Philosophy Cafe ♨️
3.46K subscribers
3.53K photos
508 videos
637 files
1.37K links
مکانی متفاوت برای آدم‌های متفاوت

1. @NaderiOmid66

2. @Ali_soltanzadeh

3. @khadem_ar

4. @M_H_Tavassoli

5. @AmiraliEbrahimzadeh

6. @Amin_sbu


telegram.me/PhilosophyCafe ♨️
Download Telegram
Kosaken-Patrouille
James Last
ما شهید می شویم آنها به هلاکت میرسند.
#کوهیار
پسر:پدر،شما وقتی کتاب می خوانید داد می زنید؟!
پدر:البته که نه!
پسر:پس چرا زمان اذان عربده می زنند؟!
#کوهیار
نظر یکی از دوستان راجع به پست من:
اذان عربده نیست . دعوت برای آرام کنار هم نشستن یک ملت است جهت نیایش با خدایی که نمیدانم وجودش را باور دارید یا خیر . شما هرگز نمی توانی صوت خوش اذان مؤذن زاده را عربده نام گذاری کنی .
امیدوارم وصل به دشمن نباشید . باقیش هر که هستی و هر چه هستی باش . مشکلی نیست .

از ایشون بابت توجه اشون واقعا سپاس گزارم
#کوهیار
بچه بودم، یه کتاب خریده بودم
در زده شد
در باز شد
چیزی که مثل هیچ چیز دیگه نبود وارد شد
در رو بستم

یه کتاب جدید خریدم
چیزی که مثل هیچ چیز نبود بدون در زدن این بار وارد شد

یه کتاب جدید خریدم، حالا یه کتاب‌خونه دارم
چیزی که مثل هیچ چیز دیگه نبود الان همه‌جای خونه و کتابای من هست

یه کتاب جدید خریدم، یه چیزی یادم اومد
یادم بار اول که کتاب خریدم یه چیزی که مثل هیچ چیز دیگه نبود در زد و من درو براش وا کردم و اومد تو
و یه چیز که مثل هیچ چیز دیگه نبود از خونم رفت بیرون

یه کتاب جدید ... م/ن

#امید_نادری

@PhilosophyCafe ♨️
اسپینوزا در کتاب #رساله‌در‌اصلاح‌فاهمه می‌نویسد: اگر چیزی چنان باشد که کسی به آن دل نبندد، هیچ نزاعی بر سر آن روی نمی‌دهد، از دست رفتن آن غمی بر جای نمی‌گذارد، کسی بر دارنده آن حسد نمی‌برد، هیچ بیمی، هیچ نفرتی، و در یک کلمه، هیچ آشفتگی خاطری پدید نمی‌اورد. (رساله،۱۸، باروخ اسپینوزا، اسماعیل سعادت، ۱۳۷۴). اما آیا واقعا چنین چیزی وجود دارد؟ آیا چیزی وجود دارد که هیچ کس به آن دل نبندد؟ و آیا اگر چنین چیزی باشد اصلا قابل کشف هست؟ چگونه می‌شود چیزی وجود داشته باشد که هیچ کس نخواهد به آن دل ببند و همچنان چنین چیزی مورد توجه آگاهی ما قرار گیرد؟ آیا خود این مورد توجه قرار گرفتن خود نوعی دل بستن و خواستن نیست؟ و آیا نمی‌توان این خواست اسپینوزا را یک خواست پاردوکسیکال #معرفت‌شناسانه_هستی‌شناسانه دانست؟ و در آخر آیا نمی‌توان گفت هر آنچه را که آدمی هیچ گونه دل بستگی به آن نداشته باشد، هیچ گونه شناختی هم از آن نخواهد داشت؟ و تا زمانی که دل‌بستگی ایجاد نشود و رابطه‌ای بین آن‌ها به وجود نیابد، آگاهی هم از آن غیر ممکن است؟

#پی‌نوشت: آنگاه که پرسش‌ها یافت شوند، پاسخ‌ها خود با پای‌ خود به سمت ما حرکت خواهند کرد.

