🖋 خطوط اساسی نظریۀ جان‌پرستی یا آنیمیسم را [ادوارد] تایلور ساخته است...
[تایلور می‌گوید] گویا ایدۀ «روان» با مشاهدۀ منظرۀ درست درنیافتۀ حیات دوگانه‌ای که بشر معمولاً، از یک سو، در عالَم بیداری و، از سوی دیگر، در حالت خواب دارد به وی القا شده است. می‌گویند ارزش تصوراتی که انسان وحشی (تعبیر "انسان وحشی" را خود تایلور به کار برده) در عالَم بیداری دارد با ارزش آن چیزی که در خواب میبیند یکی است: انسان وحشی به تصوراتش در عالم خواب، درست مانند تصورات بیداری، عینیت می‌بخشد. یعنی که آنها را تصویر اشیاء بیرونی می‌پندارد و خیال میکند بازتولیدکنندۀ کم و بیش دقیق جنبه‌هایی از همان اشیاء خارجی‌اند. پس، اگر در خواب ببیند که به کشوری دوردست سفر کرده باور میکند که در عالم واقع نیز چنین دیداری صورت گرفته است. ولی این کار ممکن نیست مگر آن‌که دو وجود در قالب وی باشند: یکی، تن او، که در جای خودش خوابیده و آرمیده است، او چون بیدار شود وی را همان‌جا و در همان حالت می‌یابد؛ دیگر وجودی که همزمان با خواب بودنِ تن، در فضا به حرکت درآمده است.
🖋 [از نظر تایلور، انسان وحشی] اگر در خواب ببیند که با یکی از همراهانش که می‌دانست به جای دوردستی رفته و در آن‌جا مانده است، سخن می‌گفته، از این مشاهده نتیجه می‌گیرد که آن شخص نیز، مانند خود او، متشکل از دو وجود است: یکی که در فاصله‌ای دور خوابیده و دیگری که در عالَم خواب به دیدار وی آمده است. از این تجربه‌های مکرر، اندک‌اندک این فکر پدید می‌آید که در وجود هر یک از ما همزادی هست، کسی غیر از خود ما که، در شرایطی معین، میتواند قالب تن را رها کند و برای گشت و گذار به دوردست برود.
این همزاد البته بازآفرین همۀ خطوط ویژۀ آن موجود محسوسی است که قالب خارجی وی را می‌سازد؛ ولی در همان حال، خصلت‌های متعددی دارد که وی را از آن متمایز میکند... این همزاد، همان روان است.
📚 از کتاب «صور بنیانی حیات دینی»، نوشتۀ امیل دورکیم، ترجمۀ باقر پرهام 📚
@philosophycafe
[تایلور می‌گوید] گویا ایدۀ «روان» با مشاهدۀ منظرۀ درست درنیافتۀ حیات دوگانه‌ای که بشر معمولاً، از یک سو، در عالَم بیداری و، از سوی دیگر، در حالت خواب دارد به وی القا شده است. می‌گویند ارزش تصوراتی که انسان وحشی (تعبیر "انسان وحشی" را خود تایلور به کار برده) در عالَم بیداری دارد با ارزش آن چیزی که در خواب میبیند یکی است: انسان وحشی به تصوراتش در عالم خواب، درست مانند تصورات بیداری، عینیت می‌بخشد. یعنی که آنها را تصویر اشیاء بیرونی می‌پندارد و خیال میکند بازتولیدکنندۀ کم و بیش دقیق جنبه‌هایی از همان اشیاء خارجی‌اند. پس، اگر در خواب ببیند که به کشوری دوردست سفر کرده باور میکند که در عالم واقع نیز چنین دیداری صورت گرفته است. ولی این کار ممکن نیست مگر آن‌که دو وجود در قالب وی باشند: یکی، تن او، که در جای خودش خوابیده و آرمیده است، او چون بیدار شود وی را همان‌جا و در همان حالت می‌یابد؛ دیگر وجودی که همزمان با خواب بودنِ تن، در فضا به حرکت درآمده است.
🖋 [از نظر تایلور، انسان وحشی] اگر در خواب ببیند که با یکی از همراهانش که می‌دانست به جای دوردستی رفته و در آن‌جا مانده است، سخن می‌گفته، از این مشاهده نتیجه می‌گیرد که آن شخص نیز، مانند خود او، متشکل از دو وجود است: یکی که در فاصله‌ای دور خوابیده و دیگری که در عالَم خواب به دیدار وی آمده است. از این تجربه‌های مکرر، اندک‌اندک این فکر پدید می‌آید که در وجود هر یک از ما همزادی هست، کسی غیر از خود ما که، در شرایطی معین، میتواند قالب تن را رها کند و برای گشت و گذار به دوردست برود.
این همزاد البته بازآفرین همۀ خطوط ویژۀ آن موجود محسوسی است که قالب خارجی وی را می‌سازد؛ ولی در همان حال، خصلت‌های متعددی دارد که وی را از آن متمایز میکند... این همزاد، همان روان است.
📚 از کتاب «صور بنیانی حیات دینی»، نوشتۀ امیل دورکیم، ترجمۀ باقر پرهام 📚
@philosophycafe
داستان کوتاه،۷۴ص،
ویراستار: فاطمه عرب
هم عاشق و معشوق به جهانت برسانی
هر امر بعیدی ز نظرها بتوانی
سالک ز خیال و ز تفکر برهانی
محدود نشوی بر سر جایی و زمانی
هم هستی و نیستی تویی و تو همه آنی
هم مسجد و معبد به ثنا خانه‌ی مشهود
دل‌ها بتپند از عظمت سوی تو معبود
از روز ازل عشق تو بود غایت مقصود
مایان شده ایم در ره تو سامی مفقود
تو جمله و واژه همه ایی اصل بیانی
این جان و دلم را ز تولد بربودی
از روح و نفس شک و تملک بزدودی
آغاز جهانی همه را وصف و درودی
از روز ازل بر خلاء و شکل تو بودی
هم روح بدمی هم ببری منشأ و جانی
منظومه‌ی عشقی همگان گردش دورت
آن نام بزرگت همه جاست آیینه و صورت
مایان سوی عشقت برویم عاجل و سرعت
دل را بدهد پرتو تو جرأت و قدرت
تو حاکم مطلق به دل پیر و جوانی
ماییم همگان بنده‌ی عاصی به سرایت
صوفی برهاند ز سلوک صوتِ صدایت
دهری به روایت ببرد وصف عطایت
در میکده و دِیر صَرَحست نقش ثنایت
هر جا به گواهی بدهد از تو نشانی
محمدعارف عرب
(مسمط مخمس در وصف باری تعالی)
ویراستار: فاطمه عرب
