Philosophy Cafe ♨️
3.46K subscribers
3.53K photos
509 videos
637 files
1.37K links
مکانی متفاوت برای آدم‌های متفاوت

1. @NaderiOmid66

2. @Ali_soltanzadeh

3. @khadem_ar

4. @M_H_Tavassoli

5. @AmiraliEbrahimzadeh

6. @Amin_sbu


telegram.me/PhilosophyCafe ♨️
Download Telegram
#کتمان - بخش دوم.
تا چشم کار میکرد خون بود. قرمز قرمز. همه جا ریخته بود. پیرمرد، بدن بی جان و غرق خون دختر را لمس میکرد. با یک دستش روی ران ها و با دست دیگر سینه های دخترک را طی میکرد. پسر چشم آبی تازه به دنیا آمده، کناری روی زمین ونگ میزد. آن پسر بچه ی غرق لخته خون، آخرین دلنگرانی پیرمرد در آن لحظه ها بود. آفتاب به زور از شکستگی های تنها پنجره کثیف اتاق وارد خانه میشد. خانه ای قدیمی در جنوبی ترین نقطه شهر. تنها اثاثش قالی خرسک پوسیده ای بود و چند صندلی کهنه. خانه سالها رنگ زندگی ندیده بود. حالا، تولد پسر بچه را گوشه ای از خود جای داده بود. پسر چشم های پدرش را داشت. نه شبیهشان را، خود چشم های پدرش را داشت. از آن آبی هایی اگر گریه هایش امان می‌داد، می‌شد غرقشان شوی..
پیرمرد دختر را می‌بوسید و پلک هایش آرام روی هم می‌افتاد. بچه گریه میکرد. بدن دخترک، هر ثانیه سرد تر می‌شد. کمرنگ تر. صورت بچه، از شدت گریه اما، هر ثانیه قرمز تر. مادر جوان، دیگر نه سرخی گونه های آفتاب سوخته اش دلبری می‌کرد و نه حرارت ملایم تنش گر گرفتگی پیرمرد را حاصل می‌کرد. غرق در آرامش خوابیده بود و دیگر هرگز قرار نبود بیدار شود. پیرمرد اما خیالش نبود. زنده و مرده فرقی ندارد وقتی فقط تن را بخواهی. به سختی تن سست دختر جوان را از حصار پیراهن گلدارش بیرون کشید. چشم هایش برق می‌زد وقتی تن عریان دختر را برانداز می‌کرد. کنارش روی زمین خون آلود زانو زد. روی بدن دختر خم شد. انگار به جز بدن مرده ی رو به رویش، چیزی نمی‌دید. انگار صدای گوش‌خراش گریه های نوازد کنارش را نمی‌شنید که بی لباس و پوشیده از خون، از سرما می‌لرزد. انگار بوی تند خون به مشامش نمی‌رسید. یا سرمای عجیب جثه کوچک دختر را حس نمی‌کرد. فقط شهوتش بود، تپش قلب بی‌وقفه اش و برجستگی های اندام دخترک...
کوبش قوی و وحشیانه ی در پیرمرد را به خودش آورد. شاید چند ساعت گذشته بود. تنها شاید چند دقیقه. پیرمرد گم شده بود در زمان و مکان. سردرگم، بدن لاغرش را از جسد دخترک جدا کرد. نگاهی به خودش انداخت. چندشش شد. از بوی تهوع آور خون های خشکیده روی لباسش. از خون های روی زمین. از عشق بازی با دختری مرده. از پسر بچه ای که دخترک به دنیا آورده بود و دیگر صدای گریه هایش شنیده نمی‌شد. پیرمرد، تنها از شهوت بی‌اندازه خودش چندش نشد و از حرصش به تن دختر بدش نیامد... دخترک و فرزندش را در اتاق تنها گذاشت و به سمت در رفت که هنوز با شدت کوبیده می‌شد.
