Philosophy Cafe ♨️ pinned «چشم از آسمان بردار! مورچه های له شده بر خاک را ببین... #کوهیار»
Forwarded from پروین عسگری (تولید وپخش پوشاک به آتریس عسگری)
از یک جایی به بعد میفهمی که آدم ها بر اساس نسبت و جنسیت و سن نیست که به تو نزدیک‌ترند.
از یک جایی به بعد میفهمی که چرا بعضی آدم ها ترجیح میدن با سگ ها یا گربه ها زندگی کنن،وقتی داری غذای سگ ها رو آماده میکنی ،اون ها هیچوقت یواشکی نمیرن سر دفترت که از نوشته هات خنجر بکشن بیرون ،فرو کنن تو قلبت.
به اندازه که بزرگ بشی ،نمیگی هدایت دیوانه یا افسرده بود ،حاضر نشد برگرده کنار خانوادش و خودش رو کشت،نمیگی پاکزاد روانی بود که از آخرین لحظه های زندگیش فیلم گرفت.
خوب که بالغ بشی ،پشیمان میشی از اینکه یک روز خرده می‌گرفتی به آدم ها که چرا پای سریال های بی‌مزه ی تلویزیون وقت می‌گذرونن.گاهی وقت ها باید ذهن رو سرگرم کنی تا به خیلی چیزها فکر نکنه.
از یک جایی به بعد خودت را به خاطر عوارض داروهای روان ،سرزنش نمیکنی.بعضی قسمت های مغز محکوم به نابودی هستند که راحت تر زندگی کنی.
کم کم یاد میگیری وسط مهمانی ها با بچه ها سرگرم باشی ،تو بازیه بچه ها شاید سرت بشکنه،اما تو بازیه بزرگترها غرورت،دلت ،و اعتمادت شکسته میشه
یاد میگیری ،از آدم های بد اخلاق با ابروهای گره کرده که مدام در حال داد زدن هستن،نترسی .همون ها که خنجرشون رو از رو بستن.اون ها به تو آسیب نمیزنن اگر هم بزنن زخمشون زود خوب میشه.میفهمی که بیشتر باید از آدم هایی بترسی که بهت ابراز صمیمیت میکنن.اون ها خنجرشون رو پنهان میکنن ،بی هوا میزنن.
زخمشون کشندست.
از یک جایی به بعد میفهمی مسافت یعنی چی.حواست باید به فاصله ها باشه.هر چی تنهاتر باشی ،دنیا جای امن تری خواهد بود .
از یک جایی به بعد انقدر تنها میشی که از تمام دنیا دلت یک چمدان خالی میخواد که بری به یک جای خیلی دور،نه یک شهر دیگه،نه یک کشور دیگه،حتی نه یک سیاره ی دیگه . . . یک جایی که هیچکس نباشه.هیچ چیز نباشه.حتی خودت هم نباشی .
از همه چی بی نیاز باشی،حتی از آفتاب ،حتی از خاک ،حتی از اکسیژن .
یک جایی احساس میکنی ،بودن روی شونه هات سنگینی میکنه،میفهمی که باید به خودت احترام بزاری،دست غرورت رو بگیری ،خودت رو برداری،عطرت رو برداری و بری .انقدر دور بشی که هیچ صدایی رو نشنوی .
موقع رفتن حواست باشه ،یک جوری بری که رد پاهاتو پاک کنی.
این آدم ها که من میبینم،حرمت رفتن رو هم نگه نمیدارن.
از یک جایی به بعد سه تا نقطه میزاری ته نوشته هات و دیگه هیچ چیز نمینویسی. . .
#پروین_عسگری
از یک جایی به بعد میفهمی که چرا بعضی آدم ها ترجیح میدن با سگ ها یا گربه ها زندگی کنن،وقتی داری غذای سگ ها رو آماده میکنی ،اون ها هیچوقت یواشکی نمیرن سر دفترت که از نوشته هات خنجر بکشن بیرون ،فرو کنن تو قلبت.
به اندازه که بزرگ بشی ،نمیگی هدایت دیوانه یا افسرده بود ،حاضر نشد برگرده کنار خانوادش و خودش رو کشت،نمیگی پاکزاد روانی بود که از آخرین لحظه های زندگیش فیلم گرفت.