هم عاشق و معشوق به جهانت برسانی
هر امر بعیدی ز نظرها بتوانی
سالک ز خیال و ز تفکر برهانی
محدود نشوی بر سر جایی و زمانی
هم هستی و نیستی تویی و تو همه آنی
هم مسجد و معبد به ثنا خانه‌ی مشهود
دل‌ها بتپند از عظمت سوی تو معبود
از روز ازل عشق تو بود غایت مقصود
مایان شده ایم در ره تو سامی مفقود
تو جمله و واژه همه ایی اصل بیانی
این جان و دلم را ز تولد بربودی
از روح و نفس شک و تملک بزدودی
آغاز جهانی همه را وصف و درودی
از روز ازل بر خلاء و شکل تو بودی
هم روح بدمی هم ببری منشأ و جانی
منظومه‌ی عشقی همگان گردش دورت
آن نام بزرگت همه جاست آیینه و صورت
مایان سوی عشقت برویم عاجل و سرعت
دل را بدهد پرتو تو جرأت و قدرت
تو حاکم مطلق به دل پیر و جوانی
ماییم همگان بنده‌ی عاصی به سرایت
صوفی برهاند ز سلوک صوتِ صدایت
دهری به روایت ببرد وصف عطایت
در میکده و دِیر صَرَحست نقش ثنایت
هر جا به گواهی بدهد از تو نشانی
محمدعارف عرب
(مسمط مخمس در وصف باری تعالی)
Forwarded from پیوست
غریزه‌ی دوری از هر نوع نفرت، خصومت، حد و مرزها و فاصله‌ها همان پیامدِ توانایی تحریک‌پذیری و رنج است که با آن هر انزجار و انزجارِ اجباری را چون نفرتی غیرِ قابلِ تحمل (یعنی زیان آور و خلافِ غریزه‌ی حفظ خویشتن) میپندارند و نیک‌بختی (علاقه) را تنها در تسلیم در برابرِ همگان، اعم از پلیدی یا شرارت، می‌دانند و عشق را تنها و واپسین راهِ ممکنِ زندگی قلمداد می کنند... این همان دو واقعیتِ فیزیولوژیکی است که براساس و پایه‌ی آنها آموزهی رستگاری بنا شده است. من این پدیده را ادامه‌ی تكامل والایِ شادخواری بر اساسِ خاستگاهی کاملاً تباه می‌نامم. این آموزه شباهتِ بسیاری با فلسفه‌ی اپیکور و آموزهی رستگاری ملحدان دارد، هر چند بسیار با سرزندگی و ویژگی‌های عصبیِ یونانیان تفاوت دارد. اپیکور را که خود نمونه‌ای بارز از تباه‌شدگان است، من پیش از دیگران شناختم. هراس از درد، حتی از دردی بسیار اندک نتیجه‌ای در بر نخواهد داشت جز همان «دینِ محبت»...
«بشارت» همان است که روزی هیچ تضادی وجود نخواهد داشت و ملکوتِ آسمان‌ها به کودکان تعلق دارد. این باوری که چنین بیان میشود، اصلاً ایمانی ناشی از نبرد و جنگ نیست. فقط [به طورِ نظری] مطرح میشود، چون از آغاز [به طور انتزاعی] وجود داشته و حالتی کودکانه است که در ذهن جای گرفته. موردِ بلوغِ جنسیِ دیررس و ناکامل در موجودِ زنده که پیامدِ تباهیِ بافت‌هاست، دستِ کم برای فیزیولوژیست‌ها امری آشناست. فردِ دارایِ چنین باوری هرگز خشمگین نیست، سرزنش نمی‌کند و از خود هم دفاع نمی‌کند، زیرا «شمشیری» را به همراه نیاورده است و اصلاً نمی‌داند که تا چه سان از دیگران فاصله خواهد گرفت. حتی معجزه و پاداش و بشارت و یا «کتاب مقدس» را اثبات نمی‌کند، زیرا خود در هر لحظه معجزه، پاداش، اثبات و «ملکوتِ الهیِ» خویشتن است. این ایمان هیچگاه به شکلی مشخص در نمی‌آید، فقط به حیاتِ خود ادامه میدهد و خلافِ هر شکلِ مشخص است...
او فرهنگ را حتی سطحی هم نمی‌شناسد، زیرا نیازی به نبرد با آن ندارد و آن را نفی نمی‌کند... همین نکته در بابِ دولت، نظمِ بورژوازی و جامعه، کار و جنگ هم صدق میکند، زیرا او هیچگاه دلیلی برای نفىِ «عالم» نداشته و از مفهومِ کلیسایی «عالم» هیچ نمی‌دانسته است... نفی برای او ناممکن است. همچنین دیالکتیک نیز اصلاً [برای او] وجود ندارد، حتی تصور در این باب که ایمانِ «حقیقی» را می‌توان با دلایل اثبات کرد، وجود ندارد، (دلایلِ اثباتِ او «نورِ» درونی، احساسِ علاقه‌ی درونی و تأییدِ خویشتن و صرفاً «اثباتِ قدرت» است). چنین آموزه‌ای امکان ندارد که در تضاد با امری باشد، زیرا اصلاً اهمیتی نمی‌دهد که آموزه‌هایی دیگر هم وجود دارد و یا ممکن است وجود داشته باشد و اصلاً نمیتواند قضاوت به گونه‌ای دیگر را تصور کند... هرجا که چنین حالی را ببیند، با صمیمانه‌ترین همدردی‌ها در باره‌ی این «نابینایی» به سوگ خواهد نشست، زیرا آن «نور» را میبیند و لب به هیچ اعتراضی نمی‌گشاید...
🖊️فردریش نیچه
📘دجال ، ۳۲، ترجمه فیروزآبادی
____
@Philosophycafe
«بشارت» همان است که روزی هیچ تضادی وجود نخواهد داشت و ملکوتِ آسمان‌ها به کودکان تعلق دارد. این باوری که چنین بیان میشود، اصلاً ایمانی ناشی از نبرد و جنگ نیست. فقط [به طورِ نظری] مطرح میشود، چون از آغاز [به طور انتزاعی] وجود داشته و حالتی کودکانه است که در ذهن جای گرفته. موردِ بلوغِ جنسیِ دیررس و ناکامل در موجودِ زنده که پیامدِ تباهیِ بافت‌هاست، دستِ کم برای فیزیولوژیست‌ها امری آشناست. فردِ دارایِ چنین باوری هرگز خشمگین نیست، سرزنش نمی‌کند و از خود هم دفاع نمی‌کند، زیرا «شمشیری» را به همراه نیاورده است و اصلاً نمی‌داند که تا چه سان از دیگران فاصله خواهد گرفت. حتی معجزه و پاداش و بشارت و یا «کتاب مقدس» را اثبات نمی‌کند، زیرا خود در هر لحظه معجزه، پاداش، اثبات و «ملکوتِ الهیِ» خویشتن است. این ایمان هیچگاه به شکلی مشخص در نمی‌آید، فقط به حیاتِ خود ادامه میدهد و خلافِ هر شکلِ مشخص است...
