نیهیلیسم فعال و چشم انداز صلح


اسدالله رحمان زاده

۱۶ تیر ۱۳۹۷

مجمع فلاسفه ایران


@seyedjavadmiri

نیهیلیسم فعال و چشم انداز صلح


قاسم پورحسن

۱۶ تیر ۱۳۹۷

مجمع فلاسفه ایران


@seyedjavadmiri

نیهیلیسم فعال و چشم انداز صلح


سید جواد میری

۱۶ تیر ۱۳۹۷

مجمع فلاسفه ایران


@seyedjavadmiri

"اشباع"
جلوی آینه خیره اندام و چهره اش می‌شود. نه زیبایی خاصی دارد و نه قد و هیکل فوق العاده ای. معمولی ست. نه آنقدر جذاب که چشم های همه، هر جا رویش ثابت بماند و نه آنقدر بدقیافه که نگاه دیگران حین حرف زدن با او، به جای صورتش زمین را نشانه بگیرد. ساده. از آن چهره ها که کمابیش همه جا می‌بینی‌ و بی توجه از کنارش می‌گذری‌.
جلوی آینه، روی میز آرایش بهم ریخته و پر از وسیله، کیف آرایش نارنجی رنگش نیمه باز افتاده است. رژ لب قرمز رنگ بیرون افتاده از کیف، بین آن همه لاک و عطر رنگارنگ روی میز، خودنمایی می‌کند. برش می‌دارد و محو نگاه کردنش می‌شود. روی صورت رنگ و رو رفته اش تصورش می‌کند. دستش نرم سمت لبهایش حرکت می‌کند. لحظه ای بین راه، فکر میکند که شاید درست نباشد برای اولین بار... فقط در یک لحظه، خیلی چیزها به ذهنش هجوم می‌آورند. مادر و خواهر بزرگترش. امر و نهی هاشان. طعنه هاشان. سیاهی چادری که اگر نمی‌پوشید، حق کنار خانواده اش راه رفتن را نداشت و شرابی موهای کوتاه شده اش را. فکر میکند اگر خواهرش سرخی بیش از حد رژ را روی لبهایش می‌دید چه می‌گفت. مادرش چه می‌کرد وقتی می‌فهمید دخترش در آن لباس خواب توری کوتاه، انتظار نامحرمی را می‌کشد. پدرش چطور؟ فقط یک لحظه طول می‌کشد که همه این فکر ها را در ذهنش مزه کند و بعد رژ لب را با فشاری ملاحظه شده روی لب های گوشتالودش بکشد و با دقت خودش را در ‌آینه نگاه کند.
صورتش سفید است. بیش از حد سفید و بی‌روح. از کیف آرایش، کرم همیشگی اش را بیرون می‌آورد. سریع و بی ملاحظه صورتش را با لایه کلفتی از کرم می‌پوشاند و باز خودش را برانداز می‌کند. تغییر کرده. گندمی قشنگی جای بی‌رنگی صورتش را گرفته بود. خیلی تغییر کرده بود. با زل زدن به لباس خواب کوتاهش، به این فکر ‌می‌کند که مورد پسند مردی که چشم به راهش است خواهد بود یا نه. میتواند ، هر چند با آرایش ، از همسرش دلچسب تر باشد برای مرد؟ اصلا همسرش چطور است؟ چطور آرایش می‌کند؟ موقع آمدن او، برایش شربت خنک درست می‌کند یا نه؟ این بار طولانی تر از قبل در دریای افکارش غرق می‌شود. به زنی فکر می‌کند که شاید الان، منتظر شوهرش، غذای موردعلاقه ی او را آماده می‌کند. به پسر بچه ای که چند بار عکسش را دیده. به چشم ها و خال بزرگ روی پیشانی پسربچه که درست شبیه پدرش بود. به سرنوشت پسربچه ی کوچکی، که شاید مثل کودکی خودش، تا نزدیکی صبح بیدار بماند تا به پدری که نخواهد آمد سلام کند و در آغوش بگیردش. فردا صبحش هم با بغض سراغ بابا را از مادری بگیرد، که خودش هم خبری از شوهرش ندارد...
قبل از این که بغض سنگینی که حتی خودش دلیلی برایش ندارد، بشکند؛ چند بار پشت سر هم پلک می‌زند. تند تند آب دهانش را قورت می‌دهد و به قرمزی چشم هایش توی آینه نگاه می‌کند. با ریملی که از کیف آرایشش برمی‌دارد، محکم روی مژه هایش می‌کشد. سعی می‌کند همه فکر ها را از سرش بیرون کرده، خودش را آماده هم‌آغوشی دلپذیری با مردی متاهل کند. بغض محکم گلویش را فشار می‌دهد. نفسی عمیق می‌کشد و سعی می‌کند خودش را قانع کند که حق دارد کمی لذت از زندگی اش ببرد. که همه ی تنهایی ها و طرد شدن های دنیا سهم او نیست‌. که...
سریع به خودش می‌آید و خط چشمی آبی رنگ، از کیف بیرون می‌آورد. قبل از این که اولین بار استفاده از آن خط چشم و ضربه‌ی سنگین دست پدرش روی صورت و پهلوهایش را با خودش یادآوری کند، صدای در بلند می‌شود. خط چشم را روی میز می‌گذارد و دستی به لباسش می‌کشد. شانه هایش را بیخیال بالا می‌اندازد و بدون اینکه به چیزی فکر کند به سمت در می‌رود...
#آیه
@PhilosophyCafe 🌻

