🖋 مردم خدانشناس به وسیلۀ کردار و گفتارشان مرگ را بر سر خود می‌آورند... [مردم خدانشناس می‌گویند:] "بیایید انسان بینوای درستکار را آزار دهیم. بیایید به زن بیوه هم رحم نکنیم و موهای سفید سالخوردگان را محترم نشماریم. بیایید قدرت خود را ضابطۀ عدالت قرار دهیم، زیرا چیزی که ضعیف باشد، بی‌ارزش است. پس بیایید در کمین مرد درستکار بنشینیم؛ زیرا... او ما را سرزنش می‌کند که چرا خلاف قانون رفتار می‌کنیم و به رذالت و نااهلی ما خرده می‌گیرد... او مدعی است که خدا را می‌شناسد و خود را فرزند قادر متعال می‌خواند. او اندیشه‌های ما را به باد سرزنش می‌گیرد... بیایید ببینیم آیا سخنان او درست است یا نه و عاقبت کار او چه خواهد شد... بیایید با او از درِ عناد درآییم و او را شکنجه دهیم تا مظلومی و شکیبایی او را بیازماییم".
📚 از کتاب «حکمت سلیمان» 📚
🗯 کلیسای کاتولیک رم، «حکمت سلیمان» رو جزو متون مقدس (the bible) اعلام کرده؛ اما اکثریت پروتستان‌ها این کتاب رو جزو متون مقدس نمی‌دونن.
@philosophycafe
📚 از کتاب «حکمت سلیمان» 📚
🗯 کلیسای کاتولیک رم، «حکمت سلیمان» رو جزو متون مقدس (the bible) اعلام کرده؛ اما اکثریت پروتستان‌ها این کتاب رو جزو متون مقدس نمی‌دونن.
@philosophycafe
Forwarded from Arman Khademi
باد جوری زوزه کشان از بین درخت‌ها عبور میکرد که انگار میخواست قدرت خودشو به رخ بکشه و قلمروشو مشخص کنه. فقط پنجاه نفر آدم روی زمین زنده مونده بودند، معلوم نبود طبیعت خوشحال بود یا ناراحت، صداش خیلی بیشتر به گوش میرسید، باد، رعد و برق، بارون و... یا داشت پای کوبی میکرد یا توی سوگواری داشت ضجه میزد، شایدم اصلا هیچکدوم، شاید طبیعت همونی بوده که هست و اصلا ککشم نگزیده، فقط به خاطر اینکه سر و صدای ادما کمتر شده صداش داره غالب‌تر میشه.
پیر مرد و پسر نوجوون زیر یک درخت چند ساعتی بود که نشسته بودند، نزدیک به هم بودند ولی هیچ حرفی نمیزدند، نوجوون داشت با یه تیکه ذغال نقاشی میکشید، پیرمرد هم بی‌حرکت به افق خیره شده بود، یهو پیرمرد گفت «یه حسی بهم میگه اگر هزاربار دیگه هم زمانو برگردونیم عقب به نقطه‌ی اغاز زندگی بشر، باز هم بشر به همین ابتذال‌ها میرسه، باز هم مسیری مشابه رو میاد، انگار که «هوشمندی» ابتذال میاره و این دوتا از هم جدایی ناپذیرن. حیوونارو ببین، چرا اونها ازین مشکل‌ها نداشتن، درختهارو ببین»
نوجوون گفت:« انقدر نا امید نباش، هنوزم امید هست، ببین ما پنجاه نفریم، شاید بتونیم نسل بشر رو بسازیم و موفق بشیم»
پیرمرد: « چه موفقیتی؟ بازم آدما راهی شبیه همینو میرن و بازم همه ی این ابتذال ها اتفاق میوفته، اگر تلاش ما باعث شه بازم کلی درد و رنج و ابتذال اتفاق بیوفته چی؟ بازم کار خوبی کردیم؟ بازم موفقیته؟»
نوجوون: «ببین من قبول دارم ذات انسان طوریه که قطعاً ابتذال‌هایی صورت میگیره، قطعا درد و رنج هایی پیش میاد، اما کنارشم کلی زیبایی وجود داره، اون طرف قضیه رو هم ببین، بشر در کنار درد و رنج، عاشق شده، هنرمند شده، شاعر شده. غذا خوردن، رابطه جنسی، این همه لذت، اگر بشری نباشه دیگه اینها هم تجربه نمیشن»
پیرمرد: « اگر بدونی بشری تولید میشه که به ازای هر عشق یک نفرت، به ازای هر سکس عاشقانه، یک تجاوز، به ازای هر هنرمند، یک مبتذل و به ازای هر مرفه یک گشنه به وجود میاد بازم میخوای این اتفاق بیوفته؟»
نوجوون:«منو یاد بابام میندازی، با سوالای صفر و یکی سخت ادمو گیر میندازی و میخوای یک جواب صریح بگیری، سوال سختیه، شاید راحت نتونم بگم، ولی راستش آره میخوام این اتفاق بیوفته»
پیرمرد: « خودت میدونی که ابتذال خیلی بیشتر از اینها که گفتم توی این بشری که ما دیدیم اتفاق افتاد، من و تو که تا اینجای زندگی بشر رو دیدیم میدونیم که همه‌ی اینهایی که من با نسبت یک به یک الان گفتم اصلا یک به یک نبوده و سمت ابتذالش خیلی خیلی بیشتر از مقابلش بوده، درسته؟ مخصوصا این چند قرن اخیر، اصلاً عشقی دیده میشد مگه؟!»
نوجوون: « درسته، قبول دارم. البته ملاک ما فقط آخرش نیست، کل زندگی بشری که اتفاق افتاده یا خواهد افتاد ملاکه. راستی اگر به تو بگن دوتا انتخاب داری، یا بمیری یا یک زندگی داشته باشی که یک روز پر از درد باشی یک روز هم پر از لذت، کدومو انتخاب میکنی؟»
پیرمرد: « خودت هم دست کمی از بابات نداریا!! سوال سختیه، بستگی به دردش داره، نمیدونم. اما این رو در نظر بگیر اینجا من خودم دارم برای خودم تصمیم میگیرم، این دوتا حالتی که میگمو مقایسه کن، حالتی که من با چاقو دست خودمو ببرم و حالتی که با چاقو دست کس دیگرو بی‌خبر ببرم.»
نوجوون: « من خیلی گشنمه، به نظرم بریم یه چیزی بخوریم بعد بقیه صحبتمونو بکنیم، فقط یه سوال قبل رفتنمون بپرسم، چی برای تو خیلی لذت بخشه و زندگی رو بدون اون نمیخوای؟»
پیرمرد: « جنگیدن تو مسیر چیزی که امید داری بهش»
📖📚 نظر و پیشنهاد: @khadem_ar
پیر مرد و پسر نوجوون زیر یک درخت چند ساعتی بود که نشسته بودند، نزدیک به هم بودند ولی هیچ حرفی نمیزدند، نوجوون داشت با یه تیکه ذغال نقاشی میکشید، پیرمرد هم بی‌حرکت به افق خیره شده بود، یهو پیرمرد گفت «یه حسی بهم میگه اگر هزاربار دیگه هم زمانو برگردونیم عقب به نقطه‌ی اغاز زندگی بشر، باز هم بشر به همین ابتذال‌ها میرسه، باز هم مسیری مشابه رو میاد، انگار که «هوشمندی» ابتذال میاره و این دوتا از هم جدایی ناپذیرن. حیوونارو ببین، چرا اونها ازین مشکل‌ها نداشتن، درختهارو ببین»
نوجوون گفت:« انقدر نا امید نباش، هنوزم امید هست، ببین ما پنجاه نفریم، شاید بتونیم نسل بشر رو بسازیم و موفق بشیم»
پیرمرد: « چه موفقیتی؟ بازم آدما راهی شبیه همینو میرن و بازم همه ی این ابتذال ها اتفاق میوفته، اگر تلاش ما باعث شه بازم کلی درد و رنج و ابتذال اتفاق بیوفته چی؟ بازم کار خوبی کردیم؟ بازم موفقیته؟»
نوجوون: «ببین من قبول دارم ذات انسان طوریه که قطعاً ابتذال‌هایی صورت میگیره، قطعا درد و رنج هایی پیش میاد، اما کنارشم کلی زیبایی وجود داره، اون طرف قضیه رو هم ببین، بشر در کنار درد و رنج، عاشق شده، هنرمند شده، شاعر شده. غذا خوردن، رابطه جنسی، این همه لذت، اگر بشری نباشه دیگه اینها هم تجربه نمیشن»
پیرمرد: « اگر بدونی بشری تولید میشه که به ازای هر عشق یک نفرت، به ازای هر سکس عاشقانه، یک تجاوز، به ازای هر هنرمند، یک مبتذل و به ازای هر مرفه یک گشنه به وجود میاد بازم میخوای این اتفاق بیوفته؟»
نوجوون:«منو یاد بابام میندازی، با سوالای صفر و یکی سخت ادمو گیر میندازی و میخوای یک جواب صریح بگیری، سوال سختیه، شاید راحت نتونم بگم، ولی راستش آره میخوام این اتفاق بیوفته»
پیرمرد: « خودت میدونی که ابتذال خیلی بیشتر از اینها که گفتم توی این بشری که ما دیدیم اتفاق افتاد، من و تو که تا اینجای زندگی بشر رو دیدیم میدونیم که همه‌ی اینهایی که من با نسبت یک به یک الان گفتم اصلا یک به یک نبوده و سمت ابتذالش خیلی خیلی بیشتر از مقابلش بوده، درسته؟ مخصوصا این چند قرن اخیر، اصلاً عشقی دیده میشد مگه؟!»