او فرهنگ را حتی سطحی هم نمی‌شناسد، زیرا نیازی به نبرد با آن ندارد و آن را نفی نمی‌کند... همین نکته در بابِ دولت، نظمِ بورژوازی و جامعه، کار و جنگ هم صدق میکند، زیرا او هیچگاه دلیلی برای نفىِ «عالم» نداشته و از مفهومِ کلیسایی «عالم» هیچ نمی‌دانسته است... نفی برای او ناممکن است. همچنین دیالکتیک نیز اصلاً [برای او] وجود ندارد، حتی تصور در این باب که ایمانِ «حقیقی» را می‌توان با دلایل اثبات کرد، وجود ندارد، (دلایلِ اثباتِ او «نورِ» درونی، احساسِ علاقه‌ی درونی و تأییدِ خویشتن و صرفاً «اثباتِ قدرت» است). چنین آموزه‌ای امکان ندارد که در تضاد با امری باشد، زیرا اصلاً اهمیتی نمی‌دهد که آموزه‌هایی دیگر هم وجود دارد و یا ممکن است وجود داشته باشد و اصلاً نمیتواند قضاوت به گونه‌ای دیگر را تصور کند... هرجا که چنین حالی را ببیند، با صمیمانه‌ترین همدردی‌ها در باره‌ی این «نابینایی» به سوگ خواهد نشست، زیرا آن «نور» را میبیند و لب به هیچ اعتراضی نمی‌گشاید...
🖊️فردریش نیچه
📘دجال ، ۳۲، ترجمه فیروزآبادی
____
@Philosophycafe
Telegram
📎
🗯 چند وقت پیش یکی از قسمت‌هایی رو دیدم که مسعود فراستی مهمون برنامۀ «کتاب‌باز» بود. فراستی بخشی از متن سخنرانی داستایفسکی، در مورد پوشکین رو خوند و توضیحاتی در موردش داد. داستایفسکی پوشکین رو به عنوان "پدیده‌ای بی‌همتا در روح روسی" توصیف می‌کنه. فراستی خیلی تأکید داشت روی عبارت "روح روسی". گویی همونطوری که آدم‌ها چیزی به نام «روان» دارن، ملت‌ها و جوامع هم چیزی به نام «روح» دارن. فراستی روح رو این‌طور توضیح میده: چیزیه که از پشت (نسل‌های قبل) میاد و آدم‌های یک جامعه رو دربرمی‌گیره و توی وجود تک‌تک افراد اون ملت هست و به نسل‌های آینده هم به ارث می‌رسه. این روح، خودش رو در جاهایی بیشتر نشون میده، بیشتر بروز میده. احتمالاً آثار پوشکین یکی از جاهاییه که تجلی‌گاه روح روسیه‌ست. برای من این سؤال پیش اومده که روح ایرانی چیه؟
🗯 چند روز بعدش، توی یوتیوب یه تک‌نوازی سه‌تار از کیهان کلهر رو که یکی از دوستام توصیه کرده بود، تماشا کردم. مدتش 55 دقیقه بود. یادم مونده، چون تنها باری بود که بیشتر از نیم ساعت به طور مداوم موسیقی سنتی گوش دادم. خیلی از نظرات زیر ویدئو رو خوندم که ببینم نظر بقیۀ افراد در مورد این موسیقی چیه. یه نفر (که گویا ایرانیِ خارج‌نشین بود) نوشته بود "ای کاش میشد وقتی ازمون می‌پرسن ایران کجاست؟ این موسیقی رو در جوابشون پخش کنیم تا با جلوه های بهشتی ایران ما آشنا بشن". فکر می‌کنم نظر این فرد بهترین توضیح برای اینه که چه چیزهایی رو می‌تونیم تجلی روح یه ملت بدونیم: اینکه وقتی یه نفر می‌پرسه "فلان ملت چه فرهنگی دارن، چه طبع و روحیه‌ای دارن، چه‌جور موجوداتی هستن؟"؛ بهش بگیم "برو فلان چیز رو بخون یا گوش کن یا ببین تا بفهمی". اون چیز (که می‌تونه یه شعر یا موسیقی یا فیلم یا ... باشه)، یکی از تجلی‌های روح اون ملته.
🗯 به نظر میاد مسئلۀ «روح ایرانی» حل شد. ولی برای من یه سؤال جدید ایجاد میشه: اگه بعضی از آثار موسیقی سنتی ایرانی رو تجلی روح ایرانی بدونیم، تکلیف من و امثال من که نسبت احساسیِ خاصی با موسیقی سنتی ایرانی نداریم، چیه؟ ما باید هویت خودمون رو چطور تعریف کنیم؟ یعنی روح ایرانی در ما دمیده نشده؟ یا مثلاً کمتر دمیده شده؟ این سؤال وقتی پیچیده‌تر میشه که به بقیۀ نظرات این ویدئوی تک‌نوازی کلهر هم توجه کنیم. اون زمانی که من دیدم، حدود 600 تا نظر زیر ویدئو ثبت شده بود و اکثرشون هم به زبان انگلیسی و در ستایش موسیقی‌ای بود که کلهر نواخته بود. بعضیاشون هم نوشته بودن کجایی‌ان: ولز، آلمان، روسیه، آرژانتین و ... .همگی هم با جملاتی زیبا احساسشون رو نسبت به موسیقی کلهر توصیف کرده بودن.
🗯 یه نفر به اسم پیتر برینگل (من این فرد رو نمی‌شناسم. گویا پژوهشگر و مورخ عرصۀ موسیقیه و 70 سال سن داره.) توی کامنتش نوشته بود که حدود 20 بار این تک‌نوازی رو دیده و 20 بار دیگه هم خواهد دید. برینگل توی کامنتش، در مورد کسایی که به این تک‌نوازی "دیس‌لایک" دادن، گفت اینا یه مشت ناشنوا هستن. چطوریه که بعضی افراد از اون سر دنیا، با یه اثر هنری این‌قدر ارتباط می‌گیرن، لذت می‌برن و حتی تعصب پیدا میکنن روش و از این ناراحت میشن که یه عده‌ای به چنین موسیقی‌ای "دیس‌لایک" نشون بدن؛ ولی افرادی (مثل من) توی همین خاک زندگی میکنن و با این نوع موسیقی ارتباطی نمی‌گیرن؟ آیا این به این معناست که موسیقی سنتی ایرانی، تجلی روح ایرانی نیست؟ یا اینکه میشه با یه تقریب خوبی بعضی افراد رو نادیده بگیریم و بگیم این موسیقی بازتاب هویت جمعی ایرانی‌هاست؟
📢 اگه از بحث آثار هنری بگذریم و به خصلت‌های روح ملت‌ها توجه کنیم، چی؟ چه رفتارها و باورهایی رو میشه خصلت روح ایرانی دونست؟ میشه اعتراض کردن (اگه بخوایم مثبت نگاه کنیم) یا غُر زدن (اگه بخوایم منفی نگاه کنیم) رو جزو خصلت‌های روح ایرانی بدونیم؟ مثلاً به این نگاه کنیم که از حدود 130 سال پیش تا الان (در طی سه حکومت)، چند بار اعتراض خیابونی توی ایران رخ داد (تنباکو، مشروطه و ...)؟ و این تعداد اعتراض رو نه با فرانسه، بلکه با کشورهای اطرافمون مقایسه کنیم. همایون کاتوزیان توی مصاحبه‌ای میگه توی دورۀ پهلوی دوم به کسی «روشنفکر» می‌گفتن که چندتا ویژگی داشته باشه؛ دوتاش این بود: با حکومت مخالف باشه و توی رده‌های بالای دولت مقام نداشته باشه. به خاطر همین جلال آل احمد روشنفکر بود، اما بدیع‌الزمان فروزانفر چون استاد دانشگاه و مدتی عضو مجلس سنا بود، روشنفکر نبود. چنین رویه‌ای رو امروز هم می‌تونیم ببینیم که چه متفکرانی رو روشنفکر خطاب می‌کنیم و کدوم‌ها رو نه. آیا این خصلت، نسبتی با روح ایرانی داره؟
✅ نقد و نظر: @Ali_soltanzadeh
"با من بیا به حرمت سنگایی که هست دور پامون؛ اون دیدنی که هست تو چشامون؛ به حرمت دشمنامون؛ آزاد بودنو حس کنیم، یه قطره بسه از کل بارون؛ به حرمت تفاوت نگاه ما با هم‌دوره‌هامون" (با من قدم بزن / علی خدامی)
@philosophycafe
🗯 چند روز بعدش، توی یوتیوب یه تک‌نوازی سه‌تار از کیهان کلهر رو که یکی از دوستام توصیه کرده بود، تماشا کردم. مدتش 55 دقیقه بود. یادم مونده، چون تنها باری بود که بیشتر از نیم ساعت به طور مداوم موسیقی سنتی گوش دادم. خیلی از نظرات زیر ویدئو رو خوندم که ببینم نظر بقیۀ افراد در مورد این موسیقی چیه. یه نفر (که گویا ایرانیِ خارج‌نشین بود) نوشته بود "ای کاش میشد وقتی ازمون می‌پرسن ایران کجاست؟ این موسیقی رو در جوابشون پخش کنیم تا با جلوه های بهشتی ایران ما آشنا بشن". فکر می‌کنم نظر این فرد بهترین توضیح برای اینه که چه چیزهایی رو می‌تونیم تجلی روح یه ملت بدونیم: اینکه وقتی یه نفر می‌پرسه "فلان ملت چه فرهنگی دارن، چه طبع و روحیه‌ای دارن، چه‌جور موجوداتی هستن؟"؛ بهش بگیم "برو فلان چیز رو بخون یا گوش کن یا ببین تا بفهمی". اون چیز (که می‌تونه یه شعر یا موسیقی یا فیلم یا ... باشه)، یکی از تجلی‌های روح اون ملته.
