درسته؛ از جمله آقای مترجمی که تصور کرده با ترجمهی یکی دو اثر از میزس، صاحبنظر لیبرال شده و، با رطب و یابس بافتن، از لیبرالیسم مایه میذاره تا سیاستهای سوسیالیستهای تاجدار رو توجیه کنه! باید از آن دسته از «طالبان» قدرت که نقاب لیبرالیسم و لیبرتاریانیسم بر چهره زدهاند بیشتر از سوسیالیستها در هراس بود!
👍44👎35❤1
📃 مشاغل عمومی و یارانههای زیان ده؛ نمونهی راهآهن | ✍🏻 لودویگ فون میزس
➣ @Notes_On_Liberty
کارآفرینان میکوشند فقط طرحهایی را، که در نظرشان سودآورند، اجرا کنند. این بدان معناست که آنها میکوشند از ابزارهای تولید کمیاب بهگونهای استفاده کنند که ابتدا فوریترین نیازها را برآورده سازد، و تا زمانیکه نیازهای فوریتر تأمین نشده، هیچ بخشی از سرمایه و نیروی کار برای ارضای نیازهای کمتر فوری، بهاندازهی نیازهای ضروریتر، اختصاص داده نشود.
وقتی حکومت مداخله میکند تا پروژهای را امکانپذیر کند که نه سود، بلکه زیان میدهد، آنگاه در انظار عمومی فقط دربارهی نیازی که با این مداخله برطرف میگردد، سخن گفته میشود؛ ما چیزی از نیازهایی که برآورده نمیشوند نمیشنویم، زیرا حکومت ابزار برآوردهشدن آنها را برای رسیدن به اهداف دیگری به خدمت گرفته است. فقط آنچه از اقدام حکومت بهدست میآید در نظر گرفته میشود، نه هزینهی آن.
کار اقتصاددان این نیست که به مردم بگوید چه باید بکنند و چگونه از منابع خود استفاده کنند. ولی این وظیفهی اوست که توجّه عمومی را به هزینهها جلب کند. این امر او را از شارلاتانی که همیشه فقط از آنچه مداخلهگرایی میبخشد و نه آنچه که میگیرد صحبت میکند، متمایز میسازد.
یک مورد را که امروز میتوانیم بهعینه قضاوت کنیم برای مثال در نظر میگیریم؛ زیرا این موضوع مربوط به روزگار اخیر است، نه گذشتهای بسیار دور. پیشنهاد میشود راهآهنی که ساخت و بهرهبرداری از آن نوید سودآوری نمیدهد، با کمک یارانهی دولتی ساخته شود...
🖇 متن کامل: مشاغل عمومی و یارانههای زیان ده؛ نمونهی راهآهن
#مالیات #پروژه_عمومی
#راهآهن #یارانه #دولت
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
کارآفرینان میکوشند فقط طرحهایی را، که در نظرشان سودآورند، اجرا کنند. این بدان معناست که آنها میکوشند از ابزارهای تولید کمیاب بهگونهای استفاده کنند که ابتدا فوریترین نیازها را برآورده سازد، و تا زمانیکه نیازهای فوریتر تأمین نشده، هیچ بخشی از سرمایه و نیروی کار برای ارضای نیازهای کمتر فوری، بهاندازهی نیازهای ضروریتر، اختصاص داده نشود.
وقتی حکومت مداخله میکند تا پروژهای را امکانپذیر کند که نه سود، بلکه زیان میدهد، آنگاه در انظار عمومی فقط دربارهی نیازی که با این مداخله برطرف میگردد، سخن گفته میشود؛ ما چیزی از نیازهایی که برآورده نمیشوند نمیشنویم، زیرا حکومت ابزار برآوردهشدن آنها را برای رسیدن به اهداف دیگری به خدمت گرفته است. فقط آنچه از اقدام حکومت بهدست میآید در نظر گرفته میشود، نه هزینهی آن.
کار اقتصاددان این نیست که به مردم بگوید چه باید بکنند و چگونه از منابع خود استفاده کنند. ولی این وظیفهی اوست که توجّه عمومی را به هزینهها جلب کند. این امر او را از شارلاتانی که همیشه فقط از آنچه مداخلهگرایی میبخشد و نه آنچه که میگیرد صحبت میکند، متمایز میسازد.
یک مورد را که امروز میتوانیم بهعینه قضاوت کنیم برای مثال در نظر میگیریم؛ زیرا این موضوع مربوط به روزگار اخیر است، نه گذشتهای بسیار دور. پیشنهاد میشود راهآهنی که ساخت و بهرهبرداری از آن نوید سودآوری نمیدهد، با کمک یارانهی دولتی ساخته شود...
🖇 متن کامل: مشاغل عمومی و یارانههای زیان ده؛ نمونهی راهآهن
#مالیات #پروژه_عمومی
#راهآهن #یارانه #دولت
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
مشاغل عمومی و یارانههای زیان ده؛ نمونهی راهآهن
مشاغل عمومی و یارانههای زیان ده؛ نمونهی راهآهن | لودویگ فون میزس کارآفرینان میکوشند فقط طرحهایی را، که در نظرشان سودآورند، اجرا کنند. این بدان معناست که آنها میکوشند از ابزارهای تولید کمیاب بهگونهای استفاده کنند که ابتدا فوریترین نیازها را برآورده…
👍12❤6👎2
📃 میانمار: رنجنامهی سوسیالیسم و دیکتاتوری نظامی | ✍🏻 هِین هتت کیاو
➣ @Notes_On_Liberty
میانمار با وجود معابد طلایی چشمنواز، فرهنگ پویا و مردم خونگرم، نمونهای غمانگیز از خفهکردن یک ملّت بهدست دیکتاتوری نظامی و حکومت سرکوبگر است. این کشور مهمّ راهبردی و غنی از منابع -که بین هند و چین با ترکیب قومی متنوّع واقع شده- زمانی بهدلیل موقعیّتش در مسیرهای اصلی تجارت، رونق داشت. با اینحال، اقتصاد سوسیالیستی و دیکتاتوری نظامیِ سرکوبگرِ آزادی فردی و آزادی اقتصادی، درس عبرتی است برای طرفداران آزادی و حکومت محدود.
دوران استقلال
سرزمینهای برمه، پس از سه جنگ انگلیس و برمه که شش دهه به طول انجامید، به هند بریتانیا ملحق شدند. متعاقباً، برمه در سال ۱۹۳۷ وضعیّت اداری جداگانهای دریافت کرد و در نهایت در سال ۱۹۴۸ به استقلال رسید. میانمار پس از استقلال در ابتدا بهدست اتّحادیّهی آزادی خلق ضدّ فاشیست (AFPFL) اداره میشد، ائتلافی گسترده که عمدتاً از حزب کمونیست برمه، حزب سوسیالیست برمه و ارتش ملّی برمه (که بعداً ارتش میانمار شد) تشکیل شده بود. این اتّحادیّه (AFPFL) با وجود تنشهای داخلی، نظام سوسیالدموکراسی را برقرار ساخت و صنعتیسازی ملّی را آغازید. پیشرفت اقتصادی میانمار و پتانسیل آن بهعنوان یک اقتصاد نوظهور بهطور قابلتوجّهی با شورش حزب کمونیست برمه، که ریشه در ایدئولوژی مارکسیستی-لنینیستی داشت و با هدف سرنگونی اجباری حکومت منتخب AFPFL، به ناکامی کشانده شد. این شورش حزب کمونیست برمه، آغاز یک جنگ داخلی طولانی بود که در میانمار ادامه یافت و همچنین فضای سیاسی مستعدّ کودتا را تقویّت کرد.