#امید_نادری

@PhilosophyCafe ♨️
»از اﻳﻨﻜﻪ ﺳﺮ ﺗﻮ را اﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎ ﺧﻮد دارﻳﻢ، ﺑﺮ ﻣﺎ ﺧﺸﻢ ﻣﮕﻴﺮ . اﮔﺮ ﺑﺨﺖ ﺑﺎ ﻣﺎ ﻳـﺎري ﻧﻜـﺮده ﺑﻮد، ﺷﺎﻳﺪ ﺳﺮﻫﺎي ﻣﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ اﻣﺮوز در دﻫﻜﺪه ﺗﻮ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ در ﻣـﻲ آﻣـﺪ . ﻣـﺎ ﺑـﺮاي ﺗـﻮ ﻳـﻚ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﺗﻘﺪﻳﻢ ﻛﺮده اﻳﻢ ﺗﺎﺗﻮ را آراﻣﺶ ﺑﺨﺸﻴﻢ و اﻛﻨﻮن روح ﺗﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺸﻨﻮد ﺑﺎﺷﺪ و ﻣﺎ را آرام ﺑﮕﺬارد . ﭼﺮا ﺗﻮ دﺷﻤﻦ ﻣﺎ ﺑﻮدي؟ آﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺒﻮد ﻛـﻪ ﺑـﺎ ﻳﻜـﺪﻳﮕﺮ دوﺳـﺖ ﻣـﻲ ﻣﺎﻧـﺪﻳﻢ؟ در آن ﺻﻮرت ﻧﻪ ﺧﻮﻧﺖ ﻣﻲ رﻳﺨﺖ و ﻧﻪ ﺳﺮت ﺑﺮﻳﺪه ﻣﻲ ﺷﺪ. «

شاخه‌ ی طلایی جي.جي فرازر

از کتاب توتم و تابو زیگموند فرويد

@PhilosophyCafe✊
لیلا:
درود.فر موده بودید اگر نکته ای هست خدمتتان بگوییم..
درباره نقش اذان..و تشبیه ان به عربده..
خوب تشبیه جالبی نبود.ببینید اذان‌گویی یک‌ امر مذهبی با کارکرد اجتماعی است..و اصولا نقش دین در جوامع از همان چندین هزار سال پیش که ادمی به چیزی ماورایی معتقد شد تا بتواند از شر و افات پدیده های طبیعی درامان‌باشد و خود را به یک‌عالم به اصطلاح ماو رایی متصل کند تا بهتر و بیشتر زنده بماند و زندگی کند..همین است و بس..
هر چند ‌کم‌نیستند عده ای که به دین به عنوان یک‌پدیده فردی معتقدند .ولی اساس دین و مذهب و اصولا هر ایین و باوری همین است
بنابراین ان‌سدای بلند اذان جهت دعوت برای برگزاری فریضه نماز مسلمین براورده شدن‌ همین نیاز اجتماعی وهم دلی و هم‌نوایی برادران دینی است‌و نمیتوان انرا به اواز حیوانی تشبیه کرد.
#کوهیار
Philosophy Cafe ♨️
بچه بودم، یه کتاب خریده بودم در زده شد در باز شد چیزی که مثل هیچ چیز دیگه نبود وارد شد در رو بستم یه کتاب جدید خریدم چیزی که مثل هیچ چیز نبود بدون در زدن این بار وارد شد یه کتاب جدید خریدم، حالا یه کتاب‌خونه دارم چیزی که مثل هیچ چیز دیگه نبود الان همه‌جای…
یادمه بچه که بودم چند تا کتاب کوچیک خریدم در حد بچگیهای خودم خیلی دوسشون داشتم...یه روز که اومدم خونه مادربزرگه...یه کتابخونه دیدم..پر کتاب با اندازه های مختلف رنگای متفاوت...همشون یجورایی به آدم چشمک میزدن...جلو تر که رفتم مردی دیدم که عینکی بر چشم داشت و کتابی در دست...ویژگی بارز دایی من هر وقت که او را میدیدم...انقدر در کتاب هایش فرو میرفت که گویی در جهان دیگریست و فارق از هر حادثه و هیاهویی در این جهان و درگیر همه حوادث و رخداد ها...جهانی که او درون ذهن خود داشت یقینا بسیار بزرگ تر و ژرف تر از جهان من و جهان همه بود... جهانی که علاوه بر جهانی که ما در آن زندگی میکردیم،جهانی که تعداد کمی نیز در آن زندگی میکردند،و یا حتی جهانی که کسی در آن حضور نداشت و تنها ساکنش خودش بود و خودش را در خود جای داده بود و باز هم فضا بسیار داشت برای افزایش این جهان ها...هنگامی که این جهان نامحدود را حس کردم..سراسر وجودم را خواستنش و داشتنش فرا گرفته بود...پس این گونه بود که من از کتابخانه دایی امید...یک کتاب جدید برداشتم...در زده شد...در باز شد...چیزی که مثل هیچ چیز نبود وارد شد...در بسته نشد...در همچنان باز بود...همچنان مشتاق بود...مشتاق ورود دوست جدید...حالا چیزی که مثل هیچ چیز دیگه ای نبود را الان همه جا احساس میکنم چراکه هست...و خواهد بود در جهان بیکرانی که من اکنون برای خود دارم...جهانی منحصر به فرد...مخصوص به خود من...جهانی...نامحدود....