نوجوون: « درسته، قبول دارم. البته ملاک ما فقط آخرش نیست، کل زندگی بشری که اتفاق افتاده یا خواهد افتاد ملاکه. راستی اگر به تو بگن دوتا انتخاب داری، یا بمیری یا یک زندگی داشته باشی که یک روز پر از درد باشی یک روز هم پر از لذت، کدومو انتخاب میکنی؟»
پیرمرد: « خودت هم دست کمی از بابات نداریا!! سوال سختیه، بستگی به دردش داره، نمیدونم. اما این رو در نظر بگیر اینجا من خودم دارم برای خودم تصمیم میگیرم، این دوتا حالتی که میگمو مقایسه کن، حالتی که من با چاقو دست خودمو ببرم و حالتی که با چاقو دست کس دیگرو بی‌خبر ببرم.»
نوجوون: « من خیلی گشنمه، به نظرم بریم یه چیزی بخوریم بعد بقیه صحبتمونو بکنیم، فقط یه سوال قبل رفتنمون بپرسم، چی برای تو خیلی لذت بخشه و زندگی رو بدون اون نمیخوای؟»
پیرمرد: « جنگیدن تو مسیر چیزی که امید داری بهش»
📖📚 نظر و پیشنهاد: @khadem_ar
تنها افراط گرایی میل و مرگ است که کسی را برای دستیابی به حقیقت توانا می کند.
باتای
باتای
ساقی همگان مست کمالات و ثنایت
منعی بنمایم ز ستمها و جنایت
راهی بدرخشان ز کرامات سنایت
دیده بگشا بر همه اسرار ورایت
یا رب قدحی ده به مماشات و حمایت
پیوند ثنا بر دل ماست معامله ی سود
از روح و فرا پر بکشی بر دل و بر جود
موسی و مسیح آدم و احمد, نوح و داوود
جمله همگان سجده کنند سوی تو معبود
یا رب بنشان بر دل ما نور هدایت
شهزاده و مسکین به درت رو به مساوات
هم ظالم و خودرأی بنمایی به خرابات
هر چیز بعیدی برسد از تو به اثبات
روا کنی ای حجت مطلق همه حاجات
یا رب همه دنیا سخنست بر تو روایت
ای سرور و والا همه را ختم کلامی
آغاز جهانی،خلاء و شکل و تمامی
هم اویی و هم مایی و تو عالم تامی
بر عارف و مسکین تویی تو یاور و حامی
یا رب برهان بنده ی عرفان ز درایت
عارف قدحی زد به خیالات تصوف
شد عاشق و شیدا تهی از خامی و از خوف
آواره و مجنون شده بر گیسوت و بر زلف
هم کافر و مرتد شده در سیره و در عرف
یا رب برد از تو این مخمس به حکایت
محمدعارف عرب
(مسمط مخمس در وصف باری تعالی). @Philosophycafe📜
منعی بنمایم ز ستمها و جنایت
راهی بدرخشان ز کرامات سنایت
دیده بگشا بر همه اسرار ورایت
یا رب قدحی ده به مماشات و حمایت
پیوند ثنا بر دل ماست معامله ی سود
از روح و فرا پر بکشی بر دل و بر جود
موسی و مسیح آدم و احمد, نوح و داوود
جمله همگان سجده کنند سوی تو معبود
یا رب بنشان بر دل ما نور هدایت
شهزاده و مسکین به درت رو به مساوات
هم ظالم و خودرأی بنمایی به خرابات
هر چیز بعیدی برسد از تو به اثبات
روا کنی ای حجت مطلق همه حاجات
یا رب همه دنیا سخنست بر تو روایت
ای سرور و والا همه را ختم کلامی
آغاز جهانی،خلاء و شکل و تمامی
هم اویی و هم مایی و تو عالم تامی
بر عارف و مسکین تویی تو یاور و حامی
یا رب برهان بنده ی عرفان ز درایت
عارف قدحی زد به خیالات تصوف
شد عاشق و شیدا تهی از خامی و از خوف
آواره و مجنون شده بر گیسوت و بر زلف
هم کافر و مرتد شده در سیره و در عرف
یا رب برد از تو این مخمس به حکایت
محمدعارف عرب
(مسمط مخمس در وصف باری تعالی). @Philosophycafe📜
🗯 مسکو، سال 1931. هایک هواکیمیان به دفتر آرتور آرتوزُف اومده تا برای اولین بار با هم ملاقات کنن. امروزه هواکیمیان رو شاید بشه برجسته‌ترین جاسوس اتحاد جماهیر شوروی دونست؛ ولی در زمان این ملاقات، اون هنوز یه شیمیدان آکادمیک بود که نسبت زیادی با سیاست نداشت. آرتوزف رییس بخش جاسوسی ادارۀ سیاسی متحد دولتی شوروی بود. متن زیر بخشی از شرح اولین ملاقات این دو نفره.
🖋 آرتوزف با لبخند عمیقی پرسید: "امروزه کشور ما به دانشمندان جوانی چون شما احتیاج دارد. به نظرتان دانشمند به چه چیز احتیاج دارد؟"
هایک میخواست پاسخ دهد: "به هر چیزی جز بازرسی، جاسوسی و اطلاعاتی بودن." اما گفت: "به نظر من ما دانشمندان نیازمند تبادل تجربه و امکان آشنا شدن با ابداعات علمی کشورهای دیگر هستیم تا به چرخۀ دوباره‌کاری و تکرار نیفتیم. در یک کلام ما دانشمندان به اطلاعات نیاز داریم."
آرتوزف پرسید: "می‌توانید بگویید در حالی که کشورهای دیگر شما را دشمن می‌انگارند و ابداعاتشان را رازی ملی و دولتی تلقی میکنند، چگونه می‌توان تبادل تجربیات را سازماندهی کرد؟"
بیش از یک ساعت و نیم دربارۀ علم و تمدن و موضوعات وابسته به آن صحبت کردند...
آرتوزف با صدای بلند خندید: "راستی در مورد سیستم اطلاعاتی و ضداطلاعاتی ما چه فکر میکنی؟"
هایک پاسخ داد: "ببخشید ولی حتی اگر نظری هم داشته باشم غیرتخصصی است و با گفتنش من نیز همانند کسانی خواهم شد که نمی‌پسندمشان."
🖋 آرتوزف گفت: "شما با مصوبۀ سال گذشتۀ دفتر سیاسی کمیتۀ مرکزی حزب کمونیست آشنایی دارید که در آن‌جا در حوزۀ مسائل امنیت خارجی بر تقویت جاسوسی علمی و تکنولوژیک تأکید زیادی شد. در واقع امروز بخش ویژۀ جاسوسی علمی تکنولوژیک در مرکز ما کار خود را شروع کرده است. اگر به شما پیشنهاد شود که در این بخش مشغول به کار شوید، می‌پذیرید؟"
این پیشنهاد برای هایک غیرمنتظره بود.
"من؟ جاسوسی؟ شوخی می‌کنید آرتور آرتوزف؟ یک مهندس و شیمیدان چگونه می‌تواند جاسوسی کند؟"
آرتوزف گفت: "شما می‌توانید جاسوسی متخصص باشید. می‌توانید در خارج از کشور به کارهای تخصصی موردعلاقه‌تان بپردازید. ما به شیمیدان و فیزیکدان نیاز داریم. میراث بدی از روسیۀ تزاری برایمان مانده است. علم و تکنولوژی ما هنوز در سطح کشورهای عقب‌مانده است. کمی پیش از این گفتید نباید در چرخۀ باطل ابداعات و داشته‌هایمان بمانیم... ما در حال حاضر ضعیف هستیم، اما کشور آبستن خطر جنگ است."
📚 از کتاب «رزیدنت»، نوشتۀ آشوت آقابابیان، ترجمۀ حسین طباطبایی 📚
@philosophycafe
🖋 آرتوزف با لبخند عمیقی پرسید: "امروزه کشور ما به دانشمندان جوانی چون شما احتیاج دارد. به نظرتان دانشمند به چه چیز احتیاج دارد؟"
هایک میخواست پاسخ دهد: "به هر چیزی جز بازرسی، جاسوسی و اطلاعاتی بودن." اما گفت: "به نظر من ما دانشمندان نیازمند تبادل تجربه و امکان آشنا شدن با ابداعات علمی کشورهای دیگر هستیم تا به چرخۀ دوباره‌کاری و تکرار نیفتیم. در یک کلام ما دانشمندان به اطلاعات نیاز داریم."