حزب برنامهی سوسیالیستی برمه (BSPP)
میانمار که درگیر جنگ داخلی سراسری -شامل گروههای شورشی برمهای با انگیزههای ایدئولوژیک و اقلّیّتهای قومی مختلف- بود، در هرجومرج فرو رفت. در نتیجه، نی وینِ ارتشی (Ne Win) شورای انقلابی اتّحادیّه (که بعداً به حزب برنامه سوسیالیستی برمه تبدیل شد) را تأسیس کرد و -در کودتای ۱۹۶۲ برمه- پارلمان اتّحادیّهی منتخب دموکراتیک حکومت یو نو (U Nu) را سرنگون کرد. این اقدام، سبب تثبیت یک دولت سوسیالیستی تکحزبی شد، که تحت ایدئولوژی «راه برمهای بهسوی سوسیالیسم» فعّالیّت میکرد...
🖇 متن کامل: میانمار: رنجنامهی سوسیالیسم و دیکتاتوری نظامی
#میانمار #سوسیالیسم #کمونیسم
#دیکتاتوری #دولت #طاعون_سرخ
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
میانمار با وجود معابد طلایی چشمنواز، فرهنگ پویا و مردم خونگرم، نمونهای غمانگیز از خفهکردن یک ملّت بهدست دیکتاتوری نظامی و حکومت سرکوبگر است. این کشور مهمّ راهبردی و غنی از منابع -که بین هند و چین با ترکیب قومی متنوّع واقع شده- زمانی بهدلیل موقعیّتش در مسیرهای اصلی تجارت، رونق داشت. با اینحال، اقتصاد سوسیالیستی و دیکتاتوری نظامیِ سرکوبگرِ آزادی فردی و آزادی اقتصادی، درس عبرتی است برای طرفداران آزادی و حکومت محدود.
دوران استقلال
سرزمینهای برمه، پس از سه جنگ انگلیس و برمه که شش دهه به طول انجامید، به هند بریتانیا ملحق شدند. متعاقباً، برمه در سال ۱۹۳۷ وضعیّت اداری جداگانهای دریافت کرد و در نهایت در سال ۱۹۴۸ به استقلال رسید. میانمار پس از استقلال در ابتدا بهدست اتّحادیّهی آزادی خلق ضدّ فاشیست (AFPFL) اداره میشد، ائتلافی گسترده که عمدتاً از حزب کمونیست برمه، حزب سوسیالیست برمه و ارتش ملّی برمه (که بعداً ارتش میانمار شد) تشکیل شده بود. این اتّحادیّه (AFPFL) با وجود تنشهای داخلی، نظام سوسیالدموکراسی را برقرار ساخت و صنعتیسازی ملّی را آغازید. پیشرفت اقتصادی میانمار و پتانسیل آن بهعنوان یک اقتصاد نوظهور بهطور قابلتوجّهی با شورش حزب کمونیست برمه، که ریشه در ایدئولوژی مارکسیستی-لنینیستی داشت و با هدف سرنگونی اجباری حکومت منتخب AFPFL، به ناکامی کشانده شد. این شورش حزب کمونیست برمه، آغاز یک جنگ داخلی طولانی بود که در میانمار ادامه یافت و همچنین فضای سیاسی مستعدّ کودتا را تقویّت کرد.
حزب برنامهی سوسیالیستی برمه (BSPP)
میانمار که درگیر جنگ داخلی سراسری -شامل گروههای شورشی برمهای با انگیزههای ایدئولوژیک و اقلّیّتهای قومی مختلف- بود، در هرجومرج فرو رفت. در نتیجه، نی وینِ ارتشی (Ne Win) شورای انقلابی اتّحادیّه (که بعداً به حزب برنامه سوسیالیستی برمه تبدیل شد) را تأسیس کرد و -در کودتای ۱۹۶۲ برمه- پارلمان اتّحادیّهی منتخب دموکراتیک حکومت یو نو (U Nu) را سرنگون کرد. این اقدام، سبب تثبیت یک دولت سوسیالیستی تکحزبی شد، که تحت ایدئولوژی «راه برمهای بهسوی سوسیالیسم» فعّالیّت میکرد...
🖇 متن کامل: میانمار: رنجنامهی سوسیالیسم و دیکتاتوری نظامی
#میانمار #سوسیالیسم #کمونیسم
#دیکتاتوری #دولت #طاعون_سرخ
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
میانمار: رنجنامهی سوسیالیسم و دیکتاتوری نظامی
میانمار: رنجنامهی سوسیالیسم و دیکتاتوری نظامی | هِین هتت کیاو میانمار با وجود معابد طلایی چشمنواز، فرهنگ پویا و مردم خونگرم، نمونهای غمانگیز از خفهکردن یک ملّت بهدست دیکتاتوری نظامی و حکومت سرکوبگر است. این کشور مهمّ راهبردی و غنی از منابع -که بین هند…
👍10❤3
از میان تمام استبدادها، استبدادی که صادقانه برای خیر قربانیان اعمال میشود، میتواند ظالمانهترینِ آنها باشد. زندگی تحت سلطهی اربابان دزد بهتر از زندگی تحت سلطهی مداخلهگران و فضولهای اخلاقگرای قادر مطلق است. ظلم ارباب دزد ممکن است گاهی اوقات فروکش کند، حرص و طمع او ممکن است در مقطعی ارضا شود؛ ولی کسانیکه ما را بهخاطر خیرِ خودمان عذاب میدهند، پیوسته و بیپایان ما را عذاب خواهند داد، زیرا این کار را با تأیید وجدان خود میکنند.
● خداوند در محکمه، سی. اس. لوئیس
➣ @Notes_On_Liberty
● خداوند در محکمه، سی. اس. لوئیس
➣ @Notes_On_Liberty
👍41❤7👎5
📃 زیانهای اجتماعی مالیات بر ثروت | ✍🏻 استیون هورویتز
➣ @Notes_On_Liberty
ظاهراً در بحثهای رایج دربارهی نابرابری و مالیات پیشنهادی بر ثروت، سوءتفاهمهایی در باب مفاهیم اساسی اقتصادی وجود دارد. بهطور خاص، گویا کسانیکه از مالیات بر ثروت حمایت میکنند و کسانیکه میخواهند میلیاردرها از صفحهی روزگار محو شوند، معتقدند که معنای «ثروتمند بودن» داشتن پول فیزیکی زیاد است و افراد ثروتمند پول خود را، مانند اسکروج مکداک، بلااستفاده رها میکنند تا از آن لذّت ببرند. قضیّه از این قرار است که میتوان با مالیات بستن بر آن پول بلاستفاده و سپس خرجکردن آن برای هر پروژهای که سیاستمداران دوست دارند، از آن پول استفادهی بسیار بهتری کرد. کلّ این مجموعهباورها نادرست است و پذیرفتن آن منجر به سیاستهای عمومی زیانباری میشود که فرآیندهای بازاری خلق ثروت و افزایش دستمزد را از بین میبرد.
ابتدا، متذکّر شوم که منظور ما از «ثروت» چیست. ثروت، در ابتداییترین سطح، دارایی خالص ما یا داراییهای ما منهای بدهیهای ما است. اگر به ثروت مادّی و مالی فکر کنیم، ثروت ما همهچیز از خودروها، خانهها، لباسها، حسابهای بانکی و دیگر داراییهای مالی ما، منهای تمام بدهیهای ما است. نکتهی مهمّ دیگر این است که داراییهای ما میتوانند شامل هر چیزی باشند که ما بهطور ذهنی برای آن ارزش قائلیم. بنابراین، برای مثال، میتوان سلامت خود را بخشی از ثروت خود در نظر گرفت، که معنایی کلّیتری را در بر میگیرد.
آنچه در بحث سیاست عمومی اهمّیّت دارد این است که ثروت چیزی فراتر از «پول نقد» است. وقتی میگوییم جف بزوس ۱۰۸.۹ میلیارد دلار ثروت دارد، با قاطعیّت نمیگوییم که او بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار پول نقد در اتاق یکی از خانههایش دارد...