در را که باز کرد، چشم های به خون نشسته و آبی رنگ مرد رو به رویش ، اولین چیزی بود که دید. از آن آبی هایی که می‌شد غرقشان شوی. صورت پسر جوان را ته ریش چند روزه ای پوشانده بود. گودی زیر چشم هایش، خبر از بی‌خوابی چند روزه می‌داد. پیراهنش خاکی بود و جیب شلوارش پاره. ساک قرمز رنگی توی یک دست داشت و چاقوی ضامن داری توی دست مشت شده ی دیگرش.
پیرمرد ، آنقدر به مرد جوان نگاه کرد، تا پسر، با صدایی گرفته و بم غرید:
-چیه که انقد نگاه داره؟ زن من کو علی آقا؟؟ چیکارش کردی لاشخور؟
پیرمرد لبخند پلیدی زد. جای خالی دو دندان جلویش نمایان شد و زردی و شکستگی بقیه دندان ها. دستی به صورتش کشید و گفت:
-سلامت کو؟
خون به صورت پسر دوید. دندان هایش کلید شدند. بعد از نفسی عمیق، ساک قرمز رنگ را روی زمین انداخت و یقیه‌ی پیرمرد را ، که علی نام داشت، در مشتش فشرد. مشت دیگرش را باز کرد. چاقوی نقره ای برق زد. پسر حس میکرد کسی با ناخن های بلند قلبش را توی دست گرفته و محکم فشار می‌دهد. چاقو را روی گردن لاغر علی گذاشت. بریده بریده نفس میکشید. بریده بریده، از بین دندان های چفت شده روی همش گفت:
-چه .. غلطی با .. مارالم کردی؟
علی همانطور که سعی می‌کرد نفس بکشد، مشت پسر را از یقه اش باز کرد. دستش را پس زد و گفت:
-حالا شده زنت، مارالت آقا عارف؟
-زنمه! زنم بود! مارال زن من مرتیکه. مارالم بارداره. چیکارش کردی میگم؟ کجاست؟
با همان دندان های نصفه و نیمه ی زرد، علی پوزخندی زد. پر از طعنه. گفت:
-اون موقع که دست بلند میکنی روی زن با بچه نه ماهه تو شکم فکر الان و گه خوردماتو نمیکنی نه؟ 
عارف نعره زد. با تمام وجودش این بار فریاد کشید:
-گه خوری رو تو می‌کنی لاشخور عوضی. تو. به هیچکی ربط نداره. زنمه. اختیارشو دارم...
دیگر نفس کم آورده بود. با صدایی ملایم تر، نفس نفس زنان ادامه داد:
-زنمه... دلم میخواد بکشمش... تو رو سننه؟
آرامش علی بیشتر می‌شد. برق چشمانش هم بیشتر و فاصله ی بین هر تپش قلبش کمتر. در اوج آرامش ، هیجان داشت. آرام بود، اما حس می‌کرد استخوان هایش هم دارند می‌لرزند. از زجر کشیدن عارف لذت می‌برد. بغض و ارتعاش صدای عارف سر شوقش می‌آورد. با همه ی وجودش کیف می‌کرد از بی‌خبری عارف و خوشحال بود که او قرار است خبر مرگ مارال محبوب عارف را به اون بدهد.
مارال... علی همیشه دوستش داشت. خودش را که نه. یعنی، مارال چیزی برای دوست داشتن
نداشت به جز یک جفت چشم عسل رنگ و قدم و هیکلی کشیده و تو پر. با برجستگی های توی چشم زن. علی نمی‌توانست مارال را طوری دیگر ببیند. نمی‌توانست احساس و افکارش را از روی حرکات ظریف دستش درک کند. نمی‌توانست مثل عارف، عاشقش باشد. عاشق محبت های بی‌کلامش و رقص انگشتانش در هوا. علی فقط تن خوش‌تراش زن جوان را دوست داشت. آن هم جزوی از مارال بود.‌‌ همان لحظه که علی، بعد از زایمان سخت، ولی صامت مارال فهمیده بود که دیگر نفس نمی‌کشد، لبخندی زده بود و به طعم بدنش فکر کرده بود. بدنی پر از خون، که دیگر تکان نمی‌خورد.