🗯 به نظر میاد مسئلۀ «روح ایرانی» حل شد. ولی برای من یه سؤال جدید ایجاد میشه: اگه بعضی از آثار موسیقی سنتی ایرانی رو تجلی روح ایرانی بدونیم، تکلیف من و امثال من که نسبت احساسیِ خاصی با موسیقی سنتی ایرانی نداریم، چیه؟ ما باید هویت خودمون رو چطور تعریف کنیم؟ یعنی روح ایرانی در ما دمیده نشده؟ یا مثلاً کمتر دمیده شده؟ این سؤال وقتی پیچیده‌تر میشه که به بقیۀ نظرات این ویدئوی تک‌نوازی کلهر هم توجه کنیم. اون زمانی که من دیدم، حدود 600 تا نظر زیر ویدئو ثبت شده بود و اکثرشون هم به زبان انگلیسی و در ستایش موسیقی‌ای بود که کلهر نواخته بود. بعضیاشون هم نوشته بودن کجایی‌ان: ولز، آلمان، روسیه، آرژانتین و ... .همگی هم با جملاتی زیبا احساسشون رو نسبت به موسیقی کلهر توصیف کرده بودن.
🗯 یه نفر به اسم پیتر برینگل (من این فرد رو نمی‌شناسم. گویا پژوهشگر و مورخ عرصۀ موسیقیه و 70 سال سن داره.) توی کامنتش نوشته بود که حدود 20 بار این تک‌نوازی رو دیده و 20 بار دیگه هم خواهد دید. برینگل توی کامنتش، در مورد کسایی که به این تک‌نوازی "دیس‌لایک" دادن، گفت اینا یه مشت ناشنوا هستن. چطوریه که بعضی افراد از اون سر دنیا، با یه اثر هنری این‌قدر ارتباط می‌گیرن، لذت می‌برن و حتی تعصب پیدا میکنن روش و از این ناراحت میشن که یه عده‌ای به چنین موسیقی‌ای "دیس‌لایک" نشون بدن؛ ولی افرادی (مثل من) توی همین خاک زندگی میکنن و با این نوع موسیقی ارتباطی نمی‌گیرن؟ آیا این به این معناست که موسیقی سنتی ایرانی، تجلی روح ایرانی نیست؟ یا اینکه میشه با یه تقریب خوبی بعضی افراد رو نادیده بگیریم و بگیم این موسیقی بازتاب هویت جمعی ایرانی‌هاست؟
📢 اگه از بحث آثار هنری بگذریم و به خصلت‌های روح ملت‌ها توجه کنیم، چی؟ چه رفتارها و باورهایی رو میشه خصلت روح ایرانی دونست؟ میشه اعتراض کردن (اگه بخوایم مثبت نگاه کنیم) یا غُر زدن (اگه بخوایم منفی نگاه کنیم) رو جزو خصلت‌های روح ایرانی بدونیم؟ مثلاً به این نگاه کنیم که از حدود 130 سال پیش تا الان (در طی سه حکومت)، چند بار اعتراض خیابونی توی ایران رخ داد (تنباکو، مشروطه و ...)؟ و این تعداد اعتراض رو نه با فرانسه، بلکه با کشورهای اطرافمون مقایسه کنیم. همایون کاتوزیان توی مصاحبه‌ای میگه توی دورۀ پهلوی دوم به کسی «روشنفکر» می‌گفتن که چندتا ویژگی داشته باشه؛ دوتاش این بود: با حکومت مخالف باشه و توی رده‌های بالای دولت مقام نداشته باشه. به خاطر همین جلال آل احمد روشنفکر بود، اما بدیع‌الزمان فروزانفر چون استاد دانشگاه و مدتی عضو مجلس سنا بود، روشنفکر نبود. چنین رویه‌ای رو امروز هم می‌تونیم ببینیم که چه متفکرانی رو روشنفکر خطاب می‌کنیم و کدوم‌ها رو نه. آیا این خصلت، نسبتی با روح ایرانی داره؟
✅ نقد و نظر: @Ali_soltanzadeh
"با من بیا به حرمت سنگایی که هست دور پامون؛ اون دیدنی که هست تو چشامون؛ به حرمت دشمنامون؛ آزاد بودنو حس کنیم، یه قطره بسه از کل بارون؛ به حرمت تفاوت نگاه ما با هم‌دوره‌هامون" (با من قدم بزن / علی خدامی)
@philosophycafe
👍1
🖋 ضمیر ناخودآگاه، تنها منبع دست‌یافتنیِ تجربۀ دینی است. مطمئناً نمی‌خواهم بگویم که آنچه آن را «ناخودآگاه» مینامیم، با خداوند یکی است یا جای او را خواهد گرفت. ضمیر ناخودآگاه، واسطه‌ای است که به نظر می‌رسد تجربۀ دینی از آن جاری میشود. اما اینکه علت دیگر چنین تجربه‌ای چه میتواند باشد، پاسخش ورای حدود دانش انسان است. شناخت خداوند، مسئله‌ای فوق طبیعی و ماورایی است.
