلار/یک لیتر شیر از نظر مفهومی بیمعنی و چرت است.
مورای روتبارد، در این باره مینویسد:
بنابراین، هر مفهوم سطح متوسّط قیمت شامل جمع یا ضرب مقادیری از واحدهای کاملاً متفاوت کالا، مانند کره، کلاه، شکر و غیره، است و بنابراین بیمعنی و نارواست. حتّی یک کیلو شکر و یک کیلو کره را نمیتوان با هم جمع کرد، زیرا آنها دو کالای متفاوتند و ارزش آنها کاملاً متفاوت است.
تعریف تورّم
از لحاظ تاریخی، تورّم زمانی رخ میدهد که حاکم کشوری، مانند پادشاه، شهروندانش را مجبور میکرد تا تمام سکّههای طلای خود را به او بدهند، به این بهانه که یک سکّهی جدید طلا جایگزین سکّهی قدیمی میشود. در این فرآیند، پادشاه محتوای سکّههای طلا را با مخلوطکردن آن با فلز دیگری جعل میکرد و سکّههای طلای رقیقشده را به شهروندان برمیگرداند.
بهدلیل رقیقشدن سکّههای طلا، حاکم اکنون میتوانست سکّههای بیشتری ضرب کند و سکّههای ضربشدهی اضافی را برای استفادهی شخصی خود در جیب بگذارد...
🖇 متن کامل: تورم، افزایش قیمت نیست، علت افزایش قیمت است
#اقتصاد #تورم #پول_فیات
#شاخص_قیمت_مصرفکننده
#پول #انبساط_پولی #دولت
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
چرا تورّم خبر بدی قلمداد میشود؟ چه نوع آسیبی وارد میکند؟ مفسّران مشهور معتقدند که تورّم باعث خرید سوداگرانه میشود که این امر سبب هدررفت و اتلاف میگردد. با پایداری تورّم، همچنین درآمد واقعی مستمریبگیران و کمدرآمدها را از بین میرود و سبب تخصیص نادرست منابع میشود.
با وجود همهی این اظهارات در باب عوارض تورّم، تفکّر رایج نمیتواند به ما بگوید که چه چیزی باعث این همه اثرات بد میشود. چرا افزایش عمومی قیمتها باید به برخی از گروههای مردم آسیب برساند و به برخی دیگر آسیب نرساند؟ چرا افزایش عمومی قیمتها باید رشد اقتصادی واقعی را تضعیف کند؟ یا چگونه تورّم به تخصیص نادرست منابع میانجامد؟ افزون بر این، اگر تورّم فقط افزایش قیمتها باشد، مطمئنّاً میتوان اثرات آن را با تعدیل درآمدهای همگان در اقتصاد مطابق با این افزایش عمومی قیمت جبران کرد.
چرا شاخصهای قیمت نمیتوانند وضعیّت تورّم را تعیین کنند؟
ایدهی شاخص قیمت مصرفکننده (CPI)، با وجود محبوبیّت، ناقص است. شاخص بر اساس این دیدگاه است که میتوان میانگین قیمت کالاها و خدمات را تعیین کرد، چیزی که امکانپذیر نیست.
فرض کنید دو معامله انجام شده است. در نخستین معامله، یک قرص نان با ۲ دلار خریداری میشود. در معاملهی دوم، یک لیتر شیر با یک دلار مبادله میشود. قیمت یا نرخ مبادله در نخستین معامله ۲ دلار بهازای هر قرص نان است. قیمت در معاملهی دوم ۱ دلار / یک لیتر شیر است. برای محاسبهی میانگین قیمت باید این دو نسبت را جمع کرده و بر دو تقسیم کنیم؛ با اینحال، جمع ۲ دلار/یک قرص نان با ۱ دلار/یک لیتر شیر از نظر مفهومی بیمعنی و چرت است.
مورای روتبارد، در این باره مینویسد:
بنابراین، هر مفهوم سطح متوسّط قیمت شامل جمع یا ضرب مقادیری از واحدهای کاملاً متفاوت کالا، مانند کره، کلاه، شکر و غیره، است و بنابراین بیمعنی و نارواست. حتّی یک کیلو شکر و یک کیلو کره را نمیتوان با هم جمع کرد، زیرا آنها دو کالای متفاوتند و ارزش آنها کاملاً متفاوت است.
تعریف تورّم
از لحاظ تاریخی، تورّم زمانی رخ میدهد که حاکم کشوری، مانند پادشاه، شهروندانش را مجبور میکرد تا تمام سکّههای طلای خود را به او بدهند، به این بهانه که یک سکّهی جدید طلا جایگزین سکّهی قدیمی میشود. در این فرآیند، پادشاه محتوای سکّههای طلا را با مخلوطکردن آن با فلز دیگری جعل میکرد و سکّههای طلای رقیقشده را به شهروندان برمیگرداند.
بهدلیل رقیقشدن سکّههای طلا، حاکم اکنون میتوانست سکّههای بیشتری ضرب کند و سکّههای ضربشدهی اضافی را برای استفادهی شخصی خود در جیب بگذارد...
🖇 متن کامل: تورم، افزایش قیمت نیست، علت افزایش قیمت است
#اقتصاد #تورم #پول_فیات
#شاخص_قیمت_مصرفکننده
#پول #انبساط_پولی #دولت
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
تورم، افزایش قیمت نیست، علت افزایش قیمت است
تورم، افزایش قیمت نیست، علت افزایش قیمت است | فرانک شوستاک چرا تورّم خبر بدی قلمداد میشود؟ چه نوع آسیبی وارد میکند؟ مفسّران مشهور معتقدند که تورّم باعث خرید سوداگرانه میشود که این امر سبب هدررفت و اتلاف میگردد. با پایداری تورّم، همچنین درآمد واقعی مستمریبگیران…
👍16❤4👎2
📃 مقررات و کنترل اسلحه | ✍🏻 مورای روتبارد
➣ @Notes_On_Liberty
اگر، چنانکه لیبرتارینها معتقدند، هر فردی حقّ مالکیّت بر جان و دارایی خود را دارد، نتیجه این است که او حق دارد از خشونت برای دفاع از خود در برابر خشونت متجاوزان جنایتکار استفاده کند. ولی به دلایلی عجیب، لیبرالها بهطور نظاممند کوشیدهاند تا افراد بیگناه را از ابزار دفاع از خود در برابر تجاوز محروم سازند. علیرغم این واقعیّت که متمّم دوم قانون اساسی تضمین میکند که «حقّ مردم برای نگهداری و حمل اسلحه نباید نقض شود»، حکومت بهطور نظاممند بخش اعظمی از این حق را از بین برده است. بنابراین، در ایالت نیویورک، مانند بسیاری از ایالتهای دیگر، قانون سالیوان حمل «سلاح مخفی» را بدون مجوّز رسمی ممنوع میکند. نهتنها حمل اسلحه با این فرمانِ غیرقانونی بهشدّت محدود شده، بلکه دولت این ممنوعیّت را به تقریباً هر وسیلهای که احتمالاً میتواند بهعنوان یک سلاح عمل کند -حتّی آنهایی که فقط برای دفاع از خود بهکار میروند- بسط داده است. در نتیجه، قربانیان بالقوّهی جنایت، از حمل چاقو، گاز اشکآور، یا حتّی سنجاقِ سر بازداشته شدهاند، و افرادی که از چنین سلاحهایی برای دفاع از خود در برابر حمله استفاده کردهاند، تحت پیگرد قانونی مقامات قرار گرفتهاند. در شهرها، این ممنوعیّت تجاوزگرانه علیه سلاحهای مخفی، در واقع هرگونه قدرت دفاع از خود در برابر جنایت را از قربانیان سلب کرده است. (درست است که هیچ ممنوعیّت رسمی برای حمل سلاح غیرمخفی وجود ندارد، ولی مردی در شهر نیویورک که چندین سال پیش با قدمزدن در خیابانها همراه تفنگ، قانون را آزمود، بهسرعت بهدلیل «برهم زدن آرامش» دستگیر شد.) بهعلاوه، قربانیان آنچنان با مقرّرات علیه نیروی «غیرضروری» دفاع از خود روبهرو میشوند که مجرم، بهطور خودکار توسّط نظام حقوقی موجود، از مزیّت بزرگی برخوردار میشود.
باید واضح باشد که هیچ جسم فیزیکی به خودی خود تهاجمی نیست؛ هر شی، اعم از تفنگ، چاقو یا چوب، میتواند برای تجاوز، دفاع، یا برای اهداف فراوان دیگری، که با جنایت ارتباطی ندارد، بهکار رود. غیرقانونی یا محدود کردن خرید و مالکیّت اسلحه معقولتر از غیرقانونیکردن داشتن چاقو، قمه، سنجاق سر یا سنگ نیست. و چگونه همهی این اشیاء غیرقانونی است، و اگر غیرقانونی باشد، چگونه میتوان این ممنوعیّت را اجرا کرد؟ پس قانون باید بهجای تعقیب افراد بیگناه حامل یا دارندهی اشیاء مختلف، به دستگیری و مبارزه با مجرمان واقعی بپردازد.
افزون بر این، ملاحظهی دیگری وجود دارد که نتیجهگیری ما را تقویّت میکند. اگر اسلحه محدود یا غیرقانونی باشد، دلیلی وجود ندارد که انتظار داشته باشیم مجرمانِ مصمّم و قاطع توجّه چندانی به قانون داشته باشند. پس مجرمان همیشه میتوانند اسلحه بخرند و حمل کنند؛ این تنها قربانیان بیگناه آنها خواهند بود که از لیبرالیسم دلواپس، که قوانینی را علیه اسلحه و دیگر سلاحها وضع میکند، رنج خواهند برد. همانطور که موادّ مخدر، قمار و هرزهنگاری باید قانونی شوند، اسلحه و هر چیز دیگری که میتواند بهعنوان سلاح دفاع از خود عمل کند نیز، باید قانونی شود.
در مقالهای قابل توجّه در باب کنترل متجاوزانهی تفنگهای دستی (تفنگهایی که لیبرالها بیشتر میخواهند آن را محدود کنند)، دان بی. کیتس جونیور (Don B. Kates, Jr)، استاد حقوق دانشگاه سنتلوئیس، همتایان لیبرال خود را بهخاطر عدماستفاده از همان منطق مربوط به اسلحه برای قوانین ماریجوانا، سرزنش میکند. بدینترتیب، اشاره میکند که امروزه بیش از پنجاه میلیون دارندهی اسلحهی دستی در آمریکا وجود دارد، و بر اساس نظرسنجیها و تجربیّات گذشته، از دو سوم تا بیش از هشتاد درصد آمریکاییها از ممنوعیّت استفاده از اسلحهی دستی پیروی نمیکنند. نتیجهی گریزناپذیر، مانند قوانین جنسی و ماریجوانا، مجازاتهای سخت و در عین حال اجرای بسیار گزینشی قانون خواهد بود -بیاحترامی به قانون و سازمانهای مجری قانون. و قانون بهطور گزینشی علیه افرادی، که مقامات آنها را دوست ندارند، اجرا میشود: اجرای قانون بهتدریج نابسامانتر میشود تا اینکه در نهایت قوانین فقط علیه افرادی که موردپسند پلیس نیستند استفاده میشود...
