💠 پژوهشگران بر این باورند که ۵۰۰ سال پیش از میلاد مسیح بر دیواره‌های کاخ پرسپولیس در شیراز، درخت سرو را کنده‌کاری کرده‌اند. این درخت بلند بالاست و هیچ باری نمی‌دهد به همین شوند آن را نماد آزادگی هم خوانده‌اند. صفت آزادگی درخت سرو در ادبیات فارسی بسیار به کار رفته است. سرایندگان نیز در سروده‌های خود بارها برای توصیف‌هایشان، از سرو بهره گرفته‌اند. مانند حافظ در این سروده:
مرا در خانه سروی هست کاندر سایه‌ی قدش
فراغ از سرو بستانی و شمشاد و چمن دارم

درخت سرو نماد مهم جشن کریسمس است و در کنده‌کاری‌های تخت جمشید دیده می‌شود. ایرانیان باستان در بلندترین شب سال سروی بلندبالا را آذین می‌بستند. درخت همیشه سبز سرو در برابر سوز و سرمای زمستان پایدار است و این حرکت نمادین به نشانه‌ی تاب‌آوری سختی‌ها و در نتیجه سازگاری با طبیعت جشن میترا بود. درخت کاج و سرو شبیه به انسان و نماد سرسبزی و زندگی است، دارای ریشه و رو به آسمان و سرافراز است و اگر ویژگی سبز بودن را هم به آن بیفزاییم، به آرزوی همه انسان‌ها یعنی سرسبزی و زندگی تبدیل می‌شود. درخت زندگی از آن همه‌ی اقوام آسیایی بوده و همانند درخت سرو است و نماد این درخت نه‌تنها در تخت جمشید، بلکه پیش از دوره‌ی هخامنشیان هم بوده است.

💠استاد میرجلال‌الدین کزازی در این‌باره می‌گوید: «بی‌گمان درخت کریسمس ریشه در فرهنگ ایران دارد. درخت کاج یا درخت سرو در فرهنگ و نمادشناسی ایرانی نمونه‌ی برترین و نشانه رازورانه‌ی جاودانگی است، زیرا که این درختان همواره در بهار و زمستان سرسبزند. این نماد ایرانی با آیین مهر از ایران به سرزمین‌های باختری برده شده و جایی ویژه در رسم و راه‌های کریسمسی یافته است، زیرا آیین مهرپرستی سال‌ها در جهان‌شاهی روم، آیین فراگیر و همگانی بوده است. پس از پیدایی آیین ترسایی (مسیحیت) بسیاری از بنیاد و نهادها و نمادها و باورها و رسم و راه‌های مهری در فرهنگ ترسایی بر جای مانده است و به یادگار.»

#ایران
#درخت_سرو
#کریسمس

@PN_KFP