دریا:

سلام دوست گرامی
چند سوال
همان طور که پرسیدید
هدف چیست؟هدف شما از تحصیل چیست
صرفا اخذ مدرک است یا کسب دانش در حیطه ی رشته ی شغلیتان؟
هنر را برای لذت انتخاب کرده اید یا صرف کار؟
در اوضاع کنونی نمی شود هر دو (لذت و پول) با هم باشد؟
به نظر من زمان همیشه برای تحصیل هست
اما شرایط کاری خیر(در اوضاع فعلی جامعه)
کسب تجربه به مراتب بهتر و کارآمد تر از رفتن به سر کلا س است.
البته با توجه به نوع رشته تحصیلیتان و نوع آموزش سیستم آموزشی کشورمان.
به برخی سوالات مطرح شده فقط خود می توانید جواب دهید.
چرا که سوال از خود است.
کار
تحصیل
کدام واجب تر؟
#هیچ_کدام
لطفا و حتما زندگی کنین(صرفا یک پیشنهاد است)
در حال حاضر بدون تحصیل نمی توانید زندگی کنید؟
برای ادامه ی حیات به شغل فعلیتان نیازمندید؟
اگر هر دو(کارتان و تحصیلتان)آرامش را از شما می گیرد
دنبال چیز دیگری بروید.
نمی دانم به رشته و کارتان علاقه دارید یا نه
امااگر ندارید از الان رهایش کنید
ممکن است بعدا پشیمان شوید
و از زندگیتان رضایت نداشته باشید.
تعریف شما از روشن فکر چیست؟
به چه کسی می گوییم روشن فکر؟
وضعیت کاری شما چه گونه است؟
کارکرد هنر در زندگی فردی و جمعی چیست؟
هنرمند امروزی خلاق است یا مصرف گرا؟
شما به عنوان یک هنرمند
چه راهکاری برای برون رفت از وضعیت کنونی جامعه مان می دهید؟
منظور وضعیت روحی_روانی افراد است.
افسردگی
نبود امید به زندگی
و...
لطفا متناسب با تخصص و علاقه ی خود کار کنید
موفق و شاد باشید
🦋🙏

پرسش همواره پرسش از چیزی است و پاسخ هم همواره پاسخ به چیزی، تا زمانی که این‌گونه بپرسیم، این‌گونه نیز پاسخ می‌یابیم و مشکلات نیز دیر یا زود حل می‌شوند، اما زمانی که پرسش از چیزی فی‌نفسه می‌شود به عنوان مثال پرسش از 《وجود》 و یا 《معنا》ی فی‌نفسه اینجاست که ما پاسخی نمی‌یابیم و دانسته یا نادانسته در دام زبان 《ایده‌آل》 خواهیم افتاد و پا در زندان افلاطون‌گرایی خواهیم نهاد، زندانی که راه خروجی از آن وجود ندارد. وقتی که چیزی از هر قیدی پاک شود، خود آن چیز هم پاک خواهد شد‌. بدون قیدها روابط از بین می‌روند و تا زمانی که رابطه‌ای نباشد شناختی هم در کار نخواهد بود. وسوسه فهم فی‌نفسه وسوسه‌ای است که تاریخ فلسفه بدان آلوده شده است. از فی‌نفسگی تا در‌جهان‌بودگی قدمی است که می‌تواند به ما کمک کند تا بتوانیم جهان را در زیست‌بودگی خود بفهمیم و از آب‌تنی کردن در آن لذت ببریم.

🔘 #امید_نادری

@PhilosophyCafe ♨️

"Be yourself; everyone else is already taken." 
— Oscar Wilde

"خودت باش؛ دیگران قبلا رزرو شده اند..."
— Maziyar 🦋 (Translator)

@koohyarr
someone to talk!

و بعد مدت‌ها تصویری که دوباره کتابی را در خود خلاصه کرده است.

@PhilosophyCafe ♨️

نامه ای از داستایوسکی که در آن از همسر اول خودش می گوید.
#کوهیار

چرا خنده دار ترین جوک ها برای غالب مردم جوک های جنسی هستند؟
@koohyarr

فئودور داستایوفسکی در کتاب تسخیرشدگان می نویسد:
نیمه دوم زندگی ما، دنباله‌ی طولانی عاداتی است که در نیمه اول حاصل کرده ایم ...!