‍ نتیجه گیری مقالۀ: نیهیلیسم فعال و چشم انداز صلح

نوشتۀ اسدالله رحمان زاده

بخش اول

برای صلح، چه باید کرد؟

هایدگر ایده پلمیک را جایگزین جنگ می کند. تا زمانی که ما توفق و پیروزی را از طریق اجبار و جنگ در نظر داریم، در حقیقت ما در همان خط نیهیلیسم فعال، که اراده معطوف به قدرت است حرکت می کنیم. ممکن است برخی مسلمانان بگویند: اما ما بدست آوردن قدرت از طریق جنگ را برای خدا می خواهیم. ما میخواهیم بر کفار پیروز شویم. اما آیا ممکن نیست که کفر خودش را در ظاهر ایمان پنهان کند؟ آیا این ممکن نیست که ایده «پیروزی بر دشمن» خود کاربرد زبان ترامپ است؟ آیا دیدن دنیا به شکل حضور واضح دوست و دشمن خود زبان نیهیلسم فعال نیست؟ آیا تعریف کارل اشمیت از سیاست به عنوان دوست و دشمن عمومی (نه خصوصی) به اقتدارگرایی منجر نمیشود؟ کسی ممکن است بگوید: نگاه کن ترامپ در حال حمله به ماست. او ما را دشمن میداند و میخواهد به هر قیمتی و با هر ابزاری، حتی جنگ، استقلال این جامعه را از بین ببرد. همانطور که چامسکی میگوید: ترامپ با اسلام رادیکال مشکلی ندارد، مشکل او با استقلال است. پس چگونه تو میگویی که از جنگ با دشمن سخن نگوییم؟

