بسیار خوب...
بعد از هفتاد و پنج سال من مردم.
حالا برویم سراغ کار های اساسی تر.
#کوهیار

یکی از دوستان در ارتباط با این مطلب☝️، این پیام👇 رو برای بنده فرستادن:

@philosophycafe

سلام وقتتون بخیر

توضیحاتتون راجع به اسلام رو خوندم.
بنظرم دلیل این برداشت های متفاوت از مفاهیمی مثل دین، نوشته های ادبی و حتی فلسفه اینه که هیچ ملاک و معیاری برای سنجش صحت و سقم این موضوعات وجود نداره و تنها ملاک، تفکر و منطق است که خود این ها محصول جانبی مغز هستن.
مغز افراد مختلف هم براساس تاثیر پذیری که از فاکتورهایی مثل ژنتیک، محیط و... داره، خروجی های کاملا متفاوت و گاها متضادی رو عرضه میکنه که هرکدوم از این خروجی ها برای عرضه کننده ی خودش دارای منطق غیرقابل انکار است.
پس این همه تفاوت دیدگاه چیز عجیبی به نظر نمیرسه.

از آسمان آتش می بارید.
مازیار دستش را بلند کرد تا کمکش بروم.
به سمت سنگر دویدم اما لبخندش را فرسنگ ها دور تر از دست کنده شده اش دیدم.
با لبخند به طنز جنگ نگاه می کرد.
#کوهیار

🖋 ظلم را من میکنم و آنگاه قبل از همه داد و بیداد راه می اندازم. فتنه هایی پنهانی که من به راه می اندازم، به حساب سنگین دیگران میگذارم... آن وقت من آهی میکشم و با نقل کردن قسمتی از کتاب مقدّس به آنها میگویم که خداوند به ما امر کرده در مقابل بدی، نیکی بکنیم. شرارت برهنه و آشکارای خود را با قطعات عجیب قدیمی که از کتاب مقدّس دزدیده شده، میپوشانم و در برابر دیگران همچون قدیسی به نظر می آیم؛ آن هم هنگامی که بیش از همیشه نقش شیطان را بازی میکنم.

📚 از نمایشنامۀ «ریچارد سوم»، نوشتۀ ویلیام شکسپیر 📚

@philosophycafe

سیگار بعد از هر وعده لذت بخش است.
به نظرتان سیگار بعد از مرگ لذتی دارد؟
#کوهیار

سه تار من سه تار بیشتر ندارد.انقدر کار میکنیم تا سه تاری نو بخرم و به سیم آخر هم بزنم.
#کوهیار

Saying Goodbye to Planet Earth
https://www.truthdig.com/articles/saying-goodbye-to-planet-earth/

#مسیر_رشد

ترس از تغییر، ترس از خطر کردن، ترس از مسخره شدن، ترس از اینکه دیگران فکر کنند هدف‌ها و رویاهای تو اشتباه است..!
همه اینها دشمنان تغییر و دگرگونی و رسیدن به هدف‌ها هستند. ولی حتی دشمنان هم دشمنانی دارند، دشمن ترس، شجاعت است. شجاعت نداشتن ترس نیست، شجاعت یعنی اینکه با وجود داشتن ترس، دست به عمل بزنی!