✍ #یاسمن_اورنگی

🔰 #پی‌نوشت: و اینگونه که خواهرزاده ما را یافت، خودمان سال‌هاست که نیافته‌ایم.



@PhilosophyCafe ♨️
الان مطب دکتر هستم، اسم و فامیلی خانمی" نخواسته شیرمردی" اعلام شد، همین اسم و فامیلی برای فهم تناقض و جایگاه زنان در این کشور به تنهایی کافی است.

#امید_نادری

@PhilosophyCafe ♨️
داستانی از مثنوی

در زمان جنگ‌های صلیبی، شهری مسیحی نشین، به دست مسلمانان می‌افتد؛ در میان این مسلمانان، مردی بدصدا بود که می‌خواست با صدای خوش‌آواز خودش، مردمان مسیحی را به دین اسلام، رهنمون سازد.

سپس مردم آمدند به او گفتند: «آخر ای مرد! این چه کاری است که می‌کنی؟ تو با این صدایت، به جای آنکه کسی را مسلمان کنی، همه‌ی مردمان را اسلام ستیز می‌کنی!»
ولی مؤذن، گوشش به این سخنان بدهکار نبود و به کار خود ادامه داد؛ زیرا از صدای خود، بسیار لذت می‌برد و از دیگران نیز، انتظار داشت که از صدایش لذت ببرند.

مردمان زیادی به سبب صدای بد او، از اسلام زده شدند و گفتند: «اگر ندای اسلامی که دعوت به نیکی می‌کند، این است؛ ما عطایش را، به لقایش بخشودیم». اما روزی، مردی مسیحی که هدیه‌های فراوانی در دست داشت، با رویی خندان آمد و گفت: «آن مؤذنی که صدایش، باعث آرامش زندگی من شده است؛ آن مؤذنی که با صدای معجزه آسایش مرا از پریشانی رهایی بخشید، کجاست؟».

گفتند: «آن مؤذن را چه‌کار داری؟»
گفت: دختری دارم، که می‌خواست از دین خارج شود و مسلمان شود؛ هرچه او را پند می‌دادم، هرچه او را رنج می‌دادم تا بلکه از این اندیشه‌ی شوم برگردد، نه‌تنها او از این‌کار بر نمی‌گشت، بلکه حریص‌تر هم می‌شد تا از دین خارج شود. من هیچ راهی نمانده بود که که نرفته باشم و به کلی درمانده شده بودم که چه کنم تا دخترم از این گمراهی به در بیاید؟

تا اینکه صدای بانگ آن موذن شما را شنید؛ زمانی که صدای او را شنید، گفت: «این دیگر چه صدای زشت و ناهنجاری است؟ من تاکنون چنین صدای بد و زشتی در کلیسا نشنیده‌ام!».

سپس خواهرش به او گفت: «این بانگ مسلمانان است و با این بانگ، مردم را به نیکی دعوت می‌کنند!»

سپس دخترم به خاطر صدای ناهنجار آن مؤدن از دین شما دل‌سرد شد و از گمراهی به‌در آمد. سپاس از آن مؤذنی که دختر مرا و زندگی مرا از منجلاب به در آورد؛ اکنون بگویید کجاست آن مؤذن فرخنده؟!

#مولانا


@PhilosophyCafe