برای توضیح نظرم به بحث بین هایدگر و یونگر بر میگردم. یونگر راه مواجهه با نیهیلیسم فعال را در «عبور از خط» نیهیلیسم می داند. هایدگر پاسخی می نویسد با عنوان «درباره خط». تلاش می کنم این بحث پیچیده را خلاصه کنم. هرچند که هایدگر ما را به محتاط نوشتن دعوت می کند. هایدگر با یونگر موافقت می کند که تصویر «کارگر» یا به قول هانا آرنت انسان سازنده (homo fabre) نموداری از تسلط تکنو لوژیکال بر دنیاست. در عین حال این مشکل نیست که ما در این داستان تحمیل فاعل سازندگی یا سوبژه را به زمین و حتی در برگشت به خود انسان ببینیم (مانند کار مزدی یا بردگی مزد و یا آنچه که فوکو بایوپالیتکس biopolitics نئولیبرالیزم می نامد، جایی که خود بافت زندگی موضوع عمل و مهندسی سیاسی-اجتماعی است: مثلا Jeremy Bentham’s Panopticon یا genome project یا genetic engineering یا cloning). هایدگر به تیتر دوم کتاب «کارگر» یونگر توجه می کند: تسلط و گشتالت Dominance and Gestalt.  او نگاه یونگر درباره نیهیلیسم را تمجید می کند از آنجا که او نشان می دهد که در تصویر انسان مولد و تکنولوژی، نیهیلیسم به وضعیتی نرمال مبدل شده است. اما با کاربر زبان یونگر مشکل دارد. «گشتالت» معنای شکل یا کلّی را می دهد که بیش از جمع جبری اجزاء است. این کاربرد کلمه «شکل» برای تصویر زمان بی شباهت به کاربر eidos یا شکل افلاطونی و کلمه «ایده» که بر گرفته از eidos است، نیست. اما این کلمات بار متافیزیکی دارند به این معنا که شکلی را در حالت سکون و ایستا در نظر میگیرد که به اشیاء ای که در حال تغییر دائم هستند هویت یا ماهیت یا معنایشان را می دهد. اگرچه هایدگر به تفاوت انتولوژیک بین هستی و موجودات قائل است، تمام تلاش او اینست که از جدایی مکانیکی و متافیزیکی وجود و ماهیت و یا سوبژه و ابژه پرهیز کند. هایدگر معتقد است نیهیلیسم غرب در این متافیزیک خانه دارد. برای اینکه در بنیان خویش انسان را خالق معنا می داند. پس عجیب نیست که همه مدرنیستها و پست مدرنیست ها خداناباور—از چامسکی تا فوکو— معتقدند که سوبژه یا فرد به زندگی اش معنا می دهد و اوانجلیستهای مسیحیِ راست، بر اساس پیروزی ثروت، خدایی ساخته اند (Gospel of Prosperity) . این هستی ایستایی که انسان سازنده (homo fabre)  در ذهن دارد بی شباهت به این نیست که هستی مُهر خود را به طریقی مکانیکی بر ماهیت موجودات میزند. نیهیلیسم ایده این فاعل مطلق sovereign subject است که از طریق تکنولوژی تسلط خویش را بر زمین تحمیل می کند. این جایی است که هستی و خدا به شکل انسان ریخته شده است و این بت هم اکنون خود انسان است که حال هستی یا خدا نامیده میشود. اینست که دکتر حکمت به ما در مورد شیطانی که به شکل نوعی از ایمان ظاهر میشود اخطار می کند.

بنابراین هایدگر توجه یونگر را به زبانی که در عبور از خط نیهیلیسم استفاده می کند جلب می کند. او مینویسد:

«به چه زبانی طرح بنیادین آن تفکری صحبت می کند که عبور از خط را در نظر می گیرد؟ آیا این زبان متافیزیکِ اراده معطوف به قدرت است، زبان گشتالت است، و از ارزشهایی است که باید در آنطرف خط بحرانی نجات یابند؟ چه بسا که زبان متافیزیک [قدرت] ... آن محدودیت است که مانع آن میشود که از خط عبور کنیم و بر نیهیلیسم توفق یابیم؟ اگر چنین باشد آیا گذر از خط نیهیلیسم لزوما نباید تحولی در بیان saying ما و در خواست تحولی در رابطه ما با جوهر زبان باشد؟»

‍ از نتیجه گیری مقالۀ: نیهیلیسم فعال و چشم انداز صلح

نوشتۀ اسدالله رحمان زاده

بخش دوم

هایدگر درباره صلح

حال به آن بحث اولیه بر میگردم: برای صلح چه باید کرد؟ اول از همه باید زبان صلح اختیار کرد. این تغییر زبان از طریق نگرشی به حضور کفر در زبان و وضعیت بودن خودمان آغاز میشود. باید از خود بپرسم: آیا با جلوگیری از افکار متفاوت، از عدم پذیرش و محبت به خطاکار و گنهکار چه در بیرون و چه در درون خودم، از تحمیل ارزش هایی که به پوسته ای توخالی تبدیل شده اند و دیگر قدرت سازماندهی زندگی را ندارند و به فساد و تزویر ختم شده اند، من مروج نیهیلیسم فعال نیستم یا حد اقل به شکلی به آن پا نمی دهم؟ برای صلح چه باید کرد؟ باید از برخورد واکنشی دست بر دارم. از آونگ شدن از یک افراط به افراط دیگر دست بردارم، باید از استفاده از زبان اراده معطوف به قدرت دست بر دارم.  این دیدی پسیفیستی نیست که اگر به من حمله هم کنند پاسخی ندهم. بلکه این پاسخ را میگذارم برای آخرین لحظه و زبان و بیان و وضعیت بودنم را به آن آغشته نمی کنم و در واقع آن را با بیان و رفتارم تسریع نمی کنم.