علی لبخند زد. دستش را روی صورت عارف گذاشت و چند سیلی آرام و پر طعنه روی صورتش نواخت. گفت:
-اتفاقا موفق هم شدی.
کمی طول کشید تا عارف؛ آخرین جمله خودش را یاد آوری کند و منظور علی را بفهمد. بعد، انگار وزنش ده برابر شده باشد، زانو هایش سست و ناتوان شد و چشمهایش نمناک. دستش را به در خانه گرفت. سعی کرد روی پا بماند و هوا را از گره محکم بغضش عبور بدهد. لرزه تمام بدنش گرفت. چنگی توی موهایش زد. بعد از چند ثانیه مکث، اولین قطره اشک که از چشمش پایین ریخت، وحشیانه به سمت علی هجوم برد. عارف، حتی مطمئن نبود که جمله ی او را درست شنیده باشد. اما اشک امانش نمی‌داد. با یک دستش علی را گرفته بود و با دست دیگر ضربه هایش را به سمت او پرتاب می‌کرد. اشک هایش، قطره قطره روی صورت و علی می‌ریخت...
علی هم تلاشی برای جدا کردن عارف از خودش نمی‌کرد. هزار با بیشتر از درد حاصل شده از مشت های عارف، لذت می‌برد از عذاب کشیدنش. اجازه داد عارف ته مانده انرژی اش را تمام کند و بعد با کلماتش روحش را بکشد. روح پسری را که مارال مظلوم را از او گرفت؛ هر چند که هیچ وقت به او تعلق نداشت.
بعد از مدتی نه چندان کوتاه، شدت ضربات عارف کمتر شد. پیرمرد خودش را از بین دستهای عارف بیرون کشید. لباسش را تکانید و بعد رو به مرد جوان که برای نفس کشیدن تقلا می‌کرد؛ گفت:
-چیه؟ میخوای منم مثل او زبون بسته بکشی؟
چشم های عارف گرد شد. قلبش، یک ضربان را جا انداخت. انگار چند لحظه نه چیزی می‌دید و نه می‌شنید. باورش نمی‌شد. از خودش بدش آمده بود. صدای خودش در سرش پیچید. مدتها قبل بود. داشت به مارال می‌گفت:«مگه من می‌ذارم مو از سرت کم بشه؟ اون قرآنو می‌بینی اونجا؟ به همون قرآن قسم می‌کشم هر کی اذیتت کنه رو.» خنده ی متین مارال را به یاد آورد. قرص شدن دل مارال را از بودنش. و چه کار کرده بود با مارالش؟؟ چه کار کرده بود که به پیرمرد هوس باز صاحب کارش پناه آورده بود؟ آرزو کرد که دستش می‌شکست و... بلند گفته بود آرزویش را انگار که علی گفت:
-دستت باید می‌شکست اون موقع. باید قطع می‌کردی دستت رو و روی زن پا به ماه بلند نمی‌کردی.
بعد، انگار که چیزی به یاد آورده باشد، کمی صبر کرد و گفت:
-میدونی مارالت مرده؟ میدونی تقصیر توعه همش؟ تو که یه ذره غیرت نداشتی نگهش داری سالم. میدونی چطوری مرد؟ چطوری جون داد؟ داشت تحفه ای که تو توی شکمش کاشته بودی رو دنیا میآورد. جیغ نزد. ولی زجر کشید. اشک ریخت. قرمز شد و صداش در نیومد. پسرتو به دنیا آورد و مرد. از خون ریزی و درد.
تمام بدن عارف، به جز بغض بزرگ توی گلویش، بی حس شده بود. اشک چشم هایش تمام شده بود. خون جلوی چشم هایش را گرفته بود. هنوز، از دست دادن مارال را باور نکرده بود. خونریزی و درد مارال را تصور می‌کرد. قلبش تیر می‌کشید. باز دستش را ستون بدنش کرد تا نیفتد. مارالش، مارال بی‌زبانش را به همین سادگی برای همیشه از دست داده بود. باورش نمی‌شد...  بی حال، زیر لب زمزمه کرد:
-چه غلطی کردی؟ مارال زنده‌ست. کجاست؟
علی گفت:
-مارال جون داد موقع زایمانش. پسرت ولی هست. برو نگاهش کن. چشمهاش مث خودت نحسه. آبی و نحس.
عارف یک آن دیوانه شد. تمام قوایش را جمع کرد. به سمت علی هجوم برد. بدون این که چیزی بگوید، محکم زیر مشتش و لگد گرفتش. داشت انتقام خودش را از علی می‌گرفت. انتقام ناباوری اش را به مرگ مارال. علی زیر دست های زمخت عارف ساکت بود. منتظر بود تا باز، توانش ته بکشد و کنار بزندش. عارف اما بی وقفه مشت میزد صورت و بدن علی را. خونی که جلوی دیدش را می‌گرفت هر لحظه بیشتر می‌شد. می‌توانست بوی خون را احساس کند کم کم. چاقوی ضامن دار را که قبل تر به زور توی جیبش چپانده بود بیرون کشید. علی ، بالاخره ترس را احساس کرد. برایش سنگین بود که از یک پسر بچه بیست و چند ساله بترسد. اما ترسید. میخواست چیزی بگوید اما انگار هیچ کلمه ای دیگر بلد نبود. عارف، اشک هایش باز سر گرفت. چاقو را بالا برد و چند بار در گونه و گردن علی فرو کرد. علی، هیچ کار نمی‌کرد. فقط چشم هایش از ترس گشاد تر می‌شدند. از درد فریادی زد. خون بالا آورد و بعد از چند ثانیه ، تن لاغرش بی حرکت ماند.
عارف هنوز هم مشت میزد به پیرمرد. اشک می‌ریخت. فحشش میداد و می‌گفت که ازش متنفر است. عارف نفس کشیدن را فراموش کرده بود. فقط اشک می‌ریخ
ت به حال مارال و بی‌رحمی های چند روز قبل خودش. با خودش فریاد های بی صدای مارال را تصور می‌کرد و بدتر ضجه می‌زد. علی را تکان میداد. به زمین میکوبیدش. کم کم، همسایه ها بیرون ریختند. از بالای تراس خانه هایشان عربده های عارف را نگاه کردند. آنقدر ادامه دادند تا عارف به خودش بیاید و بی‌حرکتی علی را متوجه بشود. دست هایش بلرزد و از خون زیاد حالش بهم بخورد. بفهمد که چکار کرده و دست های لرزانش را چند دقیقه فقط نگاه کند. از خودش متنفر شود و دومین مرگی را که باعثش بود. آرام بلند شود و با دو از کوچه باریک خارج شود...
نه علی، نه عارف و نه حتی همسایه هایی که بدن غرقه ی خون علی و چاقوی دست عارف را دیدند و از ترس آبرو هیچ نکردند؛ هیچکدام از عقرب سیاه رنگ توی تنها اتاق خانه، که از لا به لای دیوار خراب شده بیرون آمده بود و روی بدن پسر بچه می‌خزید؛ خبر نداشتند...
#آیه
@PhilosophyCafe 🌻
شانه را بر می دارد و بر موهای کم پشتش شانه می زند.زیبایی خود را تحسین می کند و از خانه خارج می شود.
شک ندارم اگر سی سال پیش یکباره به او می گفتند انقدر بد ریخت می شوی دق می کرد.
#کوهیار
میگفت از لابلای در حياط مرا ديده، من که متوجه او نشده بودم، ميگفت مرا آنقدر دوست دارد که شب ها صورت فلکی مرا از صورت های ديگر می سازد اما من که ستاره و سياره نبودم، ميگفت عاشق من است اما من که عشق نبودم،ميگفت بدون من می ميرد و من ديگر او را نديدم....