آرتوزف پرسید: "می‌توانید بگویید در حالی که کشورهای دیگر شما را دشمن می‌انگارند و ابداعاتشان را رازی ملی و دولتی تلقی میکنند، چگونه می‌توان تبادل تجربیات را سازماندهی کرد؟"
بیش از یک ساعت و نیم دربارۀ علم و تمدن و موضوعات وابسته به آن صحبت کردند...
آرتوزف با صدای بلند خندید: "راستی در مورد سیستم اطلاعاتی و ضداطلاعاتی ما چه فکر میکنی؟"
هایک پاسخ داد: "ببخشید ولی حتی اگر نظری هم داشته باشم غیرتخصصی است و با گفتنش من نیز همانند کسانی خواهم شد که نمی‌پسندمشان."
🖋 آرتوزف گفت: "شما با مصوبۀ سال گذشتۀ دفتر سیاسی کمیتۀ مرکزی حزب کمونیست آشنایی دارید که در آن‌جا در حوزۀ مسائل امنیت خارجی بر تقویت جاسوسی علمی و تکنولوژیک تأکید زیادی شد. در واقع امروز بخش ویژۀ جاسوسی علمی تکنولوژیک در مرکز ما کار خود را شروع کرده است. اگر به شما پیشنهاد شود که در این بخش مشغول به کار شوید، می‌پذیرید؟"
این پیشنهاد برای هایک غیرمنتظره بود.
"من؟ جاسوسی؟ شوخی می‌کنید آرتور آرتوزف؟ یک مهندس و شیمیدان چگونه می‌تواند جاسوسی کند؟"
آرتوزف گفت: "شما می‌توانید جاسوسی متخصص باشید. می‌توانید در خارج از کشور به کارهای تخصصی موردعلاقه‌تان بپردازید. ما به شیمیدان و فیزیکدان نیاز داریم. میراث بدی از روسیۀ تزاری برایمان مانده است. علم و تکنولوژی ما هنوز در سطح کشورهای عقب‌مانده است. کمی پیش از این گفتید نباید در چرخۀ باطل ابداعات و داشته‌هایمان بمانیم... ما در حال حاضر ضعیف هستیم، اما کشور آبستن خطر جنگ است."
📚 از کتاب «رزیدنت»، نوشتۀ آشوت آقابابیان، ترجمۀ حسین طباطبایی 📚
@philosophycafe
📃گاه یک اشاره و کنایه‌ی برخاسته از جان، یک نکته یا چند کلمه، تمامیِ یک فرهنگ، تمامیِ یک جامعه را ناگهان در خویش باز می‌نمایاند. از آن جمله است آن اشاره‌ی گذرایِ مادام دولامبرت به پسرش: «دوستِ من، دست به هیچ کاری مزنید جز دیوانه‌بازی، که لذتِ فراوان دارد.» باری، این مادرانه‌ترین و زیرکانه‌ترین حرفی‌ست که مادری به پسری زده است.
🖋فردریش نیچه
📘فراسوی نیک و بد ،قطعه ۲۳۵
--------------------------------------
◼️@philosophycafe
🖋فردریش نیچه
📘فراسوی نیک و بد ،قطعه ۲۳۵
--------------------------------------
◼️@philosophycafe
🗯 جملۀ «خدا مُرده است» رو امروز ما عموماً به نام نیچه می‌شناسیم. نیچه این جمله رو چند دفعه توی آثار خودش آورده. یکی از این دفعات، قطعۀ 125 کتاب «حکمت شادان» هست. اونجا نیچه حکایتی رو تعریف می‌کنه: دیوانه‌ای توی روز روشن، چراغی به دست گرفته و در ملأعام فریاد می‌زنه "خدا مُرده است". چرا نیچه جمله‌ای به این مهمی رو در دهان یه دیوانه گذاشت؟ چرا این جمله رو یه متفکر، یه فیلسوف، یه شاعر، یه حکیم، و به طور کلی یه آدم حسابی بیان نکرد؟ دیوانه و مجنون از نظر نیچه چه امتیازی داشته که باعث شده نیچه وظیفۀ به این مهمی رو بر دوش اون بذاره؟ شایستگی یه دیوانه بر یه متفکر یا فیلسوف چیه؟ توی حکایت نیچه، مردم از اون دیوانه میخوان که در مورد این حرفش توضیح بده. دیوانه در جواب مردم، فقط یه سؤال می‌پرسه: "آیا کلیسا چیزی جز مقبره و آرامگاه خدایان است؟" این جمله یعنی چی؟
🗯 عیسی به عقیدۀ عموم مسیحی‌ها فرزند خدا و به عقیدۀ مسلمون‌ها پیامبر خداست. ما از فرزند/پیامبر خدا انتظار داریم که همواره خودش به خدا ایمان داشته باشه و شک به دل خودش راه نده. آیا عیسی همین‌گونه بود؟ باب 27 انجیل متی در مورد زمانیه که عیسی رو بازداشت و محاکمه می‌کنن. عیسی رو شلاق زدن. تف روی صورتش انداختن. تاجی از خار درست کردن و روی سرش گذاشتن. به تمسخر جلوش تعظیم می‌کردن و با ریشخند بهش می‌گفتن "درود بر پادشاه یهود". وقتی که عیسی رو مصلوب کردن، هر کسی از کنار صلیب عیسی رد میشد می‌گفت "اگر واقعاً فرزند خدایی، از بالای دار پایین بیا و خودت را نجات بده". مدتی بعد، عیسی بالای دار جان سپرد. اما آخرین جملۀ عیسی قبل از مرگ چی بود؟ "خدای من، خدای من، چرا مرا تنها گذاشته‌ای؟". آیا عیسی در آخر عمر، به چیزی شک کرده بود؟
🗯 آیا انسان مدرن خوشبخت‌تر از انسان دوران سنته؟ آیا یه فرانسوی سال 2021 از یه فرانسوی سال 1740 (پیش از انقلاب فرانسه) خوشبخت‌تره؟ آیا یه ایرانی سال 1399 از یه ایرانیِ دوران صفویه خوشبخت‌تره؟ آیا این همه تکنولوژی مثل اتومبیل، هواپیما، اینترنت، ماشین بخار، کامپیوتر، خونه‌های مرتفع و داروها ما رو خوشبخت‌تر کردن؟ آیا قوانین و اعلامیه‌ها و بیانیه‌های رسمی و غیررسمی سیاسی و اجتماعی ما رو خوشبخت‌تر کردن؟ آیا انسانی که رد پاش روی کرۀ ماه هست، از انسانی که هزاران سال پیش رد دستش توی غارها باقی مونده، خوشبخت‌تره؟ آیا شورش‌ها و انقلاب‌های اجتماعی و علمی و فلسفی و سیاسی در کل تاریخ انسان‌ها رو خوشبخت‌تر کردن؟ اگه جواب همۀ این سؤال‌ها منفی باشه چی؟ پس فایدۀ اینها چیه؟
🗯 توی شبکه‌های اجتماعی (مثل فیسبوک، توییتر، اینستاگرام و ...) میلیاردها عکس و مطلب و کلیپ وجود داره. وقتی من وارد این فضاها میشم، همۀ این مطالب برای من نمیاد؛ بلکه دسته‌ای از اونها جلوی چشم من قرار میگیره. اما کدوم دسته؟ اون دسته‌ای از پیام‌ها که من قبلاً شبیه‌شون رو پسندیدم یا دنبالشون کردم یا دوستان من توی شبکه‌های اجتماعی (که به طور کلی سلیقه‌ای شبیه و نزدیک به من دارن) اونها رو پسندیدن، جلوی چشم‌های من قرار میگیره. در نتیجه من توی این شبکه‌های اجتماعی با پیام‌های متعددی در مورد هنرمند موردعلاقۀ خودم، سیاستمدار موردعلاقۀ خودم، متفکر موردعلاقۀ خودم و ... روبه‌رو میشم. من کم‌کم یادم میره که من توی این فضا، با جهان مواجه نمیشم، با حبابی از علاقه‌های خودم مواجه میشم؛ یه "حباب توهمی". آیا این حباب توهمی چیز بَدیه؟ چه ایرادی داره که چند صد میلیون نفر آدم توی چنین توهماتی زندگی کنن؟
📢 توی سایت‌ها، کانال‌ها، شبکه‌ها، روزنامه‌ها و به طور کلی رسانه‌های خبری (با هر جناح سیاسی: چپ، راست، پایین، بالا)، به چهار مسئلۀ بالا و صدها مسئلۀ این شکلی پرداخته نمیشه. مسائلی به این شکل، چیزهایی هستن که فکر کردن به اونها ما رو به تدریج از یه زندگی رباتی دور می‌کنه و ما رو دارای «عقیده» می‌کنه. رسانۀ خبری ما رو از داشتن عقیده دور می‌کنه، چون مسائل رو ساده می‌کنه. چرا یه عده ریختن تو خیابون و شلوغ کردن و آتیش‌سوزی راه انداختن؟ "چون خشونت‌طلب بودن و می‌خواستن هرج‌ومرج راه بندازن". چرا یه نوجوون 8 نفر رو کشت؟ "اسناد پزشکی نشون میده که بیمار روانی بود". چرا یه نفر با کامیون 84 نفر رو زیر گرفت؟ "اون یه اسلام‌گرای تندرو بود. داعش مسئولیت حمله رو برعهده گرفت." رسانۀ خبری همین رو میگه فقط و تمام! پرونده بسته میشه. بریم سراغ خبر بعدی.
