خوک‌ها حکومت می‌کنند و گاوها قضاوت

@arasharasm

@PhilosophyCafe ♨️

@PhilosophyCafe ♨️

،
زمين و من!!؟؟؟،
،
خيلي بيشتر از اون چيزي داره كه بتوني تصور كني،
نميتوني تو كوله كوچولوت تمومش رو جا بدي،
اصلا گيريم فرض محال كه همش رو جا بدي، زماني نداري كه بهره شو ببري،
،
هي پرش كن و كن و كن كه چي،
ميتركه آخرش، بعدشم پر كني واسه كدوم قله!!؟؟
،
حالا چاره چيه!!؟؟
مي گويد، مي گويي، مي شنوم!!؟؟
،
-چه كنيم؟
-چي ميخواي؟
-هر چي خوشم اومد؟
-هر چي رو نميشه؟
-پس چي؟
،
-به گمانم، فقط بايد انتخاب كرد،
با وسواس، با زيركي، با حوصله،
بايد زياديها رو ريخت بيرون، خوب و خراب كرد، وقت نداريم، ،
،
بايد جستجو كرد،
عشق را، آرامش را و خوشبختي را، زندگي را، مردگي را،
اميد است، هنوووووز،
شايد جهان جاي بهتري شود، براي زندگي،
،
#دم به دم#خانه به دوش#

یقینا، زور گفتن در تاویل [interpretive violence یا تجاوز به متن به جای عشق‌بازی با متن ] اغلب بهایی است که باید برای پوشاندن گسست‌های موجود در سنت پرداخت.

🔰 #درآمدی‌به‌علم‌هرمنوتیک‌فلسفی

✍ #ژان_گروندن

🔁 #محمدسعید_حنایی‌کاشانی

📄 #صفحه‌ای: ۳۹

@PhilosophyCafe ♨️

درس‌هایم را خوب خوانده‌ام می‌دانم آنگاه که ضمیرهای متصل جای خود را به ضمیرهای منفصل می‌دهند یعنی فصل کوچ و تنها گذاشتن فرا رسیده است.

#امید_نادری

@PhilosophyCafe ♨️

💎 مجموعه برنامه های تابستان 97 #خانه_حکمت

🧠 #تابستان خود را #فلسفی بگذرانید

✨ شماره تماس جهت ثبت نام
09367942387

@khane_hekmat

https://t.me/joinchat/AAAAAEpch8cXmrBY6xkdrw
کانال اشعار و دلنوشته ها
پروین عسگری

🔰 #امید_نادری

🔰دو تفسیر از #پسر_انسان اثر #رنه_ماگریت

ماگریت چرایی خلق این اثر را به درخواست مخاطبان ارتباط می‌دهد و در توصیف چرایی چنین خلقی خود می‌گوید: 

" هرچیز که ما می‌بینیم خود چیز دیگری را پنهان می‌کند. ما همیشه می‌خواهیم چیزی که پنهان است را با چیزی که می‌بینیم، ببینیم اما این امکان‌پذیر نیست. انسان‌ها اسرارشان را خیلی خوب پنهان می‌کنند."

ابتدا اجازه بدهید به خود این جمله بپردازیم، جمله‌ای که مرا یاد نخستین کلمات مقاله "پرسش از تکنولوژی" هایدگر می‌اندازد. هایدگر در ابتدای این مقاله می‌گوید: "پرسیدن راهی را می‌گشاید." هایدگر در اینجا یکی از مهمترین جملات تاریخ فلسفه را بیان می‌دارد اما هرچند این جمله راست است اما حقیقت کامل نیست و فقط نیمی از آن است و حقیقت این است که هرچند پرسیدن راهی را باز می‌کند ولی در عین حال راهی را نیز می‌بندد، و از همین روی است که هر گشودگی‌ای پوشیدگی‌ای را در پی دارد و همین‌جاست که جمله ماگریت معنا پیدا می‌کند،هر چند که شاید خود وی بر آن آگاهی نداشته باشد، همانطور که گویی هایدگر نیز این آگاهی را نداشته است و عجب نبود که اگر مفسر چیزی را دریابد که مولف خود بر آن التفات نداشته است و این همان آگاهی بر دانندگی است که مرحله‌ای فراتر از دانندگی صرف است. ماگریت می‌گوید: هرچیز که ما می‌بینیم خود چیز دیگری را پنهان می‌کند. ما همیشه می‌خواهیم چیزی که پنهان است را با چیزی که می‌بینیم، ببینیم اما این امکان‌پذیر نیست" و آیا این جمله جز همان پوشاندن بر اثر گشودن است؟ اما گشودن و پوشاندن چه چیزی را ماگریت در این اثر خواسته است به تصویر بکشد؟ آنچه که در ادامه خواهد آمد دو تفسیر برای این موضوع هستند. 