خوب که بالغ بشی ،پشیمان میشی از اینکه یک روز خرده می‌گرفتی به آدم ها که چرا پای سریال های بی‌مزه ی تلویزیون وقت می‌گذرونن.گاهی وقت ها باید ذهن رو سرگرم کنی تا به خیلی چیزها فکر نکنه.
از یک جایی به بعد خودت را به خاطر عوارض داروهای روان ،سرزنش نمیکنی.بعضی قسمت های مغز محکوم به نابودی هستند که راحت تر زندگی کنی.
کم کم یاد میگیری وسط مهمانی ها با بچه ها سرگرم باشی ،تو بازیه بچه ها شاید سرت بشکنه،اما تو بازیه بزرگترها غرورت،دلت ،و اعتمادت شکسته میشه
یاد میگیری ،از آدم های بد اخلاق با ابروهای گره کرده که مدام در حال داد زدن هستن،نترسی .همون ها که خنجرشون رو از رو بستن.اون ها به تو آسیب نمیزنن اگر هم بزنن زخمشون زود خوب میشه.میفهمی که بیشتر باید از آدم هایی بترسی که بهت ابراز صمیمیت میکنن.اون ها خنجرشون رو پنهان میکنن ،بی هوا میزنن.
زخمشون کشندست.
از یک جایی به بعد میفهمی مسافت یعنی چی.حواست باید به فاصله ها باشه.هر چی تنهاتر باشی ،دنیا جای امن تری خواهد بود .
از یک جایی به بعد انقدر تنها میشی که از تمام دنیا دلت یک چمدان خالی میخواد که بری به یک جای خیلی دور،نه یک شهر دیگه،نه یک کشور دیگه،حتی نه یک سیاره ی دیگه . . . یک جایی که هیچکس نباشه.هیچ چیز نباشه.حتی خودت هم نباشی .
از همه چی بی نیاز باشی،حتی از آفتاب ،حتی از خاک ،حتی از اکسیژن .
یک جایی احساس میکنی ،بودن روی شونه هات سنگینی میکنه،میفهمی که باید به خودت احترام بزاری،دست غرورت رو بگیری ،خودت رو برداری،عطرت رو برداری و بری .انقدر دور بشی که هیچ صدایی رو نشنوی .
موقع رفتن حواست باشه ،یک جوری بری که رد پاهاتو پاک کنی.
این آدم ها که من میبینم،حرمت رفتن رو هم نگه نمیدارن.
از یک جایی به بعد سه تا نقطه میزاری ته نوشته هات و دیگه هیچ چیز نمینویسی. . .
#پروین_عسگری
پروین عسگری
از یک جایی به بعد میفهمی که آدم ها بر اساس نسبت و جنسیت و سن نیست که به تو نزدیک‌ترند. از یک جایی به بعد میفهمی که چرا بعضی آدم ها ترجیح میدن با سگ ها یا گربه ها زندگی کنن،وقتی داری غذای سگ ها رو آماده میکنی ،اون ها هیچوقت یواشکی نمیرن سر دفترت که از نوشته…
دين را جلا داد و جایگاه متزلزلش را ثبوت بخشید...در ابتدا اعجوبه ضد خردگرايي شد و تمام فلسفه را در سه سال درنوردید، سپس به تصوف و عرفان روی آورد و علوم بسیاری را با اسلام تلفيق کرد و برهانش اين شد که "نمیخواستم دين دست بوس فلسفه و عرفان باشد".
اوست ابو حامد محمد غزالی عالم عالمیان
#MArefArab
@PhilosophyCafe
اوست ابو حامد محمد غزالی عالم عالمیان
#MArefArab
@PhilosophyCafe
#اتوبوس
بعد از تقریبا یک هفته دشوار که در تهران برای مصاحبه دکتری داشتم، زمان موعود فرا رسید و قرار شد که برگردم، با کلی زحمت و بعد از نزدیک به دو ساعت خودم رو از دانشگاه بهشتی به ترمینال جنوب رسوندم و سوار اتوبوس شدم، دست‌فروش‌ها طبق معمول، از آدامس و نون‌های محلی گرفته تا مجله‌ها و قران‌ها را یکی یکی و دوتا دوتا به داخل اتوبوس برای فروش آوردند و اما بعد با چندتا بوق فهمیدن که باید پیاده بشن. اتوبوس حرکت کرد، من هم با اون حرکت کردم ولی انگار چیزی پشت سرم جا گذاشته شده بود، چیزی شبیه به یک روح که با حرکت کردن اتوبوس سر جاش باقی مونده بود و داشت رفتن ما رو تماشا می‌کرد. روحی که مونده بود تا تجربه‌های که نتونسته بودم براش بسازم رو خودش در تهران دوباره بسازه، دست من نبود خیلی تلاش کردم ولی تهران ظاهرا برای من شهر نشودها و نتونستن‌هاست، پس مجبور شدم تنهاش بزارم تا اینبار هم خودش به تنهایی خاطرات سقط شده منو زندگی کنه،امیدوارم که حداقل اون موفق باشه.