#MArefArab

@PhilosophyCafe
آنقدر نوشیدم و نوشیدم که شاید این شب تلخ پایانی داشته باشد اما دریغ از حرکت این عقربه های لعنتی
#مهرنوش
#کوهیار
Forwarded from Minoo
سلام.. مقصود و منظورتون از گذاشتن پستایی مثل این داستان کتمان و...که متنهایی مبتذل و بی محتوا بیش نیستن و اصلا هیییچ ربطی به فلسفه ندارن ،چیه ؟!!،اصلا این کانال مگه فلسفی نیست!! اینا چیه پس ؟!!کجای فلسفه یعنی ابتذاال یعنی بی دینی یعنی بی بند و باری ؟!!! من عضو شدم چون رشته م فلسفه است فجر میکردم به دردم میخوره اما میبینم اصلا محتواش یه چیزی دیگه است!!! دا رین یه سمت و سوق دیگه رو به اسم فلسفه رواج میدین یه جریان منحرف بی اساس!!!! من ادمینای کانالتون و سرچ کردم همشون آدمای غیر موجهی هستن!!!جمعش کن آقااا شما فلسفه رو چپکی فهمیدی.... متاسفم برا خودم که این مدت عضو این آشغالدونی بودم...
Minoo
سلام.. مقصود و منظورتون از گذاشتن پستایی مثل این داستان کتمان و...که متنهایی مبتذل و بی محتوا بیش نیستن و اصلا هیییچ ربطی به فلسفه ندارن ،چیه ؟!!،اصلا این کانال مگه فلسفی نیست!! اینا چیه پس ؟!!کجای فلسفه یعنی ابتذاال یعنی بی دینی یعنی بی بند و باری ؟!!! من…
با سیستم آموزشی و سایر رشته ها کار نداریم... متاسفم از اینکه به دانشجویان #فلسفه یاد نمیدن فلسفه یعنی چه و یک #فیلسوف چجوری فکر می‌کنه...
ما فیلسوف نیستیم، استاد دانشگاه هم نیستیم، ربات هم نیستیم؛ بلکه افرادی هستیم که در راستای فلسفه ورزی و تفکر بدون محدودیت، بدون چارچوب، بدون کپی از غیر، و بدون تعصب تلاش می‌کنیم. و پروسه فعالیت ما تکاملی‌ست و هیچکس مصون از خطا نیست. تحمل هرگونه کامنت و توهین هم یکی از کارهای روزمره ماست. طبق معمول این دوست عزیز هم هرچی که گفت من که به خودم نمیگیرم... 😌
همیشه گفتم که اگر زندگانی برایم می‌خواهید نقدم کنید و اگر مرگ مدحم کنید، در همین راستا نقد یکی از اعضای دوست داشتنی و محترم کانال رو قرار میدم، شما دوستان عزیز هم اگر انتقاد و پیشنهادی دارید با دل و جان می‌شنویم.

یک کافی شاپ هست که افراد مختلف میان و با هم بحث میکنند. هر کس ساز خودش را میزند و از راه خودش میگوید.
اوایل مردم که به این کافه می امدند، با صدای کم صحبت میکردند و شاید افراد کمی صدای انها را میشنیدند ولی حرف هایشان ارزنده بود.
اما این اواخر، دیگه کم کم این کافی شاپ تبدیل به سالن سخنرانی شده و همه بلندگو بدست صحبت میکنند و با اینکه همه صدایشان را میشنوند ولی به ندرت نوای حکمت و فلسفه شنیده میشود.
درسته... فلسفه از زمانی اغاز شد که مردم در مورد مسائل مختلف فکر میکردند و انرا با دیگران در میان میگذاشتند.
انتظار من از کانال نقل قول کردن مطالب از فلان فیلسوف و فلان کتاب نیست. بلکه من انتظار دارم کسانی که مطلب را می نویسند در ان یک بازی و یا جریان فکری قرار دهند که ذهن ادم را به بازی بگیرد.
اگر با ادمین های کانالتان صحبت کنید خوب میشود. خوب میشود اگر مسائل مختلف را در قالب داستان یا عکسی حاوی نوشته و یا... منتشر کنند و یکمی این نوشته ها قابلیت بازی کردن با ذهن را داشته باشد.

اما در هر صورت ممنون از کانال مفیدتون که حداقل سعی کرده اصالت خودشو حفظ کنه و از سوی دیگر ارشیو ای زیبا و یکطرفه را با خود داشته باشه. ممنون از توجهتون.