🖇 متن کامل: مقررات و کنترل اسلحه
#اسلحه #حق_دفاع #آزادی_اسلحه
#دفاع_از_خود #مالکیت #قانون
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
اگر، چنانکه لیبرتارینها معتقدند، هر فردی حقّ مالکیّت بر جان و دارایی خود را دارد، نتیجه این است که او حق دارد از خشونت برای دفاع از خود در برابر خشونت متجاوزان جنایتکار استفاده کند. ولی به دلایلی عجیب، لیبرالها بهطور نظاممند کوشیدهاند تا افراد بیگناه را از ابزار دفاع از خود در برابر تجاوز محروم سازند. علیرغم این واقعیّت که متمّم دوم قانون اساسی تضمین میکند که «حقّ مردم برای نگهداری و حمل اسلحه نباید نقض شود»، حکومت بهطور نظاممند بخش اعظمی از این حق را از بین برده است. بنابراین، در ایالت نیویورک، مانند بسیاری از ایالتهای دیگر، قانون سالیوان حمل «سلاح مخفی» را بدون مجوّز رسمی ممنوع میکند. نهتنها حمل اسلحه با این فرمانِ غیرقانونی بهشدّت محدود شده، بلکه دولت این ممنوعیّت را به تقریباً هر وسیلهای که احتمالاً میتواند بهعنوان یک سلاح عمل کند -حتّی آنهایی که فقط برای دفاع از خود بهکار میروند- بسط داده است. در نتیجه، قربانیان بالقوّهی جنایت، از حمل چاقو، گاز اشکآور، یا حتّی سنجاقِ سر بازداشته شدهاند، و افرادی که از چنین سلاحهایی برای دفاع از خود در برابر حمله استفاده کردهاند، تحت پیگرد قانونی مقامات قرار گرفتهاند. در شهرها، این ممنوعیّت تجاوزگرانه علیه سلاحهای مخفی، در واقع هرگونه قدرت دفاع از خود در برابر جنایت را از قربانیان سلب کرده است. (درست است که هیچ ممنوعیّت رسمی برای حمل سلاح غیرمخفی وجود ندارد، ولی مردی در شهر نیویورک که چندین سال پیش با قدمزدن در خیابانها همراه تفنگ، قانون را آزمود، بهسرعت بهدلیل «برهم زدن آرامش» دستگیر شد.) بهعلاوه، قربانیان آنچنان با مقرّرات علیه نیروی «غیرضروری» دفاع از خود روبهرو میشوند که مجرم، بهطور خودکار توسّط نظام حقوقی موجود، از مزیّت بزرگی برخوردار میشود.
باید واضح باشد که هیچ جسم فیزیکی به خودی خود تهاجمی نیست؛ هر شی، اعم از تفنگ، چاقو یا چوب، میتواند برای تجاوز، دفاع، یا برای اهداف فراوان دیگری، که با جنایت ارتباطی ندارد، بهکار رود. غیرقانونی یا محدود کردن خرید و مالکیّت اسلحه معقولتر از غیرقانونیکردن داشتن چاقو، قمه، سنجاق سر یا سنگ نیست. و چگونه همهی این اشیاء غیرقانونی است، و اگر غیرقانونی باشد، چگونه میتوان این ممنوعیّت را اجرا کرد؟ پس قانون باید بهجای تعقیب افراد بیگناه حامل یا دارندهی اشیاء مختلف، به دستگیری و مبارزه با مجرمان واقعی بپردازد.
افزون بر این، ملاحظهی دیگری وجود دارد که نتیجهگیری ما را تقویّت میکند. اگر اسلحه محدود یا غیرقانونی باشد، دلیلی وجود ندارد که انتظار داشته باشیم مجرمانِ مصمّم و قاطع توجّه چندانی به قانون داشته باشند. پس مجرمان همیشه میتوانند اسلحه بخرند و حمل کنند؛ این تنها قربانیان بیگناه آنها خواهند بود که از لیبرالیسم دلواپس، که قوانینی را علیه اسلحه و دیگر سلاحها وضع میکند، رنج خواهند برد. همانطور که موادّ مخدر، قمار و هرزهنگاری باید قانونی شوند، اسلحه و هر چیز دیگری که میتواند بهعنوان سلاح دفاع از خود عمل کند نیز، باید قانونی شود.
در مقالهای قابل توجّه در باب کنترل متجاوزانهی تفنگهای دستی (تفنگهایی که لیبرالها بیشتر میخواهند آن را محدود کنند)، دان بی. کیتس جونیور (Don B. Kates, Jr)، استاد حقوق دانشگاه سنتلوئیس، همتایان لیبرال خود را بهخاطر عدماستفاده از همان منطق مربوط به اسلحه برای قوانین ماریجوانا، سرزنش میکند. بدینترتیب، اشاره میکند که امروزه بیش از پنجاه میلیون دارندهی اسلحهی دستی در آمریکا وجود دارد، و بر اساس نظرسنجیها و تجربیّات گذشته، از دو سوم تا بیش از هشتاد درصد آمریکاییها از ممنوعیّت استفاده از اسلحهی دستی پیروی نمیکنند. نتیجهی گریزناپذیر، مانند قوانین جنسی و ماریجوانا، مجازاتهای سخت و در عین حال اجرای بسیار گزینشی قانون خواهد بود -بیاحترامی به قانون و سازمانهای مجری قانون. و قانون بهطور گزینشی علیه افرادی، که مقامات آنها را دوست ندارند، اجرا میشود: اجرای قانون بهتدریج نابسامانتر میشود تا اینکه در نهایت قوانین فقط علیه افرادی که موردپسند پلیس نیستند استفاده میشود...
🖇 متن کامل: مقررات و کنترل اسلحه
#اسلحه #حق_دفاع #آزادی_اسلحه
#دفاع_از_خود #مالکیت #قانون
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
مقررات و کنترل اسلحه
مقررات و کنترل اسلحه | مورای روتبارد اگر، چنانکه لیبرتارینها معتقدند، هر فردی حقّ مالکیّت بر جان و دارایی خود را دارد، نتیجه این است که او حق دارد از خشونت برای دفاع از خود در برابر خشونت متجاوزان جنایتکار استفاده کند. ولی به دلایلی عجیب، لیبرالها بهطور…
👍11❤9👎2
📃 سوسیالیسم ایدئولوژی آینده است: عشق گوبلز به سوسیالیسم | ✍🏻 جان میلتیمور
➣ @Notes_On_Liberty
ورزشدوستان همواره بر سر قانون چوگانزن گزیده و اینکه چه کسی بهترین بوکسور سنگینوزن تمام دوران بوده است (محمد علی) بحث کرده و خواهند کرد. فیلمدوستان هرگز توافق نخواهند کرد که کدام فیلم پدرخوانده بهتر بود، اوّلی یا دومی.
اعتراف میکنم که این مورد خاص همیشه من را سرگشته و حیران کرده، و نهتنها بدینخاطر که این واژه دقیقاً در نام آن وجود دارد: ناسیونال سوسیالیسم، که اگر سخنرانیها و مکالمات خصوصی سلسلهمراتب نازیها را بخوانید، واضح است که آنها سوسیالیسم را دوست میداشتند و فردگرایی و سرمایهداری را خوار میشمردند.
راینر زیتلمانِ تاریخنگار، در کتاب جدید خود بهنام ناسیونالسوسیالیسم هیتلر، به ایدههایی که مردانی مانند هیتلر و گوبلز را شکل داده، نگاهی هوشمندانه و فراگیر انداخته است. در حالیکه آشکارست که آنها برند سوسیالیسم خود را از مارکسیسم جدا میدانستند، شکّی نیست که سوسیالیسم را آیندهی جهان میدانستند و سرمایهداری بورژوایی را خوار میشمردند.
برای نمونه، به این نقلقولها از یوزف گوبلز، مبلّغ اصلی حزب نازی، توجّه کنید:
● «سوسیالیسم ایدئولوژی آینده است.» -نامه به ارنست گراف زو رِوِنتلُو به نقل از کتاب گوبلز: زندگینامه
● «بورژوازی باید تسلیم طبقهی کارگر شود... هر چیزی را که در شرف سقوط است باید هل داد. ما همه سربازان انقلابیم. ما خواهان پیروزی کارگران بر ثروت کثیف هستیم. این همان سوسیالیسم است.» -به نقل از کتاب دکتر گوبلز: زندگی و مرگ او
● «ما سوسیالیست هستیم، زیرا در سوسیالیسم، در وابستگی سرنوشتساز همهی رفقای ملّت به یکدیگر، تنها امکان حفظ ژنتیک نژادیمان و در نتیجه تسخیر دوبارهی آزادی سیاسیمان و جوانسازی دولت آلمان را میبینیم.» - «چرا سوسیالیست هستیم؟» روزنامهی Der Angriff (حمله)، ۱۶ ژوئیه ۱۹۲۸
● «ما مؤسّسهی خیریّه نیستیم، بلکه حزب سوسیالیستهای انقلابی هستیم.» -سرمقالهی Der Angriff، به تاریخ ۱۲۷ مه ۱۹۲۹
● «سرمایهداری آنگاه که مقاصد شخصی که در خدمت آن است برخلاف منافع عموم مردم باشد، اَشکال غیرقابل تحمّلی به خود میگیرد. سرمایهداری از چیزها سرچشمه میگیرد نه از مردم. پول، محوری است که همهچیز گرداگرد آن میچرخد. سوسیالیسم برعکس است. جهانبینی سوسیالیستی از مردم سرچشمه میگیرد و سپس به سوی چیزها میرود. اشیاء در اختیار مردم قرار میگیرند؛ سوسیالیست مردم را بالاتر از همهچیز قرار میدهد و اشیاء فقط وسیلهای برای رسیدن به هدف هستند.» -«سرمایهداری»، روزنامهی Der Angriff، به تاریخ ۱۵ ژوئیه ۱۹۲۹
🖇 متن کامل: سوسیالیسم ایدئولوژی آینده است: عشق گوبلز به سوسیالیسم
#سوسیالیسم #نازیسم #فاشیسم
#آلمان #گوبلز #ناسیونالسوسیالیسم
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
ورزشدوستان همواره بر سر قانون چوگانزن گزیده و اینکه چه کسی بهترین بوکسور سنگینوزن تمام دوران بوده است (محمد علی) بحث کرده و خواهند کرد. فیلمدوستان هرگز توافق نخواهند کرد که کدام فیلم پدرخوانده بهتر بود، اوّلی یا دومی.
اعتراف میکنم که این مورد خاص همیشه من را سرگشته و حیران کرده، و نهتنها بدینخاطر که این واژه دقیقاً در نام آن وجود دارد: ناسیونال سوسیالیسم، که اگر سخنرانیها و مکالمات خصوصی سلسلهمراتب نازیها را بخوانید، واضح است که آنها سوسیالیسم را دوست میداشتند و فردگرایی و سرمایهداری را خوار میشمردند.
راینر زیتلمانِ تاریخنگار، در کتاب جدید خود بهنام ناسیونالسوسیالیسم هیتلر، به ایدههایی که مردانی مانند هیتلر و گوبلز را شکل داده، نگاهی هوشمندانه و فراگیر انداخته است. در حالیکه آشکارست که آنها برند سوسیالیسم خود را از مارکسیسم جدا میدانستند، شکّی نیست که سوسیالیسم را آیندهی جهان میدانستند و سرمایهداری بورژوایی را خوار میشمردند.