🖇 متن کامل: زیانهای اجتماعی مالیات بر ثروت
#اقتصاد #مالیات #بازتوزیع
#وام #سرمایهگذاری #ثروت
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
ظاهراً در بحثهای رایج دربارهی نابرابری و مالیات پیشنهادی بر ثروت، سوءتفاهمهایی در باب مفاهیم اساسی اقتصادی وجود دارد. بهطور خاص، گویا کسانیکه از مالیات بر ثروت حمایت میکنند و کسانیکه میخواهند میلیاردرها از صفحهی روزگار محو شوند، معتقدند که معنای «ثروتمند بودن» داشتن پول فیزیکی زیاد است و افراد ثروتمند پول خود را، مانند اسکروج مکداک، بلااستفاده رها میکنند تا از آن لذّت ببرند. قضیّه از این قرار است که میتوان با مالیات بستن بر آن پول بلاستفاده و سپس خرجکردن آن برای هر پروژهای که سیاستمداران دوست دارند، از آن پول استفادهی بسیار بهتری کرد. کلّ این مجموعهباورها نادرست است و پذیرفتن آن منجر به سیاستهای عمومی زیانباری میشود که فرآیندهای بازاری خلق ثروت و افزایش دستمزد را از بین میبرد.
ابتدا، متذکّر شوم که منظور ما از «ثروت» چیست. ثروت، در ابتداییترین سطح، دارایی خالص ما یا داراییهای ما منهای بدهیهای ما است. اگر به ثروت مادّی و مالی فکر کنیم، ثروت ما همهچیز از خودروها، خانهها، لباسها، حسابهای بانکی و دیگر داراییهای مالی ما، منهای تمام بدهیهای ما است. نکتهی مهمّ دیگر این است که داراییهای ما میتوانند شامل هر چیزی باشند که ما بهطور ذهنی برای آن ارزش قائلیم. بنابراین، برای مثال، میتوان سلامت خود را بخشی از ثروت خود در نظر گرفت، که معنایی کلّیتری را در بر میگیرد.
آنچه در بحث سیاست عمومی اهمّیّت دارد این است که ثروت چیزی فراتر از «پول نقد» است. وقتی میگوییم جف بزوس ۱۰۸.۹ میلیارد دلار ثروت دارد، با قاطعیّت نمیگوییم که او بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار پول نقد در اتاق یکی از خانههایش دارد...
🖇 متن کامل: زیانهای اجتماعی مالیات بر ثروت
#اقتصاد #مالیات #بازتوزیع
#وام #سرمایهگذاری #ثروت
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
زیانهای اجتماعی مالیات بر ثروت
زیانهای اجتماعی مالیات بر ثروت | استیون هورویتز ظاهراً در بحثهای رایج دربارهی نابرابری و مالیات پیشنهادی بر ثروت، سوءتفاهمهایی در باب مفاهیم اساسی اقتصادی وجود دارد. بهطور خاص، گویا کسانیکه از مالیات بر ثروت حمایت میکنند و کسانیکه میخواهند میلیاردرها…
👍11👏4👌1
در نهایت، آتنیها بیش از آنکه آزادی بخواهند، امنیت میخواستند. آنها زندگی راحتی میخواستند و همه چیز را از دست دادند: امنیت، آسایش و آزادی. وقتی آتنیها خواستند که به جامعه چیزی ندهند، بلکه جامعه به آنها چیزی بدهد، وقتی رهایی از مسئولیت را بیش از هر آزادی دیگری میطلبیدند، آنگاه آتن دیگر آزاد نبود و دیگر هرگز آزاد نشد. در دنیای مدرن، هر زمان که خواستار قیممآبی دولتی میشویم، باید سرنوشت شوم آتنیها را به یاد آوریم.
● مارگارت تاچر، بنیانهای اخلاقی جامعه (۱۹۹۵)
➣ @Notes_On_Liberty
● مارگارت تاچر، بنیانهای اخلاقی جامعه (۱۹۹۵)
➣ @Notes_On_Liberty
👌25❤10👍7
وظیفهی نیروی پلیس حکومتی چیست؟ در کشورهای دیکتاتوری آشکار است که نیروی پلیس برای محافظت از حکومت وجود دارد. حفاظت کمی که از شهروندان در برابر اراذل و اوباش میشود، فقط برای حفظ آرامش در جامعه است تا جایگاه حاکمان متزلزل نشود. و البته، شهروندان به هیچوجه از شرّ خود حکومت در امان نیستند.
معمولاً باور بر این است که در کشورهای دموکراتیک وظیفهی پلیس محافظت از شهروندان است. با اینحال، پلیس در واقع از مردم محافظت نمیکند (بهجز مقامات عالیرتبهی حکومت مثلاً رئیسجمهور) آنها فقط برخی از جنایتکاران را پس از انجام عمل تجاوزکارانه دستگیر و مجازات میکنند. اگر شک داشته باشید که یک تبهکار قصد سرقت از خانهی شما را دارد، پلیس به شما میگوید: «ببخشید، ولی تا زمانیکه جرمی مرتکب نشده باشد، نمیتوانیم کاری انجام دهیم.» تازه پس از دزدی و آسیبدیدن میتوانید از پلیس بخواهید تا اقدامی انجام دهد. و بعد، اگر اراذل را بگیرند، حتی او را مجبور به پرداخت هزینههای بیمارستان شما نمیکنند؛ آنها فقط او را برای مدتی در «تأدیبخانهای برای جرم و جنایت» حبس میکنند؛ جاییکه او یاد میگیرد که دفعهی بعد کار دزدی از شما را با موفقیت انجام دهد.
پلیس به هیچوجه از شهروندان در برابر تجاوزات به حریم خصوصی محافظت نمیکند؛ آنها سرسختانه مشغول اجرای قوانین تهاجمی هستند! آنها از فرد در برابر بسیاری از موارد نقض حقوقش توسط حکومت محافظت نمیکنند -اگر شما بکوشید از بردگیِ خدمت اجباری فرار کنید، پلیس به ارتش کمک خواهد کرد، نه به شما. پلیس از ایجاد یک نظام دفاعی مؤثر و خصوصی که بتواند به مشتریان خود حفاظت واقعی (از جمله حفاظت از حکومت) ارائه دهد، جلوگیری میکند. در واقع، آنها اغلب شما را از محافظت از خود باز میدارند؛ مانند شهر نیویورک، جاییکه زنان، حتی در جنایتخیزترین مناطق، از حمل وسایل دفاع شخصی مؤثر منع میشوند. اسلحه، چاقوهای ضامندار، گاز اشکآور و غیره غیرقانونی است. البته جنایتکاران این قوانین را نادیده میگیرند، ولی شهروندان مسالمتجو عملاً خلع سلاح میشوند و گیر اوباش میفتند.
● بازار برای آزادی، لیندا و موریس تانهیل
➣ @Notes_On_Liberty
معمولاً باور بر این است که در کشورهای دموکراتیک وظیفهی پلیس محافظت از شهروندان است. با اینحال، پلیس در واقع از مردم محافظت نمیکند (بهجز مقامات عالیرتبهی حکومت مثلاً رئیسجمهور) آنها فقط برخی از جنایتکاران را پس از انجام عمل تجاوزکارانه دستگیر و مجازات میکنند. اگر شک داشته باشید که یک تبهکار قصد سرقت از خانهی شما را دارد، پلیس به شما میگوید: «ببخشید، ولی تا زمانیکه جرمی مرتکب نشده باشد، نمیتوانیم کاری انجام دهیم.» تازه پس از دزدی و آسیبدیدن میتوانید از پلیس بخواهید تا اقدامی انجام دهد. و بعد، اگر اراذل را بگیرند، حتی او را مجبور به پرداخت هزینههای بیمارستان شما نمیکنند؛ آنها فقط او را برای مدتی در «تأدیبخانهای برای جرم و جنایت» حبس میکنند؛ جاییکه او یاد میگیرد که دفعهی بعد کار دزدی از شما را با موفقیت انجام دهد.