اقتباس از آهنگ «عمق» از بهرام نورایی
✅ نقد و نظر: @Ali_soltanzadeh
"عقیده‌ای وجود نداره. اصلاً زندگی‌ای اتفاق نیفتاده. فقط اخبار مصرف شده. اخبار. عقیده نه، اخبار! عقیده نه، اخبار! عقیده نه، اخبار!"
@philosophycafe
🗯 عیسی به عقیدۀ عموم مسیحی‌ها فرزند خدا و به عقیدۀ مسلمون‌ها پیامبر خداست. ما از فرزند/پیامبر خدا انتظار داریم که همواره خودش به خدا ایمان داشته باشه و شک به دل خودش راه نده. آیا عیسی همین‌گونه بود؟ باب 27 انجیل متی در مورد زمانیه که عیسی رو بازداشت و محاکمه می‌کنن. عیسی رو شلاق زدن. تف روی صورتش انداختن. تاجی از خار درست کردن و روی سرش گذاشتن. به تمسخر جلوش تعظیم می‌کردن و با ریشخند بهش می‌گفتن "درود بر پادشاه یهود". وقتی که عیسی رو مصلوب کردن، هر کسی از کنار صلیب عیسی رد میشد می‌گفت "اگر واقعاً فرزند خدایی، از بالای دار پایین بیا و خودت را نجات بده". مدتی بعد، عیسی بالای دار جان سپرد. اما آخرین جملۀ عیسی قبل از مرگ چی بود؟ "خدای من، خدای من، چرا مرا تنها گذاشته‌ای؟". آیا عیسی در آخر عمر، به چیزی شک کرده بود؟
🗯 آیا انسان مدرن خوشبخت‌تر از انسان دوران سنته؟ آیا یه فرانسوی سال 2021 از یه فرانسوی سال 1740 (پیش از انقلاب فرانسه) خوشبخت‌تره؟ آیا یه ایرانی سال 1399 از یه ایرانیِ دوران صفویه خوشبخت‌تره؟ آیا این همه تکنولوژی مثل اتومبیل، هواپیما، اینترنت، ماشین بخار، کامپیوتر، خونه‌های مرتفع و داروها ما رو خوشبخت‌تر کردن؟ آیا قوانین و اعلامیه‌ها و بیانیه‌های رسمی و غیررسمی سیاسی و اجتماعی ما رو خوشبخت‌تر کردن؟ آیا انسانی که رد پاش روی کرۀ ماه هست، از انسانی که هزاران سال پیش رد دستش توی غارها باقی مونده، خوشبخت‌تره؟ آیا شورش‌ها و انقلاب‌های اجتماعی و علمی و فلسفی و سیاسی در کل تاریخ انسان‌ها رو خوشبخت‌تر کردن؟ اگه جواب همۀ این سؤال‌ها منفی باشه چی؟ پس فایدۀ اینها چیه؟
🗯 توی شبکه‌های اجتماعی (مثل فیسبوک، توییتر، اینستاگرام و ...) میلیاردها عکس و مطلب و کلیپ وجود داره. وقتی من وارد این فضاها میشم، همۀ این مطالب برای من نمیاد؛ بلکه دسته‌ای از اونها جلوی چشم من قرار میگیره. اما کدوم دسته؟ اون دسته‌ای از پیام‌ها که من قبلاً شبیه‌شون رو پسندیدم یا دنبالشون کردم یا دوستان من توی شبکه‌های اجتماعی (که به طور کلی سلیقه‌ای شبیه و نزدیک به من دارن) اونها رو پسندیدن، جلوی چشم‌های من قرار میگیره. در نتیجه من توی این شبکه‌های اجتماعی با پیام‌های متعددی در مورد هنرمند موردعلاقۀ خودم، سیاستمدار موردعلاقۀ خودم، متفکر موردعلاقۀ خودم و ... روبه‌رو میشم. من کم‌کم یادم میره که من توی این فضا، با جهان مواجه نمیشم، با حبابی از علاقه‌های خودم مواجه میشم؛ یه "حباب توهمی". آیا این حباب توهمی چیز بَدیه؟ چه ایرادی داره که چند صد میلیون نفر آدم توی چنین توهماتی زندگی کنن؟
📢 توی سایت‌ها، کانال‌ها، شبکه‌ها، روزنامه‌ها و به طور کلی رسانه‌های خبری (با هر جناح سیاسی: چپ، راست، پایین، بالا)، به چهار مسئلۀ بالا و صدها مسئلۀ این شکلی پرداخته نمیشه. مسائلی به این شکل، چیزهایی هستن که فکر کردن به اونها ما رو به تدریج از یه زندگی رباتی دور می‌کنه و ما رو دارای «عقیده» می‌کنه. رسانۀ خبری ما رو از داشتن عقیده دور می‌کنه، چون مسائل رو ساده می‌کنه. چرا یه عده ریختن تو خیابون و شلوغ کردن و آتیش‌سوزی راه انداختن؟ "چون خشونت‌طلب بودن و می‌خواستن هرج‌ومرج راه بندازن". چرا یه نوجوون 8 نفر رو کشت؟ "اسناد پزشکی نشون میده که بیمار روانی بود". چرا یه نفر با کامیون 84 نفر رو زیر گرفت؟ "اون یه اسلام‌گرای تندرو بود. داعش مسئولیت حمله رو برعهده گرفت." رسانۀ خبری همین رو میگه فقط و تمام! پرونده بسته میشه. بریم سراغ خبر بعدی.
اقتباس از آهنگ «عمق» از بهرام نورایی
✅ نقد و نظر: @Ali_soltanzadeh
"عقیده‌ای وجود نداره. اصلاً زندگی‌ای اتفاق نیفتاده. فقط اخبار مصرف شده. اخبار. عقیده نه، اخبار! عقیده نه، اخبار! عقیده نه، اخبار!"
@philosophycafe
📌{فهمیدن امری است صرفاً منفعل. فهمیدن قسمی آگاهی است در نفس، از ذات یا وجودِ اشیاء. به همین دلیل هرگز این ما نیستیم که چیزی را درباره‌ی یک شیء تصدیق یا تکذیب می‌کنیم، بلکه این خودِ شیء است که، در ما، چیزی را درباره خودش تصدیق یا تکذیب می‌کند.}
- اسپینوزا
در رساله_مختصره ؛ فصلِ دوم، بخشِ شانزدهم
--------------------------------------
◼️@philosophycafe
- اسپینوزا
در رساله_مختصره ؛ فصلِ دوم، بخشِ شانزدهم
--------------------------------------
◼️@philosophycafe
🖋 من می‌خواهم دربارۀ موضوع‌های در خور احترام یعنی مربوط به ایمان مذهبی گفتگو کنم و می‌دانم که هر کسی از این گونه مسائل سخن گوید ناچار خود را با این خطر روبه‌رو می‌کند که دو دستۀ مخالفی که بر سر همین موضوع‌ها تا دم مرگ با یکدیگر ستیز میکنند، هر دو او را تکه‌تکه کنند. علت اختلاف آنها این فکر عجیب است که فقط چیزی حقیقت دارد که به صورت یک پدیدۀ فیزیکی ظاهر و مجسم شود. مثلاً برخی این را یک حقیقت فیزیکی می‌دانند که مسیح از مادر باکره زاییده شد و حال آنکه دیگران این را انکار میکنند و از نظر فیزیکی محال می‌دانند. بر همه کس روشن است که این اختلاف راه‌حل منطقی ندارد و بهتر است انسان خود را وارد چنین کشمکش‌های بی‌حاصلی نکند. هم هر دو دسته درست می‌گویند و هم هر دو دسته در اشتباهند، اما اگر همین‌قدر حاضر شوند که از کلمۀ "فیزیکی" چشم بپوشند می‌توانند به آسانی توافق پیدا کنند، زیرا تنها معیار حقیقی بودن یک چیز، "فیزیکی" بودن آن نیست، بلکه حقایق روانی نیز وجود دارند که توضیح یا اثبات یا انکار آنها از راه‌های فیزیکی ممکن نیست.
🖋 مثلاً اگر یک اعتقاد عمومی وجود داشته باشد دایر بر اینکه رودخانۀ راین یک وقت از دهانه به سرچشمۀ خود، یعنی رو به عقب جاری بوده است، این اعتقاد به خودیِ خود حقیقت دارد ولو اظهار آن به صورت فیزیکی نامعقول باشد. این گونه اعتقادات، حقیقت‌های روانی هستند که نه می‌توان آنها را انکار کرد و نه اثبات.