هایدگر مغز متافیزیکی بحث یونگر را در این جمله تصحیح می کند. توجه کنید. یونگر می گوید:

«لحظه ای که در آن از خط نیهیلیسم عبور می کنیم، آن لحظه چرخش نوینی از هستی را می آورد.» هایدگر می نویسد: «نباید برای پاسخ به جوهر هستی، در عین حال بگوییم: این خط اول از همه قابل عبور است، در آن لحظه که با نزدیک شدن چرخش هستی انگیخته شده است، نزدیک شدنی که اول از همه بیداری و حادثه بررسی جوهر انسانی را در بر دارد.» اگر چنین است عبور از خط نیهیلیسم آنقدر به جلو رفتن نیست، تا در عمق فرو رفتن. تا اینکه اول با آنچه که ما را نجات می دهد در بر گرفته شویم، که پس از این در برگرفته شدن، خط را در نور جدیدی می بینیم. به همین دلیل هایدگر تصویر خط را با منطقه یا zone  عوض می کند.

وقتی به شکلی واکنشی به تهاجم ترامپ با زبان دشمن و قدرت پاسخ می دهیم، ما هنوز در منطقه خشونتیم. وقتی می خواهیم به شتاب و با هر وسیله ای خود را نجات دهیم غرق می شویم. وقتی با شتاب می خواهیم که از خط نیهیلیسم عبور کنیم، در واقع می خواهیم از آن فرار کنیم بجای اینکه با آن رو در رو و فی الواقع با خود مواجه شویم، جهاد اکبر. هایدگر میگوید یک نشانه نرمال شدن نیهیلیسم اینست که افراد با تلاشهای واکنشی سعی می کنند از آن خود را جدا کنند. این را هایدگر «رستگاری از طریق گریز» می نامد. دو جنگ جهانی و تسلط تکنولوژی و هنجاری شدن زندگی و هم اکنون نژاد پرستی و ملی گرایی و جنگ طلبی چرخش چهارم ترامپ، نتوانست ما را از خواب نیهیلیسم بیرون بیاورد. چرا؟ برای اینکه ما پس از عبور یا گریز از خط، همان زبان متافیزیکی را بکار می بریم.

هایدگر ما را دعوت می کند که اول به ارزیابی خویش و زبان خویش بپردازیم و در پرتو این نگرش بر خویش از برخورد واکنشی و گریز دست بر داشته و با جوهر و وجه هیولای نیهیلیسم و جنگ مواجه شویم.

در گفتگویی با یک راهب بودایی، هایدگر نقطه نظر مشابهی را ابراز می کند. راهب از او می پرسد:

«آیا راهی برای هماهنگ کردن انسان ها هست؟ و آیا میشود این راه را در عرصه جهانی مانند رابطه غرب و شرق بکار برد؟»

او جواب می دهد: «اگر امکان درک متقابلی بین فرهنگهای گوناگون در آینده ای قابل پیش بینی باشد، جدا از تفاوتهای سیاسی، این فقط زمانی اتفاق خواهد افتاد که انسانها، در تمام دنیا، به خود-مشاهدگی self-consideration  برسند. اما این خود مشاهدگی کار دشواری است. برای مثال آلمانی ها و اروپایی ها بطور اعم هیچ رابطه روشن، ساده، و سلیمی با واقعیت و خودشان ندارند. این مشکل بزرگی است در دنیای غرب و بخشی از دلیل آشفتگی عقاید در حوزه های متفاوت است."

@Vagizeh

وجیزه کلام کوتاه، مفید با برد عمیق و اینجا لطیف و جیز و ملیح برای مخاطب هوشمند است. دنیای مجازی بی تفصیل.

@Vagizeh

‍ آی آدمای غربتی
سیاپوشای پاپتی
تو گوشتون فرو کنین
که من آمیز قشمشمم
از این به بعد، هر جا باشین
آقا بالاسرِ شما منم
من از بالا نومه دارم
آقایِ آبادی بشم
خوشی رو گردن بزنم
میرغضبِ شادی بشم
هیشکی نباس بخنده!
خوشی باهاس بگنده!
از این به بعد،تو این دِه
پرنده بی پرنده
خَنده و مَنده کشکه
خدای بنده اشکه
خنده که ایمون نمیشه
بنده که خندون نمیشه
دل ریسه های الکی 
واسه کسی تُنبون نمیشه...