پلیس به هیچوجه از شهروندان در برابر تجاوزات به حریم خصوصی محافظت نمیکند؛ آنها سرسختانه مشغول اجرای قوانین تهاجمی هستند! آنها از فرد در برابر بسیاری از موارد نقض حقوقش توسط حکومت محافظت نمیکنند -اگر شما بکوشید از بردگیِ خدمت اجباری فرار کنید، پلیس به ارتش کمک خواهد کرد، نه به شما. پلیس از ایجاد یک نظام دفاعی مؤثر و خصوصی که بتواند به مشتریان خود حفاظت واقعی (از جمله حفاظت از حکومت) ارائه دهد، جلوگیری میکند. در واقع، آنها اغلب شما را از محافظت از خود باز میدارند؛ مانند شهر نیویورک، جاییکه زنان، حتی در جنایتخیزترین مناطق، از حمل وسایل دفاع شخصی مؤثر منع میشوند. اسلحه، چاقوهای ضامندار، گاز اشکآور و غیره غیرقانونی است. البته جنایتکاران این قوانین را نادیده میگیرند، ولی شهروندان مسالمتجو عملاً خلع سلاح میشوند و گیر اوباش میفتند.
● بازار برای آزادی، لیندا و موریس تانهیل
➣ @Notes_On_Liberty
👍20❤11👎4
توی گروههای مختلفی میگردم، بحثهای جالب و مضحکی در میانه. مثلاً بعد از رفتن جمهوری اسلامی بودجههای استانی رو چطوری تقسیم کنیم، اصلاحاتی در آموزشوپرورش بهوجود بیاریم، دستمزدها رو چقدر افزایش بدیم، فلان قانون رو که زندگی خصوصی ما رو کنترل میکنه از سبک اسلامی به سبک سکولار تغییرش بدیم.
این وضعیت فکری قرار نیست آزادیبخش باشه و در نهایت میتونه یه استبداد دیگه (احتمالاً نازیستی) رو جایگزین استبداد فعلی کنه. ملّتی که آزادی رو نمیفهمه و فکر میکنه مشکل فعلی ایران نحوهی تقسیم بودجه میان استانهاست و نه برنامهریزی مرکزی، فکر میکنه خفقان و کیفیت پایین آموزش بهخاطر محتوای آموزشیه نه حاصل برنامهریزی مرکزی، و درک نمیکنه که قوانین مصوب بازوان استبداد هستند و محتوای قانون مهم نیستند، با آزادی فاصلهی زیادی داره و قرار نیست آزاد بشه بلکه قراره یوغ بردگی رو تغییر بده.
دگرگونیهای بزرگ اجتماعی حاصل تغییر ایدهها و اندیشهها هستند، نه هیچ چیز دیگهای. ملّت همچنان در منجلاب اندیشههای سوسیالیستی و عشق به دولتگرایی دستوپا میزنه.
این وضعیت فکری قرار نیست آزادیبخش باشه و در نهایت میتونه یه استبداد دیگه (احتمالاً نازیستی) رو جایگزین استبداد فعلی کنه. ملّتی که آزادی رو نمیفهمه و فکر میکنه مشکل فعلی ایران نحوهی تقسیم بودجه میان استانهاست و نه برنامهریزی مرکزی، فکر میکنه خفقان و کیفیت پایین آموزش بهخاطر محتوای آموزشیه نه حاصل برنامهریزی مرکزی، و درک نمیکنه که قوانین مصوب بازوان استبداد هستند و محتوای قانون مهم نیستند، با آزادی فاصلهی زیادی داره و قرار نیست آزاد بشه بلکه قراره یوغ بردگی رو تغییر بده.
دگرگونیهای بزرگ اجتماعی حاصل تغییر ایدهها و اندیشهها هستند، نه هیچ چیز دیگهای. ملّت همچنان در منجلاب اندیشههای سوسیالیستی و عشق به دولتگرایی دستوپا میزنه.
👏46👍8👎4
📃 برآمدن رهبری | ✍🏻 لئونارد رید
➣ @Notes_On_Liberty
هر انسانی، هر چقدر هم گمنام، عضوی از گروهی از انسانهاست که هم به خوبی و هم به بدی تمایل دارند، و این در ذات امور است که او نمیتواند بدون آنکه دیگران را تا حدّی بهبود بخشد، خود را واقعاً بهبود بخشد. (چارلز دیکنز)
مطالعهی جنبشهای سیاسی مهم یا دگرگونیهای اجتماعی گسترده نشان میدهد که هر یک از آنها -خوب یا بد- توسّط اقلّیّتی بینهایت کوچک رهبری شدهاند. هیچگاه هیچیک از این دگرگونیها با درک عمومی همراه نبوده است و هرگز نباید چنین انتظاری داشت. تمام جنبشها رهبران خود را داشتهاند. همیشه کسی «در پیشاپیش مردم» بوده است؛ همیشه کسی که بیشتر از دیگران دربارهی امور میداند.
با نگاهی به گذشته، درمییابیم که رهبران، از خاستگاههای عجیبوغریبی آمدهاند. هیچکدام از آنها را نمیتوانستیم از قبل پیشبینی کنیم. رهبر یک جنبش تقریباً دو هزار سال پیش در یک آخور زاده شد. اخیراً، رهبر یک جنبش شرارتآمیز، کاغذفروش گمنامی در اتریش بود.
رهبر یا رهبران رنسانس مورد نیاز ما از کجا خواهند آمد؟ من نمیدانم؛ شما نمیدانید؛ خود فرد هم نمیداند، زیرا همهی ما استعدادها و تواناییهایی داریم که از آنها بیخبریم. نکتهای بدیهی وجود دارد: رهبران از دل رنسانس زاده خواهند شد. آنها از جاهای پرشگفتی خواهند آمد؛ از فقرا و ثروتمندان، از طبقهی محروم از بطن زنان و مردان، از میان کسانیکه تحصیلات رسمی کمی داشتهاند و همچنین از دارندگان مدرک دکترا، از کارگران و رهبران صنعتی، از مردم عادّی و روحانیون، فقط خدا میداند از کجا! ما تنها میدانیم که نسل جدیدی از رهبران ظهور خواهند کرد...
🖇 متن کامل: برآمدن رهبری
#آزادی #جامعهی_آزاد #انقلاب
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
هر انسانی، هر چقدر هم گمنام، عضوی از گروهی از انسانهاست که هم به خوبی و هم به بدی تمایل دارند، و این در ذات امور است که او نمیتواند بدون آنکه دیگران را تا حدّی بهبود بخشد، خود را واقعاً بهبود بخشد. (چارلز دیکنز)
مطالعهی جنبشهای سیاسی مهم یا دگرگونیهای اجتماعی گسترده نشان میدهد که هر یک از آنها -خوب یا بد- توسّط اقلّیّتی بینهایت کوچک رهبری شدهاند. هیچگاه هیچیک از این دگرگونیها با درک عمومی همراه نبوده است و هرگز نباید چنین انتظاری داشت. تمام جنبشها رهبران خود را داشتهاند. همیشه کسی «در پیشاپیش مردم» بوده است؛ همیشه کسی که بیشتر از دیگران دربارهی امور میداند.
با نگاهی به گذشته، درمییابیم که رهبران، از خاستگاههای عجیبوغریبی آمدهاند. هیچکدام از آنها را نمیتوانستیم از قبل پیشبینی کنیم. رهبر یک جنبش تقریباً دو هزار سال پیش در یک آخور زاده شد. اخیراً، رهبر یک جنبش شرارتآمیز، کاغذفروش گمنامی در اتریش بود.