اعتقادات مذهبی از این قبیل هستند، یعنی بی‌استثنا به موضوعاتی اشاره میکنند که اثبات آنها به معنی فیزیکی ممکن نیست و اگر چنین نبود اصولاً این موضوع‌ها در ردیف علوم طبیعی قرار می‌گرفتند. موضوع‌های مذهبی وقتی از جنبۀ فیزیکی مطرح می‌شوند یک‌باره بی‌معنی به نظر می‌رسند و علم آنها را به عنوان اینکه به تجربه درنمی‌آیند محکوم می‌کند. در این صورت این امور چیزی جز معجزات نمی‌توانند باشند... . حتی اگر از معجزات صرفنظر کنیم، روح و معنی مسیح برای ما حاضر و قابل درک است. معجزات تنها به فهم کسانی کمک میکنند که توانایی درک معنی را ندارند.
📚 از کتاب «پاسخ به ایوب»، نوشتۀ کارل گوستاو یونگ، ترجمۀ فؤاد روحانی 📚
@philosophycafe
🖋 مثلاً اگر یک اعتقاد عمومی وجود داشته باشد دایر بر اینکه رودخانۀ راین یک وقت از دهانه به سرچشمۀ خود، یعنی رو به عقب جاری بوده است، این اعتقاد به خودیِ خود حقیقت دارد ولو اظهار آن به صورت فیزیکی نامعقول باشد. این گونه اعتقادات، حقیقت‌های روانی هستند که نه می‌توان آنها را انکار کرد و نه اثبات.
اعتقادات مذهبی از این قبیل هستند، یعنی بی‌استثنا به موضوعاتی اشاره میکنند که اثبات آنها به معنی فیزیکی ممکن نیست و اگر چنین نبود اصولاً این موضوع‌ها در ردیف علوم طبیعی قرار می‌گرفتند. موضوع‌های مذهبی وقتی از جنبۀ فیزیکی مطرح می‌شوند یک‌باره بی‌معنی به نظر می‌رسند و علم آنها را به عنوان اینکه به تجربه درنمی‌آیند محکوم می‌کند. در این صورت این امور چیزی جز معجزات نمی‌توانند باشند... . حتی اگر از معجزات صرفنظر کنیم، روح و معنی مسیح برای ما حاضر و قابل درک است. معجزات تنها به فهم کسانی کمک میکنند که توانایی درک معنی را ندارند.
📚 از کتاب «پاسخ به ایوب»، نوشتۀ کارل گوستاو یونگ، ترجمۀ فؤاد روحانی 📚
@philosophycafe
🖋 مرض خبرچینی، بیماری مزمن اتحاد شوروی، در سال‌های آخر دهۀ بیست میلادی، ویرانگر و پرقدرت، با آخرین سرعت پروبال می‌گرفت. غرب بر وضعیت سیاسی داخلی تنها کشور بلشویکی جهان چشم دوخته بود. هنوز در آلمان فاشیست‌ها به قدرت نرسیده بودند و همۀ توجهات به کلاغ سفید یا اتحاد جماهیر شوروی معطوف بود. سیاست داخلی اتحاد شوروی که بر عملیات وحشتناک پاکسازی مبتنی بود، عملاً بیش از آنکه به شکار خبرچین‌ها بینجامد نوعی نابودی از درون بود. آلمان، انگلستان و فرانسه به راحتی می‌توانستند در نقش ناظری آسوده، بی‌آن که علیه بلشویک‌ها برنامۀ ویژه‌ای تدارک ببینند به تماشا بنشینند، چرا که بدون هیچ دخالت خارجی، کرم جاسوسی و خبرچینی اتحاد جماهیر شوروی، کشور را از درون می‌خورد.
🖋 در اواخر دهۀ بیست، حاکمیت اتحاد جماهیر شوروی برای مقابله با تحرکات سیاسی و اقتصادی، عملیاتی با عنوان «شکار جادوگرها» ترتیب داد. در مارس 1928 خیانت ضدانقلابی اتحادیۀ کارگران معادن زغال سنگ دومباس افشا شد...
وقوع اتفاقات ناخوشایند در کارخانه‌ها از قیبل عیاشی و مستی کارگران و سازماندهی نامناسب کارها، همه به برلین، ورشو و پاریس نسبت داده میشد. در تالار بزرگ موسوم به «خانۀ اتحادیه‌ها» محاکمۀ پنجاه روس و سه متخصص آلمانی در جریان بود. بیش از صد هزار کارگر، روستایی و دانش‌آموز این محاکمه را تماشا می‌کردند. یازده تن از آنان طی کیفرخواستی مفصل، با بیش از 250 هزار کلمه، به مرگ محکوم شدند... استالین در سخنرانی خود در پلنوم آوریل 1928 کمیتۀ مرکزی حزب کمونیست، با این عبارات فعالیت کارگران زغال سنگ را مهم ارزیابی کرد:
"احمقانه است فکر کنیم سرمایه‌داری جهانی ما را راحت و آسوده می‌گذارد. نه رفقا، این گونه نیست. طبقات اجتماعی وجود دارند، سرمایه‌داری جهانی وجود دارد و نمی‌تواند آرام و آسوده ببیند که چگونه کشوری تحت رهبری سوسیالیسم توسعه می‌یابد".
📚 از کتاب «رزیدنت»، نوشتۀ آشوت آقابابیان، ترجمۀ حسین طباطبایی 📚
@philosophycafe
🖋 در اواخر دهۀ بیست، حاکمیت اتحاد جماهیر شوروی برای مقابله با تحرکات سیاسی و اقتصادی، عملیاتی با عنوان «شکار جادوگرها» ترتیب داد. در مارس 1928 خیانت ضدانقلابی اتحادیۀ کارگران معادن زغال سنگ دومباس افشا شد...
وقوع اتفاقات ناخوشایند در کارخانه‌ها از قیبل عیاشی و مستی کارگران و سازماندهی نامناسب کارها، همه به برلین، ورشو و پاریس نسبت داده میشد. در تالار بزرگ موسوم به «خانۀ اتحادیه‌ها» محاکمۀ پنجاه روس و سه متخصص آلمانی در جریان بود. بیش از صد هزار کارگر، روستایی و دانش‌آموز این محاکمه را تماشا می‌کردند. یازده تن از آنان طی کیفرخواستی مفصل، با بیش از 250 هزار کلمه، به مرگ محکوم شدند... استالین در سخنرانی خود در پلنوم آوریل 1928 کمیتۀ مرکزی حزب کمونیست، با این عبارات فعالیت کارگران زغال سنگ را مهم ارزیابی کرد:
"احمقانه است فکر کنیم سرمایه‌داری جهانی ما را راحت و آسوده می‌گذارد. نه رفقا، این گونه نیست. طبقات اجتماعی وجود دارند، سرمایه‌داری جهانی وجود دارد و نمی‌تواند آرام و آسوده ببیند که چگونه کشوری تحت رهبری سوسیالیسم توسعه می‌یابد".
📚 از کتاب «رزیدنت»، نوشتۀ آشوت آقابابیان، ترجمۀ حسین طباطبایی 📚
@philosophycafe
Forwarded from Arman Khademi
کانت ثابت کرده بود که جهان را نمی توان با عقل صرف فهمید، کاری که فلاسفه ی بزرگی چون اسپینوزا و لایب نیتس تلاش کرده بودند انجام دهند. تا این جا شوپنهاور موافق است. اما کانت این را به مثابه باز کردن در به روی مذهب میدید: اگر ممکن است که یک تبیین استعلایی از جهان تنها بر حسب ایمان پذیرفته شود، پس در انجام این کار چیزی متناقض با خود یا غیرعقلانی وجود ندارد - برعکس، امر غیر عقلانی ادعای ایقان چه ملحدانه و چه خداپرستانه در آن قلمرویی است که در آن تنها می توان باور سست و ضعیف داشت. این دیدگاه كانت بود، و كانت هم یک مسیحی. شوپنهاور با اصرار بیشتری لاادری ماند. در نگاه او هر گونه تلاش برای تبیین معلوم با نامعلوم به معنی واژگون کردن روند عقلی، و هر گونه تلاش برای تبیین شناخت پذیر با شناخت ناپذیر، پرواز به عالم هپروت بود. هر دو رویه لاجرم مسائل را مبهم تر و در واقع بسیار مبهم تر از آنچه بودند می کرد، و خوب این چه نوع تبیینی است؟ بدتر از آن، هر دو رویه باید شامل صدور احکامی درباره ی آنچه نامعلوم یا شناخت ناپذیر است می شدند، و در بهترین حالت، این دستورالعمل، اگر نگوییم خودفریبی، دست کم تن آسانی است، و در بدترین حالت شیادی یا دیوانگی است. شوپنهاور مصر است که ما واقعا باید با تمام گرفتاری های این واقعیت مواجه شویم که توانایی های درک بشری ما محدودند: به هر رو چیزی وجود دارد که همواره از دسترس آنها خارج و برای ما شناخت ناپذیر است. به علاوه، حتی اگر موجودی با توانایی هایی بالاتر از توانایی های ما سعی می کرد چنین چیزی را برای ما تبیین کند باز هم ماهیت آن برای ما غیرقابل درک می بود. بنابراین «ماهیت امور در پیش از و پس از جهان غير قابل تحقيق است». ویتگنشتاین در جمله ی پایانی رساله صادقانه ترین نتیجه ای را که می توان از این مطلب گرفت به شناخته شده ترین شیوه مطرح کرده است. ويتگنشتاین که در دو صفحه پیش تر می گوید «معنای جهان باید بیرون از جهان و واقع شود» به این نتیجه می رسد که «باید درباره ی آنچه نمی توانیم از آن سخن بگوییم خاموش بمانیم.»