فرد دیندار وقتی در مقابل سؤال مهم زمانۀ ما که همچون تهدید تلقی میشود قرار می‌گیرد، از مزیتی بزرگ برخوردار است: او عقیده‌ای روشن در باب چگونگیِ وجود باطنی‌اش دارد که مبتنی بر رابطۀ او با "خداوند" است. کلمۀ "خداوند" را داخل علامت نقل‌قول قرار می‌دهم تا نشان دهم که ما با عقیده‌ای انسان‌انگارانه سروکار داریم که پویایی و نمادگرایی‌اش از صافیِ واسطۀ روانِ ناخودآگاه می‌گذرد.
🖋 هر کسی که بخواهد، میتواند به منبع این تجربیات، حداقل نزدیک شود؛ چه به خدا اعتقاد داشته باشد، چه نداشته باشد. بدون این رویکرد، تنها در موارد نادر است که ما شاهد آن «تغییر دین»های معجزه‌آسایی هستیم که تجربۀ پولس حواری در دمشق، نمونۀ اولیۀ آن است. وجود این تجربه‌های دینی، دیگر نیازی به استدلال ندارد. اما این همیشه به عنوان سؤال باقی می‌ماند که آیا آنچه دانش متافیزیک و الهیات، آن را خدا یا خدایان می‌نامد، بستر واقعی چنین تجربیاتی است یا نه. در واقع این سؤال، بیهوده است و جواب آن اسرارآمیز بودنِ غافل‌گیرکننده و باطنی تجربه‌های دینی است. هر کسی که چنین تجربه‌ای داشته باشد و توسط آن [امر قدسی] تصاحب شده باشد، در موقعیتی قرار نمی‌گیرد که اسیر گمانه‌زنی‌های بی‌ثمر متافیزیکی و معرفت‌شناختی شود. یقین مطلق، خود، بهترین گواه خود است و هیچ نیازی به دلایل انسان‌انگارانه ندارد.
📚 از کتاب «نفس نامکشوف»، نوشتۀ کارل گوستاو یونگ 📚
@philosophycafe
فرد دیندار وقتی در مقابل سؤال مهم زمانۀ ما که همچون تهدید تلقی میشود قرار می‌گیرد، از مزیتی بزرگ برخوردار است: او عقیده‌ای روشن در باب چگونگیِ وجود باطنی‌اش دارد که مبتنی بر رابطۀ او با "خداوند" است. کلمۀ "خداوند" را داخل علامت نقل‌قول قرار می‌دهم تا نشان دهم که ما با عقیده‌ای انسان‌انگارانه سروکار داریم که پویایی و نمادگرایی‌اش از صافیِ واسطۀ روانِ ناخودآگاه می‌گذرد.
🖋 هر کسی که بخواهد، میتواند به منبع این تجربیات، حداقل نزدیک شود؛ چه به خدا اعتقاد داشته باشد، چه نداشته باشد. بدون این رویکرد، تنها در موارد نادر است که ما شاهد آن «تغییر دین»های معجزه‌آسایی هستیم که تجربۀ پولس حواری در دمشق، نمونۀ اولیۀ آن است. وجود این تجربه‌های دینی، دیگر نیازی به استدلال ندارد. اما این همیشه به عنوان سؤال باقی می‌ماند که آیا آنچه دانش متافیزیک و الهیات، آن را خدا یا خدایان می‌نامد، بستر واقعی چنین تجربیاتی است یا نه. در واقع این سؤال، بیهوده است و جواب آن اسرارآمیز بودنِ غافل‌گیرکننده و باطنی تجربه‌های دینی است. هر کسی که چنین تجربه‌ای داشته باشد و توسط آن [امر قدسی] تصاحب شده باشد، در موقعیتی قرار نمی‌گیرد که اسیر گمانه‌زنی‌های بی‌ثمر متافیزیکی و معرفت‌شناختی شود. یقین مطلق، خود، بهترین گواه خود است و هیچ نیازی به دلایل انسان‌انگارانه ندارد.
📚 از کتاب «نفس نامکشوف»، نوشتۀ کارل گوستاو یونگ 📚
@philosophycafe
Forwarded from پیوست
▫️بازخوانی واژگونه از انچه رنسانس مینامندش
📃آنچه واژه رنسانس در ذهن یک ایرانی تداعی میکند؛ نوعی انقلاب علمی است که موجب پدید آمدن دوره‌ایی در تاریخ حیاتِ فرهنگیِ غرب میشود که نه تنها به آنان انقلابِ صنعتی و فراهم شدن برتریِ یدی بر دیگر ملل جهان را فراهم میکند؛ بلکه مقدمه ایی میشود برای جهشی عجیب و پرتنش در دوره‌ایی 400 ساله، که آنچه امروزه آن را اندیشه یا تفکر غربی مینامیم، به وجود آید. تابه امروزه هرآنچه از رنسانس و مشتقات ان دوره در کتب درسی تاریخ (که در مدارس به خوردمان دادند) یا از اندک کتب ترجمه شده به زبان فارسی پیدا کرده‌ایم؛ معجوج و گنگ بوده است. به همین خاطر تجلی که از کارهای لوتر یا هابز در ذهنمان به وجود می‌آید، نوعی گسست و جدایی از اندیشه های دینی جهت بازگشت به یونان بوده است یا آثارِ بیکن را چنین تشریح کرده‌ايم که خواهان امر ساختارشکنی در برخورد با کتبِ قدیمی است و جوانانِ طلبه محصل در صومعه- دانشگاه‌ها(مادر دانشگاه های امروزی) را دعوت به نوعی کُتبِ سوزی میکند. هرگاه نام پترارک یا هماوردان مدرن راه او(چون نیچه) به میان آمده است، ترس از خراب شدن انچه که تفکر دینی مینامیم، موجب اوار کردن حجم دهشتناکی از اصلاحیه‌ها و سانسورها بر آثار او میشود. جالب است که این دید گسستی به مدرنیته که او را به مثابه نوعی قیام در برابر مسیحیت میبیند تا به امروز در میان اذهان جوانان تحصیل کرده بسیاری پابرجاست و هیچگاه خود را ملازم با برخورد چنین تناقضی نمیکنند که اگر مدرنیته آنی هست که میپندارند چرا این رنسانس مدرن در ادیان و سنت های یهودی یا اسلامی رخ نداده است؟
▫️وقتی که برای اولین بار با قصه های کانتربوری، جفری چاسر(از پیشگامان رنسانس) اشنا شدم گمان نمیکرد ان زن اهل بات(که کمی موجبات فسق و فجور را فراهم میکند) قرار است رونوشتی از انجیل باشد و به دلیل قرابتش با عهد جدید و اشارات مکرر به ان مورد علاقه مردم ان زمان ایتالیا قرار گرفته است. خب این یک نمونه از برخورد غلط و معجوجی است که یک انسان نزیسته در هوای اروپایی میتواند از گنجینه غنی غربی داشته باشد و بردارد انها را در مقابل هم قرار دهد نه انکه در یک مسیر پرپیچ و خم دراز ببیند تا بتواند برخوردی ملموس تر و ضمنی تر با فرهنگ غربی داشته باشد(خوشا به حال انان که با همین درک ناقص به سراغ تحلیل و نقد تمدن غرب و ان گنجینه ها میروند، ما دارای چنین شایستگی نبوده و نخواهیم بود پس باید به تشویق و مشاهده تحلیل های ان خوداستادپنداران بنشینیم).
