Philosophy Cafe ♨️

ساده است. نگاه کردن به بدن مرده‌ی خون آلود و فکر کردن به برآمدگی های شهوت انگیز بدنش. توی سرت والس‌های استرس‌زا تکرار میشود. شقیقه‌هایت هزار بار در ثانیه نبض میزند و ضربان قلبت... این‌ها مهم نیست. بدهی‌ات چقدر می‌شود؟! نمی‌دانی. چند متری آن طرف تر، صیغه نامه‌ای مهر شده افتاده. سعی میکنی نگاهش نکنی. می‌روی سمت یخچال و بزرگترین پرتقال را انتخاب میکنی. چاقوها کجا هستند؟! عصبی آهی میکشی و از جسد قرمز مادرت، از بین سینه هایش، چاقوی میوه خوری دسته زردی بیرون میکشی و زیر شیر آب میگیری. تطهیر ظرف خونی چطور بود؟! لوازم آشپزخانه هم ظرف اند دیگر! پرتقال را پوست می‌کنی و روی کاناپه‌ی قرمز رنگ رو به رو به جسد می‌نشینی پر پرش می‌کنی. کسی توی سرت می‌گوید: «مثل این بیچاره که پرپرش کردی!»
پرتقال تو سرخ است. خونی. مثل آن بیچاره. به سمت دهانت می‌بری‌اش و بوی خون زیر دلت میزند و به سمت آشپزخانه می‌دوی. توی سینک پر بالا می‌آوری. گلویت که می‌سوزد، آب سردی میخوری و زن پاره پاره شده را به خاطر می‌آوری و مرد و تخت خواب را. مرد مسن تر از زن بود. اولش ترسیدی و در را بستی و به اتاقت پناه بردی. مثل سکانس های کلیشه‌ای هالیوود. مرد که رفت، کم کم غیظ جلوی چشم‌هایت را گرفت. پلاستیک سیاه پر از شیشه و یک بطری سن‌ایچ مخلوط با الکل صنعتی توی کمد بود و توی سرت والس می‌زدند و تو ناپلئونی بودی که با دزیره‌اش می‌رقصید. چقدر چاقو توی آشپزخانه بود. یعنی مادرت برای همه آن‌ها جا داشت؟!
سینه‌های سفید زن از جلوی چشم هایت پاک نمی‌شود. آن زن دیگر مادرت نیست. والس های توی سرت کم کم تبدیل می‌شوند به تک نوازی ویالون. مثل ختم های آمریکایی ها؛ بر سر این جنازه هم کسی گریه نمی‌کند. مادرت جیغ کشیده بود و تو فقط با سکوت به سمتش میرفتی و با چشمهای پر از نفرتت نگاهش میکردی. فقط نگاهش میکردی.
قیچی توی شاهرگ گردنش را نگاه می‌کنی و سیاهی دورش را. سینه‌هایش هم احتمالا کبود است. سینه هایش... پلک هایت را مهم روی هم فشار می‌دهی. تند تند پلک می‌زنی. تصویر بدن سفیدش از فکرت پاک نمی‌شود. به دختر های دیگر فکر می‌کنی. بازیگرهای جذاب هندی که مادرت می‌گفت میخواهد عروسش آن شکلی باشد. زن های پلاستیکی فیلم‌های پورن. نه فکرهایت تغییری می‌کند و نه تصاویر توی سرت. فقط صدای ویالون آرام اوج می‌گیرد و کمی بعد گوش خراش می‌شود. گوش هایت را میگیری و جیغ می‌کشی. از ته حلقت. نه.. مرد ها که جیغ نمی‌کشند. فریاد میزنی. فریاد میزنی و بلند میشوی و کف پایت رو بین چاقوهای روی شکم زن فشار می‌دهی. انگار بدن مرده درد را حس می‌کند.
تلفن را به برق می‌زنی و شماره‌ی رضا را از حفظ میگیری و بهش میگویی کمی از شیشه ها را مصرف کردی. بهش دروغ می‌گویی. خیلی‌شان را مصرف کردی و اینجا گفتن حقیقت نیست که کمک می‌کند. داد و بیداد های رضا پشت خط را نمی‌شنوی. نفست را پرفشار بیرون می‌دهی و بدون شنیدن صدای بم رضا تلفن را قطع می‌کنی. اصلا چرا به رضا زنگ زدی؟
زنی که کف خانه دراز کشیده، سینه های سفید و برجسته دارد. نمی‌توانی از فکرت بیرون کنی‌شان. انگار دوباره پسربچه ای هستی که همان زن از دوچرخه سواری بعد از ظهر منعش کرده و هیچ چیز دیگر در فکرت جا ندارد.
معده‌ات از گرسنگی تیر می‌کشد و زبان خشک شده ات توی دهنت سنگینی میکند. یادت نمی‌آید قبلا با زبان به این سنگینی چکار می‌کردی. زنگ در را می‌زنند. چند بار. جواب نمی‌دهی. صدای کوبیدن محکم دستی قوی روی در فلزی خانه را می‌شنوی و داد و بیداد رضا را. کی وقت کرد برسد اینجا؟ سرت تیر می‌کشد. معده‌ات محکم تر تیر می‌کشد. رضا فریاد میکشد. می‌روی توی حیاط و در را برایش باز می‌کنی. به درک که جسد بو میگیرد و خون های خشک شده‌ی کف زمین حالا حالا ها پاک نمی‌شوند. رضا یقه‌ات را می‌گیرد. می‌کوباندت دیوار. گوشت تیر میکشد و به خودت می‌آیی و رضا زده است توی گوشت. رضا زده است توی گوشت و توی نمی‌دانی چرا. قبل از این که داد بعدی را بزند؛ پسش می‌زنی و رضا به عقب سکندری می‌خورد و فریادی خفه می‌کشد. آنقدر جلو می‌روی تا گرمای نفسش بوی نفرت انگیز دهانش را حس کنی. می‌بری‌اش توی خانه. جسد وسط سالن کجا رفت؟! دورت را نگاه می‌کنی. خون ها روزی زمین خشک شده. چاقو و پرتقال خونی گوشه‌ای افتاده و جنازه؟! برمیگردی. رضا کجاست؟! نمی‌بینی اش. مارش نظامی بلندی توی سرت زدن میگیرد. سرت را با ریتمش تکان می‌دهی. رضا نیست. رضا نیست. مادرت کجاست؟!
تلفن که زنگ میزند با حرص می‌کوبی اش توی دیوار. تلفن روی زمین خرد می‌شود. موبایلت زنگ می‌زند. رضا است. مهم نیست. می‌روی توی آشپزخانه. زبانت از قبل هم سنگین تر شده. قبلا چطور توی دهانت می‌نشست؟ جسد افتاده چند سانتی متر کنار یخچال. آهی میکشی. با پا هلش میدهی کنار و شیشه‌ی آب توی یخچال را سر می‌کشی. رضا صدایت می‌زند. شقیقه هایت مثل طبل های عزاداری می‌کوبند. برمیگردی و رضا آنجاست و می‌گوید که بقیه شیشه ها

490 viewsᵃʸᵉʰ🦋, 12:13