اون با اوتوبوس رفت ولی من موندم و دنیایی از خاطرات که از زمان لیسانس و سال‌های بعدش برام مونده بود، خوش به حالش چقدر راحت می‌تونه سوار اتوبوس بشه و برگرده، کاش منم می‌تونستم باهاش برگردم ولی نه من نمی‌تونم، باید به قرارهای زیادی برسم، هنوز دختری هست که باید ببوسمش، هنوز نیمکتی هست که باید دوباره بشینم روش و حس تلخ و تند رسیدنش رو آرزو کنم و هنوز کافه‌ای ای هست که باید برم و روی یکی از برگ‌های زیر میزش بنویسم که ... نمیدونم فعلا ولی میدونم یه چیزی می‌نویسم که خالی شم. احتمالا همه شما سوار اتوبوس تا حالا شدید و غربت جاده را حس کردید، غربتی قریب. جاده همیشه برای من یک راز بوده، نمیدونم شاید بخاطر اینکه همیشه پیچ در پیچ بوده ولی فکر کنم خیلی بیشتر از این باشه، یک حسی هست که آدم رو دچار یک درهمبودگی میکنه، می‌گم درهمبودگی و نه درهمتنیدگی چون درهمتنیدگی برا من مثل دوتا کلاف با رنگ‌های مختلف می‌مونه که میشه از هم جداشون کرد ولی درهمبودگی اینطور نیست، درهمبودگی یعنی حذف دوگانه سوژه و ابژه. ما در‌هم‌بوده زاده می‌شویم و جاده به نحو عجیبی این رازوارگی و درهم‌بودن رو برای ما به رخ می‌کشه و این کار رو با رقیق کردن این درهمبودگی و نه غلیظ کردن اون انجام میده. جاده و اتوبوس و سفر یعنی ساختن و شکستن پیوسته ارتباط. ارتباطی که برای من اصل اساسی هستی است و خود به دو ارتباط وجودی و گزاره‌ای تقسیم می‌شود و معنایی نیز که در اثر این دو ساخته می‌شود به دو معنای وجودی و گزاره‌ای تقسیم می‌شود. جاده و اتوبوس هر لحظه رابطه جدیدی برای من می‌سازند و هر لحظه دوباره آن را می‌شکنند، رابطه از پی رابطه و معنا از پی معنا، در اینجاست که آدمی احساس می‌کند درهمبودگیش به نحو عجیبی رقیق شده است و سطح پیوستگیش نازک شده است، غم و بغض هم وجودت را فرا می‌گیرد و تنهایی بر تو نازل می‌شود، مرگ خود را تجسم میکنی، نبودنت در اثر یک تصادف، یک حادثه و اتفاقاتی که بعد از مرگت می‌توانی از بالا نظاره‌گر آن‌هایی باشی که سر قبرت گریه می‌کنند. در جاده انسان هر لحظه از درهمبودگیش کاسته می‌شود و به ناهم‌بودگیش اظافه می‌شود و این یعنی قطع ارتباط‌های وجودی و دچار شدن به نوعی خود‌تنهاشدگی، دیگربیگانه‌‌شدگی و نوعی معلق‌شدگی معرفت‌شناختی/هستی‌شناختی پور‌سینایی. گویی که دیگر نه‌تنها آدمی را درکی به سوی دیگری نیست و بل ربطی نیز به سوی دیگری نیست و درک و ربط به کلی از بین می‌روند و این یعنی زایل شدن همزمان رابطه گزاره‌ای و وجودی و در پی آن معنای گزاره‌ای و وجودی. جاده زایل کننده ارتباط است، زایل کننده درهمبودگی و فراگیر شدن ناهم‌بودگی، نمیدانم آیا روزی بشر خواهد توانست با سرعت نور حرکت کند و یا خیر ولی می‌دانم که چنانچه چنین اتفاقی رخ دهد درهمبودگی وی به احتمال زیاد از بین خواهد رفت و یا به حدی خواهد رسید که پس از سفر با آن سرعت دیگر آن در‌هم‌بوده پیشین نخواهد بود. گزاره به تنهایی هیچ معنایی نخواهد داشت، حتی اگر بتوان کل واژه‌ها و گزاره‌های بالفعل و بالقوه