◾️سال گذشته کتابی چاپ شد که میتوانست در مسیر فرعی مطالعاتم قرار بگیرد و مرا به این فکر انداخت که در پی کسب ان باشم اما زمانه چنان به پیش رفت که تا چندماه پیش نه مالی جهت تهیه ان داشتم و نه فرصتی، جهت مطالعه و تدقین شدن در اثری که در خود غرب هم سروصدایی به پا کرده و باخوانشهایِ کسانی چون کاسیرر، یاکوب بورکهارت، کارل اشمیت، کارل لوویت و هانس یوناس نیز سر ناسازگاری دارد(شاید پروژه الن گیلسپی را همانطور که مترجم ذکر میکند زیر مجموعه کارهای هدفمند فوگلین دانست که نحوه رنسانس پژوهی را در غرب متحول کرد و مترجم در مقدمه مفصلی که نگاشته سعی میکند با استفاد از دیدی بلومنبرگی کمی ان را مورد نقد و بررسی قرار دهد.). بالاخره فرصتی به دست امده که در بازه ایی بتوانم این اثر را مطالعه کنم، رشتهِ کلام را به اطناب نگشایم و مجمل بگویم که کتاب ریشه‌هایِ الهیاتیِ مدرنیته، آینه‌ایی است که نشان میدهد، چه شد که مسیحیت، آن دین برگزیده شد تا مفاهیم یونان را به رنسانس برساند و ما ان طغیان نهفته در این مفاهیم را با شورمندیِ بزرگمردانی چون هابز، دکارت، داوینچی، گالیله و نیکولاس کوزانس در جهان مشاهده کنیم. کتاب در 7 فصل به مسیر پیموده شده در این برهه تاریخی میپردازد و در فصل اخر دست به نوعی انتقاد از این بحران مدرنیته میپردازد و در موخره نشان میدهد که این بحران معنا موفق شد ما را به ورطه دوچیز فرو برد، یکی نومیدی از مدعیات پایان تاریخ(اتمام انتظار منجی) و دیگری سرخوردگی از هرانچه که مصرف شده و به جهان زوال و تاریخ مصرف گذشتگی پا گذاشته است. الن گیلسپی بزرگترین سوال فروخورده در ذهن ما را به جلو چشمانمان میاورد و ان حس کنجکاوی سیری ناپذیرمان را برمی انگیزد تا برویم به دنبال این جواب که چرا یهودیت و اسلام( با اینکه هردو میهمان اندیشه های یونانی بودند و انها را رشد نیز دادند)، نتوانستند همچون مسیحیت به این تحول بزرگ برسند. این کتاب باز ما را با همان پرسش دوران کودکی و نوجوانی مان برمیگرداند که چرا خدای قادر متعال اسلام( و یهودیت) نمیتواند ازادی بشر را در خود بقبولاند. کار الن گیلسپی قابل ستایش است و به شدت به درد مایی میخورد که هرروزه، بنیادگرایی با لباسی جدیدتر اماده مان میکند جهت رفتن به کشتارگاه.
🖋️احسان قیچی ساز
📘بررسی ریشه‌هایِ الهیاتیِ مدرنیته
♦️@Philosophycafe
📃آنچه واژه رنسانس در ذهن یک ایرانی تداعی میکند؛ نوعی انقلاب علمی است که موجب پدید آمدن دوره‌ایی در تاریخ حیاتِ فرهنگیِ غرب میشود که نه تنها به آنان انقلابِ صنعتی و فراهم شدن برتریِ یدی بر دیگر ملل جهان را فراهم میکند؛ بلکه مقدمه ایی میشود برای جهشی عجیب و پرتنش در دوره‌ایی 400 ساله، که آنچه امروزه آن را اندیشه یا تفکر غربی مینامیم، به وجود آید. تابه امروزه هرآنچه از رنسانس و مشتقات ان دوره در کتب درسی تاریخ (که در مدارس به خوردمان دادند) یا از اندک کتب ترجمه شده به زبان فارسی پیدا کرده‌ایم؛ معجوج و گنگ بوده است. به همین خاطر تجلی که از کارهای لوتر یا هابز در ذهنمان به وجود می‌آید، نوعی گسست و جدایی از اندیشه های دینی جهت بازگشت به یونان بوده است یا آثارِ بیکن را چنین تشریح کرده‌ايم که خواهان امر ساختارشکنی در برخورد با کتبِ قدیمی است و جوانانِ طلبه محصل در صومعه- دانشگاه‌ها(مادر دانشگاه های امروزی) را دعوت به نوعی کُتبِ سوزی میکند. هرگاه نام پترارک یا هماوردان مدرن راه او(چون نیچه) به میان آمده است، ترس از خراب شدن انچه که تفکر دینی مینامیم، موجب اوار کردن حجم دهشتناکی از اصلاحیه‌ها و سانسورها بر آثار او میشود. جالب است که این دید گسستی به مدرنیته که او را به مثابه نوعی قیام در برابر مسیحیت میبیند تا به امروز در میان اذهان جوانان تحصیل کرده بسیاری پابرجاست و هیچگاه خود را ملازم با برخورد چنین تناقضی نمیکنند که اگر مدرنیته آنی هست که میپندارند چرا این رنسانس مدرن در ادیان و سنت های یهودی یا اسلامی رخ نداده است؟
▫️وقتی که برای اولین بار با قصه های کانتربوری، جفری چاسر(از پیشگامان رنسانس) اشنا شدم گمان نمیکرد ان زن اهل بات(که کمی موجبات فسق و فجور را فراهم میکند) قرار است رونوشتی از انجیل باشد و به دلیل قرابتش با عهد جدید و اشارات مکرر به ان مورد علاقه مردم ان زمان ایتالیا قرار گرفته است. خب این یک نمونه از برخورد غلط و معجوجی است که یک انسان نزیسته در هوای اروپایی میتواند از گنجینه غنی غربی داشته باشد و بردارد انها را در مقابل هم قرار دهد نه انکه در یک مسیر پرپیچ و خم دراز ببیند تا بتواند برخوردی ملموس تر و ضمنی تر با فرهنگ غربی داشته باشد(خوشا به حال انان که با همین درک ناقص به سراغ تحلیل و نقد تمدن غرب و ان گنجینه ها میروند، ما دارای چنین شایستگی نبوده و نخواهیم بود پس باید به تشویق و مشاهده تحلیل های ان خوداستادپنداران بنشینیم).