#مائده_هژبری #به_رقص_آی #غمنومه_فريدون #پیمان_قدیمی #خنده_های_هیچا #برقص_تا_برقصیم #میر_غضب #خنده #رقص

@PhilosophyCafe ♨️

من یک دلقک هستم...
قسمتی از کتابی که دارم میخونم،واقعا از این قسمت خوشم اومد.
حتما وقتی کتاب تموم شد معرفیش میکنم در کانال.
#کوهیار
@philosophycafe 🕸🕸🕸🕸

برای خداوند فرقی ندارد که تو برایش نماز بخوانی یا نه برایش روزه بگیری یا نه ،
فرقی ندارد چقدر برای عزیزانش ضجه زده باشی

اما اینها برای من و تو فرق می کند...
و این فرق زمانی شروع شد که من و تو بر سر خدایمان جدل کردیم ، من گفتم من با ایمان ترم و تو گفتی من!

و فراموش کردیم که خدای هر دویمان یکی ست فقط راه اتصالمان به او فرق دارد.
به راه های اتصالی یکدیگر به خدا دست نزنیم
اجازه بدهیم هر کس به گونه ی خودش به خدایش وصل شود نه به شیوه ما
خداوند عارف عاشق می خواهد نه مشتری بهشت...‌‌


@PhilosophyCafe

سیلی محکمی بر صورتم زد.
گفت مهرنوش هیچ وقت نباید از چیزی بترسی!
گفتم سگ ها لباس عیدم را پاره میکردن...
حرفم را قطع کرد و گفت نترس!
از آن به بعد سگ ها پاره ام کردند ولی از ترس سیلی پدر چیزی نگفتم.
#کوهیار

🔸🔸اطلاعيه :
به اطلاع دوستان و همراهان گرامى
مى رساند كه جلسه نقد و بررسى كتاب
« شاكله شناسى» تاليف دكتر نصرالله حكمت برگزار خواهد شد. ورود و شركت براى عموم علاقه مندان آزاد مى باشد.

زمان : يك شنبه ٢٤ تيرماه ١٣٩٧ از ساعت ١٥ الى ١٩

مكان:
پژوهشکده مطالعات اجتماعی و فرهنگی

آدرس:
خ پاسداران
گلستان یکم
پلاک ۱۲۴

ناقدين :
١- دكتر قباد منصور بخت
( استاد تاريخ دانشگاه شهيد بهشتى)
٢- دكتر عبدالله صلواتى
( دانشيار فلسفه دانشگاه شهيد رجايى)
٣- دكتر عبدالحميد ضيايى
( استاد و مدرس فلسفه و عرفان)
٤- دكتر رضا ماحوزى
( معاونت پژوهشى پژوهشكده مطالعات اجتماعى و فرهنگى)
٥- استاد اسدالله رحمان زاده
( مدرس فلسفه در كالج كانترا كاستا)
٦- دكتر محمد ابراهيم ضرابى ها
( مدرس فلسفه در دانشگاه اديان و دانشگاه اهل بيت( ع) )