شوپنهاور در مورد فلسفه ی خودش آشکارا و ظفرمندانه اعلام می کند «در هر حال، فلسفه ی حاضر به هیچ رو نمی خواهد بگوید که جهان از کجا آمده یا به چه منظور موجود است، بلکه صرفا می خواهد بداند که جهان چه هست.» او این مطلب را با این عبارت تکمیل می کند که «قرار نیست فلسفه ی من علل نهایی جهان را تبیین کند. این فلسفه خود را به واقعیات تجربه ی درونی و بیرونی، که در دسترس همه کس هستند، محدود می کند و به هر حال، بدون آن که خود را با آنچه ممکن است ورای آنها باشد مشغول کند، رابطه ی حقیقی و تنگاتنگ میان این واقعیات را نشان می دهد. فلسفه ی من از گرفتن هر گونه نتیجه ای درباره ی آنچه ورای تجربه واقع می شود اجتناب می کند. صرفاً داده های حساسیت و خودآگاهی را تبیین می کند، و می کوشد فقط ذات محضری(immanent) جهان را بفهمد.»
📕بریده ای از "فلسفه ی شوپنهاور" اثر برایان مگی 📕
شوپنهاور در مورد فلسفه ی خودش آشکارا و ظفرمندانه اعلام می کند «در هر حال، فلسفه ی حاضر به هیچ رو نمی خواهد بگوید که جهان از کجا آمده یا به چه منظور موجود است، بلکه صرفا می خواهد بداند که جهان چه هست.» او این مطلب را با این عبارت تکمیل می کند که «قرار نیست فلسفه ی من علل نهایی جهان را تبیین کند. این فلسفه خود را به واقعیات تجربه ی درونی و بیرونی، که در دسترس همه کس هستند، محدود می کند و به هر حال، بدون آن که خود را با آنچه ممکن است ورای آنها باشد مشغول کند، رابطه ی حقیقی و تنگاتنگ میان این واقعیات را نشان می دهد. فلسفه ی من از گرفتن هر گونه نتیجه ای درباره ی آنچه ورای تجربه واقع می شود اجتناب می کند. صرفاً داده های حساسیت و خودآگاهی را تبیین می کند، و می کوشد فقط ذات محضری(immanent) جهان را بفهمد.»
📕بریده ای از "فلسفه ی شوپنهاور" اثر برایان مگی 📕
🗯 کارل گوستاو یونگ کتابی داره به اسم «پاسخ به ایوب» که در سال 1952 میلادی منتشر شد. میشه گفت مسئلۀ شر، موضوع اصلی کتابه. مسئلۀ شر اینه: اگه جهان رو موجودی به وجود آورده که خیر مطلقه، پس چرا این همه شر و رنج در عالَم وجود داره؟ یونگ برای بررسی این مسئله به سراغ متون یهودی و مسیحی میره و با توجه به این متون، می‌خواد ویژگی‌های یهوه (خداوند) رو بیان کنه. دو متن برای یونگ مهم‌ترن: کتاب ایوب (از عهد عتیق) و مکاشفۀ یوحنا (از عهد جدید). یونگ در اول کتاب می‌نویسه باید خیلی صریح و بی‌پرده با متون مقدس مواجه شد و مثل خیلی از متفکران دین‌دار مدرن، بعضی از قسمت‌های متن رو که با سلایق انسان مدرن مطابقت نداره، ماست‌مالی نکنیم: "امیدوار هستم [در این کتاب] بتوانم آن حالت عصیان‌آمیزی را که منظرۀ بی‌پیرایۀ توحش و بی‌رحمی یهوه در ما ایجاد می‌کند بیان کنم".
🗯 با توجه به موضوع کتاب (مسئلۀ شر)، انتخاب ماجرای ایوب انتخاب خیلی هوشمندانه‌ایه. یونگ معتقده در درام الهی (خلقت جهان، خلقت آدم، سجده نکردن شیطان، هبوط آدم و ...)، ماجرای ایوب یک نقطۀ عطف محسوب میشه. ایوب، یه آدم دین‌دار و مؤمن بود که به طور ناگهانی مورد عذاب‌های پی‌درپی خداوند قرار میگیره: "وحشی‌ها" گاوها و الاغهاشو می‌دزدن و کارگراشو می‌کشن، آتش از آسمان نازل میشه و گوسفندها و چوپان‌های ایوب می‌سوزن، وقتی که همۀ پسرها و دخترهاش تو یه مهمونی بودن باد شدیدی می‌وزه و اون خونه روی سر بچه‌هاش خراب میشه و همه می‌میرن، در نهایت هم یه بیماری سخت به سراغ ایوب میاد. چرا؟ چرا این همه بلا باید سر ایوب بیاد؟ این، اون سؤالیه که ایوب از اطرافیان خودش می‌پرسه: "تنها چیزی که من از شما می‌خواهم یک جواب است، آن وقت ساکت خواهم شد. به من بگویید چه خطایی کرده‌ام؟" (کتاب ایوب، باب 6)
🗯 احتمالاً پاسخ خیلی از افراد به سؤال ایوب اینه که خداوند داره ایوب رو مورد آزمایش قرار میده تا ایمان اون رو بسنجه. سؤال: چرا خداوند تصمیم گرفت که ایوب را مورد آزمایش قرار بده؟ یا به عبارت دیگه، چه کسی این فکر رو به خداوند تزریق کرد؟ شیطان. در باب اول کتاب ایوب، خداوند به اینکه بنده‌ای مثل ایوب داره، می‌باله. اما شیطان خطاب به خداوند میگه "دارایی‌اش را از او بگیر، آن‌گاه خواهی دید که آشکارا به تو کفر خواهد گفت" (باب اول). و خداوند به راحتی قبول می‌کنه. چرا؟ چرا خداوند حرف دشمن قسم‌خوردۀ خودش رو به این راحتی قبول کرد و بر سر بهترین بندۀ خودش این همه بلا آورد؟ جالب اینه که این ماجرا دوباره تکرار میشه. ایوب وقتی اموال و بچه‌هاشو از دست میده، کفر نمیگه. شیطان به خداوند میگه کافی نیست، باید جونش هم در خطر قرار بگیره. و ایوب بیمار میشه. چرا خداوند دوباره به حرف شیطان گوش کرد؟
🗯 تعبیر یونگ اینه که علت بلاهایی که بر سر ایوب نازل شد، نوعی "شرط‌بندی الهی" بود؛ شرط‌بندی بین خدا و شیطان. و وقتی به عبارات کتاب ایوب نگاه می‌کنیم، هیچ پشیمونی، عذاب وجدان یا دلسوزی‌ای در خداوند نمی‌بینیم. چرا؟ نکتۀ بعدی‌ای که یونگ بهش اشاره می‌کنه، پایان ماجرای ایوبه: "عذاب ایوب و شرط‌بندی الهی ناگهان پایان می‌یابد". چرا به طور ناگهانی عذاب‌ها تموم شد؟ این امتحان الهی می‌تونست تا آخر عمر ایوب ادامه داشته باشه. آیا پایان عذاب، به این معنیه که شرط‌بندی تموم شد؟ اگه شرط‌بندی تموم شد، پس شیطان به وضوح این شرط رو باخت. پس چرا توی کتاب ایوب هیچ اشاره‌ای به این ماجرا نمیشه؟ چرا شیطان به خاطر باخت این شرط، مجازات یا حتی سرزنش نمیشه؟ و اگه ایوب از این آزمایش سربلند بیرون اومد، چرا خداوند در انتها با تندی باهاش سخن میگه ("کیست که با سخنان جاهلانۀ خود، طرح‌های مرا تیره می‌سازد" (باب 38)؟
📢 ایوب به درگاه خداوند دعا می‌کنه که از این عذاب‌ها نجاتش بده. این عذاب‌ها رو چه کسی ایجاد کرد؟ خداوند. در واقع ایوب از خداوند می‌خواد که اونو (ایوب رو) از خداوند نجات بده. و یونگ می‌نویسه عظمت ایوب همینه: "ایوب اطمینان دارد که می‌تواند از خدا به خود او پناه ببرد و خدا را در پیشگاه خدا، مدافع خود سازد. وی همان اندازه که به شر یهوه اطمینان دارد، همان اندازه به خیر او هم معتقد است". اما سؤال پایانی: در باب اول کتاب ایوب اومده که شیطان هم مثل بقیۀ فرشته‌ها به حضور خداوند میره. مگه شیطان از درگاه الهی طرد نشده بود؟ پس چرا این‌قدر توی کتاب ایوب به خداوند نزدیکه؟
در مقدمۀ کتاب، یونگ جمله‌ای رو از کلمنس اول (یکی از آبای کلیسا که در قرن اول میلادی زندگی میکرد) نقل می‌کنه که به نظرم به تصویری که یونگ از خداوند ترسیم می‌کنه، نزدیکه: "خداوند با دو دست جهان را اداره می‌کند. دست راستش مسیح است و دست چپ او، شیطان".