◾️سال گذشته کتابی چاپ شد که میتوانست در مسیر فرعی مطالعاتم قرار بگیرد و مرا به این فکر انداخت که در پی کسب ان باشم اما زمانه چنان به پیش رفت که تا چندماه پیش نه مالی جهت تهیه ان داشتم و نه فرصتی، جهت مطالعه و تدقین شدن در اثری که در خود غرب هم سروصدایی به پا کرده و باخوانشهایِ کسانی چون کاسیرر، یاکوب بورکهارت، کارل اشمیت، کارل لوویت و هانس یوناس نیز سر ناسازگاری دارد(شاید پروژه الن گیلسپی را همانطور که مترجم ذکر میکند زیر مجموعه کارهای هدفمند فوگلین دانست که نحوه رنسانس پژوهی را در غرب متحول کرد و مترجم در مقدمه مفصلی که نگاشته سعی میکند با استفاد از دیدی بلومنبرگی کمی ان را مورد نقد و بررسی قرار دهد.). بالاخره فرصتی به دست امده که در بازه ایی بتوانم این اثر را مطالعه کنم، رشتهِ کلام را به اطناب نگشایم و مجمل بگویم که کتاب ریشه‌هایِ الهیاتیِ مدرنیته، آینه‌ایی است که نشان میدهد، چه شد که مسیحیت، آن دین برگزیده شد تا مفاهیم یونان را به رنسانس برساند و ما ان طغیان نهفته در این مفاهیم را با شورمندیِ بزرگمردانی چون هابز، دکارت، داوینچی، گالیله و نیکولاس کوزانس در جهان مشاهده کنیم. کتاب در 7 فصل به مسیر پیموده شده در این برهه تاریخی میپردازد و در فصل اخر دست به نوعی انتقاد از این بحران مدرنیته میپردازد و در موخره نشان میدهد که این بحران معنا موفق شد ما را به ورطه دوچیز فرو برد، یکی نومیدی از مدعیات پایان تاریخ(اتمام انتظار منجی) و دیگری سرخوردگی از هرانچه که مصرف شده و به جهان زوال و تاریخ مصرف گذشتگی پا گذاشته است. الن گیلسپی بزرگترین سوال فروخورده در ذهن ما را به جلو چشمانمان میاورد و ان حس کنجکاوی سیری ناپذیرمان را برمی انگیزد تا برویم به دنبال این جواب که چرا یهودیت و اسلام( با اینکه هردو میهمان اندیشه های یونانی بودند و انها را رشد نیز دادند)، نتوانستند همچون مسیحیت به این تحول بزرگ برسند. این کتاب باز ما را با همان پرسش دوران کودکی و نوجوانی مان برمیگرداند که چرا خدای قادر متعال اسلام( و یهودیت) نمیتواند ازادی بشر را در خود بقبولاند. کار الن گیلسپی قابل ستایش است و به شدت به درد مایی میخورد که هرروزه، بنیادگرایی با لباسی جدیدتر اماده مان میکند جهت رفتن به کشتارگاه.
🖋️احسان قیچی ساز
📘بررسی ریشه‌هایِ الهیاتیِ مدرنیته
♦️@Philosophycafe
Telegram
📎
پینوشت1: این کتاب، چنان نوشته‌اییِ سترگ و قابل اهمیتی است که در همان اوایل ترجمه شدنش بعضی از روشنفکران دینی را نیز(در ایران) باخود همراه کرد و مرحوم دکتر فیرحی، در اولین چاپ ترجمه این اثر، از روایت کتاب و آلن گیلسپی تمجید کرده و درگفت وگویی پروژه خود را نیز دارای چنین قدرت واژگون سازی دیده است، متاسفانه در این ایام کرونازده به دیار باقی شتافت تانتوانیم سرمنزلِ مقصودِ اندیشه‌های ایشان را مشاهده کنیم(یادشان گرامی و روحشان شاد).
پینوشت2: عکسی که در ضمیمهِ متن آمده است، نمایی از کلیسای جامعِ میلان میباشد که از شاهکارهای معماری گوتیک است.
پینوشت2: عکسی که در ضمیمهِ متن آمده است، نمایی از کلیسای جامعِ میلان میباشد که از شاهکارهای معماری گوتیک است.
کوه با نخستین سنگ ها آغاز می شود
و انسان با نخستین درد.
در من زندانی ستم گری بود
که به آواز زنجیرش خو نمی کرد.
#شاملو
@PhilosophyCafe ♨️
و انسان با نخستین درد.
در من زندانی ستم گری بود
که به آواز زنجیرش خو نمی کرد.
#شاملو
@PhilosophyCafe ♨️
🖋 ماکس مولر می‌گوید: "دین، برای آن‌که به عنوان عنصر مشروع آگاهی ما جایی را که شایستۀ اوست دارا باشد، باید، مانند همۀ شناخت‌های دیگرمان، از نوعی تجربۀ محسوس آغاز کند". مولر با استناد به شعار قدیمی فلسفۀ تجربه‌گرا، که می‌گوید هیچ چیز در اندیشۀ ما نیست که پیش از آن در حواس ما نبوده باشد، همین شعار را در مورد دین به کار می‌بندد و می‌گوید هیچ چیز در ایمان ما نمیتواند باشد که پیش از آن به حس درنیافته باشیم... .
ولی آن حس‌های تولیدکنندۀ اندیشۀ دینی کدامند؟ این پرسشی بود که مطالعه در متون مقدس ودا می‌بایست به حل آن کمک کند.
نام‌های خدایان در متون ودایی معمولاً ... بیانگر پدیده‌های اصلی طبیعت‌اند. مثلاً «آگنی» (Agni)، نام یکی از الوهیت‌های اصلی هند، در آغاز جز به معنای امر مادی آتش نبوده، همان ماده‌ای که به حس درمی‌یافتیم و هیچ چیز اسطوره‌ای هم بر آن افزوده نشده بود.
🖋 حتی در وداها هنوز هم این نام به همین معناست؛ در هر صورت، آنچه به خوبی نشان میدهد که این معنای کلمه معنایی بدوی بوده، حفظ شدن همین معنا در دیگر زبان‌های هند و اروپایی است: در لاتین، ignis و در زبان لیتوانی ugnis و در زبان باستانی اسلاوها ognu، همه واژه‌هایی نزدیک به آگنی در متون ودایی‌اند. همچنین است خویشاوندی واژۀ سانسکریتی Dyaus با واژه‌های Zeus در یونان، Jovis در لاتینی، Zio در آلمان قدیم؛ امروزه کسی در خویشاوندی واژه‌های یاد شده تردیدی ندارد. این خویشاوندی‌ها نشان میدهد که واژه‌های متفاوت مورد بحث بیانگر وجود الوهیتی واحد و یگانه‌اند که اقوام متفاوت هند و اروپایی، پیش از جدا شدن‌شان از یکدیگر، به همین عنوان می‌شناخته‌اند. آری، Dyaus به معنای آسمان رخشنده است.
📚 از کتاب «صور بنیانی حیات دینی»، نوشتۀ امیل دورکیم، ترجمۀ باقر پرهام 📚
@philosophycafe
ولی آن حس‌های تولیدکنندۀ اندیشۀ دینی کدامند؟ این پرسشی بود که مطالعه در متون مقدس ودا می‌بایست به حل آن کمک کند.
نام‌های خدایان در متون ودایی معمولاً ... بیانگر پدیده‌های اصلی طبیعت‌اند. مثلاً «آگنی» (Agni)، نام یکی از الوهیت‌های اصلی هند، در آغاز جز به معنای امر مادی آتش نبوده، همان ماده‌ای که به حس درمی‌یافتیم و هیچ چیز اسطوره‌ای هم بر آن افزوده نشده بود.
