ما زاده‌ی سکوت نیستیم،
ما فرزندانِ فریادیم.
هر تیر که بر سینه‌ای نشست،
آهنی گداخته شد در اراده‌ی ما.

بگذار بدانند —
می‌شود تن را کُشت،
اما نام را نه.
می‌شود صدا را برید،
اما پژواک را هرگز.

ما از دلِ داغ برمی‌خیزیم،
از میانِ خاکستر، روشن‌تر از آفتاب.
و روزی می‌رسد
که عدالت،
به قامتِ تمام برادرانِ  و فرزندان این سرزمین
قد خواهد کشید.
به نام سیاوش
به نام تمام برادرانم که  به قتل رسیدند. در این سرزمین  به آزادی
به نام  عدالت
به نام آزادگی
پاینده باد ایران آزاد ما