✍استوارت ایوری گلد
📚پینگ

از مقاله «الهیات رهایی بخش» که به زودی در اختیار دوستان قرار خواهم داد:
«آنکس که به نَفَس روحِ خداوند در خویش آگاه است، و آن را می بیند و در زیر و همهنگام با حواس و عقل، آن را حس و تجربه می کند، خوب به این امر آگاه هست که شناخت خداوند با شناخت نفس خویش، در عین حال نشان میدهد که چگونه ما معمایی به خویشتنیم. آن نفخه الهی رازی است در درون ما و پس این عجیب نیست که کارل یونگ پس از سالها تأمل درباره نفس انسانی و قبول حضور الگوهای راستین و اولیه در روان انسان، سه یا چهار سال قبل از مرگش در کتاب خاطراتش مینویسد :
«وقتی لائوتسه می گوید: "همه چیز روشن است، تنها من ابریم"، او چیزی را بیان می کند که من در حال حاضر در پیرسالی احساس می کنم. لا ئوتسه نمونه ای از مردی است دارای بینش برتر که ارزش و بی ارزش بودن را دیده و تجربه کرده است و در پایان زندگی اش خواستار بازگشت به هستی خویش است. به آن معنای غیر قابل شناخت ابدی. archetype (یا الگوی اولیه) پیرمردی که به اندازه کافی دیده است، حقیقتی ابدی است. در هر سطح هوش، این الگو ظاهر می شود و وجناتش همواره یکسان است، چه یک دهقان پیر باشد، یا یک فیلسوف بزرگ مانند لائوتسه. این سن پیری است و یک محدودیت. با این وجود بسیاری چیزها هستند که مرا پر می کنند: گیاهان، حیوانات، ابرها، روز و شب و آنچه که ابدی است در انسان.
هرچه بیشتر که احساس عدم قطعیت (یا عدم تعین uncertain) در مورد خود می کنم، بیشتر در من احساس خویشاوندی با همه چیز رشد کرده است.
در واقع به نظر می رسد که تو گویی آن بیگانگی که تا به امروز من را از جهان جدا کرده است به دنیای درونی من منتقل شده است و ناآشنایی غیر مترقبه ای با خودم را به من آشکار کرده است.»

»When Lao-tzu says: “All are clear, I alone am clouded,” he is expressing what I now feel in advanced old age. Lao-tzu is the example of a man with superior insight who has seen and experienced worth and worthlessness, and who at the end of his life desires to return into his own being, into the eternal unknowable meaning. The archetype of the old man who has seen enough is eternally true. At every level of intelligence this type appears, and its lineaments are always the same, whether it be an old peasant or a great philosopher like Lao-tzu. This is old age, and a limitation. Yet there is so much that fills me: plants, animals, clouds, day and night, and the eternal in man.
The more uncertain I have felt about myself, the more there has grown up in me a feeling of kinship with all things.
In fact it seems to me as if that alienation which so long separated me from the world has become transferred into my own inner world, and has revealed to me an unexpected unfamiliarity with myself.« (Carl Jung; Memories, Dreams and Reflections; p.359)

🖋 یواشکی روزه گرفتم. اگر میگفتم پدرم را درمی آورد. به زور چیزی میریخت توی دهانم. مگر آن سال نکرد! وقتی هر کاری کرد نخوردم، مرا خواباند، دستهایم را گرفت و به دخترها گفت آب بریزند تو حلقم. سلیطه ها هم ریختند، روزه ام را باطل کردند. به زور از دستشان در رفتم، با لگد زدم به پهلوی رعنا، از بالای پله ها پریدم، افتادم توی باغچه، تربچه ها را لگد کردم، گلدان حسن یوسف را انداختم شکستم، اطلسها را له کردم، با مشت هم زدم به شیشه. گریه کردم، رفتم توی کوچه، آمدند دنبالم. دویدم. فقط اسماعیل تو کوچه بود، داشت با دیوار والیبال میکرد. به اسماعیل گفتند: «بگیرش اسماعیل». سنگ برداشتم، فحش دادم به مادرش، به دماغ گندۀ پدرش. اسماعیل هم فحش داد و ولم کرد. دویدم رفتم مغازه. ملاحسن هم بود. عمامه اش را گذاشته بود روی زانویش، روی چهارپایۀ بزرگ نشسته بود، تکیه داده بود به گونی پسته. گفتم: «حاج حسن...» له له میزدم. همۀ راه را دویده بودم. ملا خندید. گفت: «خدا از دهانت بشنود تا من هم حاجی بشوم.» پدر داشت برای مشتری برنج میریخت. گفتم: «اگر به زور، تو دهان کسی چیزی بریزند، باطل است؟» گفت: «نه پسرم، هیچ چیزی با زور نه باطل است و نه قبول».