برای نمونه، به این نقلقولها از یوزف گوبلز، مبلّغ اصلی حزب نازی، توجّه کنید:
● «سوسیالیسم ایدئولوژی آینده است.» -نامه به ارنست گراف زو رِوِنتلُو به نقل از کتاب گوبلز: زندگینامه
● «بورژوازی باید تسلیم طبقهی کارگر شود... هر چیزی را که در شرف سقوط است باید هل داد. ما همه سربازان انقلابیم. ما خواهان پیروزی کارگران بر ثروت کثیف هستیم. این همان سوسیالیسم است.» -به نقل از کتاب دکتر گوبلز: زندگی و مرگ او
● «ما سوسیالیست هستیم، زیرا در سوسیالیسم، در وابستگی سرنوشتساز همهی رفقای ملّت به یکدیگر، تنها امکان حفظ ژنتیک نژادیمان و در نتیجه تسخیر دوبارهی آزادی سیاسیمان و جوانسازی دولت آلمان را میبینیم.» - «چرا سوسیالیست هستیم؟» روزنامهی Der Angriff (حمله)، ۱۶ ژوئیه ۱۹۲۸
● «ما مؤسّسهی خیریّه نیستیم، بلکه حزب سوسیالیستهای انقلابی هستیم.» -سرمقالهی Der Angriff، به تاریخ ۱۲۷ مه ۱۹۲۹
● «سرمایهداری آنگاه که مقاصد شخصی که در خدمت آن است برخلاف منافع عموم مردم باشد، اَشکال غیرقابل تحمّلی به خود میگیرد. سرمایهداری از چیزها سرچشمه میگیرد نه از مردم. پول، محوری است که همهچیز گرداگرد آن میچرخد. سوسیالیسم برعکس است. جهانبینی سوسیالیستی از مردم سرچشمه میگیرد و سپس به سوی چیزها میرود. اشیاء در اختیار مردم قرار میگیرند؛ سوسیالیست مردم را بالاتر از همهچیز قرار میدهد و اشیاء فقط وسیلهای برای رسیدن به هدف هستند.» -«سرمایهداری»، روزنامهی Der Angriff، به تاریخ ۱۵ ژوئیه ۱۹۲۹
🖇 متن کامل: سوسیالیسم ایدئولوژی آینده است: عشق گوبلز به سوسیالیسم
#سوسیالیسم #نازیسم #فاشیسم
#آلمان #گوبلز #ناسیونالسوسیالیسم
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
سوسیالیسم ایدئولوژی آینده است: عشق گوبلز به سوسیالیسم
سوسیالیسم ایدئولوژی آینده است: عشق گوبلز به سوسیالیسم | جان میلتیمور ورزشدوستان همواره بر سر قانون چوگانزن گزیده و اینکه چه کسی بهترین بوکسور سنگینوزن تمام دوران بوده است (محمد علی) بحث کرده و خواهند کرد. فیلمدوستان هرگز توافق نخواهند کرد که کدام فیلم…
👍10❤6👏3
«حکومت خطاب به شهروندان میگوید: «درآمد شما منحصراً متعلق به خودتان نیست، ما نسبت به آن ادعا داریم و ادعای ما مقدم بر ادعای شماست؛ به شما اجازه میدهیم مقداری از آن را نگه دارید، زیرا ما نیاز شما را تصدیق میکنیم، نه حق شما را؛ تصمیم دربارهی هر چه برای خودتان به شما میبخشیم، بر عهدهی ماست.» این اغراق نیست. به گزارش مالیات بر درآمدی که طبق قانون موظف به تهیهی آن هستید نگاهی بیندازید، و خواهید دید که حکومت بهطور مستبدانه میزان درآمدی را که میتوانید برای زندگی، نیازهای کسبوکار و نگهداری از خانواده، هزینههای پزشکی، و غیره داشته باشید، تعیین میکند. میزان درآمدی که میتوانید برای خود نگه دارید براساس نیازهای حکومت تعیین میشود و شما چیزی در این باره نتوانید گفت.»
❈ فرانک چودوروف، مالیات بر درآمد: ریشهی تمام مفاسد
➣ @Notes_On_Liberty
❈ فرانک چودوروف، مالیات بر درآمد: ریشهی تمام مفاسد
➣ @Notes_On_Liberty
👍19👌5❤4
📃 هزینههای درآمد پایهی همگانی بیش از چیزیست که تصور میکنید | ✍🏻 خوزه نینو
➣ @Notes_On_Liberty
براساس گزارشهای برخی رسانهها، جشن درآمد پایهی همگانی (UBI) در فنلاند رو به پایان است.
ولی پروفسور اوللی کانگاس، رئیس تیم تحقیقاتی آژانس بیمهی اجتماعی فنلاند، ادّعا میکند که این آزمایش «بر اساس برنامه پیش میرود و تا پایان سال ۲۰۱۸ ادامه خواهد داشت.» با اینحال، هیچ برنامهی مشخّصی برای توسعهی برنامه پس از آن وجود ندارد.
فنلاند در سال ۲۰۱۷ با راهاندازی برنامهی UBI، که در آن حکومت به ۲۰۰۰ شهروند بیکار، که بهطور تصادفی انتخاب شده بودند، مواجب ماهیانه ۵۶۰ یورو (تقریباً ۶۷۰ دلار) میپرداخت، شهرت یافت.
حتّی اگر این برنامه تا آخر سال ۲۰۱۸ به پایان برسد، دیر یا زود دیگر کشورها الگوی فنلاند را تکرار خواهند کرد.
در ایالات متّحده، شهر استاکتون کالیفرنیا، که در ۲۰۱۲ اعلام ورشکستگی کرد، هماکنون در حال راهاندازی آزمون درآمد پایه، با وجود خطرات مالی است.
در حالیکه آزمایش این سیاست باید تقویّت شود، ولی آزمودن درآمد پایهی همگانی ارزش انجام ندارد، چه رسد به توسعهی آن. درآمد پایه، گذشته از تقویّت وابستگی و افزایش بار مالی، در نهایت توانایی بخش خصوصی برای انباشت سرمایهی بیشتر و افزایش بهرهوری کارگران -مطمئنترین راه برای کاهش فقر- را کاهش میدهد.
ایدهای نهچندان انقلابی با نتایج مشکوک
درآمد پایه یکسره ایدهی جدیدی نیست، و در طول سالها حمایت گستردهای را از سوی روشنفکران از همهی اقشار به دست آورده است. حتّی اقتصاددانان بازار آزاد، مانند میلتون فریدمن، به طرفداری از درآمد پایه بر آمدند و ادّعا میکردند که اجرا و حفظ آن نسبت به بوروکراسی رفاهی سنّتی هزینهی کمتری خواهد داشت.
در اواخر دههی ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰، برنامههای مشابهی در ایالات متّحده اجرا شد. آنها را آزمایشهای مالیات بر درآمد منفی مینامیدند؛ که در آن کارگرانی که کمتر از یک حدّ مشخّص درآمد داشتند، بهجای پرداخت مالیات به دولت، از دولت وجوهی دریافت میکردند. اگرچه آنها با پسرعموی خود، درآمد پایهی همگانی، متفاوت بودند، ولی هنوز یافتههای جالبی دربارهی تأثیرات مدلهای درآمد پایه بهدست میدهند.
گری برتلسِ اقتصاددان، در پژوهشی تحت عنوان «پاسخ کاری به درآمد تضمینشده: بررسی شواهد تجربی» دریافته است که «انتظار میرفت که برنامههای مالیات بر درآمد منفی، که در اَشکال گوناگونی آزموده شدند، تلاشهای کاری شرکتکنندگان را کاهش دهند، و همینطور هم شد.» افزون بر این، مقالهی «مقایسهی یافتههای عرضهی نیروی کار از چهار آزمایش مالیات بر درآمد منفی» روند ثابتی را نشان داد، که کارگران هنگام دریافت مزایای مالیات بر درآمد منفی، عرضهی نیروی کار را کاهش میدهند...
🖇 متن کامل: هزینههای درآمد پایهی همگانی بیش از چیزیست که تصور میکنید
#اقتصاد #درآمد_پایه #مالیات
#دولت #مداخلهگرایی #اشتغال
#بیکاری #تنبلی #مالیات_منفی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
براساس گزارشهای برخی رسانهها، جشن درآمد پایهی همگانی (UBI) در فنلاند رو به پایان است.
ولی پروفسور اوللی کانگاس، رئیس تیم تحقیقاتی آژانس بیمهی اجتماعی فنلاند، ادّعا میکند که این آزمایش «بر اساس برنامه پیش میرود و تا پایان سال ۲۰۱۸ ادامه خواهد داشت.» با اینحال، هیچ برنامهی مشخّصی برای توسعهی برنامه پس از آن وجود ندارد.
فنلاند در سال ۲۰۱۷ با راهاندازی برنامهی UBI، که در آن حکومت به ۲۰۰۰ شهروند بیکار، که بهطور تصادفی انتخاب شده بودند، مواجب ماهیانه ۵۶۰ یورو (تقریباً ۶۷۰ دلار) میپرداخت، شهرت یافت.
حتّی اگر این برنامه تا آخر سال ۲۰۱۸ به پایان برسد، دیر یا زود دیگر کشورها الگوی فنلاند را تکرار خواهند کرد.
در ایالات متّحده، شهر استاکتون کالیفرنیا، که در ۲۰۱۲ اعلام ورشکستگی کرد، هماکنون در حال راهاندازی آزمون درآمد پایه، با وجود خطرات مالی است.
در حالیکه آزمایش این سیاست باید تقویّت شود، ولی آزمودن درآمد پایهی همگانی ارزش انجام ندارد، چه رسد به توسعهی آن. درآمد پایه، گذشته از تقویّت وابستگی و افزایش بار مالی، در نهایت توانایی بخش خصوصی برای انباشت سرمایهی بیشتر و افزایش بهرهوری کارگران -مطمئنترین راه برای کاهش فقر- را کاهش میدهد.
ایدهای نهچندان انقلابی با نتایج مشکوک
درآمد پایه یکسره ایدهی جدیدی نیست، و در طول سالها حمایت گستردهای را از سوی روشنفکران از همهی اقشار به دست آورده است. حتّی اقتصاددانان بازار آزاد، مانند میلتون فریدمن، به طرفداری از درآمد پایه بر آمدند و ادّعا میکردند که اجرا و حفظ آن نسبت به بوروکراسی رفاهی سنّتی هزینهی کمتری خواهد داشت.
در اواخر دههی ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰، برنامههای مشابهی در ایالات متّحده اجرا شد. آنها را آزمایشهای مالیات بر درآمد منفی مینامیدند؛ که در آن کارگرانی که کمتر از یک حدّ مشخّص درآمد داشتند، بهجای پرداخت مالیات به دولت، از دولت وجوهی دریافت میکردند. اگرچه آنها با پسرعموی خود، درآمد پایهی همگانی، متفاوت بودند، ولی هنوز یافتههای جالبی دربارهی تأثیرات مدلهای درآمد پایه بهدست میدهند.
گری برتلسِ اقتصاددان، در پژوهشی تحت عنوان «پاسخ کاری به درآمد تضمینشده: بررسی شواهد تجربی» دریافته است که «انتظار میرفت که برنامههای مالیات بر درآمد منفی، که در اَشکال گوناگونی آزموده شدند، تلاشهای کاری شرکتکنندگان را کاهش دهند، و همینطور هم شد.» افزون بر این، مقالهی «مقایسهی یافتههای عرضهی نیروی کار از چهار آزمایش مالیات بر درآمد منفی» روند ثابتی را نشان داد، که کارگران هنگام دریافت مزایای مالیات بر درآمد منفی، عرضهی نیروی کار را کاهش میدهند...
🖇 متن کامل: هزینههای درآمد پایهی همگانی بیش از چیزیست که تصور میکنید
#اقتصاد #درآمد_پایه #مالیات
#دولت #مداخلهگرایی #اشتغال
#بیکاری #تنبلی #مالیات_منفی
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
هزینههای درآمد پایهی همگانی بیش از چیزیست که تصور میکنید
هزینههای درآمد پایهی همگانی بیش از چیزیست که تصور میکنید | خوزه نینو براساس گزارشهای برخی رسانهها، جشن درآمد پایهی همگانی (UBI) در فنلاند رو به پایان است. ولی پروفسور اوللی کانگاس، رئیس تیم تحقیقاتی آژانس بیمهی اجتماعی فنلاند، ادّعا میکند که این…
👍10❤6💔2
📃 آیا بریکس به سروری دلار آمریکا پایان خواهد داد؟ | ✍🏻 دنیل لاکال
➣ @Notes_On_Liberty
اجلاس سران موسوم به بریکس (برزیل، روسیه، هند، چین و آفریقای جنوبی) با دعوت از امارات، مصر، ایران، عربستان سعودی، آرژانتین و اتیوپی برای پیوستن به این گروه، پایان یافت.
این اجلاس عناوین خبری زیادی را دربارهی تأثیر این گروه بزرگ کشورها بهوجود آورده، از جمله گمانهزنیها دربارهی پایان دلار آمریکا بهعنوان ارز ذخیرهی جهانی، تا جاییکه این گروه بهعنوان تهدیدی برای ایالات متّحده یا حتّی صندوق بین المللی پول قلمداد میشود.
چند نکته باید روشن شود.