یک زبان را نیز نگاشت باز هم آنها هیچ معنایی نخواهند نداشت، گزاره‌ها و زبان آنگاه معنا خواهند داشت که به یک هستی آگاه گره خورده باشند و در این صورت نیز لزوما معنای یکسانی نخواهند داشت، وقتی که بیان می‌شود "زمین به دور خورشید می‌چرخد" این گزاره برای یک انسان شهر نشین یک معنا خواهد داشت، برای یک روستایی معنای دگر و برای فضا‌نوردی که در فضا در حال دیدن چرخیدن زمین به دور خورشید است معنایی دگر خواهد داشت، معنا نه تنها وابسته به شیوه زیست ما و بل همچنین وابسته به تجربه زیسته ما هم هست، معنا امری از پیش قالب گرفته و آماده نیست، معنا امری سیال و در گذر است، نه تنها از نسلی به نسلی دیگر و بل از فردی به فرد دیگر و بیش از آن، از آنی و به آنی برای هر فرد دچار تغییر می‌شود. 👇
بعد از تقریبا یک هفته دشوار که در تهران برای مصاحبه دکتری داشتم، زمان موعود فرا رسید و قرار شد که برگردم، با کلی زحمت و بعد از نزدیک به دو ساعت خودم رو از دانشگاه بهشتی به ترمینال جنوب رسوندم و سوار اتوبوس شدم، دست‌فروش‌ها طبق معمول، از آدامس و نون‌های محلی گرفته تا مجله‌ها و قران‌ها را یکی یکی و دوتا دوتا به داخل اتوبوس برای فروش آوردند و اما بعد با چندتا بوق فهمیدن که باید پیاده بشن. اتوبوس حرکت کرد، من هم با اون حرکت کردم ولی انگار چیزی پشت سرم جا گذاشته شده بود، چیزی شبیه به یک روح که با حرکت کردن اتوبوس سر جاش باقی مونده بود و داشت رفتن ما رو تماشا می‌کرد. روحی که مونده بود تا تجربه‌های که نتونسته بودم براش بسازم رو خودش در تهران دوباره بسازه، دست من نبود خیلی تلاش کردم ولی تهران ظاهرا برای من شهر نشودها و نتونستن‌هاست، پس مجبور شدم تنهاش بزارم تا اینبار هم خودش به تنهایی خاطرات سقط شده منو زندگی کنه،امیدوارم که حداقل اون موفق باشه.
اون با اوتوبوس رفت ولی من موندم و دنیایی از خاطرات که از زمان لیسانس و سال‌های بعدش برام مونده بود، خوش به حالش چقدر راحت می‌تونه سوار اتوبوس بشه و برگرده، کاش منم می‌تونستم باهاش برگردم ولی نه من نمی‌تونم، باید به قرارهای زیادی برسم، هنوز دختری هست که باید ببوسمش، هنوز نیمکتی هست که باید دوباره بشینم روش و حس تلخ و تند رسیدنش رو آرزو کنم و هنوز کافه‌ای ای هست که باید برم و روی یکی از برگ‌های زیر میزش بنویسم که ... نمیدونم فعلا ولی میدونم یه چیزی می‌نویسم که خالی شم. احتمالا همه شما سوار اتوبوس تا حالا شدید و غربت جاده را حس کردید، غربتی قریب. جاده همیشه برای من یک راز بوده، نمیدونم شاید بخاطر اینکه همیشه پیچ در پیچ بوده ولی فکر کنم خیلی بیشتر از این باشه، یک حسی هست که آدم رو دچار یک درهمبودگی میکنه، می‌گم درهمبودگی و نه درهمتنیدگی چون درهمتنیدگی برا من مثل دوتا کلاف با رنگ‌های مختلف می‌مونه که میشه از هم جداشون کرد ولی درهمبودگی اینطور نیست، درهمبودگی یعنی حذف دوگانه سوژه و ابژه. ما در‌هم‌بوده زاده می‌شویم و جاده به نحو عجیبی این رازوارگی و درهم‌بودن رو برای ما به رخ می‌کشه و این کار رو با