✅ نقد و نظر: @Ali_soltanzadeh
"گیرم خلق را اضلال، ابلیس کند؛ ابلیس را بدین صفت که آفرید؟" (تمهیدات / عین‌القضات همدانی)
@philosophycafe
🗯 با توجه به موضوع کتاب (مسئلۀ شر)، انتخاب ماجرای ایوب انتخاب خیلی هوشمندانه‌ایه. یونگ معتقده در درام الهی (خلقت جهان، خلقت آدم، سجده نکردن شیطان، هبوط آدم و ...)، ماجرای ایوب یک نقطۀ عطف محسوب میشه. ایوب، یه آدم دین‌دار و مؤمن بود که به طور ناگهانی مورد عذاب‌های پی‌درپی خداوند قرار میگیره: "وحشی‌ها" گاوها و الاغهاشو می‌دزدن و کارگراشو می‌کشن، آتش از آسمان نازل میشه و گوسفندها و چوپان‌های ایوب می‌سوزن، وقتی که همۀ پسرها و دخترهاش تو یه مهمونی بودن باد شدیدی می‌وزه و اون خونه روی سر بچه‌هاش خراب میشه و همه می‌میرن، در نهایت هم یه بیماری سخت به سراغ ایوب میاد. چرا؟ چرا این همه بلا باید سر ایوب بیاد؟ این، اون سؤالیه که ایوب از اطرافیان خودش می‌پرسه: "تنها چیزی که من از شما می‌خواهم یک جواب است، آن وقت ساکت خواهم شد. به من بگویید چه خطایی کرده‌ام؟" (کتاب ایوب، باب 6)
🗯 احتمالاً پاسخ خیلی از افراد به سؤال ایوب اینه که خداوند داره ایوب رو مورد آزمایش قرار میده تا ایمان اون رو بسنجه. سؤال: چرا خداوند تصمیم گرفت که ایوب را مورد آزمایش قرار بده؟ یا به عبارت دیگه، چه کسی این فکر رو به خداوند تزریق کرد؟ شیطان. در باب اول کتاب ایوب، خداوند به اینکه بنده‌ای مثل ایوب داره، می‌باله. اما شیطان خطاب به خداوند میگه "دارایی‌اش را از او بگیر، آن‌گاه خواهی دید که آشکارا به تو کفر خواهد گفت" (باب اول). و خداوند به راحتی قبول می‌کنه. چرا؟ چرا خداوند حرف دشمن قسم‌خوردۀ خودش رو به این راحتی قبول کرد و بر سر بهترین بندۀ خودش این همه بلا آورد؟ جالب اینه که این ماجرا دوباره تکرار میشه. ایوب وقتی اموال و بچه‌هاشو از دست میده، کفر نمیگه. شیطان به خداوند میگه کافی نیست، باید جونش هم در خطر قرار بگیره. و ایوب بیمار میشه. چرا خداوند دوباره به حرف شیطان گوش کرد؟
🗯 تعبیر یونگ اینه که علت بلاهایی که بر سر ایوب نازل شد، نوعی "شرط‌بندی الهی" بود؛ شرط‌بندی بین خدا و شیطان. و وقتی به عبارات کتاب ایوب نگاه می‌کنیم، هیچ پشیمونی، عذاب وجدان یا دلسوزی‌ای در خداوند نمی‌بینیم. چرا؟ نکتۀ بعدی‌ای که یونگ بهش اشاره می‌کنه، پایان ماجرای ایوبه: "عذاب ایوب و شرط‌بندی الهی ناگهان پایان می‌یابد". چرا به طور ناگهانی عذاب‌ها تموم شد؟ این امتحان الهی می‌تونست تا آخر عمر ایوب ادامه داشته باشه. آیا پایان عذاب، به این معنیه که شرط‌بندی تموم شد؟ اگه شرط‌بندی تموم شد، پس شیطان به وضوح این شرط رو باخت. پس چرا توی کتاب ایوب هیچ اشاره‌ای به این ماجرا نمیشه؟ چرا شیطان به خاطر باخت این شرط، مجازات یا حتی سرزنش نمیشه؟ و اگه ایوب از این آزمایش سربلند بیرون اومد، چرا خداوند در انتها با تندی باهاش سخن میگه ("کیست که با سخنان جاهلانۀ خود، طرح‌های مرا تیره می‌سازد" (باب 38)؟
📢 ایوب به درگاه خداوند دعا می‌کنه که از این عذاب‌ها نجاتش بده. این عذاب‌ها رو چه کسی ایجاد کرد؟ خداوند. در واقع ایوب از خداوند می‌خواد که اونو (ایوب رو) از خداوند نجات بده. و یونگ می‌نویسه عظمت ایوب همینه: "ایوب اطمینان دارد که می‌تواند از خدا به خود او پناه ببرد و خدا را در پیشگاه خدا، مدافع خود سازد. وی همان اندازه که به شر یهوه اطمینان دارد، همان اندازه به خیر او هم معتقد است". اما سؤال پایانی: در باب اول کتاب ایوب اومده که شیطان هم مثل بقیۀ فرشته‌ها به حضور خداوند میره. مگه شیطان از درگاه الهی طرد نشده بود؟ پس چرا این‌قدر توی کتاب ایوب به خداوند نزدیکه؟
در مقدمۀ کتاب، یونگ جمله‌ای رو از کلمنس اول (یکی از آبای کلیسا که در قرن اول میلادی زندگی میکرد) نقل می‌کنه که به نظرم به تصویری که یونگ از خداوند ترسیم می‌کنه، نزدیکه: "خداوند با دو دست جهان را اداره می‌کند. دست راستش مسیح است و دست چپ او، شیطان".
✅ نقد و نظر: @Ali_soltanzadeh
"گیرم خلق را اضلال، ابلیس کند؛ ابلیس را بدین صفت که آفرید؟" (تمهیدات / عین‌القضات همدانی)
@philosophycafe
Forwarded from پیوست
گزاره های ریاضی بیانگر هیچ اندیشه ایی نیستند.
در حقیقت در زندگی روزانه هیچگاه نیازی به گزاره های ریاضی نداریم. آنها را فقط به این دلیل به کار می‌بریم که از گزاره های که به ریاضیات تعلق ندارند، گزاره های دیگری استنتاج کنیم که باز به ریاضیات تعلق ندارند.
منطق جهان، که در منطق توسط همانگویی ها نشان داده می‌شود، در ریاضیات توسط معادلات نشان داده می‌شود.
و امکان اثبات گزاره های ریاضیات بدین معناست که صحت آنها را می‌توان درک کرد بدون آنکه نیازی به این باشد که آنچه بیان میکنند برای تعیین صحت-شان- با واقعیت‌ها مقایسه شوند.
عمل محاسبه،. شهود را پدید می‌آورد. محاسبه، آزمایش نیست.
محال است که بتوان در ریاضیات حکم به وحدت دو چیز کرد.
📘تراکتاتوس
🖊️ویتگنشتاین
🖋️گردآوری و گزینش:احسان قیچی ساز
--------------------------------------
◼️@philosophycafe
در حقیقت در زندگی روزانه هیچگاه نیازی به گزاره های ریاضی نداریم. آنها را فقط به این دلیل به کار می‌بریم که از گزاره های که به ریاضیات تعلق ندارند، گزاره های دیگری استنتاج کنیم که باز به ریاضیات تعلق ندارند.
منطق جهان، که در منطق توسط همانگویی ها نشان داده می‌شود، در ریاضیات توسط معادلات نشان داده می‌شود.
و امکان اثبات گزاره های ریاضیات بدین معناست که صحت آنها را می‌توان درک کرد بدون آنکه نیازی به این باشد که آنچه بیان میکنند برای تعیین صحت-شان- با واقعیت‌ها مقایسه شوند.
عمل محاسبه،. شهود را پدید می‌آورد. محاسبه، آزمایش نیست.
محال است که بتوان در ریاضیات حکم به وحدت دو چیز کرد.
📘تراکتاتوس
🖊️ویتگنشتاین
🖋️گردآوری و گزینش:احسان قیچی ساز
--------------------------------------
◼️@philosophycafe
Telegram
📎
🖋 آینده چه به بار خواهد آورد؟ این پرسش از زمان‌های دور و دراز -هر چند نه همیشه به یک اندازه- ذهن انسان را مشغول کرده است. از نظر تاریخی، بیشتر در اعصارِ تنگناهای مادّی، سیاسی، اقتصادی و معنوی است که نگاه انسان با امیدی نگران‌کننده به آینده معطوف می‌گردد و این هنگامی است که انتظارات، آرمان‌شهرها (Utopias) و بینش‌های مکاشفه‌وار (apocalyptic visions) چند برابر می‌شود. برای نمونه، می‌توان به انتظارات هزاره‌گرای [= اعتقاد به هزار سال شهریاریِ مسیح] روزگار آگوستوس [= دورۀ سلطنت قیصر آگوستوس] در آغاز عصر مسیحی، یا به دگرگونی‌های روحیِ غرب در پایان هزارۀ نخست اندیشید. امروز... از نو در عصری پر از خیالات مکاشفه‌وارِ نابودی جهان به سر می‌بریم.