بسیاری از تحلیلگران سیاسی باور دارند که چین در ازای هیچ وام میدهد، سرمایهگذاری میکند یا حمایت مالی انجام میدهد. چین یک قدرت اقتصادی بزرگ است، ولی هیچ علاقهای به تبدیل شدن به یک ارز ذخیرهی جهانی ندارد. به گفتهی بانک تسویهحسابهای بینالمللی، ارز چین در حال حاضر تنها در ۵ درصد معاملات جهانی استفاده میشود.
چین و روسیه بر سرمایه کنترل دارند. داشتن یک ارز ذخیرهی جهانی بدون آزادی حرکت سرمایه غیرممکن است. برای داشتن یک ارز فیات پایدار به ملزومات بیشتری نسبت به ذخایر طلای فیزیکی نیاز است. تضمین آزادی اقتصادی، سرمایهگذاری، امنیّت حقوقی و حرکت آزاد سرمایه و همچنین یک نظام مالی باز، شفّاف و متنوّع ضروری است.
چین و روسیه بسیار بیشتر از آن چیزی که بسیاری از سیاستمداران میاندیشند در امر وامدهی سختگیرند. بهنظر میرسد برخی از سیاستمداران بازارهای نوظهور فکر میکنند که پیوستن به چین و روسیه نوعی نوشداروی پولی رایگان خواهد بود.
مشکل دیگر ایجاد ارز بریکس این است که منطقاً نه چین و نه روسیه کوچکترین قصدی برای از دستدادن پول ملّی خود ندارند، که در کنار گروهی از ناشران پولی که سابقهی مشکوکی در کنترل ناهمترازی پولی (عدم تعادل مخارج و درآمد دولت) خود دارند، آن را تنزّل ارزش دهند. طی ده سال گذشته، ارز کشورهای مهمان بریکس بهمیزان قابلتوجّهی در برابر دلار آمریکا تنزّل ارزش یافته است. بر اساس گزارش بلومبرگ، پزو آرژانتین ۹۸ درصد، پوند مصر ۷۸ درصد، روپیه هند ۳۵ درصد، بیر اتیوپی ۶۸ درصد، رئال برزیل ۵۵ درصد کاهش یافته، و به گزارش اکونومیست ریال ایران ۹۰ درصد سقوط کرده است. کنار هم قرار دادن ارزهای ضعیف، ارز قوی خلق نمیکند...
🖇 متن کامل: آیا بریکس به سروری دلار آمریکا پایان خواهد داد؟
#اقتصاد #بریکس #دلار
#ارز_ذخیره #اقتصاد_جهان
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
اجلاس سران موسوم به بریکس (برزیل، روسیه، هند، چین و آفریقای جنوبی) با دعوت از امارات، مصر، ایران، عربستان سعودی، آرژانتین و اتیوپی برای پیوستن به این گروه، پایان یافت.
این اجلاس عناوین خبری زیادی را دربارهی تأثیر این گروه بزرگ کشورها بهوجود آورده، از جمله گمانهزنیها دربارهی پایان دلار آمریکا بهعنوان ارز ذخیرهی جهانی، تا جاییکه این گروه بهعنوان تهدیدی برای ایالات متّحده یا حتّی صندوق بین المللی پول قلمداد میشود.
چند نکته باید روشن شود.
بسیاری از تحلیلگران سیاسی باور دارند که چین در ازای هیچ وام میدهد، سرمایهگذاری میکند یا حمایت مالی انجام میدهد. چین یک قدرت اقتصادی بزرگ است، ولی هیچ علاقهای به تبدیل شدن به یک ارز ذخیرهی جهانی ندارد. به گفتهی بانک تسویهحسابهای بینالمللی، ارز چین در حال حاضر تنها در ۵ درصد معاملات جهانی استفاده میشود.
چین و روسیه بر سرمایه کنترل دارند. داشتن یک ارز ذخیرهی جهانی بدون آزادی حرکت سرمایه غیرممکن است. برای داشتن یک ارز فیات پایدار به ملزومات بیشتری نسبت به ذخایر طلای فیزیکی نیاز است. تضمین آزادی اقتصادی، سرمایهگذاری، امنیّت حقوقی و حرکت آزاد سرمایه و همچنین یک نظام مالی باز، شفّاف و متنوّع ضروری است.
چین و روسیه بسیار بیشتر از آن چیزی که بسیاری از سیاستمداران میاندیشند در امر وامدهی سختگیرند. بهنظر میرسد برخی از سیاستمداران بازارهای نوظهور فکر میکنند که پیوستن به چین و روسیه نوعی نوشداروی پولی رایگان خواهد بود.
مشکل دیگر ایجاد ارز بریکس این است که منطقاً نه چین و نه روسیه کوچکترین قصدی برای از دستدادن پول ملّی خود ندارند، که در کنار گروهی از ناشران پولی که سابقهی مشکوکی در کنترل ناهمترازی پولی (عدم تعادل مخارج و درآمد دولت) خود دارند، آن را تنزّل ارزش دهند. طی ده سال گذشته، ارز کشورهای مهمان بریکس بهمیزان قابلتوجّهی در برابر دلار آمریکا تنزّل ارزش یافته است. بر اساس گزارش بلومبرگ، پزو آرژانتین ۹۸ درصد، پوند مصر ۷۸ درصد، روپیه هند ۳۵ درصد، بیر اتیوپی ۶۸ درصد، رئال برزیل ۵۵ درصد کاهش یافته، و به گزارش اکونومیست ریال ایران ۹۰ درصد سقوط کرده است. کنار هم قرار دادن ارزهای ضعیف، ارز قوی خلق نمیکند...
🖇 متن کامل: آیا بریکس به سروری دلار آمریکا پایان خواهد داد؟
#اقتصاد #بریکس #دلار
#ارز_ذخیره #اقتصاد_جهان
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
آیا بریکس به سروری دلار آمریکا پایان خواهد داد؟
آیا بریکس به سروری دلار آمریکا پایان خواهد داد؟ | دنیل لاکال اجلاس سران موسوم به بریکس (برزیل، روسیه، هند، چین و آفریقای جنوبی) با دعوت از امارات، مصر، ایران، عربستان سعودی، آرژانتین و اتیوپی برای پیوستن به این گروه، پایان یافت. این اجلاس عناوین خبری زیادی…
👍21❤8👎3
«تاریخ آزادی مدنی را مبارزه با تجاوزگری مالیاتی شکل میدهد. حمایتگرایی بزرگترین تجاوزگری مالیاتی مدرن است؛ نوعی مالیاتستانی که با شکل حکومت جمهوری وفق یافته است. حمایتگرایی امروز نهادهای سیاسی ما را به فساد میکشاند، همان کاری که بردهداری در گذشته انجام میداد. تحتلوای حمایتگرایی، حکومت به برخی ذینفعان اجازه میدهد تا به دیگران تجاوز کنند. این گناهی در حق قربانیان آن، توهمی دربارهی ذینفعان فرضی آن، و اتلاف ثروت عمومی است.»
❈ ویلیام گراهام سامنر. پروتکشنیسم، ایسمی که به ما میآموزد اسراف، ثروت میآفریند!
➣ @Notes_On_Liberty
❈ ویلیام گراهام سامنر. پروتکشنیسم، ایسمی که به ما میآموزد اسراف، ثروت میآفریند!
➣ @Notes_On_Liberty
👍13❤6👏4
📃 اقتصاد سوسیالیستیِ فاشیسم ایتالیایی | ✍🏻 لاورنس کِی. ساموئلز
➣ @Notes_On_Liberty
اقتصاد فاشیسم ایتالیایی اغلب نادیده گرفته شده یا بیاهمّیّت جلوه داده میشود، چراکه بخش اعظمی از عناصر آن در اقتصادهای کنونی جهان یافت میشود. برخی از مؤلّفههای اقتصاد فاشیستی را در نظر بگیرید: برنامهریزی مرکزی، یارانههای سنگین دولتی، حمایتگرایی (تعرفههای بالا)، ملّیسازی شدید، رفیقبازی افسارگسیخته، کسری بودجهی زیاد، مخارج دولتی بالا، کمکهای مالی به بانکها و صنایع، بوروکراسی درهمتنیده، برنامههای رفاه اجتماعی گسترده، بدهی ملّی ویرانگر، هجوم تورّم و «یک ساختار اقتصادی ملّی بسیار منظّم، چندطبقهای، و یکپارچه.»
بنیتو موسولینی، در موارد فراوانی، سیاستهای اقتصادی خود را با «سرمایهداری دولتی» یکی میدانست -همان عبارتی که ولادیمیر لنین برای راهاندازی سیاست اقتصادی جدید خود (NEP) بهکار میبرد. لنین مینویسد: «سرمایهداری دولتی در مقایسه با وضعیّتِ کنونیِ جمهوری شوروی گامی روبهجلو خواهد بود.» لنین، پس از فروپاشی اقتصاد روسیه در سال ۱۹۲۱، خصوصیسازی و نوآوری خصوصی را روا دانست و به مردم اجازه داد برای سود شخصی تجارت و خریدوفروش کنند. لنین بهسوی اقتصاد مختلط حرکت میکرد. او حتّی خواستار آن شد که شرکتهای دولتی بر اساس اصول سود/زیان کار کنند. لنین پذیرفت که باید از سوسیالیسم کامل عقبنشینی کند و سرمایهداری را بپذیرد.
موسولینی از الگوی لنین پیروی کرد و به استقرار یک مدل اقتصادی دولتمحور در ایتالیا پرداخت. فاشیسم موسولینی در اصل صرفاً تقلیدی از «راه سوم» لنین بود، که سازوکارهای بازارمحور و سوسیالیسم را ترکیب میکرد -شبیه به «سوسیالیسم بازار» چین سرخ. بهطور خلاصه، مارکسیسم بازنگریشدهی لنین در سیاستهای «سوسیالیسم سَبُک» به اوج خود رسید، و به موسولینی کمک کرد تا فاشیسم ایتالیایی خود را با کژنمایی سوسیالیستی راستگرایانه بسازد. بنابراین، میتوان استدلال کرد که سیاست لنین نخستین نسخهی مدرن فاشیسم و دولت-کورپوراتیسم بود.
لودویگ فون میزسِ اقتصاددان، که از شرّ چیرگی نازیها بر اروپا گریخت، بیان میکند که «برنامهی اقتصادی فاشیسم ایتالیایی با برنامهی راهنمای سوسیالیسم بریتانیا، که از سوی برجستهترین سوسیالیستهای بریتانیایی و اروپایی تبلیغ میشود، تفاوتی ندارد.»...
🖇 متن کامل: اقتصاد سوسیالیستیِ فاشیسم ایتالیایی
#اقتصاد #فاشیسم #سوسیالیسم
#موسولینی #ایتالیا #لنین #نپ
#کورپوراتیسم #برنامهریزی_مرکزی
#عدالت_اجتماعی #تورم #تعرفه
#دولتگرایی #ملیسازی #دولت
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
اقتصاد فاشیسم ایتالیایی اغلب نادیده گرفته شده یا بیاهمّیّت جلوه داده میشود، چراکه بخش اعظمی از عناصر آن در اقتصادهای کنونی جهان یافت میشود. برخی از مؤلّفههای اقتصاد فاشیستی را در نظر بگیرید: برنامهریزی مرکزی، یارانههای سنگین دولتی، حمایتگرایی (تعرفههای بالا)، ملّیسازی شدید، رفیقبازی افسارگسیخته، کسری بودجهی زیاد، مخارج دولتی بالا، کمکهای مالی به بانکها و صنایع، بوروکراسی درهمتنیده، برنامههای رفاه اجتماعی گسترده، بدهی ملّی ویرانگر، هجوم تورّم و «یک ساختار اقتصادی ملّی بسیار منظّم، چندطبقهای، و یکپارچه.»