#Philosophy Cafe🕸

🖋 یا تو، که شاه هستی، میخواهی مردمان کشورت را به وسیلۀ دژ از شورش و طغیان مانع شوی، و یا تو که شاه یا رئیس دولتی جمهوری هستی میخواهی با استفاده از دژ، شهری را که در جنگ متصرف شده ای در تصرف خود نگاه داری. اینک روی به شاه میکنم و میگویم: به عللی که پیشتر ذکر کردم برای مطیع نگاه داشتن مردمان کشورت وسیله ای بی فایده تر از دژ وجود ندارد. زیرا که دژ، تو را گستاخ تر میسازد و بر آنت میدارد که با مردمان به ستمگری رفتار کنی، و ستمگریِ تو مردمان را به برانداختن تو مصمم تر میکند و چنان آتش کینه ای در دل آنان بر می افروزد که دژهای تو که علت اصلی آن کینه اند نمیتوانند از تو محافظت کنند. از این رو شاه نیک منش و خردمند هرگز دژ نمیسازد: اولاً از آن رو که خود میخواهد نسبت به مردمان نیکوکار و مهربان باشد، و در ثانی برای اینکه نمیخواهد به جانشینانش دستاویزی برای گستاخی و بی رحمی بدهد بلکه امیدوار است آنان را بر آن دارد که به جای دژ به نیکخواهی شهروندان اتکا کنند.

📚 از کتاب «گفتارها»، نوشتۀ نیکولو ماکیاولی 📚

@philosophycafe

در این کانال نویسنده ای خود را دفن کرد.
#کوهیار

🔘 #قلم‌پرها (به انگلیسی: Quills) نام فیلمی زندگینامه‌ای درام آمریکایی-بریتانیایی-آلمانی به کارگردانی فیلیپ کافمن و نویسندگیداگ رایت است که بر اساس زندگی ژان مارکی دوساد، نویسنده وفیلسوف فرانسوی در قرن هجدهم ساخته شده‌است. از بازیگران این فیلم می‌توان به جفری راش در نقش دو ساد، واکین فینیکس، کیت وینسلت و مایکل کین اشاره کرد.

🔘 《تاریخ جنون》#فوکو: در این کتاب نقاشی‌ها و کتاب‌های زیادی معرفی شده و از جمله کسانی که به اون پرداخته شده #مارکی_دوساد است. ژان ژاک رسو به نحو حداقلی معتقد بود که انسان درگیر قراردهایی شده است که همانند بندی بر پایش مانع آزادی وی شده‌اند و در سر دیگر طیف #دوساد قرار داشت که به نحو حداکثری به این آموزه معتقد بود و سعی کرد با آثارش تا می‌تواند خود و جامعه را از قید این بندها آزاد کند، کسی که واژه #سادیسم هم از اسم او گرفته شده است و هنوز بعد از گذشت قرن‌ها این مساله باقی مانده است که آیا سادیسم واقعا نوعی بیماری است و یا نتیجه به انقیاد کشیدن #دیگری توسط جامعه؟!

http://dl1.samdl.cf/Media/Movie/Q/2000/Quills%202000/Quills%20(2000)%20720p%20WEB-DL%20(SamSerial).mkv

@PhilosophyCafe ♨️

چرا در ایران و روسیه بار روشنفکری بیشتر بر عهده ی هنرمندان به ویژه نویسندگان و شاعران است ولی در غرب(منظور واضح است)این بار بیشتر بر عهده ی فیلسوفان است؟
@koohyarr