@nasrollahhekmat

#کتمان - بخش دوم.
تا چشم کار میکرد خون بود. قرمز قرمز. همه جا ریخته بود. پیرمرد، بدن بی جان و غرق خون دختر را لمس میکرد. با یک دستش روی ران ها و با دست دیگر سینه های دخترک را طی میکرد. پسر چشم آبی تازه به دنیا آمده، کناری روی زمین ونگ میزد. آن پسر بچه ی غرق لخته خون، آخرین دلنگرانی پیرمرد در آن لحظه ها بود. آفتاب به زور از شکستگی های تنها پنجره کثیف اتاق وارد خانه میشد. خانه ای قدیمی در جنوبی ترین نقطه شهر. تنها اثاثش قالی خرسک پوسیده ای بود و چند صندلی کهنه. خانه سالها رنگ زندگی ندیده بود. حالا، تولد پسر بچه را گوشه ای از خود جای داده بود. پسر چشم های پدرش را داشت. نه شبیهشان را، خود چشم های پدرش را داشت. از آن آبی هایی اگر گریه هایش امان می‌داد، می‌شد غرقشان شوی..
پیرمرد دختر را می‌بوسید و پلک هایش آرام روی هم می‌افتاد. بچه گریه میکرد. بدن دخترک، هر ثانیه سرد تر می‌شد. کمرنگ تر. صورت بچه، از شدت گریه اما، هر ثانیه قرمز تر. مادر جوان، دیگر نه سرخی گونه های آفتاب سوخته اش دلبری می‌کرد و نه حرارت ملایم تنش گر گرفتگی پیرمرد را حاصل می‌کرد. غرق در آرامش خوابیده بود و دیگر هرگز قرار نبود بیدار شود. پیرمرد اما خیالش نبود. زنده و مرده فرقی ندارد وقتی فقط تن را بخواهی. به سختی تن سست دختر جوان را از حصار پیراهن گلدارش بیرون کشید. چشم هایش برق می‌زد وقتی تن عریان دختر را برانداز می‌کرد. کنارش روی زمین خون آلود زانو زد. روی بدن دختر خم شد. انگار به جز بدن مرده ی رو به رویش، چیزی نمی‌دید. انگار صدای گوش‌خراش گریه های نوازد کنارش را نمی‌شنید که بی لباس و پوشیده از خون، از سرما می‌لرزد. انگار بوی تند خون به مشامش نمی‌رسید. یا سرمای عجیب جثه کوچک دختر را حس نمی‌کرد. فقط شهوتش بود، تپش قلب بی‌وقفه اش و برجستگی های اندام دخترک...
کوبش قوی و وحشیانه ی در پیرمرد را به خودش آورد. شاید چند ساعت گذشته بود. تنها شاید چند دقیقه. پیرمرد گم شده بود در زمان و مکان. سردرگم، بدن لاغرش را از جسد دخترک جدا کرد. نگاهی به خودش انداخت. چندشش شد. از بوی تهوع آور خون های خشکیده روی لباسش. از خون های روی زمین. از عشق بازی با دختری مرده. از پسر بچه ای که دخترک به دنیا آورده بود و دیگر صدای گریه هایش شنیده نمی‌شد. پیرمرد، تنها از شهوت بی‌اندازه خودش چندش نشد و از حرصش به تن دختر بدش نیامد... دخترک و فرزندش را در اتاق تنها گذاشت و به سمت در رفت که هنوز با شدت کوبیده می‌شد.
در را که باز کرد، چشم های به خون نشسته و آبی رنگ مرد رو به رویش ، اولین چیزی بود که دید. از آن آبی هایی که می‌شد غرقشان شوی. صورت پسر جوان را ته ریش چند روزه ای پوشانده بود. گودی زیر چشم هایش، خبر از بی‌خوابی چند روزه می‌داد. پیراهنش خاکی بود و جیب شلوارش پاره. ساک قرمز رنگی توی یک دست داشت و چاقوی ضامن داری توی دست مشت شده ی دیگرش.
پیرمرد ، آنقدر به مرد جوان نگاه کرد، تا پسر، با صدایی گرفته و بم غرید:
-چیه که انقد نگاه داره؟ زن من کو علی آقا؟؟ چیکارش کردی لاشخور؟
پیرمرد لبخند پلیدی زد. جای خالی دو دندان جلویش نمایان شد و زردی و شکستگی بقیه دندان ها. دستی به صورتش کشید و گفت:
-سلامت کو؟
خون به صورت پسر دوید. دندان هایش کلید شدند. بعد از نفسی عمیق، ساک قرمز رنگ را روی زمین انداخت و یقیه‌ی پیرمرد را ، که علی نام داشت، در مشتش فشرد. مشت دیگرش را باز کرد. چاقوی نقره ای برق زد. پسر حس میکرد کسی با ناخن های بلند قلبش را توی دست گرفته و محکم فشار می‌دهد. چاقو را روی گردن لاغر علی گذاشت. بریده بریده نفس میکشید. بریده بریده، از بین دندان های چفت شده روی همش گفت:
-چه .. غلطی با .. مارالم کردی؟
علی همانطور که سعی می‌کرد نفس بکشد، مشت پسر را از یقه اش باز کرد. دستش را پس زد و گفت:
-حالا شده زنت، مارالت آقا عارف؟
-زنمه! زنم بود! مارال زن من مرتیکه. مارالم بارداره. چیکارش کردی میگم؟ کجاست؟
با همان دندان های نصفه و نیمه ی زرد، علی پوزخندی زد. پر از طعنه. گفت:
-اون موقع که دست بلند میکنی روی زن با بچه نه ماهه تو شکم فکر الان و گه خوردماتو نمیکنی نه؟ 
عارف نعره زد. با تمام وجودش این بار فریاد کشید:
-گه خوری رو تو می‌کنی لاشخور عوضی. تو. به هیچکی ربط نداره. زنمه. اختیارشو دارم...
دیگر نفس کم آورده بود. با صدایی ملایم تر، نفس نفس زنان ادامه داد:
-زنمه... دلم میخواد بکشمش... تو رو سننه؟
آرامش علی بیشتر می‌شد. برق چشمانش هم بیشتر و فاصله ی بین هر تپش قلبش کمتر. در اوج آرامش ، هیجان داشت. آرام بود، اما حس می‌کرد استخوان هایش هم دارند می‌لرزند. از زجر کشیدن عارف لذت می‌برد. بغض و ارتعاش صدای عارف سر شوقش می‌آورد. با همه ی وجودش کیف می‌کرد از بی‌خبری عارف و خوشحال بود که او قرار است خبر مرگ مارال محبوب عارف را به اون بدهد.
مارال... علی همیشه دوستش داشت. خودش را که نه. یعنی، مارال چیزی برای دوست داشتن