رقیق کردن این درهمبودگی و نه غلیظ کردن اون انجام میده. جاده و اتوبوس و سفر یعنی ساختن و شکستن پیوسته ارتباط. ارتباطی که برای من اصل اساسی هستی است و خود به دو ارتباط وجودی و گزاره‌ای تقسیم می‌شود و معنایی نیز که در اثر این دو ساخته می‌شود به دو معنای وجودی و گزاره‌ای تقسیم می‌شود. جاده و اتوبوس هر لحظه رابطه جدیدی برای من می‌سازند و هر لحظه دوباره آن را می‌شکنند، رابطه از پی رابطه و معنا از پی معنا، در اینجاست که آدمی احساس می‌کند درهمبودگیش به نحو عجیبی رقیق شده است و سطح پیوستگیش نازک شده است، غم و بغض هم وجودت را فرا می‌گیرد و تنهایی بر تو نازل می‌شود، مرگ خود را تجسم میکنی، نبودنت در اثر یک تصادف، یک حادثه و اتفاقاتی که بعد از مرگت می‌توانی از بالا نظاره‌گر آن‌هایی باشی که سر قبرت گریه می‌کنند. در جاده انسان هر لحظه از درهمبودگیش کاسته می‌شود و به ناهم‌بودگیش اظافه می‌شود و این یعنی قطع ارتباط‌های وجودی و دچار شدن به نوعی خود‌تنهاشدگی، دیگربیگانه‌‌شدگی و نوعی معلق‌شدگی معرفت‌شناختی/هستی‌شناختی پور‌سینایی. گویی که دیگر نه‌تنها آدمی را درکی به سوی دیگری نیست و بل ربطی نیز به سوی دیگری نیست و درک و ربط به کلی از بین می‌روند و این یعنی زایل شدن همزمان رابطه گزاره‌ای و وجودی و در پی آن معنای گزاره‌ای و وجودی. جاده زایل کننده ارتباط است، زایل کننده درهمبودگی و فراگیر شدن ناهم‌بودگی، نمیدانم آیا روزی بشر خواهد توانست با سرعت نور حرکت کند و یا خیر ولی می‌دانم که چنانچه چنین اتفاقی رخ دهد درهمبودگی وی به احتمال زیاد از بین خواهد رفت و یا به حدی خواهد رسید که پس از سفر با آن سرعت دیگر آن در‌هم‌بوده پیشین نخواهد بود. گزاره به تنهایی هیچ معنایی نخواهد داشت، حتی اگر بتوان کل واژه‌ها و گزاره‌های بالفعل و بالقوه یک زبان را نیز نگاشت باز هم آنها هیچ معنایی نخواهند نداشت، گزاره‌ها و زبان آنگاه معنا خواهند داشت که به یک هستی آگاه گره خورده باشند و در این صورت نیز لزوما معنای یکسانی نخواهند داشت، وقتی که بیان می‌شود "زمین به دور خورشید می‌چرخد" این گزاره برای یک انسان شهر نشین یک معنا خواهد داشت، برای یک روستایی معنای دگر و برای فضا‌نوردی که در فضا در حال دیدن چرخیدن زمین به دور خورشید است معنایی دگر خواهد داشت، معنا نه تنها وابسته به شیوه زیست ما و بل همچنین وابسته به تجربه زیسته ما هم هست، معنا امری از پیش قالب گرفته و آماده نیست، معنا امری سیال و در گذر است، نه تنها از نسلی به نسلی دیگر و بل از فردی به فرد دیگر و بیش از آن، از آنی و به آنی برای هر فرد دچار تغییر می‌شود. 👇
