Philosophy Cafe ♨️

🗯 از بچگی از سؤال‌های دو گزینه‌ای بدش میومد. با یه حالتی که مثلاً می‌خواستن خودشون رو بانمک و خوش‌اخلاق نشون بدن، صداشون رو بچه‌گونه می‌کردن و می‌پرسیدن "باباتو بیشتر دوست داری یا مامانتو؟". شهرزاد می‌موند که چی جواب بده. سؤال مسخره‌ای بود. انگار این سؤال محدودش می‌کرد؛ سؤال مجبورش می‌کرد که فقط باید به یکی از این دو گزینه محدود بمونه. به خاطر همین خیلی از جمع‌های فامیلی خوشش نمیومد. ولی برادرش درکش می‌کرد.
بزرگتر شد. رفت مدرسه. "ریما پورانی"، "حاضر". "ژاله عبداللهی نژاد"، "حاضر". "نسرین غلام‌پور"، "حاضر". "شهرزاد نانی"..."شهرزاد نانی". با صدای آروم می‌گفت "حاضر". خوشش نمیومد که این‌طوری صداش کنن. با "شهرزاد نانی" ارتباط نمی‌گرفت؛ در واقع متنفر بود؛ نه از «نانی»، بلکه از «شهرزاد».

🗯 توی مدرسه هم خیلی با هم‌کلاسی‌هاش وقت نمی‌گذروند. بازی‌هاشون برای شهرزاد جذاب نبود. بزرگتر شد. از خیلی از رفتارهای هم‌مدرسه‌ای‌هاش تعجب می‌کرد؛ مثلاً از تیکه‌کلام‌هاشون: "عزیزم"، "نفسم"، "زندگیم". اون خوشش نمیومد که کسی رو این‌طوری صدا کنه. خوشش هم نمیومد که کسی اونو این‌طوری صدا کنه. مشکل این بود که حتی دوست نداشت کسی اونو به اسمش خودش، شهرزاد، صدا کنه. درک نمی‌کرد چشه. کلاً ارتباط نمی‌گرفت با آدم‌ها. انگار عجیب بود.
بزرگ‌تر شد. با موسیقی رپ آشنا شد: اعتراض، نقد قدرت، صداهای کلفت و خش‌دار، توصیفات پایین‌شهر و ... . از آهنگ‌هایی که دوستاش گوش می‌دادن، خوشش نمیومد. آهنگ عاشقانه دوست نداشت. عشق براش چیز مسخره‌ای بود.

🗯 بزرگ‌تر شد. یه سال، برای جشن تولدش، دوستاشو دعوت کرد خونه‌شون. کلی خنده و شادی و جوک و خاطره و ... . نوبت به کادوها رسید. یکی براش کتاب «دختری که رهایش کردی» رو خریده بود. شهرزاد وقتی چشمش به اسم کتاب افتاد، می‌خواست بالا بیاره. یکی دیگه براش شال خریده بود. براش جذاب نبود. یک دیگه براش ادکلن گرفته بود؛ ادکلن دخترونه. دوست نداشت. یکی براش سی‌دی موسیقی گرفته بود. شهرزاد با دیدن سی‌دی چشمش برق زد. خوشحال شده بود. محتوای سی‌دی براش مهم نبود. نوشتۀ روی پاکت براش جذاب بود: "تقدیم به شهراد عزیزم". اشتباهی حرف «ز» جا مونده بود. شهرزاد وقتی این اسم "شهراد" رو دید، انگار یه چیزی تو دلش آب شده. حس خوبی داشت که اسم "شهراد" بهش چسبیده بود؛ حتی به اشتباه.

🗯 وارد دانشگاه شد. توی یکی از این کلاس‌های عمومی، یکی از دانشجوها از استاد پرسید "اگه خالق این جهان این قدر که شما می‌گین خوب و خیرخواهه، چرا این قدر رنج و شر و درد توی این جهان وجود داره؟". استاد گفت "خداوند همه‌چیز رو زوج آفریده. سیاهی رو آفریده، کنارش سفیدی رو هم آفریده. مرد رو آفریده، کنارش هم زن رو آفریده. لذت و خوشی رو آفریده، کنارش هم درد و رنج رو آفریده". شهرزاد کلاس‌های عمومی دانشگاه رو دوست نداشت، مثل اکثر دانشجوها؛ ولی با دلایلی متفاوت.
خانواده‌ش فکر می‌کردن اگه شهرزاد شوهر کنه، رفتارش درست می‌شه؛ اگه زن خانواده بشه، دیگه وارد روابط اجتماعی میشه و با آدم‌ها معاشرت می‌کنه و این اخلاق‌ها و رفتارها از سرش می‌زنه بیرون. و دقیقاً همین افکار و قضاوت‌های خانواده و فامیل و دیگران، شهرزاد رو گوشه‌گیرتر می‌کرد. تنهایی رو بیشتر ترجیح می‌داد. تو جمع احساس می‌کرد که باید خودِ واقعی‌شو پنهان کنه.

📢 یه روز که اتفاقی تنها تو خونه بود، یه فکر احمقانه به سرش زد. خیلی مسخره بود، خودشم نمی‌دونست چرا، ولی یه احساسی هلش می‌داد که این کار رو انجام بده. توضیحی نداشت که چرا داره این کار رو انجام میده. دلش خواست لباس برادرش رو بپوشه: شلوار لی و سویشرت و کلاه کپ برادرشو پوشید. عجیب بود براش. نمی‌دونست چرا این‌کار رو کرده. رفت جلوی آینه و خودشو دید. یه دفعه ترسید. این کیه؟... اونی که توی آینه تصویرشو می‌بینه کیه؟ اونی که توی تصویره، دختره یا پسره؟ اونی که توی تصویره، چه رفتارهایی باید از خودش نشون بده؛ رفتارهای دخترونه یا پسرونه؟ اونی که توی تصویره، ناموس کسیه؟ یا خودش باید غیرت داشته باشه روی ناموس؟
چند سال بعد، شهرزاد برای کار توی یه شرکت تقاضا داد. قبل از مصاحبه، باید یه فرمی رو پر می‌کرد که در مورد مشخصات متقاضی سؤال‌هایی توش بود. یکی از سؤال‌ها این بود: "جنسیت؟ مرد یا زن؟". از بچگی از سؤال‌های دو گزینه‌ای بدش میومد.

✅ نقد و نظر: @Ali_soltanzadeh
"واسه شنیدن حرفم سرتو خم کن؛ این آهنگ درگوشیه، یه‌کم صداشو کم کن" (دل‌نوشت / بهرام نورایی)

@philosophycafe

990 viewsعلی سلطان زاده, 16:10