#ادامه: 👇👇👇

https://goo.gl/uTCF6W

@PhilosophyCafe ♨️

✍ #شلایرماخر

هر عمل فهم عکس عمل گفتار است، از این حیث که اندیشه‌ی زیربنای می‌باید به آگاهی قدم گذارد.

🔰 #درآمدی‌به‌علم‌هرمنوتیک‌فلسفی

✍ #ژان_گروندن

🔁 #محمدسعید_حنایی‌کاشانی

📄 #صفحه‌ای: ۱۱۴

@PhilosophyCafe ♨️

‍ تاملی فلسفی بر زندگیم در غرب

اسدالله رحمان زاده

قسمت اوّل:

چطور راهم را گم کردم؟  چطور خدا فراموش میشود؟ شاید این سؤال ها برای ما در ایران عجیب بیاید. جایی که همه جا صحبت از خداست، اما مشخصا من درباره خودم و کسانی مثل من و میلیون ها خداناباور در سرتاسر دنیا، بخصوص در غرب، صحبت می کنم. همینطور اگر مفهوم «خداوند» به سطحی گری و تکراری فاقد روح، فاقد عمق، منتهی شود، به همان اندازه یا بیشتر شاید خداوند فراموش شده باشد.

در کتاب «ایمان درمانی»، حکمت مینویسد:  «هرچیز خوب و مفید، دقیقا از همان جهت و به همان اندازه که خوب و مفید است می تواند بد و زیانبار باشد.» (ص ۵۲-۳).  

سالها مطالعه فلسفه و تجربه و اشتباه من را به این نتیجه رسانده است که اولین خطر یا اشتباه افراط و اغراق، در بسیاری ازآنچه که ما فکر می کنیم خوب یا درست است، هست. و این اغراق می تواند به ضد خودش مبدل شود.

دومین خطر و اشتباه که معمولا روی نقطه کورمان می افتد، اینست که در عکس العمل به این افراط، در حرکتی آونگی از یک افراط به افراط دیگر بیافتیم.


بصیرت راهنما

در دنیای تجرید و تفکر، با فاصله از درگیری روزمره، ما با دو مفهوم اصلی سر و کار داریم. یکی مفهوم عمومی و یکی تجربه مشخص. این تفکیک هرچند انتزاعی است. در هر تجربه مشخص انسانی ما مفهوم عمومی را زندگی می کنیم. تجربه وحدانیت با ابزار و کار و میحط زیست برای انسان متفاوت از حیوانات است برای اینکه حتی وقتی ما کاملا جذب دنیای اطرافمان هستیم، مفهوم کلی یا جهانشمول اشیا و ابزار در سرشت آن تجربه در کار است. وقتی یک نجار میزی می سازد از قبل با مفاهیم عمومی میخ و چکش و چوب کار می کند، در حالی که این میخ و چکش و چوب مشخص را استفاده می کند. حیوانات هم به دنیای اطرافشان شاعرند، اما نه از طریق مفهوم. اتوبیوگرافی هلن کلر در درک تفاوت تجربه حیوانی و انسانی کمک می کند. هلن کلر که از سن ۲۰ ماهگی کور و کر بوده است، تصویری جالبی از تفاوت بین زمانی که مفهوم عمومی آب را فهمید و زمانی که هنوز نمی توانست زبان را استفاده کند می دهد. در مرحله بی زبانی او همچنان میتوانست اشخاص و محیط و خانواده را تشخیص دهد، اما از دو تجربه اصلی محروم بود: اول، درکی کلی از هستی نداشت، از جلال و حیرت بودن، از خویش به عنوان یک خویشتن در جهان، از جهان به عنوان یک کل. آنطور که او توضیح می دهد انگار قبل از درک مفهوم کلی اشیاء روح نداشت.  پس از آن، او به درک زبان و مفاهیم به عنوان یک کل و پس به درک یگانگی و وحدت دنیا می رسد. او به درک هستی پی می برد. او به حیرت هستی فرو می افتد. دوم، پس از درک کلی ارتباط اشیاء و خویشتن خویش به عنوان یک کل، چیزی که کانت «وحدت استعلایی خود» می نامد، او شفقت را تجربه می کند. وقتی می فهمد که شی ای که او چند وقت پیش خُرد کرد مانند «عروسک» خودش، یک «عروسک» است که معلمش به او داده بود، به گریستن پرداخت. مانند این بود که با درک مفهوم عمومی آب، خدا در او از روح خویش دمید.