از این رو همیشه چیزی وجود دارد که با گزاره منتقل نمی‌شود و این همان معنای وجودی است. و این ناتوانی در انتقال دادن معنای وجودی امری است که این روزها به شدت دامن‌گیر آزار دهنده شده است. نوشتن در فضای مجازی با تمام اشتیاق و خوانده شدن توسط طرف مقابل با تمام خستگی. امری که من در نوشته‌ای پیشین از آن تحت عنوان #مرگ_زبان نام برده‌ام. در اینجا ما نه‌تنها با امتزاج و یا آمیزش افق‌های گادامری روبرو نیستیم و بل با مرگ افق‌ها روبرو هستیم، مرگ افق مولف و مفسر. وقتی که رابطه‌ها به گزاره‌ای و وجودی تقسیم شوند، همانطور که گفته شد، معنا نیز به گزاره‌ای و وجودی تقسیم می‌شوند. آنچه که ما همیشه بیان می‌کنیم گزاره‌ها هستند، هر چند این گزارها اگر در در شرایط رخ به رخ صورت گیرند احتمال انتقال معنای وجودی بیشتری را خواهند داشت ولی در زمان کنونی با افزایش گفتگو‌های مجازی این موضوع کمتر رخ می‌دهد جهان مجازی جهان حذف معنای وجودی است، جهان حذف افق‌های وجودی و راضی شدن به افق‌های دیجیتالی لاوجودی است، در این جهان معنای وجودی به نحو بسیار حداقلی منتقل می‌شود اگر که نگوییم به هیچ عنوان منتقل نمی‌شود، چرا که حتی در زندگی واقعی اگر گفتگو رخ به رخ هم صورت می‌گرفت باز همواره این انتقال معنا هیچوقت کامل نبود، همیشه جزئی هست که در درون شما باقی خواهد ماند، چرا که این جزء مربوط به درهمبودگی شما است که خود را به صورت شیوه زیست و تجربه زیسته شما نمایان می‌کند و از طرفی همین درهمبودگی طرف مقابل شما هم هست که این معنا را با توجه به شیوه زیست و تجربه زیسته خود تفسیر می‌کند. شاید به همین دلیل است که افلاطون از زبان سقراط در ضیافت می‌گوید:
"خوب می‌شد اگر خرد مانند آب بود که از طریق تکه‌ای نخ پشمی، از ظرفی به ظرف دیگر جاری می شود. اگر چنین بود می توانستم از کسانی که کنارم نشسته‌اند، چیزهای بسیاری بیاموزم» این موضوع همان انتقال معنای وجودی است که سقراط خواستار آن است و در اینجا هم نباید خرد را به معنای ساینس و دانش گزاره‌ای در نظر گرفت چرا که اگر چنین بود سقراط چنین آرزویی نمی‌کرد. خرد یا همان سوفیا به امر تغییر ناپذیر تعلق داشته است و از طرف دیگر خرد عملی به تجربه زیسته شخص زیستنده، به عبارت دیگر سقراط خواستار انتقال سوفیای تغییرناپذیر زیست‌شده در زندگی شخص است. امری که خود امکان‌ناپذیرش را می‌داند و از همین‌روی آرزویش را بیان می‌کند و شاید راهی را نشان می‌دهد که ما بدانیم آنچه را که باید یافت چنین امری است.
و هنوز اتوبوس حرکت می‌کند و هنوز من به این فکر می‌کنم که به هر شیوه تلاش بکنم امری وجودی هست که با این متن به شما قابل انتقال نیست، چرا که ما نه یک شیوه زیست یکسان داشته‌ایم و نه یک تجربه زیسته یکسان، ما در‌هم‌بوده به دنیا می‌آییم که گاهی فقط در ایستگاه‌های وجودی دچار نوعی آمیزش وجودی می‌شویم، گویی که وجود ما در هم تخم می‌گذارد و شخصی را که برای اولین بار دیده‌ایم تو گویی انگار سال‌های می‌شناختیم و آنی را که سال‌ها در کنارش بوده‌ایم گویی که هیچ‌گاه نمی‌شناسیم، جایی آمیزش افقی‌های وجودی رخ می‌دهد و وجود ما در هم تخم می‌گذارد و هستی تازه‌ای متولد می‌شود و جایی با همه‌ی تلاش این دو افق بارور‌ناپذیرند و هیچ‌گونه هستی‌زایی بین آنها صورت نمی‌گیرد هرچند شاید آمیزش اندکی از سر اجبار صورت بگیرد. امیدوارم که این متن بتواند با وجود شما آمیزش کند و هستی جدید زاده شود.