بنیتو موسولینی، در موارد فراوانی، سیاستهای اقتصادی خود را با «سرمایهداری دولتی» یکی میدانست -همان عبارتی که ولادیمیر لنین برای راهاندازی سیاست اقتصادی جدید خود (NEP) بهکار میبرد. لنین مینویسد: «سرمایهداری دولتی در مقایسه با وضعیّتِ کنونیِ جمهوری شوروی گامی روبهجلو خواهد بود.» لنین، پس از فروپاشی اقتصاد روسیه در سال ۱۹۲۱، خصوصیسازی و نوآوری خصوصی را روا دانست و به مردم اجازه داد برای سود شخصی تجارت و خریدوفروش کنند. لنین بهسوی اقتصاد مختلط حرکت میکرد. او حتّی خواستار آن شد که شرکتهای دولتی بر اساس اصول سود/زیان کار کنند. لنین پذیرفت که باید از سوسیالیسم کامل عقبنشینی کند و سرمایهداری را بپذیرد.
موسولینی از الگوی لنین پیروی کرد و به استقرار یک مدل اقتصادی دولتمحور در ایتالیا پرداخت. فاشیسم موسولینی در اصل صرفاً تقلیدی از «راه سوم» لنین بود، که سازوکارهای بازارمحور و سوسیالیسم را ترکیب میکرد -شبیه به «سوسیالیسم بازار» چین سرخ. بهطور خلاصه، مارکسیسم بازنگریشدهی لنین در سیاستهای «سوسیالیسم سَبُک» به اوج خود رسید، و به موسولینی کمک کرد تا فاشیسم ایتالیایی خود را با کژنمایی سوسیالیستی راستگرایانه بسازد. بنابراین، میتوان استدلال کرد که سیاست لنین نخستین نسخهی مدرن فاشیسم و دولت-کورپوراتیسم بود.
لودویگ فون میزسِ اقتصاددان، که از شرّ چیرگی نازیها بر اروپا گریخت، بیان میکند که «برنامهی اقتصادی فاشیسم ایتالیایی با برنامهی راهنمای سوسیالیسم بریتانیا، که از سوی برجستهترین سوسیالیستهای بریتانیایی و اروپایی تبلیغ میشود، تفاوتی ندارد.»...
🖇 متن کامل: اقتصاد سوسیالیستیِ فاشیسم ایتالیایی
#اقتصاد #فاشیسم #سوسیالیسم
#موسولینی #ایتالیا #لنین #نپ
#کورپوراتیسم #برنامهریزی_مرکزی
#عدالت_اجتماعی #تورم #تعرفه
#دولتگرایی #ملیسازی #دولت
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
اقتصاد سوسیالیستیِ فاشیسم ایتالیایی
اقتصاد سوسیالیستیِ فاشیسم ایتالیایی | لاورنس کِی. ساموئلز اقتصاد فاشیسم ایتالیایی اغلب نادیده گرفته شده یا بیاهمّیّت جلوه داده میشود، چراکه بخش اعظمی از عناصر آن در اقتصادهای کنونی جهان یافت میشود. برخی از مؤلّفههای اقتصاد فاشیستی را در نظر بگیرید: برنامهریزی…
❤9👍9👌1
«هیچ انقلابی یکشبه و با هوس زودگذر آغاز نمیشود. نارضایتی تعداد زیادی از مردم علیه دولت بر روی هم انباشته میشود، و جنگلی بسیار خشک را تشکیل میدهد که چشمبهراه جرقهای برای شعلهور شدن آتش است. باید تصدیق کنم که هر شورشی علیه دولت مستبد و خودکامه، اگر مسئلهی غیرمنتظرهای روی ندهد، فینفسه حرکتی لیبرتارین و آزادیخواهانه است. این مورد حتی دربارهی انقلابی که شکست میخورد نیز صادق است... زیرا برای مردم زمین آموزش و سنت انقلابی فراهم میآورد که میتواند بعداً به انقلابی گستردهتر و واضحتر براساس انگیزههای لیبرتارین تبدیل شود.»
❈ مورای روتبارد، اندیشهی آزادی
➣ @Notes_On_Liberty
❈ مورای روتبارد، اندیشهی آزادی
➣ @Notes_On_Liberty
👍29❤9👌6
On Liberty | دربارهی آزادی
📃 مقدمهای بر دموکراسی: خدایی که شکست خورد | ✍🏻 هانس هرمان هوپ ➣ @Notes_On_Liberty جنگ جهانی اوّل یکی از نقاط عطف بزرگ تاریخ مدرن است. با پایان آن، استحالهی کلّ جهان غرب از حکومت پادشاهی و شاهان حاکم به حکومت دموکراتیک-جمهوری و حاکمیّت مردم، که با انقلاب…
📃 مقدمهای بر دموکراسی: خدایی که شکست خورد | ✍🏻 هانس هرمان هوپ
➣ @Notes_On_Liberty
نمونههایی از منظور من از نظریّهی پیشینی: هیچچیز مادّی نمیتواند همزمان در دو مکان باشد. هیچ دو شیء نمیتوانند یک مکان را اشغال کنند. خطّ مستقیم کوتاهترین خطّ بین دو نقطه است. هیچ دو خطّ مستقیمی نمیتوانند یک فضا را در بر بگیرند. هر شیئی که سرتاسر آن قرمز است نمیتواند سراسر سبز (آبی، زرد و غیره) باشد. هر شیئی که رنگی باشد مطوّل نیز هست. هر جسمی که شکل داشته باشد اندازه هم دارد. اگر الف بخشی از ب و ب بخشی از پ باشد، الف بخشی از پ است. ۱ + ۳ = ۴. مواردی همچون ۶ = ۲ غیرقابلقبولاند و تجربهگرایان باید چنین گزارههایی را بهعنوان قراردادهای زبانی-نحوی بدون محتوای تجربی، یعنی همانگوییهای «پوچ»، بد بدانند و خوار بشمرند. در مقابل این دیدگاه و مطابق با عقل سلیم، من همین گزارهها را بیان برخی حقایق ساده ولی بنیادین دربارهی ساختار واقعیّت میدانم. و بر پایهی عقل سلیم، کسی را که میخواهد این گزارهها را «بیازماید»، یا «حقایقی» را در تضاد یا برای تخطّی از آنها گزارش کند، سردرگم و گیج میدانم. نظریّهی پیشینی بر تجربه غلبه کرده و آن را تصحیح میکند (و منطق بر مشاهده غلبه میکند)، و نه برعکس.
مهمتر از اینها، نمونههای نظریّهی پیشینی در علوم اجتماعی، بهویژه در زمینههای اقتصاد سیاسی و فلسفه فراوان است: کنش انسانی، تعقیب هدفمند اهداف ارزشمند توسّط یک کنشگر با ابزار کمیاب است. هیچکس نمیتواند تعمّداً کنش نکند. هدف هر کنشی بهبود رفاه ذهنی کنشگر، فراتر از رفاهی که در صورت عدم کنش میبود، است. مقدار بیشتری از یک کالا ارزش بیشتری نسبت به مقدار کمتر همان کالا دارد. رضایت و خشنودی زودتر بر خشنودی دیرتر ارجحیّت دارد. تولید باید از مصرف ناشی شود. آنچه اکنون مصرف میشود در آینده قابلمصرف نیست. اگر قیمت یک کالا کاهش یابد، یا همان مقدار یا مقدار بیشتر خریداری میشود. تثبیت قیمتها پایینتر از قیمتهای شفّاف بازار به کمبود پایدار خواهد انجامید. بدون مالکیّت خصوصی عوامل تولید، قیمت نهادههای تولید وجود ندارد، و بدون قیمت نهادهها، محاسبهی هزینه غیرممکن است. مالیات اجحافی در حقّ تولیدکنندگان و/یا صاحبان ثروت است و تولید و/یا ثروت را از آنچه که در صورت عدم مالیات میبود، پایینتر میآورد و آن را کاهش میدهد. تعارض بینفردی تنها در صورتی و تا آنجایی امکانپذیر است که چیزها کمیاب باشند. هیچچیز یا بخشی از یک چیز نمیتواند منحصراً در اختیار بیش از یک نفر در یک زمان باشد. دموکراسی (حکومت اکثریّت) با مالکیّت خصوصی (مالکیّت و حکومت فرد) ناسازگار است. هیچ شکلی از مالیات نمیتواند یکنواخت (برابر) باشد، ولی هر مالیاتی متضمّن ایجاد دو طبقهی متمایز و نابرابر از مالیاتدهندگان، در مقابل مالیاتگیرندگان و مصرفکنندگان [مالیات] است. مالکیّت و عناوین مالکیّتی، موجودیّتهای مجزّایی هستند و افزایش دومی بدون افزایش متناظر اوّلی، ثروت اجتماعی را افزایش نمیدهد، بلکه منجر به بازتوزیع ثروت موجود میشود...
...
میزس و روتبارد در آثار کاربردی خود بیشتر مسائل و رویدادهای عمدهی اقتصادی و سیاسی سدهی بیستم را مورد بحث قرار دادند: سوسیالیسم در برابر سرمایهداری، انحصار در برابر رقابت، مالکیّت خصوصی در برابر مالکیّت دولتی و عمومی، تولید و تجارت در برابر مالیات، مقرّرات و بازتوزیع، و غیره؛ و هر دو گزارش مفصّلی از رشد سریع قدرت دولت در درازای سدهی بیستم ارائه کردند و پیامدهای زیانبار اقتصادی و اخلاقی آن را توضیح دادند. با اینحال، در حالیکه آنها در این تلاشها (بهویژه در مقایسه با همتایان تجربهگرا-پوزیتیویست خود) بسیار فهیم و دوراندیش نمود یافتهاند، نه میزس و نه روتبارد تلاشی نظاممند برای جستوجوی علّت افول اندیشهی لیبرال کلاسیک و سرمایهداری لسهفر و ظهور همزمان ایدئولوژیهای سیاسی دولتگرایانه و ضدّ سرمایهداری در درازای سدهی بیستم نکردند. مسلّماً آنها دموکراسی را علّت این امر نمیدانستند. در واقع، اگرچه میزس و روتبارد از کمبودهای اقتصادی و اخلاقی دموکراسی آگاه بودند، ولی هر دو در برابر دموکراسی نرمش نشان میدادند و تمایل داشتند که گذار از سلطنت به دموکراسی را پیشرفت بدانند. در مقابل، من رشد سریع قدرت دولتی را در درازای سدهی بیستم بهعنوان پیامد نظاممند دموکراسی و ذهنیّت دموکراتیک، یعنی اعتقاد (اشتباه) به کارآمدی و/یا عدالت مالکیّت عمومی حکومت عمومی (اکثریّت)، توضیح خواهم داد، که میزس و روتبارد از آن غفلت ورزیدهاند.
🖇 متن کامل: مقدمهای بر دموکراسی: خدایی که شکست خورد ۲
#دولت #دموکراسی #پادشاهی
#اندیشه_سیاسی #نظریه_پیشینی
#مالکیت #آنارکوکاپیتالیسم #حق
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
نمونههایی از منظور من از نظریّهی پیشینی: هیچچیز مادّی نمیتواند همزمان در دو مکان باشد. هیچ دو شیء نمیتوانند یک مکان را اشغال کنند. خطّ مستقیم کوتاهترین خطّ بین دو نقطه است. هیچ دو خطّ مستقیمی نمیتوانند یک فضا را در بر بگیرند. هر شیئی که سرتاسر آن قرمز است نمیتواند سراسر سبز (آبی، زرد و غیره) باشد. هر شیئی که رنگی باشد مطوّل نیز هست. هر جسمی که شکل داشته باشد اندازه هم دارد. اگر الف بخشی از ب و ب بخشی از پ باشد، الف بخشی از پ است. ۱ + ۳ = ۴. مواردی همچون ۶ = ۲ غیرقابلقبولاند و تجربهگرایان باید چنین گزارههایی را بهعنوان قراردادهای زبانی-نحوی بدون محتوای تجربی، یعنی همانگوییهای «پوچ»، بد بدانند و خوار بشمرند. در مقابل این دیدگاه و مطابق با عقل سلیم، من همین گزارهها را بیان برخی حقایق ساده ولی بنیادین دربارهی ساختار واقعیّت میدانم. و بر پایهی عقل سلیم، کسی را که میخواهد این گزارهها را «بیازماید»، یا «حقایقی» را در تضاد یا برای تخطّی از آنها گزارش کند، سردرگم و گیج میدانم. نظریّهی پیشینی بر تجربه غلبه کرده و آن را تصحیح میکند (و منطق بر مشاهده غلبه میکند)، و نه برعکس.