@PhilosophyCafe ♨️
؟؟؟چند پرسش؟؟؟

به پسِ این همه دانش و انباشتِ دانش، به پسِ این همه استوره زدایی، به پسِ این همه دین ستیزی، به پسِ این همه خداستیزی و خداگریزی، به پسِ این همه رفاه و تن پروری، به پسِ این همه جنبش های سیاسی و جابجایی ها در جهانِ فرمانروایی، به پسِ این همه خوارداشتِ گذشته و دیروز و بالیدنِ به امروز، اینجا و اکنون، آری در این دم به میانِ خود چه ها داریم، به چه می بالیم، ازچه سرفرازیم، با کدامین امیدها و با کدامین آرزوها به پیش می رویم؟ چرا در مغاکِ این پندار فرورفته ایم که آدمی توانمندی هایی دارد که خدایان نیز از آن بی بهره بوده اند؟ چرا نیاز به گریزاندنِ خدایان را یافتیم، چرا بی دینی را نیک پنداشتیم و آن را در اندیشه ها و فلسفه ها رخنه دادیم و از برای این بی دینی خدایانِ بی کالبد و تهی از چمِ "دانش" و "خرد" و "پیشرفت" را آفریدیم و از برای گستراندنِ پیامِ این خدایانِ کوتوله، پیامبرانی برگماردیم؟ چرا ما را نیاز افتاد که از نیاکانمان بگسلیم و به آنان پشت کنیم؟ چه شد و چه کسی و یا کدامین نیاز ما را واداشت که هرآن چه بود را نابود سازیم و هرچیز و همه چیز را از نو بیاغازیم؟ چرا و با چه آماجی خواستیم جهانِ هستنده را در گمانمندی فروفکنیم، هستیِ و هستندگی اش را بر بالای مغاکِ نَهَستی بیاویزیم و با یاری و فرمان "اندیشه"، به آن، هستی و باشندگیِ نوین و سامانی نوین بخشیم؟ چه شد و چه ها نیاز افتاد که فردی از میانِ بیشماران به خود این گستاخی را داد که هرآنچه آدمیان در دلِ هزاره ها آفریده و گرد آورده بودند را بیهوده و یاوه بشمارد و راهی نوین که تنها زاده از سر و اندیشه و پنداشتِ او بود را نشانگرِ راستی و درستی بخوانَد؟ چه شد که بیشمارانی این گونه نوآوری ها را پذیرفتند و از هرآنچه داشتند دست شسته و تنها بر سخنانی چند لَم دادند و هزاره ها را در دود و آتشِ نوپرستی فکنده و سوختند؟ چرا این پُرشماران خود را نو خواندند و بر هرآنچه کهن بود تاختند؟ چرا نو را بر کهن برتر شماردند؟ مگر در نو چه نهفته بود که از برایش هرآنچه تا به کنون رفته بود می باید یَزِش(قربانی) می شد؟ آیا این نوآوران به راستی نوآوری کردند؟ آیا به راستی این اندیشه های نو نیاکانی گجسته در پسِ پشتِ هزاره ها ندارند؟ آیا ستیز میانِ کهن و نو به راستی باشنده است؟ آیا آنچه که امروز ستیز و آوَرد میانِ کهنه و نو خوانده می شود از دیرباز باشنده نبوده است؟ آیا از همان روزگارانِ دور این چنین نبوده که دو بینش در همیستاری و در برابرِ هم بوده و این ستیز هرگز خاموشی نگرفته است؟ آیا جنگی که در اندیشه و باورِ هراکلیت، پدر همه چیز بود هماره چنین نبوده وهماره چنین نیز نخواهد بود؟ آیا می توان آدمیان را از نبردِ باورها و بینش هایشان جدا کرد و آنان را یکجا و بی ستیز به انگاره درآورد؟ آیا آدمیان در نبودِ ستیز و آوَرد، به آدمکان دگر نمی شوند و آیین ها و فرهنگ ها به سوی نابودی نمی روند؟ آیا در نبودِ خدایان یا در مرگِ خدایان و یا در پس نشینیِ خدایان، با شتابی دیوانه وار به سوی نابودی آیین ها و استوره ها و تاریخِ راستینِ مردمان نمی رویم؟ آیا خدایان و ستیزِ میانِ آنان، آدمیان را زنده دل تر می ساخت یا به افسردگی و دل مردگی دامن می زد؟ آیا استوره ها و آیین ها و خدایان، آدمیان را پای در بندتر و تنبل تر و بی کنش تر از امروزیان کرده بودند؟ آیا در بود و باشندگیِ جنگ و ستیز به میانِ بینش ها، آدمیان مِهر و دوستی، میهمان نوازی، هم پشتی و همیاری و همکاری را کمتر از ما امروزیان می شناختند و می زیستند؟ آیا گمان می برید در آن حال و هوای مینوی که خدایان فرمان می راندند، مِهر به پدر و مادر و نیاکان، مِهر به دوست، همسر، خانواده، فرزند، همسایه، همکار و همدوش، کمتر از امروز می بوده است؟ آیا آدمیان هماره و همه جا نیازمندِ نمادها و نمودها نبوده اند؟ آیا آدمیان هماره و همه جا در پناهِ سرمشق ها و نیروهای فراانسانی نزیسته اند؟ آیا آدمیان هماره و همه جا در پناه استوره ها و آیین ها و خدایان به سرنبرده اند؟ پس چه شد که به یکباره سرشت دگرکردیم و به دین و آیین و بینش ها بی نیاز شدیم؟ آیا در نبودِ خدایان و دین و آیین، در نبودِ راز و چیستانیِ هستی، آدمیان به جاندارانی بی چم دگر نمی شوند؟ آیا چنین نیست که آدمی در نبود خدایان و آیین ها، به اندازۀ جهان و هستی باد می شود و ارج و جایگاهی دروغین می یابد و آنگاه که به پوچیِ خود پِی برد، جهان و هستی را پوچ می خواند؟ آیا چنین نیست که بی خدایی و بی آیینی و استوره ستیزی و راز زدایی، ما را به بی فرهنگی کشانده و جهان در سیجِ (خطرِ) نابودی است؟
پس آیا چنین نیست که برای رستاخیزِ جهانِ مردمان، نیازی پایدار به خدایان و استوره ها و آیین ها داریم؟
پس آیا بهتر آن نیست که تنها اندکی در این باره درنگ کنیم و بیندیشیم؟
خسرو یزدانی ۲۰ آوریل ۲۰۰۱۸ - پاریس
کانالِ فلسفیِ «تکانه»
@khosrowchannel
کانال فلسفی «تکانه»