#امید_نادری
@PhilosophyCafe ♨️
"خوب می‌شد اگر خرد مانند آب بود که از طریق تکه‌ای نخ پشمی، از ظرفی به ظرف دیگر جاری می شود. اگر چنین بود می توانستم از کسانی که کنارم نشسته‌اند، چیزهای بسیاری بیاموزم» این موضوع همان انتقال معنای وجودی است که سقراط خواستار آن است و در اینجا هم نباید خرد را به معنای ساینس و دانش گزاره‌ای در نظر گرفت چرا که اگر چنین بود سقراط چنین آرزویی نمی‌کرد. خرد یا همان سوفیا به امر تغییر ناپذیر تعلق داشته است و از طرف دیگر خرد عملی به تجربه زیسته شخص زیستنده، به عبارت دیگر سقراط خواستار انتقال سوفیای تغییرناپذیر زیست‌شده در زندگی شخص است. امری که خود امکان‌ناپذیرش را می‌داند و از همین‌روی آرزویش را بیان می‌کند و شاید راهی را نشان می‌دهد که ما بدانیم آنچه را که باید یافت چنین امری است.
و هنوز اتوبوس حرکت می‌کند و هنوز من به این فکر می‌کنم که به هر شیوه تلاش بکنم امری وجودی هست که با این متن به شما قابل انتقال نیست، چرا که ما نه یک شیوه زیست یکسان داشته‌ایم و نه یک تجربه زیسته یکسان، ما در‌هم‌بوده به دنیا می‌آییم که گاهی فقط در ایستگاه‌های وجودی دچار نوعی آمیزش وجودی می‌شویم، گویی که وجود ما در هم تخم می‌گذارد و شخصی را که برای اولین بار دیده‌ایم تو گویی انگار سال‌های می‌شناختیم و آنی را که سال‌ها در کنارش بوده‌ایم گویی که هیچ‌گاه نمی‌شناسیم، جایی آمیزش افقی‌های وجودی رخ می‌دهد و وجود ما در هم تخم می‌گذارد و هستی تازه‌ای متولد می‌شود و جایی با همه‌ی تلاش این دو افق بارور‌ناپذیرند و هیچ‌گونه هستی‌زایی بین آنها صورت نمی‌گیرد هرچند شاید آمیزش اندکی از سر اجبار صورت بگیرد. امیدوارم که این متن بتواند با وجود شما آمیزش کند و هستی جدید زاده شود.
#امید_نادری
@PhilosophyCafe ♨️
Philosophy Cafe ♨️ pinned «#اتوبوس بعد از تقریبا یک هفته دشوار که در تهران برای مصاحبه دکتری داشتم، زمان موعود فرا رسید و قرار شد که برگردم، با کلی زحمت و بعد از نزدیک به دو ساعت خودم رو از دانشگاه بهشتی به ترمینال جنوب رسوندم و سوار اتوبوس شدم، دست‌فروش‌ها طبق معمول، از آدامس و نون‌های…»
Philosophy Cafe ♨️
@Theprincejan Channel – Amir Maleki - Your Fingers Voice
و فاصله تجربه‌ای بیهوده است.
پسر:پدر،شما وقتی کتاب می خوانید داد می زنید؟!
پدر:البته که نه!
پسر:پس چرا زمان اذان عربده می زنند؟!
#کوهیار
پدر:البته که نه!
پسر:پس چرا زمان اذان عربده می زنند؟!
#کوهیار
نظر یکی از دوستان راجع به پست من:
اذان عربده نیست . دعوت برای آرام کنار هم نشستن یک ملت است جهت نیایش با خدایی که نمیدانم وجودش را باور دارید یا خیر . شما هرگز نمی توانی صوت خوش اذان مؤذن زاده را عربده نام گذاری کنی .
امیدوارم وصل به دشمن نباشید . باقیش هر که هستی و هر چه هستی باش . مشکلی نیست .
از ایشون بابت توجه اشون واقعا سپاس گزارم
#کوهیار
اذان عربده نیست . دعوت برای آرام کنار هم نشستن یک ملت است جهت نیایش با خدایی که نمیدانم وجودش را باور دارید یا خیر . شما هرگز نمی توانی صوت خوش اذان مؤذن زاده را عربده نام گذاری کنی .
امیدوارم وصل به دشمن نباشید . باقیش هر که هستی و هر چه هستی باش . مشکلی نیست .