رهبر یا رهبران رنسانس مورد نیاز ما از کجا خواهند آمد؟ من نمیدانم؛ شما نمیدانید؛ خود فرد هم نمیداند، زیرا همهی ما استعدادها و تواناییهایی داریم که از آنها بیخبریم. نکتهای بدیهی وجود دارد: رهبران از دل رنسانس زاده خواهند شد. آنها از جاهای پرشگفتی خواهند آمد؛ از فقرا و ثروتمندان، از طبقهی محروم از بطن زنان و مردان، از میان کسانیکه تحصیلات رسمی کمی داشتهاند و همچنین از دارندگان مدرک دکترا، از کارگران و رهبران صنعتی، از مردم عادّی و روحانیون، فقط خدا میداند از کجا! ما تنها میدانیم که نسل جدیدی از رهبران ظهور خواهند کرد...
🖇 متن کامل: برآمدن رهبری
#آزادی #جامعهی_آزاد #انقلاب
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
برآمدن رهبری
برآمدن رهبری | لئونارد رید
👍19❤4👎2
شمارهی جدید نشریهی «جهان اشراقی»، ویژهنامهای در باب مفهوم «انقلاب» کار کرده است. مطلبی با نام «هدف ما پیروزی است» از مورای روتبارد نیز در این ویژهنامه به چاپ رسیده. روتبارد در این مطلب از موضع لیبرتارینی خود به دفاع از انقلاب میپردازد و بیعملی گروهی از لیبرتارینها را نکوهش میکند.
برای سفارش به ادمین صفحهی جهان اشراقی مراجعه کنید:
09352573369
(کانال جهان اشراقی و عوامل آن ارتباطی به کانال دربارهی آزادی ندارند.)
میتوان از بنیانگذاران و انقلاب آمریکا امید و الهام گرفت. زیرا، میتوانم به شما اطمینان داد که از نگاه ناظران آن روز، کار آمریکاییان کاملاً ناامیدکننده بهنظر میرسید.
نخستین انقلاب لیبرتارین به پیروزی رسید و ما هم میتوانیم همین کار را انجام دهیم -ولی ما نیز باید ارادهی معطوف به پیروزی داشته باشیم و به چیزی کمتر از پیروزی کامل تن در ندهیم.
البته، در زمان کنونی، هر دولتی ممکن است قدرقدرت و پرتوان به نظر برسد، در حالیکه جنبشهای مخالف ممکن است کوچک و ضعیف جلوه کنند. ولی، طی چند سال، میتواند ورق برگردد! هر دولتی تا روز فروپاشی و نابودی قدرتمند به نظر میرسید...
برای سفارش به ادمین صفحهی جهان اشراقی مراجعه کنید:
09352573369
(کانال جهان اشراقی و عوامل آن ارتباطی به کانال دربارهی آزادی ندارند.)
👍15❤4👎3
◈ متن زیر بخشی از سند «دادخواست حقوق» در سال ۱۶۲۸ است که در سومین سال سلطنت شاه چارلز یکم خطاب به وی نوشته و تصویب شده و محدودیّتهایی را بر قدرت شاه در امر مالیات وضع میکند و قدرت وی را محدود و مشروط میسازد:
به اعلیحضرت پادشاه،
با فروتنی به پیشگاه فرمانروای معظم، پادشاه؛ ما لردهای روحانی و دنیوی و عوام در پارلمان، اعلام میکنیم که با توجه به اینکه بنا بر قانونی که در عهد سلطنت شاه ادوارد یکم وضع شده و عموماً «قانون عدم وضع مالیات بدون رضایت» نامیده میشود، اعلام و تصویب شده است که هیچگونه مالیات یا کمک مالی توسط شاه یا وارثان او در این قلمرو، بدون حسننیت و رضایت اسقفهای اعظم، اسقفها، ارلها، بارونها، شوالیهها، شهرنشینان و دیگر آزادگان این قلمرو، وضع یا تحمیل نخواهد شد؛ و با مجوز پارلمان که در بیستموپنجمین سال سلطنت شاه ادوارد سوم برگزار شد، اعلام و تصویب میشود که از آن پس هیچ شخصی نباید مجبور شود برخلاف میل خود به شاه وام دهد، زیرا چنین وامهایی خلاف عقل و حقالاجارهی زمین است؛ و طبق دیگر قوانین این قلمرو مقرر شده است که هیچ هزینهای به نام خیرخواهی یا موارد مشابه نباید بر کسی تحمیل شود؛ و طبق قوانین مذکور و دیگر قوانین دادگرانهی این قلمرو، رعایای شما این آزادی را به ارث بردهاند که مجبور به پرداخت هیچگونه مالیات، مالیات زمین، کمک مالی یا هزینهی مشابه دیگری که با رضایت عمومی در پارلمان تعیین نگردیده، نباشند.
● سِر ادوارد کوک، دادخواست حقوق (۱۶۲۸)
➣ @Notes_On_Liberty
به اعلیحضرت پادشاه،
با فروتنی به پیشگاه فرمانروای معظم، پادشاه؛ ما لردهای روحانی و دنیوی و عوام در پارلمان، اعلام میکنیم که با توجه به اینکه بنا بر قانونی که در عهد سلطنت شاه ادوارد یکم وضع شده و عموماً «قانون عدم وضع مالیات بدون رضایت» نامیده میشود، اعلام و تصویب شده است که هیچگونه مالیات یا کمک مالی توسط شاه یا وارثان او در این قلمرو، بدون حسننیت و رضایت اسقفهای اعظم، اسقفها، ارلها، بارونها، شوالیهها، شهرنشینان و دیگر آزادگان این قلمرو، وضع یا تحمیل نخواهد شد؛ و با مجوز پارلمان که در بیستموپنجمین سال سلطنت شاه ادوارد سوم برگزار شد، اعلام و تصویب میشود که از آن پس هیچ شخصی نباید مجبور شود برخلاف میل خود به شاه وام دهد، زیرا چنین وامهایی خلاف عقل و حقالاجارهی زمین است؛ و طبق دیگر قوانین این قلمرو مقرر شده است که هیچ هزینهای به نام خیرخواهی یا موارد مشابه نباید بر کسی تحمیل شود؛ و طبق قوانین مذکور و دیگر قوانین دادگرانهی این قلمرو، رعایای شما این آزادی را به ارث بردهاند که مجبور به پرداخت هیچگونه مالیات، مالیات زمین، کمک مالی یا هزینهی مشابه دیگری که با رضایت عمومی در پارلمان تعیین نگردیده، نباشند.
● سِر ادوارد کوک، دادخواست حقوق (۱۶۲۸)
➣ @Notes_On_Liberty
👍17👌6👎3
اساس و سنگبنای آزادی نهاد مالکیت خصوصی است، و مالکیت خصوصی منطقاً با حکومت اکثریت دموکراسی ناسازگار است. دموکراسی ربطی به آزادی ندارد. دموکراسی یک نوع نرم کمونیسم است و بهندرت در تاریخ اندیشه بهخاطر چیز دیگری مورد توجه قرار گرفته است. از قضا، پیش از آغاز عصر دموکراتیک، یعنی تا آغاز قرن بیستم، هزینههای مالیاتی حکومت (دولت) در کشورهای اروپای غربی بین ۷ تا ۱۵ درصد از تولید ملّی را تشکیل میداد، و در ایالات متحد جوان حتی کمتر. کمتر از صد سال حکومت اکثریت تمامعیار این درصد را به حدود ۵۰ درصد در اروپا و ۴۰ درصد در ایالات متحده افزایش داده است.
پادشاهیها نتیجهی نیمهارگانیک نظمهای طبیعی سلسلهمراتبی هستند. پادشاهان سران خانوادههای گسترده، طایفهها، قبایل و ملّتها هستند. آنها دارای اقتدار عظیم طبیعی، داوطلبانه بهرسمیتشناختهشده، موروثی و انباشتهشده طی نسلها هستند. در چارچوب چنین نظمی (و جمهوریهای اشرافی) است که لیبرالیسم برای نخستین بار توسعه یافت و شکوفا شد. در مقابل، دموکراسیها برابریخواه و بازتوزیعکننده هستند؛ از اینرو، قدرت فوقالذکر در سدهی بیستم افزایش یافت. بهطور مشخص، گذار از عصر پادشاهی به عصر دموکراتیک، که از نیمهی دوم قرن نوزدهم آغاز شد، شاهد کاهش پیوستهی قدرت احزاب لیبرال و تقویت سوسیالیستها از هر جنس و طیف بوده است.