مهمتر از اینها، نمونههای نظریّهی پیشینی در علوم اجتماعی، بهویژه در زمینههای اقتصاد سیاسی و فلسفه فراوان است: کنش انسانی، تعقیب هدفمند اهداف ارزشمند توسّط یک کنشگر با ابزار کمیاب است. هیچکس نمیتواند تعمّداً کنش نکند. هدف هر کنشی بهبود رفاه ذهنی کنشگر، فراتر از رفاهی که در صورت عدم کنش میبود، است. مقدار بیشتری از یک کالا ارزش بیشتری نسبت به مقدار کمتر همان کالا دارد. رضایت و خشنودی زودتر بر خشنودی دیرتر ارجحیّت دارد. تولید باید از مصرف ناشی شود. آنچه اکنون مصرف میشود در آینده قابلمصرف نیست. اگر قیمت یک کالا کاهش یابد، یا همان مقدار یا مقدار بیشتر خریداری میشود. تثبیت قیمتها پایینتر از قیمتهای شفّاف بازار به کمبود پایدار خواهد انجامید. بدون مالکیّت خصوصی عوامل تولید، قیمت نهادههای تولید وجود ندارد، و بدون قیمت نهادهها، محاسبهی هزینه غیرممکن است. مالیات اجحافی در حقّ تولیدکنندگان و/یا صاحبان ثروت است و تولید و/یا ثروت را از آنچه که در صورت عدم مالیات میبود، پایینتر میآورد و آن را کاهش میدهد. تعارض بینفردی تنها در صورتی و تا آنجایی امکانپذیر است که چیزها کمیاب باشند. هیچچیز یا بخشی از یک چیز نمیتواند منحصراً در اختیار بیش از یک نفر در یک زمان باشد. دموکراسی (حکومت اکثریّت) با مالکیّت خصوصی (مالکیّت و حکومت فرد) ناسازگار است. هیچ شکلی از مالیات نمیتواند یکنواخت (برابر) باشد، ولی هر مالیاتی متضمّن ایجاد دو طبقهی متمایز و نابرابر از مالیاتدهندگان، در مقابل مالیاتگیرندگان و مصرفکنندگان [مالیات] است. مالکیّت و عناوین مالکیّتی، موجودیّتهای مجزّایی هستند و افزایش دومی بدون افزایش متناظر اوّلی، ثروت اجتماعی را افزایش نمیدهد، بلکه منجر به بازتوزیع ثروت موجود میشود...
...
میزس و روتبارد در آثار کاربردی خود بیشتر مسائل و رویدادهای عمدهی اقتصادی و سیاسی سدهی بیستم را مورد بحث قرار دادند: سوسیالیسم در برابر سرمایهداری، انحصار در برابر رقابت، مالکیّت خصوصی در برابر مالکیّت دولتی و عمومی، تولید و تجارت در برابر مالیات، مقرّرات و بازتوزیع، و غیره؛ و هر دو گزارش مفصّلی از رشد سریع قدرت دولت در درازای سدهی بیستم ارائه کردند و پیامدهای زیانبار اقتصادی و اخلاقی آن را توضیح دادند. با اینحال، در حالیکه آنها در این تلاشها (بهویژه در مقایسه با همتایان تجربهگرا-پوزیتیویست خود) بسیار فهیم و دوراندیش نمود یافتهاند، نه میزس و نه روتبارد تلاشی نظاممند برای جستوجوی علّت افول اندیشهی لیبرال کلاسیک و سرمایهداری لسهفر و ظهور همزمان ایدئولوژیهای سیاسی دولتگرایانه و ضدّ سرمایهداری در درازای سدهی بیستم نکردند. مسلّماً آنها دموکراسی را علّت این امر نمیدانستند. در واقع، اگرچه میزس و روتبارد از کمبودهای اقتصادی و اخلاقی دموکراسی آگاه بودند، ولی هر دو در برابر دموکراسی نرمش نشان میدادند و تمایل داشتند که گذار از سلطنت به دموکراسی را پیشرفت بدانند. در مقابل، من رشد سریع قدرت دولتی را در درازای سدهی بیستم بهعنوان پیامد نظاممند دموکراسی و ذهنیّت دموکراتیک، یعنی اعتقاد (اشتباه) به کارآمدی و/یا عدالت مالکیّت عمومی حکومت عمومی (اکثریّت)، توضیح خواهم داد، که میزس و روتبارد از آن غفلت ورزیدهاند.
🖇 متن کامل: مقدمهای بر دموکراسی: خدایی که شکست خورد ۲
#دولت #دموکراسی #پادشاهی
#اندیشه_سیاسی #نظریه_پیشینی
#مالکیت #آنارکوکاپیتالیسم #حق
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
مقدمهای بر دموکراسی: خدایی که شکست خورد
مقدمهای بر دموکراسی: خدایی که شکست خورد | هانس هرمان هوپ نمونههایی از منظور من از نظریّهی پیشینی: هیچچیز مادّی نمیتواند همزمان در دو مکان باشد. هیچ دو شیء نمیتوانند یک مکان را اشغال کنند. خطّ مستقیم کوتاهترین خطّ بین دو نقطه است. هیچ دو خطّ مستقیمی…
👍13❤8👎2
📃 آیا مالیات دزدی است؟ | ✍🏻 مایکل هیومر
➣ @Notes_On_Liberty
«مالیات دزدی است» شعار محبوب آزادیخواهان است. این شعار نمایندهی این احساس است که ما باید دولت را، به همان معیارهای اخلاقی که کنشگران غیردولتی براساس آن رفتار میکنند، محدود کنیم.
تصوّر کنید که من یک سازمان خیریّه بنیان نهادهام که به فقرا کمک میکند. ولی افراد کافی بهطور داوطلبانه به خیریّهی من کمک نمیکنند، بنابراین فقیران بسیاری گرسنه میمانند. من تصمیم میگیرم با نزدیکشدن به افراد مرفّه در خیابان، نشانهرفتن اسلحه به سمت آنان و مطالبهی پول آنها مشکل را حل کنم. من پول را به حساب خیریّهام میریزم و فقرا در نهایت غذا میخورند و لباس میپوشند.
در این سناریو، مرا دزد مینامند. چرا؟ گویا پاسخ این است: زیرا من دارایی دیگران را بدون رضایت آنها میستانم. بهنظر میرسد که این گزاره همان معنای «دزدی» است. «ستاندن بدون رضایت» متضمّن گرفتن بهوسیلهی تهدید به زور است، مانند مثال بالا. کاری که من بعد از گرفتن پول با آن انجام میدهم، واقعیّت را تغییر نمیدهد. نمیگویید، «اوه، پول را به فقرا دادی؟ در این صورت، گرفتن اموال مردم بدون رضایت، دزدی نبود.» خیر؛ ممکن است ادّعا کنید که این یک سرقت مفید بهلحاظ اجتماعی بوده، ولی همچنان یک سرقت است.
حالا مورد مالیات را مقایسه کنید. وقتی حکومت از شهروندان «مالیات» میستاند، بدین معناست که حکومت از هر شهروندی با تهدید به زور تقاضای پول میکند: اگر پرداخت نکنید، مأموران مسلّحی که از سوی حکومت بهکار گرفته شدهاند شما را میبرند و در قفس میاندازند. بهنظر میرسد این مورد به همان اندازهی گرفتن دارایی افراد، بدون رضایت آنان، واضح باشد. پس حکومت دزد است. این نتیجهگیری با این واقعیّت، که حکومت پول را برای یک هدف خوب بهکار میبرد (اگر چنین کند)، تغییر نمییابد. این فرض ممکن است مالیات را به یک نوع سرقت مفید بهلحاظ اجتماعی تبدیل کند، ولی همچنان دزدی است...
🖇 متن کامل: آیا مالیات دزدی است؟
#مالیات #دزدی #مصادره
#دولت #مالیات_دزدی_است
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
«مالیات دزدی است» شعار محبوب آزادیخواهان است. این شعار نمایندهی این احساس است که ما باید دولت را، به همان معیارهای اخلاقی که کنشگران غیردولتی براساس آن رفتار میکنند، محدود کنیم.
تصوّر کنید که من یک سازمان خیریّه بنیان نهادهام که به فقرا کمک میکند. ولی افراد کافی بهطور داوطلبانه به خیریّهی من کمک نمیکنند، بنابراین فقیران بسیاری گرسنه میمانند. من تصمیم میگیرم با نزدیکشدن به افراد مرفّه در خیابان، نشانهرفتن اسلحه به سمت آنان و مطالبهی پول آنها مشکل را حل کنم. من پول را به حساب خیریّهام میریزم و فقرا در نهایت غذا میخورند و لباس میپوشند.
در این سناریو، مرا دزد مینامند. چرا؟ گویا پاسخ این است: زیرا من دارایی دیگران را بدون رضایت آنها میستانم. بهنظر میرسد که این گزاره همان معنای «دزدی» است. «ستاندن بدون رضایت» متضمّن گرفتن بهوسیلهی تهدید به زور است، مانند مثال بالا. کاری که من بعد از گرفتن پول با آن انجام میدهم، واقعیّت را تغییر نمیدهد. نمیگویید، «اوه، پول را به فقرا دادی؟ در این صورت، گرفتن اموال مردم بدون رضایت، دزدی نبود.» خیر؛ ممکن است ادّعا کنید که این یک سرقت مفید بهلحاظ اجتماعی بوده، ولی همچنان یک سرقت است.
حالا مورد مالیات را مقایسه کنید. وقتی حکومت از شهروندان «مالیات» میستاند، بدین معناست که حکومت از هر شهروندی با تهدید به زور تقاضای پول میکند: اگر پرداخت نکنید، مأموران مسلّحی که از سوی حکومت بهکار گرفته شدهاند شما را میبرند و در قفس میاندازند. بهنظر میرسد این مورد به همان اندازهی گرفتن دارایی افراد، بدون رضایت آنان، واضح باشد. پس حکومت دزد است. این نتیجهگیری با این واقعیّت، که حکومت پول را برای یک هدف خوب بهکار میبرد (اگر چنین کند)، تغییر نمییابد. این فرض ممکن است مالیات را به یک نوع سرقت مفید بهلحاظ اجتماعی تبدیل کند، ولی همچنان دزدی است...
🖇 متن کامل: آیا مالیات دزدی است؟
#مالیات #دزدی #مصادره
#دولت #مالیات_دزدی_است
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
آیا مالیات دزدی است؟
آیا مالیات دزدی است؟ | مایکل هیومر «مالیات دزدی است» شعار محبوب آزادیخواهان است. این شعار نمایندهی این احساس است که ما باید دولت را، به همان معیارهای اخلاقی که کنشگران غیردولتی براساس آن رفتار میکنند، محدود کنیم. تصوّر کنید که من یک سازمان خیریّه بنیان…
👍16❤9👎4
📃 پدران مسیحی کمونیسم | ✍🏻 مورای روتبارد
➣ @Notes_On_Liberty
«لعنت بر کسی که شمشیر خود را از ریختن خون دشمنان مسیح باز دارد. هر مؤمنی باید دست خود را به آن خون بشوید.»