از ایشون بابت توجه اشون واقعا سپاس گزارم
#کوهیار
Philosophy Cafe ♨️
نظر یکی از دوستان راجع به پست من: اذان عربده نیست . دعوت برای آرام کنار هم نشستن یک ملت است جهت نیایش با خدایی که نمیدانم وجودش را باور دارید یا خیر . شما هرگز نمی توانی صوت خوش اذان مؤذن زاده را عربده نام گذاری کنی . امیدوارم وصل به دشمن نباشید . باقیش هر…
دوستان من در اندیشیدن در حال یادگیری ام،ممنون میشم اگر بازم جایی فک کردید اشتباه گام برمیدارم گوش زد کنید.
#کوهیار
#کوهیار
🔰 #معرفی_سایت
https://leostrausscenter.uchicago.edu/courses
https://archive.org/details/philosophicclass00kauf
https://sms.cam.ac.uk/institution/PHIL?mediaOffset=0&mediaMax=20&institutionMax=50&personMax=50&collectionMax=20#Media
http://www.teachphilosophyonline.com/?page_id=212
https://historyofphilosophy.net
http://freevideolectures.com/Subject/Philosophy
https://archive.org
http://www.learnoutloud.com/Podcast-Directory/Philosophy
https://www.edx.org/course?subject=Humanities
http://www.openculture.com/freeonlinecourses#Philosophy
http://www.iep.utm.edu
https://plato.stanford.edu/contents.html
http://mind.oxfordjournals.org/content/by/year
https://podcasts.ox.ac.uk/units/faculty-philosophy
https://academicearth.org/philosophy/
@PhilosophyCafe ♨️
https://leostrausscenter.uchicago.edu/courses
https://archive.org/details/philosophicclass00kauf
https://sms.cam.ac.uk/institution/PHIL?mediaOffset=0&mediaMax=20&institutionMax=50&personMax=50&collectionMax=20#Media
http://www.teachphilosophyonline.com/?page_id=212
https://historyofphilosophy.net
http://freevideolectures.com/Subject/Philosophy
https://archive.org
http://www.learnoutloud.com/Podcast-Directory/Philosophy
https://www.edx.org/course?subject=Humanities
http://www.openculture.com/freeonlinecourses#Philosophy
http://www.iep.utm.edu
https://plato.stanford.edu/contents.html
http://mind.oxfordjournals.org/content/by/year
https://podcasts.ox.ac.uk/units/faculty-philosophy
https://academicearth.org/philosophy/
@PhilosophyCafe ♨️
Internet Archive
Philosophic classics : Kaufmann, Walter Arnold, ed : Free Download, Borrow, and Streaming : Internet Archive
[1] Thales to St. Thomas.--[2] Bacon to Kant
بچه بودم، یه کتاب خریده بودم
در زده شد
در باز شد
چیزی که مثل هیچ چیز دیگه نبود وارد شد
در رو بستم
یه کتاب جدید خریدم
چیزی که مثل هیچ چیز نبود بدون در زدن این بار وارد شد
یه کتاب جدید خریدم، حالا یه کتاب‌خونه دارم
چیزی که مثل هیچ چیز دیگه نبود الان همه‌جای خونه و کتابای من هست
یه کتاب جدید خریدم، یه چیزی یادم اومد
یادم بار اول که کتاب خریدم یه چیزی که مثل هیچ چیز دیگه نبود در زد و من درو براش وا کردم و اومد تو
و یه چیز که مثل هیچ چیز دیگه نبود از خونم رفت بیرون
یه کتاب جدید ... م/ن
#امید_نادری
@PhilosophyCafe ♨️
در زده شد
در باز شد
چیزی که مثل هیچ چیز دیگه نبود وارد شد
در رو بستم
یه کتاب جدید خریدم
چیزی که مثل هیچ چیز نبود بدون در زدن این بار وارد شد
یه کتاب جدید خریدم، حالا یه کتاب‌خونه دارم
چیزی که مثل هیچ چیز دیگه نبود الان همه‌جای خونه و کتابای من هست
یه کتاب جدید خریدم، یه چیزی یادم اومد
یادم بار اول که کتاب خریدم یه چیزی که مثل هیچ چیز دیگه نبود در زد و من درو براش وا کردم و اومد تو
و یه چیز که مثل هیچ چیز دیگه نبود از خونم رفت بیرون
یه کتاب جدید ... م/ن
#امید_نادری
@PhilosophyCafe ♨️