نظریهی صلح دموکراتیک اساساً فقط بین دموکراسی و غیردموکراسی، که بهطور خلاصه دیکتاتوری نامگذاری شده، تمایز قائل میشود. بنابراین نهتنها همهی رژیمهای جمهوریِ اشرافی از نظر زدوده میشوند، بلکه از همه مهمتر، تمام پادشاهیهای سنّتی نیز. آنها با دیکتاتوریهای لنین، موسولینی، هیتلر، استالین، مائو برابر دانسته میشوند. ولی در حقیقت، سلطنتهای سنّتی شباهت چندانی با دیکتاتوریها ندارند (در حالیکه دموکراسی و دیکتاتوری ارتباط تنگاتنگی با هم دارند).
● هانس هرمان هوپ، تأملاتی در باب دولت و جنگ
➣ @Notes_On_Liberty
پادشاهیها نتیجهی نیمهارگانیک نظمهای طبیعی سلسلهمراتبی هستند. پادشاهان سران خانوادههای گسترده، طایفهها، قبایل و ملّتها هستند. آنها دارای اقتدار عظیم طبیعی، داوطلبانه بهرسمیتشناختهشده، موروثی و انباشتهشده طی نسلها هستند. در چارچوب چنین نظمی (و جمهوریهای اشرافی) است که لیبرالیسم برای نخستین بار توسعه یافت و شکوفا شد. در مقابل، دموکراسیها برابریخواه و بازتوزیعکننده هستند؛ از اینرو، قدرت فوقالذکر در سدهی بیستم افزایش یافت. بهطور مشخص، گذار از عصر پادشاهی به عصر دموکراتیک، که از نیمهی دوم قرن نوزدهم آغاز شد، شاهد کاهش پیوستهی قدرت احزاب لیبرال و تقویت سوسیالیستها از هر جنس و طیف بوده است.
نظریهی صلح دموکراتیک اساساً فقط بین دموکراسی و غیردموکراسی، که بهطور خلاصه دیکتاتوری نامگذاری شده، تمایز قائل میشود. بنابراین نهتنها همهی رژیمهای جمهوریِ اشرافی از نظر زدوده میشوند، بلکه از همه مهمتر، تمام پادشاهیهای سنّتی نیز. آنها با دیکتاتوریهای لنین، موسولینی، هیتلر، استالین، مائو برابر دانسته میشوند. ولی در حقیقت، سلطنتهای سنّتی شباهت چندانی با دیکتاتوریها ندارند (در حالیکه دموکراسی و دیکتاتوری ارتباط تنگاتنگی با هم دارند).
● هانس هرمان هوپ، تأملاتی در باب دولت و جنگ
➣ @Notes_On_Liberty
👍22❤8👎4
واکنش مردم به بالا رفتن مالیات در عصر پادشاهی و اشرافیت:
vs.
واکنش مردم به افزایش مالیاتها و وضع مالیاتهای جدید در عصر دموکراتیک:
➣ @Notes_On_Liberty
vs.
واکنش مردم به افزایش مالیاتها و وضع مالیاتهای جدید در عصر دموکراتیک:
➣ @Notes_On_Liberty
👍46👏7👎3
یکی از اینایی که توی مجازی استاد علوم سیاسی! شدند اومده چهارصد صفحه خزعبل نوشته و اسمش رو گذاشته مانیفست پادشاهیخواهی :) وقتی میخونی از لحاظ سوسیالیستی بودن هیچ فرقی با مانیفست مارکس نداره. حکومت قادرمطلقی که مارکس برای به زیر کشیدن سرمایهداری به تصویر میکشه، اینجا با نقاب پادشاهیخواهی! تجلی پیدا میکنه.
این «شاه» ربطی به شاه در نظامهای قدیم نداره، بلکه اسم دیگری برای دبیر کل حزب کمونیست یا پیشوا و دوچهست. دقیقاً همون وظایف رو داره، اینکه با در اختیار گرفتن کل اقتصاد ملّت رو به سعادت برسونه. ولی مسخرهتر از ایدهی نظامهای کمونیستی و نازیستیه، چون اونا اینقدر درک داشتند که بفهمند واژهی شاه یا امپراتور یا تزار یا قیصر مؤید ایدههای اشرافیه و نمیتونه بنیانهای برابریطلبانهی سوسیالیسم رو نشون بده. بنابراین دنبال واژههایی بودند که همبستگی با عموم مردم رو نشون بده؛ یه پیشوا از جنس خود مردم برای مردم! جالبتر از همه اینکه توی این خزعبلنامه از دولت کوچک و محدود هم سخن گفته! یعنی اعتقاد داره دولتی که کل جامعه رو در اختیار داره همچنان دولت کوچکه!
این «شاه» ربطی به شاه در نظامهای قدیم نداره، بلکه اسم دیگری برای دبیر کل حزب کمونیست یا پیشوا و دوچهست. دقیقاً همون وظایف رو داره، اینکه با در اختیار گرفتن کل اقتصاد ملّت رو به سعادت برسونه. ولی مسخرهتر از ایدهی نظامهای کمونیستی و نازیستیه، چون اونا اینقدر درک داشتند که بفهمند واژهی شاه یا امپراتور یا تزار یا قیصر مؤید ایدههای اشرافیه و نمیتونه بنیانهای برابریطلبانهی سوسیالیسم رو نشون بده. بنابراین دنبال واژههایی بودند که همبستگی با عموم مردم رو نشون بده؛ یه پیشوا از جنس خود مردم برای مردم! جالبتر از همه اینکه توی این خزعبلنامه از دولت کوچک و محدود هم سخن گفته! یعنی اعتقاد داره دولتی که کل جامعه رو در اختیار داره همچنان دولت کوچکه!
👍39👎19❤1
📃 موفقیت اقتصادی؛ سنگاپور یا هنگکنگ؟ | ✍🏻 لیپتون متیوز
➣ @Notes_On_Liberty
کتاب «لیبرالیسم اقتصادی و دولت توسعهگرا» نوشتهی برایان چِنگ، کتابی درخور و از نظر فکری جسورانه است که با شفّافیّت، تیزبینی و حسّاسیّت تجدیدنظرطلبانه به بحث دیرینهی معجزهی اقتصادی شرق آسیا میپردازد. چِنگ بهجای جانبداری از ستایش نئولیبرالیِ آزادیِ بازار یا تحسین دولتگرایانه از برنامهریزی تکنوکراتیک، خوانش دقیقتری از تفاوتهای تاریخی و نهادی بین هنگکنگ و سنگاپور ارائه میدهد. نتیجهگیری او جالب است: میراث استعماری نسبتاً لسهفر هنگکنگ، جامعهای پربارتر، نوآورتر و کارآفرینتر از دولت توسعهگرای سنگاپور، پرورش داد.
چِنگ برای درک اینکه چرا هنگکنگ در حوزههای کلیدی توسعهی بلندمدّت از سنگاپور پیشی گرفته است، با بازنگری ریشههای استعماری هر دو دولت-شهر آغاز میکند. چِنگ، برخلاف روایتهای پسااستعماری که امپریالیسم را صرفاً یک سرمایهگذاری استعمارگرانه میدانند، بر مزایای نهادی بهجامانده از حکومت بریتانیا -بهویژه اجرای حقوق مالکیّت خصوصی، بیطرفی قانون و باز بودن اقتصادی- تأکید میکند.