🖋 حتی در وداها هنوز هم این نام به همین معناست؛ در هر صورت، آنچه به خوبی نشان میدهد که این معنای کلمه معنایی بدوی بوده، حفظ شدن همین معنا در دیگر زبان‌های هند و اروپایی است: در لاتین، ignis و در زبان لیتوانی ugnis و در زبان باستانی اسلاوها ognu، همه واژه‌هایی نزدیک به آگنی در متون ودایی‌اند. همچنین است خویشاوندی واژۀ سانسکریتی Dyaus با واژه‌های Zeus در یونان، Jovis در لاتینی، Zio در آلمان قدیم؛ امروزه کسی در خویشاوندی واژه‌های یاد شده تردیدی ندارد. این خویشاوندی‌ها نشان میدهد که واژه‌های متفاوت مورد بحث بیانگر وجود الوهیتی واحد و یگانه‌اند که اقوام متفاوت هند و اروپایی، پیش از جدا شدن‌شان از یکدیگر، به همین عنوان می‌شناخته‌اند. آری، Dyaus به معنای آسمان رخشنده است.
📚 از کتاب «صور بنیانی حیات دینی»، نوشتۀ امیل دورکیم، ترجمۀ باقر پرهام 📚
@philosophycafe
( درآمدی بر هگل: نگاهی به زندگی، آثار و فلسفه هگل | نویسنده: ژاک دونت | ترجمه: محمد پوینده، نشر چشمه )
♦️@Philosophycafe
♦️@Philosophycafe
ما شورشی هستیم
شورشی علیه شما
هیچیم هیچ
اما نه از نوع هیچ فیزیکی و یا متافیزیکی شما
ما هیچیم
هم هیچیم و هم هیچ نداریم
از مادرمان می پرسیم شام چه داریم
می گوید هیچ
ناهار
هیچ
لباس
هیچ
ما هیچ را می خوریم
می نوشیم
می پوشیم
می کشیم
تنفس می کنیم
هیچ ما کافه نمی نشیند
سیگار برگ نمی کشد
پالتو نمی پوشد
اهل فیلم نیست
سواد ندارد
کلید واژه هم ندارد
تئاتر هم نمی رود
موسیقی هم اصلا نمی فهمد
بلد هم نیست دهانش را با دستمال تا شده پاک کند
سبیل هایی از جنس شما هم ندارد
خدایش هم سال هاست که مرده است
اصلا به دنیا نیامده بود که بخواهد بمیرد
معنا را هم نمی فهمد
نه شدن را و نه بودن را
اصلا عقلش به این چیزا قد نمی دهد
فهم و شعور لازم را ندارد
اولیه است
ثانویه نیست
معقول نیست
مفهوم هم نیست
منفور است
هست همچون هست
نه اهل تفسیر است و نه اهل تعبیر
اهل تبعید است
هیچ ما سر چهار راه فال حافظ می فروشد
کفش واکس می زند
دست فروشی می کند
کارگر ساختمانی است
هیچ ما توی جوی آب می گردد
سطل زباله
هر جا که بتواند خود را به بودنی گره بزند
هیچ ما تار نمی سازد
تار هم نمی نوازد
شعر را هم نمی فهمد
نه در مُثُل زندانی است و نه در مثَل
هست همچون هست
دختر آغوش خواب شب زمستانی است
هیچ ما انگشت عبرت شماست
بین هیچ ها هم فرق است
هیچ ما شاش تشکیک وجودی شماست
شب که می شود
نوشته هایتان که تمام می شود
هیچ شما راحت می خوابد در تخته خواب خود
اما هیچ ما هست
نمی خوابد
بیدار است
جایی نمی رود
استراحت نمی کند
نمی شود لایش را بست و در قفسه کتاب خانه قرارش داد
در گروه ها و کانال ها و نوشته های واقعی و مجازی ذخیره نمی شود
حتی سیگاری هم برای کشیدن ندارد و یا قهوه ای برای نوشیدن
هست همچون هست
قهوه تان را بنوشید
سیگارتان را بکشید
وقت پایان است
شما ارضا شدید
اما هیچ ما تازه اول دخولش است.
#امید_نادری
@PhilosophyCafe ♨️
شورشی علیه شما
هیچیم هیچ
اما نه از نوع هیچ فیزیکی و یا متافیزیکی شما
ما هیچیم
هم هیچیم و هم هیچ نداریم
از مادرمان می پرسیم شام چه داریم
می گوید هیچ
ناهار
هیچ
لباس
هیچ
ما هیچ را می خوریم
می نوشیم
می پوشیم
می کشیم
تنفس می کنیم
هیچ ما کافه نمی نشیند
سیگار برگ نمی کشد
پالتو نمی پوشد
اهل فیلم نیست
سواد ندارد
کلید واژه هم ندارد
تئاتر هم نمی رود
موسیقی هم اصلا نمی فهمد
بلد هم نیست دهانش را با دستمال تا شده پاک کند
سبیل هایی از جنس شما هم ندارد
خدایش هم سال هاست که مرده است
اصلا به دنیا نیامده بود که بخواهد بمیرد
معنا را هم نمی فهمد
نه شدن را و نه بودن را
اصلا عقلش به این چیزا قد نمی دهد
فهم و شعور لازم را ندارد
اولیه است
ثانویه نیست
معقول نیست
مفهوم هم نیست
منفور است
هست همچون هست
نه اهل تفسیر است و نه اهل تعبیر
اهل تبعید است
هیچ ما سر چهار راه فال حافظ می فروشد
کفش واکس می زند
دست فروشی می کند
کارگر ساختمانی است
هیچ ما توی جوی آب می گردد
سطل زباله
هر جا که بتواند خود را به بودنی گره بزند
هیچ ما تار نمی سازد
تار هم نمی نوازد
شعر را هم نمی فهمد
نه در مُثُل زندانی است و نه در مثَل
هست همچون هست
دختر آغوش خواب شب زمستانی است
هیچ ما انگشت عبرت شماست
بین هیچ ها هم فرق است
هیچ ما شاش تشکیک وجودی شماست
شب که می شود
نوشته هایتان که تمام می شود
هیچ شما راحت می خوابد در تخته خواب خود
اما هیچ ما هست
نمی خوابد
بیدار است
جایی نمی رود
استراحت نمی کند
نمی شود لایش را بست و در قفسه کتاب خانه قرارش داد
در گروه ها و کانال ها و نوشته های واقعی و مجازی ذخیره نمی شود
حتی سیگاری هم برای کشیدن ندارد و یا قهوه ای برای نوشیدن
هست همچون هست
قهوه تان را بنوشید
سیگارتان را بکشید
وقت پایان است
شما ارضا شدید
اما هیچ ما تازه اول دخولش است.
#امید_نادری
@PhilosophyCafe ♨️
Spengler claims that every living language involves both the tabooic and the totemic aspects. While the tabooic aspect involves the learnable part of a language, the totemic aspect covers an ‘entirely untransferable quality of race that the old vessels of the language cannot pass on to alien successors; it lies in melody, rhythm, stress; in color, ring and tempo of the expression; in idiom, in accompanying gesture’ (Spengler, 1928: 117).
@PhilosophyCafe ♨️
@PhilosophyCafe ♨️