در عصر اصلاحات مذهبی، کمونیسم آناباپتیست از آسمان به زمین نیامد. ریشههای آن را میتوان به یک عارف ایتالیایی فوقالعاده تأثیرگذار اواخر سدهی دوازدهم، یواخیم فیوره (۱۱۴۵-۱۲۰۲)، رسانید. یواخیم راهب ارشد و گوشهنشینای در کالابریا، در جنوب ایتالیا، بود. یواخیم بود که این ایده را مطرح کرد که در کتاب مقدّس برای کسانی، که هوش و ذکاوت دیدن داشتند، پیشگوییهایی در باب تاریخ جهان وجود دارد. یواخیم، با تمرکز بر کتاب مبهم مکاشفهی یوحنّا، حکم داد که تاریخ قرار است در مسیر سه عصر متوالی حرکت کند، که هر یک از آنها را یکی از اعضای تثلیث مقدّس اداره میکند. عصر اوّل، عصر عهد عتیق، دوران پدر یا شریعت، عصر ترس و بندگی بود؛ عصر دوم، عصر پسر، عصر عهد جدید، عصر ایمان و تسلیم بود؛ و یواخیم نوید آمدن سومین و آخرین عصر، عصر روحالقدس، عصر شادی کامل، عشق و آزادی، و پایان تاریخ بشر را داد. این عصر پایان مالکیّت خواهد بود، زیرا همه در فقر داوطلبانه زندگی خواهند کرد؛ و همه میتوانند بهراحتی چنین کنند، زیرا هیچ شغل و پیشهای وجود نخواهد داشت، چراکه مردم کاملاً از کالبد نفسانی خود آزاد میشوند. با داشتن کالبد روحانی، نیازی به خوردن غذا یا انجام کارهای دیگر وجود نخواهد داشت. به تعبیر نورمن کوهن، جهان میتواند «صومعهی وسیعی باشد، که در آن، همهی انسانها راهبان متفکّری خواهند بود که تا روز رستاخیز همواره در خلسهی عرفانی غوطهور میشوند.»
دیدگاه یواخیم سپس در دیالکتیک مارکس، سه مرحلهی ظاهراً اجتنابناپذیر تاریخ، جلوهگر شد: کمونیسم بدوی، جامعهی طبقاتی، و سرانجام قلمرو آزادی کامل، کمونیسم کامل و از بینرفتن تقسیم کار، و پایان تاریخ بشری.
یواخیم، مانند بسیاری از شیلیاستها (هزارهگرایان)، از زمان ظهور آخرین عصر مطمئن بود و، این عصر بهزودی فرامیرسد -بهنظر او در نیمهی نخست سدهی سیزدهم.
گفتههای عجیب یوآخیتها بهسرعت نفوذ زیادی بهویژه در ایتالیا، آلمان، و در جناح سختگیر فرقهی جدید فرانسیسکن پیدا کرد.
کمی بعد، یک استاد دانشمند الهیّات در دانشگاه بزرگ پاریس در پایان سدهی دوازدهم، عنصر جدیدی به این معجون جادوگران افزود. آموزههای عجیب آمالریک (Amalric of Bena)، که زمانی آموزهی موردپسند دربار سلطنتی فرانسه بود، از سوی پاپ محکوم شد و آمالریک اندکی پس از انکار اجباری اعتقاداتش، در سال ۱۲۰۶ یا ۱۲۰۷ درگذشت. پس از آن، آموزههای او از سوی یک گروه کوچک و مخفی از شاگردان روحانی فاضل، موسوم به آموریان یا آمالریکانها، که بیشتر آنها دانشجوی الهیّات در پاریس بودند، برگزیده شد. میسیونرهای آموریایی، که در شهر مهمّ تجاری پارچهبافی تروآ در شامپاین مستقر بودند، بر بسیاری از مردم تأثیر گذاشتند و آثار محبوب الهیّات را به زبان عامیانه توزیع میکردند. رهبر آنها کشیش ویلیام آوریفکس (William Aurifex) بود، که زرگر یا کیمیاگر بود و میکوشید فلزات پایه را به طلا تبدیل کند. در پی جاسوسی اسقف پاریس، آموریانها همگی دستگیر شدند و بسته به اینکه از بدعتهای خود روی برگردانند یا نه، تا آخر عمر زندانی یا در آتش سوزانده شدند. اکثر آنها از رویبرگردانی خودداری کردند.
آموریانها، مانند یواخیم، سه عصر تاریخ بشر را مطرح کردند، ولی کمی چاشنی بدان افزودند؛ هر عصر ظاهراً از حلول (Incarnation) خاصّ خود برخوردار است. حلول عهد عتیق، ابراهیم و شاید برخی دیگر از بلندمرتبگان بود، حلول عهد جدید، عیسی بود؛ و اکنون، در عصر ظهور روحالقدس، اکنون حلول در خود انسانها پدیدار میشود. همانطور که میتوان انتظار داشت، آموریها خود را حلول جدید میدانستند؛ بهعبارت دیگر، آنها خود را خدایان زنده، مظهر روحالقدس، معرّفی کردند. نه اینکه الیالابد یک برگزیدهی الهی در میان مردان باقی بمانند، برعکس، آنها برگزیده شده بودند که بشریّت را به حلول جهانی خود هدایت کنند...
🖇 متن کامل: پدران مسیحی کمونیسم
#اقتصاد #مسیحیت #تاریخ_اقتصاد
#تابوریتیان #کمونیسم #مونتسر
#کمونیسم_مسیحی #هوسیها
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
«لعنت بر کسی که شمشیر خود را از ریختن خون دشمنان مسیح باز دارد. هر مؤمنی باید دست خود را به آن خون بشوید.»
در عصر اصلاحات مذهبی، کمونیسم آناباپتیست از آسمان به زمین نیامد. ریشههای آن را میتوان به یک عارف ایتالیایی فوقالعاده تأثیرگذار اواخر سدهی دوازدهم، یواخیم فیوره (۱۱۴۵-۱۲۰۲)، رسانید. یواخیم راهب ارشد و گوشهنشینای در کالابریا، در جنوب ایتالیا، بود. یواخیم بود که این ایده را مطرح کرد که در کتاب مقدّس برای کسانی، که هوش و ذکاوت دیدن داشتند، پیشگوییهایی در باب تاریخ جهان وجود دارد. یواخیم، با تمرکز بر کتاب مبهم مکاشفهی یوحنّا، حکم داد که تاریخ قرار است در مسیر سه عصر متوالی حرکت کند، که هر یک از آنها را یکی از اعضای تثلیث مقدّس اداره میکند. عصر اوّل، عصر عهد عتیق، دوران پدر یا شریعت، عصر ترس و بندگی بود؛ عصر دوم، عصر پسر، عصر عهد جدید، عصر ایمان و تسلیم بود؛ و یواخیم نوید آمدن سومین و آخرین عصر، عصر روحالقدس، عصر شادی کامل، عشق و آزادی، و پایان تاریخ بشر را داد. این عصر پایان مالکیّت خواهد بود، زیرا همه در فقر داوطلبانه زندگی خواهند کرد؛ و همه میتوانند بهراحتی چنین کنند، زیرا هیچ شغل و پیشهای وجود نخواهد داشت، چراکه مردم کاملاً از کالبد نفسانی خود آزاد میشوند. با داشتن کالبد روحانی، نیازی به خوردن غذا یا انجام کارهای دیگر وجود نخواهد داشت. به تعبیر نورمن کوهن، جهان میتواند «صومعهی وسیعی باشد، که در آن، همهی انسانها راهبان متفکّری خواهند بود که تا روز رستاخیز همواره در خلسهی عرفانی غوطهور میشوند.»
دیدگاه یواخیم سپس در دیالکتیک مارکس، سه مرحلهی ظاهراً اجتنابناپذیر تاریخ، جلوهگر شد: کمونیسم بدوی، جامعهی طبقاتی، و سرانجام قلمرو آزادی کامل، کمونیسم کامل و از بینرفتن تقسیم کار، و پایان تاریخ بشری.
یواخیم، مانند بسیاری از شیلیاستها (هزارهگرایان)، از زمان ظهور آخرین عصر مطمئن بود و، این عصر بهزودی فرامیرسد -بهنظر او در نیمهی نخست سدهی سیزدهم.
گفتههای عجیب یوآخیتها بهسرعت نفوذ زیادی بهویژه در ایتالیا، آلمان، و در جناح سختگیر فرقهی جدید فرانسیسکن پیدا کرد.
کمی بعد، یک استاد دانشمند الهیّات در دانشگاه بزرگ پاریس در پایان سدهی دوازدهم، عنصر جدیدی به این معجون جادوگران افزود. آموزههای عجیب آمالریک (Amalric of Bena)، که زمانی آموزهی موردپسند دربار سلطنتی فرانسه بود، از سوی پاپ محکوم شد و آمالریک اندکی پس از انکار اجباری اعتقاداتش، در سال ۱۲۰۶ یا ۱۲۰۷ درگذشت. پس از آن، آموزههای او از سوی یک گروه کوچک و مخفی از شاگردان روحانی فاضل، موسوم به آموریان یا آمالریکانها، که بیشتر آنها دانشجوی الهیّات در پاریس بودند، برگزیده شد. میسیونرهای آموریایی، که در شهر مهمّ تجاری پارچهبافی تروآ در شامپاین مستقر بودند، بر بسیاری از مردم تأثیر گذاشتند و آثار محبوب الهیّات را به زبان عامیانه توزیع میکردند. رهبر آنها کشیش ویلیام آوریفکس (William Aurifex) بود، که زرگر یا کیمیاگر بود و میکوشید فلزات پایه را به طلا تبدیل کند. در پی جاسوسی اسقف پاریس، آموریانها همگی دستگیر شدند و بسته به اینکه از بدعتهای خود روی برگردانند یا نه، تا آخر عمر زندانی یا در آتش سوزانده شدند. اکثر آنها از رویبرگردانی خودداری کردند.
آموریانها، مانند یواخیم، سه عصر تاریخ بشر را مطرح کردند، ولی کمی چاشنی بدان افزودند؛ هر عصر ظاهراً از حلول (Incarnation) خاصّ خود برخوردار است. حلول عهد عتیق، ابراهیم و شاید برخی دیگر از بلندمرتبگان بود، حلول عهد جدید، عیسی بود؛ و اکنون، در عصر ظهور روحالقدس، اکنون حلول در خود انسانها پدیدار میشود. همانطور که میتوان انتظار داشت، آموریها خود را حلول جدید میدانستند؛ بهعبارت دیگر، آنها خود را خدایان زنده، مظهر روحالقدس، معرّفی کردند. نه اینکه الیالابد یک برگزیدهی الهی در میان مردان باقی بمانند، برعکس، آنها برگزیده شده بودند که بشریّت را به حلول جهانی خود هدایت کنند...
🖇 متن کامل: پدران مسیحی کمونیسم
#اقتصاد #مسیحیت #تاریخ_اقتصاد
#تابوریتیان #کمونیسم #مونتسر
#کمونیسم_مسیحی #هوسیها
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
پدران مسیحی کمونیسم
پدران مسیحی کمونیسم | مورای روتبارد در عصر اصلاحات مذهبی، کمونیسم آناباپتیست از آسمان به زمین نیامد. ریشههای آن را میتوان به یک عارف ایتالیایی فوقالعاده تأثیرگذار اواخر سدهی دوازدهم، یواخیم فیوره (۱۱۴۵-۱۲۰۲)، رسانید. یواخیم راهب ارشد و گوشهنشینای در…
👍12❤5👌4
«در عصر انقلاب فرانسه بهانهای برای جنگ ابداع شد، که تا آن زمان ناشناخته بود: نجات ملّتها از یوغ حکومتهایشان، که آنان را نامشروع و مستبد میدانستیم. به این بهانه مرگ و ویرانی به جاهایی کشیده شد، که در آن انسانها یا تحت نهادهای معیوب در آرامش میزیستند، نهادهایی که عادات و گذشت زمان آنها را تعدیل کرده بود، یا برای چندین قرن از تمام مزایای آزادی بهرهمند بودند. دورهای همیشه شرمآور، که در آن شاهد بودیم، که یک حکومت نابکار، واژههای مقدسی را بر معیارهای جنایتکارانهی خود حک کرده بود تا صلح را بر هم بزند، استقلال را زیر پا بگذارد، رفاه همسایگان بیگناه خود را از بین ببرد، و با ادعای دروغینِ احترام به حقوق انسان و خیرخواهی برای بشریت بر فضاحتهای اروپا بیافزاید.»