📚 بخشی از داستان «روزه ات را با گیلاس باز کن» نوشتۀ حافظ خیاوی 📚

@philosophycafe

@LostCafe ♨️

این چه ربطی به کافه فلسفه دارد, جز تحریک جنسی؟

اگه بیشتر دقت کنید ربطش رو خواهید فهمید. فقط کافیه دست از سکسی نگاه کردن بردارید. از شمایی که فلسفه خوندید و مدرس فلسفه هستید بیشتر انتظار میره جناب رحمان‌زاده.

این چیزی جز بیان تمایلات جنسی سرکوفته نیست که نه خدمتی به جوانان و نه خدمتی به تو میکند. و نه کافه فلسفه جای آنست. آنها که به جای اندیشیدن, مشروب میخورند و آن را رواج میدهند تا ابراز مخالفت با سیستم کنند, فقط خود و دیگران را ویران میکنند.

متاسفانه شما هنوز نتونستید عمیق نگاه کنید مثل بسیاری از موارد دیگه‌ای که می‌نویسید و فقط سعی دارید با یک نگاه ایدئولوژیکی به به بقیه افراد برچسب بزنید و این کار نه تنها درخور یه مدرس فلسفه نیست و بل حتی درخور کسی که حتی یک و فقط یک بار یک کتاب آموزشی ساده فلسفه هم در دست گرفته باشد نیست. اما اگر اندیشیدن کردن پیروی و پذیرفتن آنچه است که شما می‌فرمایید، همان به که ما فاقد اندیشه باشیم و تو (#شما) جامه آن را بر تن کنید که حافظ نپوشید و نخواهد پوشید این خرقه می آلود را. اما من نمی‌دانم این مشروب خوردن را از کجا آورده‌اید که به بنده می‌چسبانید، فقط چیزی که در ذهنم تداعی می‌شود چشم بصیرت و هاله نور داشتن به سبک احمدی‌نژاد است، امیدوارم از این دست پیشگویی‌ها و پیش‌بینی‌ها کمتر در این کانال داشته باشیم و در اخر دوباره شما را به تامل در این اثر فرامی‌خوانم، که تامل هم درش تحمل نهفته است و هم تفکر.

این جوابت از سر خشم است. دوباره آنچه را نوشتم بخوان. مدتی تأمل کن. زود جواب نده. بحث مشروب, تمثیل رفتار عکس العملی است. بسیاری از کارهای بصری و نوشته در این کافه فلسفی ربطی به فلسفه و تأمل ندارند, جز اینکه نوعی عکس العمل هستند. این به هیچکس کمکی نمیکند.

نه اتفاقا اون کسی که داره از سر خشم و بدون تامل جواب میده شمایید که همیشه نسبت به بقیه نگاه بالا از پایین دارید، سعی کنید دست از این رویتون بردارید و تمرین شنیدن کنید. اینکه شما نتونید ارتباط یک موضوع را با فلسفه دریابید (مثل همین اثر) به این معنا نیست که ان موضوع هیچ ارتباطی با فلسفه ندارد، جای شما بودم بیشتر سعی می‌کردم از چشمان دیگران به قضایا نگاه کنم، تا دچار تک نگاهی نشوم. من این اثر رو امشب اگر رسیدم براتون شرح میدم و اگه هم نرسیدم فردا و اونوقت خواهید فهمید که چرا برای چندمین بار شما را دعوت به #تامل در آن کرده‌ام.

🎶 نپرس «تقصیر کیه؟» خودت یه روز میفهمی
نپرس، قصه ش طولانیه؛ دایی، زمین
پر از آدماییه که کار میکنن و یه عده ای
فقط پول دارن، یه مشت عقده ای
که از کار کارگرا کاخ ساختنو...
چه کسایی تو این راه جون باختنو...
این چیزا رو به دیگران بگی بهت میخندن
آخه زشتی هم عادت میشه واسه آدم
ولی تو قصۀ خودتو بکش نقاش
بذار هرکی هرچی هست باشه، تو خودت باش
#سارینا

@philosophycafe

Noam Chomsky: Hopes and Anxieties in the Age of Trump
https://truthout.org/articles/noam-chomsky-hopes-and-anxieties-in-the-age-of-trump/