یکی از چهرههای محوری در این روایت تاریخی، سِر استامفورد رافلز (Sir Stamford Raffles) است. رافلز -تحت تأثیر آرمانهای لیبرال روشنگری- سنگاپور را در سال ۱۸۱۹ به بندری آزاد تبدیل کرد. سیاستهای او آشکارا ضدّ انحصارگرایی، طرفدار تجارت آزاد و برای جذب جمعیّت عظیمی از بازرگانان و مهاجران طرّاحی شده بود. همانطور که چِنگ اشاره میکند، این اصلاحات دلبخواهی نبودند، بلکه ریشه در نگرش به آزادی اقتصادی داشتند -میراثی که برای مدّتی پایههای توسعهی بازاربنیاد را در سنگاپور محکم کرد.
با اینحال، در ادامهی کتاب مشخّص میشود که این ریشههای لیبرالی در هنگکنگ بسیار بیشتر از سنگاپور حفظ شده و گسترش یافتهاند...
🖇 متن کامل: موفقیت اقتصادی؛ سنگاپور یا هنگکنگ؟
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی
#بازار_آزاد #هنگکنگ #توسعه
#برنامهریزی_مرکزی #سنگاپور
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
کتاب «لیبرالیسم اقتصادی و دولت توسعهگرا» نوشتهی برایان چِنگ، کتابی درخور و از نظر فکری جسورانه است که با شفّافیّت، تیزبینی و حسّاسیّت تجدیدنظرطلبانه به بحث دیرینهی معجزهی اقتصادی شرق آسیا میپردازد. چِنگ بهجای جانبداری از ستایش نئولیبرالیِ آزادیِ بازار یا تحسین دولتگرایانه از برنامهریزی تکنوکراتیک، خوانش دقیقتری از تفاوتهای تاریخی و نهادی بین هنگکنگ و سنگاپور ارائه میدهد. نتیجهگیری او جالب است: میراث استعماری نسبتاً لسهفر هنگکنگ، جامعهای پربارتر، نوآورتر و کارآفرینتر از دولت توسعهگرای سنگاپور، پرورش داد.
چِنگ برای درک اینکه چرا هنگکنگ در حوزههای کلیدی توسعهی بلندمدّت از سنگاپور پیشی گرفته است، با بازنگری ریشههای استعماری هر دو دولت-شهر آغاز میکند. چِنگ، برخلاف روایتهای پسااستعماری که امپریالیسم را صرفاً یک سرمایهگذاری استعمارگرانه میدانند، بر مزایای نهادی بهجامانده از حکومت بریتانیا -بهویژه اجرای حقوق مالکیّت خصوصی، بیطرفی قانون و باز بودن اقتصادی- تأکید میکند.
یکی از چهرههای محوری در این روایت تاریخی، سِر استامفورد رافلز (Sir Stamford Raffles) است. رافلز -تحت تأثیر آرمانهای لیبرال روشنگری- سنگاپور را در سال ۱۸۱۹ به بندری آزاد تبدیل کرد. سیاستهای او آشکارا ضدّ انحصارگرایی، طرفدار تجارت آزاد و برای جذب جمعیّت عظیمی از بازرگانان و مهاجران طرّاحی شده بود. همانطور که چِنگ اشاره میکند، این اصلاحات دلبخواهی نبودند، بلکه ریشه در نگرش به آزادی اقتصادی داشتند -میراثی که برای مدّتی پایههای توسعهی بازاربنیاد را در سنگاپور محکم کرد.
با اینحال، در ادامهی کتاب مشخّص میشود که این ریشههای لیبرالی در هنگکنگ بسیار بیشتر از سنگاپور حفظ شده و گسترش یافتهاند...
🖇 متن کامل: موفقیت اقتصادی؛ سنگاپور یا هنگکنگ؟
#اقتصاد #اقتصاد_آزاد #آزادی
#بازار_آزاد #هنگکنگ #توسعه
#برنامهریزی_مرکزی #سنگاپور
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
موفقیت اقتصادی؛ سنگاپور یا هنگکنگ؟
موفقیت اقتصادی؛ سنگاپور یا هنگکنگ؟ | لیپتون متیوز کتاب «لیبرالیسم اقتصادی و دولت توسعهگرا» نوشتهی برایان چِنگ، کتابی درخور و از نظر فکری جسورانه است که با شفّافیّت، تیزبینی و حسّاسیّت تجدیدنظرطلبانه به بحث دیرینهی معجزهی اقتصادی شرق آسیا میپردازد. چِنگ…
👍18❤4👌4
بر همگان روشن است که خداوند شاه را منصوب کرده تا فرمانروای مردم باشد، از آنها در برابر ظلم و خشونت محافظت کند، همانطور که چوپان گوسفندانش را میپاید؛ و خداوند مردم را بردهی پادشاهشان نیافریده است تا از دستورهای او، چه درست و چه غلط، اطاعت کنند، بلکه شاه را بهخاطر رعایا (که بدون آنان نمیتوانست شاه باشد) آفریده است، تا بر اساس عدالت بر آنها فرمان براند، آنها را مانند پدر دوست بدارد و حمایت کند، و حتی با به خطر انداختن جانش از آنان دفاع و محافظت کند.
و هنگامیکه او چنین رفتار نمیکند، بلکه برعکس، به آنها ظلم میکند، بهدنبال فرصتهایی برای نقض حقوق و آداب و رسوم کهن آنها میگردد و اطاعت بردهوار را بر ایشان تحمیل میکند، دیگر «شاه» نیست، بلکه یک «مستبد» (جبار) است و رعایا نباید او را چیز دیگری در نظر بگیرند... آنها نهتنها میتوانند اقتدار او را رد کنند، بلکه میتوانند قانوناً پادشاه دیگری برای دفاع از خود برگزینند.
این تنها روش باقی مانده برای رعایایی است که دادخواستها و اعتراضات فروتنانهشان هرگز نمیتواند پادشاهشان را نرم کند یا او را از اقدامات جبارانهاش منصرف کند؛ و این همان چیزی است که قانون طبیعت برای دفاع از آزادی حکم میکند، که ما باید آن را به آیندگان منتقل کنیم، حتی به قیمت جانمان.
● قانون ترک فرمانبرداری (اعلامیهی استقلال) استانهای هلند، ۲۶ ژوئیهٔ ۱۵۸۱
➣ @Notes_On_Liberty
و هنگامیکه او چنین رفتار نمیکند، بلکه برعکس، به آنها ظلم میکند، بهدنبال فرصتهایی برای نقض حقوق و آداب و رسوم کهن آنها میگردد و اطاعت بردهوار را بر ایشان تحمیل میکند، دیگر «شاه» نیست، بلکه یک «مستبد» (جبار) است و رعایا نباید او را چیز دیگری در نظر بگیرند... آنها نهتنها میتوانند اقتدار او را رد کنند، بلکه میتوانند قانوناً پادشاه دیگری برای دفاع از خود برگزینند.
این تنها روش باقی مانده برای رعایایی است که دادخواستها و اعتراضات فروتنانهشان هرگز نمیتواند پادشاهشان را نرم کند یا او را از اقدامات جبارانهاش منصرف کند؛ و این همان چیزی است که قانون طبیعت برای دفاع از آزادی حکم میکند، که ما باید آن را به آیندگان منتقل کنیم، حتی به قیمت جانمان.
● قانون ترک فرمانبرداری (اعلامیهی استقلال) استانهای هلند، ۲۶ ژوئیهٔ ۱۵۸۱
➣ @Notes_On_Liberty
👍34👎22❤1
📃 برآمدن حکومت متمرکز (بخش یکم) | ✍🏻 فرانسوا گیزو
➣ @Notes_On_Liberty
اکنون به آستانهی تاریخ مدرن، بهمعنای واقعی کلمه، رسیدهایم. اکنون به آن وضعیّت جامعه نزدیک میشویم که میتوان آن را جامعهی کنونی خودمان دانست، و نهادها، عقاید و آدابورسومی که چهل سال پیش [= ۱۷۹۰] در فرانسه رایج بود، هنوز هم در اروپا رایج است و علیرغم دگرگونیهایی که انقلاب ما ایجاد کرده، همچنان تأثیر قدرتمندی بر ما دارد. در سدهی شانزدهم است که جامعه مدرن واقعاً آغاز میشود...