❈ بنژامن کنستان، اصول سیاست مناسب برای همهی حکومتها
➣ @Notes_On_Liberty
❈ بنژامن کنستان، اصول سیاست مناسب برای همهی حکومتها
➣ @Notes_On_Liberty
👍17❤3
📃 شکست مشاغل دولتی و تأمین بودجهی عمومی | ✍🏻 جان کندی
➣ @Notes_On_Liberty
پروژههای دولتی با پول شما تأمین مالی میشوند؛ یا از طریق مالیات یا تورّم، و اغلب از طریق هر دو. پول یا مستقیماً از شما گرفته میشود یا قدرت خرید خود را از دست میدهید. نتیجه یکسان است، زیرا بهدلیل این پروژهها توانایی خرید یا تولید هر مقدار و کمیّتی را که میخواهید، از دست خواهید داد. با اینحال، این هزینهی ادّعایی زندگی در یک «جامعهی متمدّن» است. بدون این پروژهها، ما در جادهی خاکی رانندگی میکردیم، در کلبه میزیستیم، و روزی چند سکّه کار میکردیم.
با اینحال، این پروژههای دولتی معمولا کشور را فقیرتر میکنند. هنری هازلیت، در کتاب اقتصاد در یک درس، به جنبهی دیدهنشدهی مشاغل عمومی، مانند پروژهی پل اشاره میکند و مینویسد:
اگر هزینهی پل ۱٫۰۰۰٫۰۰۰ دلار باشد، مالیاتدهندگان ۱٫۰۰۰٫۰۰۰ دلار ضرر خواهند کرد. آن مقداری که آنها از دست میدهند همان مقداری است که آنها، در شرایطی غیر از این، برای چیزهایی که بیشتر به آن نیاز داشتند خرج میکردند.
بنابراین در ازای هر شغل دولتی ایجادشده با پروژهی پل، یک شغل خصوصی در جای دیگری از بین رفته است. ... آنها مشاغلی هستند که با ۱٫۰۰۰٫۰۰۰ دلار ستاندهشده از مالیاتدهندگان، از بین رفتهاند. ... پلسازان بیشتر؛ کارگران خودروساز، تکنسینهای رادیو، کارگران صنعت پوشاک، کشاورزان کمتر.
این کتاب همچنین اشاره میکند که این پروژهها چندین بار انجام نمیگیرند؛ یک پل همیشه نباید ساخته شود. ولی سیاستمداران به نام اشتغال و انتخابات، پول مالیاتدهندگان را به پای پروژههای بیارزش میریزند. پروژههای شکستخورده متعدّدی توسّط دولتهای محلّی، ایالتی و فدرال انجام شده است، ولی سه مورد در اینجا ذکر میشود...
🖇 متن کامل: شکست مشاغل دولتی و تأمین بودجهی عمومی
#دولت #بودجه #هزینههای_دولت
#اقتصاد #مالیات #بودجهی_عمومی
#اتلاف_منابع #بخش_خصوصی #تورم
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
پروژههای دولتی با پول شما تأمین مالی میشوند؛ یا از طریق مالیات یا تورّم، و اغلب از طریق هر دو. پول یا مستقیماً از شما گرفته میشود یا قدرت خرید خود را از دست میدهید. نتیجه یکسان است، زیرا بهدلیل این پروژهها توانایی خرید یا تولید هر مقدار و کمیّتی را که میخواهید، از دست خواهید داد. با اینحال، این هزینهی ادّعایی زندگی در یک «جامعهی متمدّن» است. بدون این پروژهها، ما در جادهی خاکی رانندگی میکردیم، در کلبه میزیستیم، و روزی چند سکّه کار میکردیم.
با اینحال، این پروژههای دولتی معمولا کشور را فقیرتر میکنند. هنری هازلیت، در کتاب اقتصاد در یک درس، به جنبهی دیدهنشدهی مشاغل عمومی، مانند پروژهی پل اشاره میکند و مینویسد:
اگر هزینهی پل ۱٫۰۰۰٫۰۰۰ دلار باشد، مالیاتدهندگان ۱٫۰۰۰٫۰۰۰ دلار ضرر خواهند کرد. آن مقداری که آنها از دست میدهند همان مقداری است که آنها، در شرایطی غیر از این، برای چیزهایی که بیشتر به آن نیاز داشتند خرج میکردند.
بنابراین در ازای هر شغل دولتی ایجادشده با پروژهی پل، یک شغل خصوصی در جای دیگری از بین رفته است. ... آنها مشاغلی هستند که با ۱٫۰۰۰٫۰۰۰ دلار ستاندهشده از مالیاتدهندگان، از بین رفتهاند. ... پلسازان بیشتر؛ کارگران خودروساز، تکنسینهای رادیو، کارگران صنعت پوشاک، کشاورزان کمتر.
این کتاب همچنین اشاره میکند که این پروژهها چندین بار انجام نمیگیرند؛ یک پل همیشه نباید ساخته شود. ولی سیاستمداران به نام اشتغال و انتخابات، پول مالیاتدهندگان را به پای پروژههای بیارزش میریزند. پروژههای شکستخورده متعدّدی توسّط دولتهای محلّی، ایالتی و فدرال انجام شده است، ولی سه مورد در اینجا ذکر میشود...
🖇 متن کامل: شکست مشاغل دولتی و تأمین بودجهی عمومی
#دولت #بودجه #هزینههای_دولت
#اقتصاد #مالیات #بودجهی_عمومی
#اتلاف_منابع #بخش_خصوصی #تورم
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
شکست مشاغل دولتی و تأمین بودجهی عمومی
شکست مشاغل دولتی و تأمین بودجهی عمومی | جان کندی پروژههای دولتی با پول شما تأمین مالی میشوند؛ یا از طریق مالیات یا تورّم، و اغلب از طریق هر دو. پول یا مستقیماً از شما گرفته میشود یا قدرت خرید خود را از دست میدهید. نتیجه یکسان است، زیرا بهدلیل این پروژهها…
👍11❤6👏4
«جنگ مدرن بیرحمانه و سنگدلانه است، به زنان باردار و نوزادان رحم نمیکند؛ کشتار و تخریب بیرویه است. به حقوق بیطرفها احترام نمیگذارد. میلیونها نفر کشته شده، به بردگی گرفته شده، یا از مکانهایی که اجدادشان قرنها در آن میزیستند، رانده میشوند. هیچکس نمیتواند پیشبینی کند که در فصل بعدی این نبرد بیپایان چه رخ خواهد داد. این ربطی به بمب اتمی ندارد. ریشهی شر، ساختن سلاحهای جدید و وحشتناکتر نیست. ساخت سلاح جدید اساس پیروزی است. این احتمال وجود دارد که دانشمندان روشهای دفاعی در برابر بمب اتمی را کشف کنند. ولی این امر چیزی را دگرگون نمیکند، بلکه فقط روند نابودی کامل تمدّن را برای مدتی به تأخیر میاندازد.»
❈ لودویگ فون میزس، کنش انسانی
➣ @Notes_On_Liberty
❈ لودویگ فون میزس، کنش انسانی
➣ @Notes_On_Liberty
👍15❤4👌4
📃 شش درس اقتصادی و تاریخی از مالیاتستانی | ✍🏻 لارینس دبلیو. رید
➣ @Notes_On_Liberty
در سدهی نخست میلادی، نرون، امپراتور رُم، دستان خود را بههم مالید و اعلام کرد: «بگذارید پیدرپی و چندین و چند بار مالیات بستانیم. بگذارید آنقدر مالیات بستانیم تا آنجاکه کسی مالک چیزی نباشد.»
نرون آشکارا شیفتهی نرخهای بالای مالیات بود. در این شیفتگی، همتایان تاریخی زیادی دارد. سدهها پس از نرون، وزیر دارایی لویی چهاردهم فرانسه، ژان باپتیست کولبر، دریافته بود که حکومتها باید با دقّت در مسیر تحمیل مالیات گام بردارند. او در قول معروفی میگوید: «هنر مالیات ستاندن عبارت است از کندن پر غاز بهگونهای که با کمترین صدای خشخش، بیشترین مقدار پر را بهدست آورید.»
مخالفت با مالیاتهای ظالمانه یا ناعادلانه شعلههای ستیز را در گوشه و کنار جهان برانگیخت و همچنان همینطور است. مردم دوست ندارند بیش از حد پرَکَنده شوند. و چرا باید جز از این بیاندیشند؟ این پول آنهاست! هرچه از پول کمتری برخوردار باشند، پرداخت صورتحسابها، رشد کسبوکار یا تجربهی رویاهایشان برایشان سختتر میشود.
در اینجا شش ملاحظهی اقتصادی و تاریخی در باب مالیاتها آورده شده است.
۱- قدمت مالیات به اندازهی خود حکومت است
۲- مالیات شکلهای مختلفی دارد
۳- مالیات بر رفتار تأثیر میگذارد
۴- مالیات مستقیماً با مخارج حکومت مرتبط است
۵- مالیات مانع رشد اقتصادی میشود
۶- مالیات بر همهی افراد تأثیر میگذارد، نه فقط بر کسانی که مستقیماً مالیات میدهند...
🖇 متن کامل: شش درس اقتصادی و تاریخی از مالیاتستانی
#اقتصاد #مالیات #دولت
#مالیات_دزدی_است #دزدی
#چپاول #مالکیت #دارایی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
در سدهی نخست میلادی، نرون، امپراتور رُم، دستان خود را بههم مالید و اعلام کرد: «بگذارید پیدرپی و چندین و چند بار مالیات بستانیم. بگذارید آنقدر مالیات بستانیم تا آنجاکه کسی مالک چیزی نباشد.»
نرون آشکارا شیفتهی نرخهای بالای مالیات بود. در این شیفتگی، همتایان تاریخی زیادی دارد. سدهها پس از نرون، وزیر دارایی لویی چهاردهم فرانسه، ژان باپتیست کولبر، دریافته بود که حکومتها باید با دقّت در مسیر تحمیل مالیات گام بردارند. او در قول معروفی میگوید: «هنر مالیات ستاندن عبارت است از کندن پر غاز بهگونهای که با کمترین صدای خشخش، بیشترین مقدار پر را بهدست آورید.»
مخالفت با مالیاتهای ظالمانه یا ناعادلانه شعلههای ستیز را در گوشه و کنار جهان برانگیخت و همچنان همینطور است. مردم دوست ندارند بیش از حد پرَکَنده شوند. و چرا باید جز از این بیاندیشند؟ این پول آنهاست! هرچه از پول کمتری برخوردار باشند، پرداخت صورتحسابها، رشد کسبوکار یا تجربهی رویاهایشان برایشان سختتر میشود.
در اینجا شش ملاحظهی اقتصادی و تاریخی در باب مالیاتها آورده شده است.
۱- قدمت مالیات به اندازهی خود حکومت است
۲- مالیات شکلهای مختلفی دارد
۳- مالیات بر رفتار تأثیر میگذارد
۴- مالیات مستقیماً با مخارج حکومت مرتبط است
۵- مالیات مانع رشد اقتصادی میشود
۶- مالیات بر همهی افراد تأثیر میگذارد، نه فقط بر کسانی که مستقیماً مالیات میدهند...
🖇 متن کامل: شش درس اقتصادی و تاریخی از مالیاتستانی
#اقتصاد #مالیات #دولت
#مالیات_دزدی_است #دزدی
#چپاول #مالکیت #دارایی
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
شش درس اقتصادی و تاریخی از مالیاتستانی
شش درس اقتصادی و تاریخی از مالیاتستانی | لارینس دبلیو. رید در سدهی نخست میلادی، نرون، امپراتور رُم، دستان خود را بههم مالید و اعلام کرد: «بگذارید پیدرپی و چندین و چند بار مالیات بستانیم. بگذارید آنقدر مالیات بستانیم تا آنجاکه کسی مالک چیزی نباشد.» نرون…
👍8❤6👏6