🖋 نه کفنم کردند و نه غسل دادند. مرا مثل سگ کشتند و چالم کردند. شاید اصلاً آداب کفن و دفن هم نمیدانستند. نباید هم میدانستند. اگر حاج الهوردی اینجا بود، حتماً به اینها یاد میداد که چه جوری دفنم کنند. نماز هم برایم میخواند و پدر و برادرانم را آرام میکرد. یک دستش را میگذاشت پشتش و با آن یکی دستش هی به این و آن دستور میداد. میگفت: «آن قلوه سنگ را بردار. سرش را این وری بگیر، نه اول خودت بیا بیرون، بیل را بده به موسی.»... اسد هم میداد روی سنگ قبرم چند سطری از «دده قورقود» بنویسند، همان چند سطری را که روی سنگ قبر پدرش نوشته. قبل از اینکه اسمم را بنویسند توی آگهی، مینوشتند: «با نهایت تأسف و تأثر درگذشت جوان ناکام...» رامین میگفت که ننویسید، ناکام. میگفت، که من ناکام نبودم. پاک آبرویم را میبرد. بعد شروع میکرد به تعریف کردن؛ از سیر تا پیاز. میگفت که دختره را از کجا پیدا کردیم، کجا بودیم، حتماً این را هم میگفت که من رفتم و آوردمش خانه. خانۀ امیر بردیم. این را هم میگفت مرتیکه، که من قبل از این که بروم دنبالش، تلفنی باهاش حرف زدم و گفتم که «من سبیل دارم، عینک دارم، موهایم بلند است و کت سورمه ای هم تنم است.» میدانم که همه چیز را میگفت، حتی میگفت که من آخر سر با یارو دعوام شد. سر پول دعوام شد. گفتم: «لودر ساعتی پنج تومان میگیرد.» او هم گفت: «بنزین گران شده است.»

📚 بخشی از داستان «مردی که گورش گم شد»، نوشتۀ حافظ خیاوی 📚

@philosophycafe

دریـــــا:
از خودتان دربارهٔ چراییِ شیفتگی تان به هنر بپرسید. چه چیزی را ضروری پنداشته‌اید که به سراغ آن آمده‌اید؟ این حس چقدر قوی‌ست؟ اگر این کار ممنوع بود چه؟ اگر غیرقانونی بود و تنبیه در پی داشت چه می‌کردید؟ هر کار هنری‌ای، ضرورتی را به‌دنبال دارد - آن حسِ شخصی تان را بیابید. به این مسائل بیاندیشید که اگر هیچ‌کس آثارتان را نبیند و هیچ‌کس آن را نخواست، آن‌گاه تجدیدِ نظر خواهید کرد؟ وقتی به یک جوابِ حسابی رسیدید، بی‌خیالِ آن سؤال‌ها، بدون هیچ شک، به راه خود ادامه دهید.

#ارنست_هاس

متن ارسالی در بالا‌، در باب پاسخ به این سوژه است.

"They have something whereof they are proud. What do they call it, that which maketh them proud? Culture, they call it; it distinguisheth them from the goatherds.
They dislike, therefore, to hear of ‘contempt’ of themselves. So I will appeal to their pride.
I will speak unto them of the most contemptible thing: that, however, is THE LAST MAN!”

— Thus Spake Zarathustra A Book for All and None
— Friedrich Nietzsche
— Thomas Common (Translator)

"اینان را چیزی‌ست که بدان می‌بالند.
چه می‌نامند آن مایه‌ی به خود بالیدن را؟ فرهنگ می‌نامندَش؛ و همان است که ایشان را از بُزچَرانان برتر می‌نشاند.
از این رو دوست نمی‌دارند که واژه‌ی «خوار» را درباره‌ی خویش بشنوند.
پس من با غرورشان سخن خواهم گفت.
پس من با خوارشمردنی‌ترین کسان با ایشان سخن خواهم گفت: و آن «واپسین انسان» است!"

— چنین گفت زرتشت؛ کتابی برای همه کس و هیچکس
— فردریش نیچه
— داریوش آشوری (مترجم)

@PhilosophyCafe ♨️

رنج دیوار است که ما را به سمت گزاره‌ها می‌کشاند.
فیلسوفان گُلدانی بر سر طاقچه
زیبا اما آپارتمانی
فیلسوفانی بی‌آزار
حیواناتی خانگی
نه زهری
نه سمی
نه پاره شدن لباسی
فیلسوفانی اخته
ولی کیست که نداند در جنگل است که وحشی‌گری فیلسوف به اوج خود می‌رسد
کیست که نداند زخم جنگل خاطره بازگشت به جنگل است
و کیست که نداند ترس و لرز جنگل تاریک است که زاینده ایمان و بی ایمانی است؟
و دیوار است که همچنان ما را اهلی خود کرده است.
تا مبادا بشکند پوستین نازک هستی تخم مرغی
تا مبادا شک وارد شود از روزنه سوراخی
تا نور بزک کرده شود مهمان هر خانه‌ای
آری رنج دیوار است که ما را به سمت گزاره‌ها می کشاند.

#امید_نادری

@PhilosophyCafe ♨️

#رژه_نقاشی‌ها

@PhilosophyCafe ♨️