نداشت به جز یک جفت چشم عسل رنگ و قدم و هیکلی کشیده و تو پر. با برجستگی های توی چشم زن. علی نمی‌توانست مارال را طوری دیگر ببیند. نمی‌توانست احساس و افکارش را از روی حرکات ظریف دستش درک کند. نمی‌توانست مثل عارف، عاشقش باشد. عاشق محبت های بی‌کلامش و رقص انگشتانش در هوا. علی فقط تن خوش‌تراش زن جوان را دوست داشت. آن هم جزوی از مارال بود.‌‌ همان لحظه که علی، بعد از زایمان سخت، ولی صامت مارال فهمیده بود که دیگر نفس نمی‌کشد، لبخندی زده بود و به طعم بدنش فکر کرده بود. بدنی پر از خون، که دیگر تکان نمی‌خورد.
علی لبخند زد. دستش را روی صورت عارف گذاشت و چند سیلی آرام و پر طعنه روی صورتش نواخت. گفت:
-اتفاقا موفق هم شدی.
کمی طول کشید تا عارف؛ آخرین جمله خودش را یاد آوری کند و منظور علی را بفهمد. بعد، انگار وزنش ده برابر شده باشد، زانو هایش سست و ناتوان شد و چشمهایش نمناک. دستش را به در خانه گرفت. سعی کرد روی پا بماند و هوا را از گره محکم بغضش عبور بدهد. لرزه تمام بدنش گرفت. چنگی توی موهایش زد. بعد از چند ثانیه مکث، اولین قطره اشک که از چشمش پایین ریخت، وحشیانه به سمت علی هجوم برد. عارف، حتی مطمئن نبود که جمله ی او را درست شنیده باشد. اما اشک امانش نمی‌داد. با یک دستش علی را گرفته بود و با دست دیگر ضربه هایش را به سمت او پرتاب می‌کرد. اشک هایش، قطره قطره روی صورت و علی می‌ریخت...
علی هم تلاشی برای جدا کردن عارف از خودش نمی‌کرد. هزار با بیشتر از درد حاصل شده از مشت های عارف، لذت می‌برد از عذاب کشیدنش. اجازه داد عارف ته مانده انرژی اش را تمام کند و بعد با کلماتش روحش را بکشد. روح پسری را که مارال مظلوم را از او گرفت؛ هر چند که هیچ وقت به او تعلق نداشت.
بعد از مدتی نه چندان کوتاه، شدت ضربات عارف کمتر شد. پیرمرد خودش را از بین دستهای عارف بیرون کشید. لباسش را تکانید و بعد رو به مرد جوان که برای نفس کشیدن تقلا می‌کرد؛ گفت:
-چیه؟ میخوای منم مثل او زبون بسته بکشی؟
چشم های عارف گرد شد. قلبش، یک ضربان را جا انداخت. انگار چند لحظه نه چیزی می‌دید و نه می‌شنید. باورش نمی‌شد. از خودش بدش آمده بود. صدای خودش در سرش پیچید. مدتها قبل بود. داشت به مارال می‌گفت:«مگه من می‌ذارم مو از سرت کم بشه؟ اون قرآنو می‌بینی اونجا؟ به همون قرآن قسم می‌کشم هر کی اذیتت کنه رو.» خنده ی متین مارال را به یاد آورد. قرص شدن دل مارال را از بودنش. و چه کار کرده بود با مارالش؟؟ چه کار کرده بود که به پیرمرد هوس باز صاحب کارش پناه آورده بود؟ آرزو کرد که دستش می‌شکست و... بلند گفته بود آرزویش را انگار که علی گفت:
-دستت باید می‌شکست اون موقع. باید قطع می‌کردی دستت رو و روی زن پا به ماه بلند نمی‌کردی.
بعد، انگار که چیزی به یاد آورده باشد، کمی صبر کرد و گفت:
-میدونی مارالت مرده؟ میدونی تقصیر توعه همش؟ تو که یه ذره غیرت نداشتی نگهش داری سالم. میدونی چطوری مرد؟ چطوری جون داد؟ داشت تحفه ای که تو توی شکمش کاشته بودی رو دنیا میآورد. جیغ نزد. ولی زجر کشید. اشک ریخت. قرمز شد و صداش در نیومد. پسرتو به دنیا آورد و مرد. از خون ریزی و درد.
تمام بدن عارف، به جز بغض بزرگ توی گلویش، بی حس شده بود. اشک چشم هایش تمام شده بود. خون جلوی چشم هایش را گرفته بود. هنوز، از دست دادن مارال را باور نکرده بود. خونریزی و درد مارال را تصور می‌کرد. قلبش تیر می‌کشید. باز دستش را ستون بدنش کرد تا نیفتد. مارالش، مارال بی‌زبانش را به همین سادگی برای همیشه از دست داده بود. باورش نمی‌شد...  بی حال، زیر لب زمزمه کرد:
-چه غلطی کردی؟ مارال زنده‌ست. کجاست؟
علی گفت:
-مارال جون داد موقع زایمانش. پسرت ولی هست. برو نگاهش کن. چشمهاش مث خودت نحسه. آبی و نحس.
عارف یک آن دیوانه شد. تمام قوایش را جمع کرد. به سمت علی هجوم برد. بدون این که چیزی بگوید، محکم زیر مشتش و لگد گرفتش. داشت انتقام خودش را از علی می‌گرفت. انتقام ناباوری اش را به مرگ مارال. علی زیر دست های زمخت عارف ساکت بود. منتظر بود تا باز، توانش ته بکشد و کنار بزندش. عارف اما بی وقفه مشت میزد صورت و بدن علی را. خونی که جلوی دیدش را می‌گرفت هر لحظه بیشتر می‌شد. می‌توانست بوی خون را احساس کند کم کم. چاقوی ضامن دار را که قبل تر به زور توی جیبش چپانده بود بیرون کشید. علی ، بالاخره ترس را احساس کرد. برایش سنگین بود که از یک پسر بچه بیست و چند ساله بترسد. اما ترسید. میخواست چیزی بگوید اما انگار هیچ کلمه ای دیگر بلد نبود. عارف، اشک هایش باز سر گرفت. چاقو را بالا برد و چند بار در گونه و گردن علی فرو کرد. علی، هیچ کار نمی‌کرد. فقط چشم هایش از ترس گشاد تر می‌شدند. از درد فریادی زد. خون بالا آورد و بعد از چند ثانیه ، تن لاغرش بی حرکت ماند.
عارف هنوز هم مشت میزد به پیرمرد. اشک می‌ریخت. فحشش میداد و می‌گفت که ازش متنفر است. عارف نفس کشیدن را فراموش کرده بود. فقط اشک می‌ریخ