گرچه این دگرگونی در سدههای شانزدهم و هفدهم رقم خورد، زمینههای آن در سدهی پانزدهم فراهم شد. این زمینه، فرآیند خاموش و پنهان تمرکزگرایی، چه در روابط اجتماعی و چه در عقاید انسانها -که بدون قصد قبلی یا طرّاحی قبلی، بهواسطهی سیر طبیعی وقایع انجام شد- اکنون باید موضوع پژوهش ما باشد.
...
در واقع، به هر کشور اروپایی که بنگریم، هر بخشی از تاریخ آن را که در نظر بگیریم، چه مربوط به خود ملّتها باشد یا حکومتهایشان، چه به قلمروهایشان یا نهادهایشان، همهجا عناصر قدیمی، اشکال قدیمی جامعه را میبینیم که در حال ناپدیدشدن است. آن آزادیهایی که بر اساس سنّت بنا شده بودند از بین رفتند؛ قدرتهای نوینی ظهور کردند که منظّمتر و متمرکزتر از قدرتهای پیشین بودند. در این چشمانداز سقوط آزادیهای کهن اروپا چیزی عمیقاً اندوهبار وجود دارد. حتّی در زمان خود، این امر احساسات شدیداً تلخی را القا میکرد... هر نظامی که نظم کنونی و پیشرفت مترقّی آینده را فراهم نکند، شرور است و خیلی زود رها میشود. و این سرنوشت اشکال سیاسی قدیمی جامعه، آزادیهای باستانی اروپا، در سدهی پانزدهم بود.
🖇 متن کامل: برآمدن حکومت متمرکز (بخش یکم)
#تاریخ #اروپا #فرانسه #انگلستان
#تمرکز #تمرکزگرایی #دولت #آزادی
➣ @Notes_On_Liberty
➣ @Notes_On_Liberty
اکنون به آستانهی تاریخ مدرن، بهمعنای واقعی کلمه، رسیدهایم. اکنون به آن وضعیّت جامعه نزدیک میشویم که میتوان آن را جامعهی کنونی خودمان دانست، و نهادها، عقاید و آدابورسومی که چهل سال پیش [= ۱۷۹۰] در فرانسه رایج بود، هنوز هم در اروپا رایج است و علیرغم دگرگونیهایی که انقلاب ما ایجاد کرده، همچنان تأثیر قدرتمندی بر ما دارد. در سدهی شانزدهم است که جامعه مدرن واقعاً آغاز میشود...
گرچه این دگرگونی در سدههای شانزدهم و هفدهم رقم خورد، زمینههای آن در سدهی پانزدهم فراهم شد. این زمینه، فرآیند خاموش و پنهان تمرکزگرایی، چه در روابط اجتماعی و چه در عقاید انسانها -که بدون قصد قبلی یا طرّاحی قبلی، بهواسطهی سیر طبیعی وقایع انجام شد- اکنون باید موضوع پژوهش ما باشد.
...
در واقع، به هر کشور اروپایی که بنگریم، هر بخشی از تاریخ آن را که در نظر بگیریم، چه مربوط به خود ملّتها باشد یا حکومتهایشان، چه به قلمروهایشان یا نهادهایشان، همهجا عناصر قدیمی، اشکال قدیمی جامعه را میبینیم که در حال ناپدیدشدن است. آن آزادیهایی که بر اساس سنّت بنا شده بودند از بین رفتند؛ قدرتهای نوینی ظهور کردند که منظّمتر و متمرکزتر از قدرتهای پیشین بودند. در این چشمانداز سقوط آزادیهای کهن اروپا چیزی عمیقاً اندوهبار وجود دارد. حتّی در زمان خود، این امر احساسات شدیداً تلخی را القا میکرد... هر نظامی که نظم کنونی و پیشرفت مترقّی آینده را فراهم نکند، شرور است و خیلی زود رها میشود. و این سرنوشت اشکال سیاسی قدیمی جامعه، آزادیهای باستانی اروپا، در سدهی پانزدهم بود.
🖇 متن کامل: برآمدن حکومت متمرکز (بخش یکم)
#تاریخ #اروپا #فرانسه #انگلستان
#تمرکز #تمرکزگرایی #دولت #آزادی
➣ @Notes_On_Liberty
Telegraph
برآمدن حکومت متمرکز (بخش یکم)
برآمدن حکومت متمرکز (بخش یکم) | فرانسوا گیزو اکنون به آستانهی تاریخ مدرن، بهمعنای واقعی کلمه، رسیدهایم. اکنون به آن وضعیّت جامعه نزدیک میشویم که میتوان آن را جامعهی کنونی خودمان دانست، و نهادها، عقاید و آدابورسومی که چهل سال پیش [= ۱۷۹۰] در فرانسه…
👍14👎2👌1
Forwarded from مرتضی کاظمی
مدارس غیرانتفاعی؛ آیا خصوصی هستند؟
خیر؛ سرراست عرض کنم جواب منفی است. در ایران مدرسه خصوصی تقریباً نداریم. مدارس غیرانتفاعی در ایران همان مدارس حکومتی هستند با این تفاوت که از دانشآموزان پول میگیرند. در واقع افرادی خاص و نورچشمی موفق شدهاند بهعنوان پیمانکار از دولت مجوزهایی دریافت کنند تا طرحهای آموزشی که توسط حکومت ابلاغ شده را اجرا کنند.
مدرسه خصوصی چیست؟
مدرسه خصوصی مدرسهای است که:
🔹 مالکیت کامل و آزاد دارد و هیچ وابستگی به دولت، بودجه دولتی یا برنامه اجباری ندارد.
🔹 برنامه آموزشیاش را خودش تعیین میکند؛ از فلسفه آموزشی گرفته تا روشهای تدریس، بدون دخالت بوروکراسی دولتی.
🔹 تنها پاسخگو به والدین و دانشآموزان است، نه به دولت و سیاستهای حکومتی.
🔹 موفقیت یا شکستش را بازار و انتخاب خانوادهها تعیین میکند، نه مجوز یا حمایت سیاسی.
🔹 اگر استانداردی وجود دارد، جامعه و انجمنهای مستقل آموزشی آن را تعریف میکنند، نه دولت.
مرتضی کاظمی
۹ مرداد ۱۴۰۴
https://t.me/mortezakazemii
خیر؛ سرراست عرض کنم جواب منفی است. در ایران مدرسه خصوصی تقریباً نداریم. مدارس غیرانتفاعی در ایران همان مدارس حکومتی هستند با این تفاوت که از دانشآموزان پول میگیرند. در واقع افرادی خاص و نورچشمی موفق شدهاند بهعنوان پیمانکار از دولت مجوزهایی دریافت کنند تا طرحهای آموزشی که توسط حکومت ابلاغ شده را اجرا کنند.
مدرسه خصوصی چیست؟
مدرسه خصوصی مدرسهای است که:
🔹 مالکیت کامل و آزاد دارد و هیچ وابستگی به دولت، بودجه دولتی یا برنامه اجباری ندارد.
🔹 برنامه آموزشیاش را خودش تعیین میکند؛ از فلسفه آموزشی گرفته تا روشهای تدریس، بدون دخالت بوروکراسی دولتی.
🔹 تنها پاسخگو به والدین و دانشآموزان است، نه به دولت و سیاستهای حکومتی.
🔹 موفقیت یا شکستش را بازار و انتخاب خانوادهها تعیین میکند، نه مجوز یا حمایت سیاسی.
🔹 اگر استانداردی وجود دارد، جامعه و انجمنهای مستقل آموزشی آن را تعریف میکنند، نه دولت.
مرتضی کاظمی
۹ مرداد ۱۴۰۴
https://t.me/mortezakazemii
👍26❤4👌1