🖋 معنی این شکاف که نمادش "پردۀ آهنین" [= حصاری که شوروی گِرد کشور خود کشیده بود] است و انسان‌ها را به دو نیمه تقسیم کرده، چیست؟ اگر بمب‌های هیدروژنی به کار گرفته شوند یا اگر تباهی معنوی و اخلاقیِ مطلق‌گرایی دولت، در سراسر اروپا گسترش یابد، تمدن ما چه خواهد شد و چه بر سر انسان خواهد آمد؟
دلیلی نداریم که این تهدید را سرسری بگیریم و از آن بگذریم. همه‌جا در غرب، اقلیت‌های مخرّبی هستند که در پناه انسانیت‌گرایی (humanitarianism) و حس عدالت‌خواهی ما قرار دارند و در عین حال، مشعل‌هایی خانمان‌سوز در دست گرفته‌اند و هیچ چیز بازدارندۀ گسترش عقاید آنان نیست.
📚 از کتاب «نفس نامکشوف»، نوشتۀ کارل گوستاو یونگ 📚
@philosophycafe
🖋 معنی این شکاف که نمادش "پردۀ آهنین" [= حصاری که شوروی گِرد کشور خود کشیده بود] است و انسان‌ها را به دو نیمه تقسیم کرده، چیست؟ اگر بمب‌های هیدروژنی به کار گرفته شوند یا اگر تباهی معنوی و اخلاقیِ مطلق‌گرایی دولت، در سراسر اروپا گسترش یابد، تمدن ما چه خواهد شد و چه بر سر انسان خواهد آمد؟
دلیلی نداریم که این تهدید را سرسری بگیریم و از آن بگذریم. همه‌جا در غرب، اقلیت‌های مخرّبی هستند که در پناه انسانیت‌گرایی (humanitarianism) و حس عدالت‌خواهی ما قرار دارند و در عین حال، مشعل‌هایی خانمان‌سوز در دست گرفته‌اند و هیچ چیز بازدارندۀ گسترش عقاید آنان نیست.
📚 از کتاب «نفس نامکشوف»، نوشتۀ کارل گوستاو یونگ 📚
@philosophycafe
🗯 1- علم مدرن معمولاً با قدرت سیاسی پیوند داشته. یکی از مقاطع تاریخی این پیوند، قرن بیستم بود. توی این دوره فیزیکدان‌ها به دستاوردهایی رسیدن که میشد باهاش سلاح‌های عجیب ساخت. به خاطر همین کشورهای مختلف توی زمینۀ علم و تکنولوژی سعی می‌کردن نتایج کشورهای دیگه رو از طریق جاسوسی به دست بیارن.
2- هایک هواکیمیان یکی از بهترین جاسوس‌های شوروی تو این حوزه بود. ویژگی جالب روش هواکیمیان این بود که اطلاعات رو از دانشمندها نمی‌دزدید، بلکه اونا رو به لحاظ عقیدتی (و نه مالی) متقاعد میکرد که باهاش همکاری کنن.
قطعۀ زیر از کتاب «رزیدنت» در مورد این دو مطلبه:
🖋 در سال 1919 رادرفورد، فیزیکدان معروف، کشف کرد که اتم‌های یک عنصر شیمیایی با واکنش آلفا قابلیت تبدیل به اتم‌های یک عنصر دیگر را دارند. این اکتشاف بعدها محور اصلی تحقیقات فیزیکدانان شد. تحقیقات عمیق در حوزۀ فیزیک اتمی پیش‌درآمد تهیۀ مواد منفجرۀ اتمی بود که بر مبنای آن امکان تولید سلاح‌های بسیار مخرب فراهم میشد. در طلیعۀ دومین جنگ جهانی تمام فعالیت‌های مربوط به این موضوع کاملاً سری و مخفیانه بود...
در ژوئیۀ 1931 آ. ف. ایوفه، رییس پژوهشگاه لنینگراد [در شوروی]، به دعوت دکتر لانگه، فیزیکدان معروف آلمانی، به برلین سفر کرد.
در ایستگاه قطار شیونفلد، هایک هواکیمیان کارمند نمایندگی تجاری اتحاد جماهیر شوروی در برلین به پیشواز این دانشمند [ایوفه] رفت... ایوفه و هواکیمیان حین بازدید از آزمایشگاه دکتر لانگه با هربرت موراوگین، مهندس جوان و دکتر فیزیک کاربردی، مواجه شدند.
🖋 آشنایی هواکیمیان و موراوگین به سرعت به دوستی بدل شد. جاسوس [هواکیمیان] دامنۀ ارتباطش را با دانشمند جوان [موراوگین] گسترش می‌داد...
در یکی از دیدارهایشان هواکیمیان گفت: "ما باید به امکانات ناچیز فعلی‌مان قانع باشیم تا با پیشرفت کشورمان و در توسعۀ علمی و فنی، میان دو اردوگاه سرمایه‌داری و سوسیالیسم تعادل ایجاد شود. بر هم خوردن این تعادل می‌تواند منجر به استیلای جاه‌طلبانۀ یکی گردد و پیامدهای پیش‌بینی‌نشده‌ای از قبیل جنگ و خونریزی در پی داشته باشد... باید برای هر چیزی رقیب و هماوردی ایجاد شود، زیرا همیشه امکانات یک کشور از دیگر کشورها بیشتر است. و برای اینکه علم به سلاحی علیه ملت‌ها تبدیل نشود، رقابت و هماوردی این دو اردوگاه [سرمایه‌داری و سوسیالیسم] ضروری است".
📚 از کتاب «رزیدنت»، نوشتۀ آشوت آقابابیان، ترجمۀ حسین طباطبایی 📚
@philosophycafe
2- هایک هواکیمیان یکی از بهترین جاسوس‌های شوروی تو این حوزه بود. ویژگی جالب روش هواکیمیان این بود که اطلاعات رو از دانشمندها نمی‌دزدید، بلکه اونا رو به لحاظ عقیدتی (و نه مالی) متقاعد میکرد که باهاش همکاری کنن.
قطعۀ زیر از کتاب «رزیدنت» در مورد این دو مطلبه:
🖋 در سال 1919 رادرفورد، فیزیکدان معروف، کشف کرد که اتم‌های یک عنصر شیمیایی با واکنش آلفا قابلیت تبدیل به اتم‌های یک عنصر دیگر را دارند. این اکتشاف بعدها محور اصلی تحقیقات فیزیکدانان شد. تحقیقات عمیق در حوزۀ فیزیک اتمی پیش‌درآمد تهیۀ مواد منفجرۀ اتمی بود که بر مبنای آن امکان تولید سلاح‌های بسیار مخرب فراهم میشد. در طلیعۀ دومین جنگ جهانی تمام فعالیت‌های مربوط به این موضوع کاملاً سری و مخفیانه بود...
در ژوئیۀ 1931 آ. ف. ایوفه، رییس پژوهشگاه لنینگراد [در شوروی]، به دعوت دکتر لانگه، فیزیکدان معروف آلمانی، به برلین سفر کرد.
در ایستگاه قطار شیونفلد، هایک هواکیمیان کارمند نمایندگی تجاری اتحاد جماهیر شوروی در برلین به پیشواز این دانشمند [ایوفه] رفت... ایوفه و هواکیمیان حین بازدید از آزمایشگاه دکتر لانگه با هربرت موراوگین، مهندس جوان و دکتر فیزیک کاربردی، مواجه شدند.
🖋 آشنایی هواکیمیان و موراوگین به سرعت به دوستی بدل شد. جاسوس [هواکیمیان] دامنۀ ارتباطش را با دانشمند جوان [موراوگین] گسترش می‌داد...
در یکی از دیدارهایشان هواکیمیان گفت: "ما باید به امکانات ناچیز فعلی‌مان قانع باشیم تا با پیشرفت کشورمان و در توسعۀ علمی و فنی، میان دو اردوگاه سرمایه‌داری و سوسیالیسم تعادل ایجاد شود. بر هم خوردن این تعادل می‌تواند منجر به استیلای جاه‌طلبانۀ یکی گردد و پیامدهای پیش‌بینی‌نشده‌ای از قبیل جنگ و خونریزی در پی داشته باشد... باید برای هر چیزی رقیب و هماوردی ایجاد شود، زیرا همیشه امکانات یک کشور از دیگر کشورها بیشتر است. و برای اینکه علم به سلاحی علیه ملت‌ها تبدیل نشود، رقابت و هماوردی این دو اردوگاه [سرمایه‌داری و سوسیالیسم] ضروری است".
📚 از کتاب «رزیدنت»، نوشتۀ آشوت آقابابیان، ترجمۀ حسین طباطبایی 📚
@philosophycafe