ت به حال مارال و بی‌رحمی های چند روز قبل خودش. با خودش فریاد های بی صدای مارال را تصور می‌کرد و بدتر ضجه می‌زد. علی را تکان میداد. به زمین میکوبیدش. کم کم، همسایه ها بیرون ریختند. از بالای تراس خانه هایشان عربده های عارف را نگاه کردند. آنقدر ادامه دادند تا عارف به خودش بیاید و بی‌حرکتی علی را متوجه بشود. دست هایش بلرزد و از خون زیاد حالش بهم بخورد. بفهمد که چکار کرده و دست های لرزانش را چند دقیقه فقط نگاه کند. از خودش متنفر شود و دومین مرگی را که باعثش بود. آرام بلند شود و با دو از کوچه باریک خارج شود...
نه علی، نه عارف و نه حتی همسایه هایی که بدن غرقه ی خون علی و چاقوی دست عارف را دیدند و از ترس آبرو هیچ نکردند؛ هیچکدام از عقرب سیاه رنگ توی تنها اتاق خانه، که از لا به لای دیوار خراب شده بیرون آمده بود و روی بدن پسر بچه می‌خزید؛ خبر نداشتند...
#آیه
@PhilosophyCafe 🌻

دوستان ترتیب قبلی متن ها مشکل داشت ، به جای ۱/۲/۳ , ۱/۳/۲ بود.
الان تصحیح شد.
پاینده باشید.🌻
#آیه