دروگر زمان است و ما چون گیا
همانش نبیره همانش نیا
جهان را چنین است ساز و نهاد
که جز مرگ را کس ز مادر نزاد

https://t.me/joinchat/AAAAAENEy7OlJWZFgWOtiA
ﮐﻮوﻳﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﺪرﻳﺠﯽ داروﻳﻦ را ﻧﻔﯽ ﮐﺮدﻩ و ﻓﻘﻂ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻪ ﮐﺎﺗﺎﮐﻠﻴﺴﻢ اﺳﺖ
و اﻣﺎ ﮐﺎﺗﺎﮐﻠﻴﺴﻢ اﻧﻔﺠﺎرﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ" ﻣﻌﻠﻮل ﻋﻠﻞ ﻧﺎﻣﻌﻠﻮمﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ ."
ﺁﻧﺎرﺷﻴﺴﺖها ﻣﯽ ﮔﻮﻳﻨﺪ ﻣﺎرﮐﺴﻴﺴﺖها ﺑﻪ ﮐﻮوﻳﻪ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ، و ﺑﺎﻟﻨﺘﻴﺠﻪ داروﻳﻨﻴﺴﻢ را رد ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ.

داروﻳﻦ ﮐﺎﺗﺎﮐﻠﻴﺴﻢ ﮐﻮوﻳﻪ را رد ﮐﺮدﻩ و ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﺪرﻳﺠﯽ اﺳﺖ . و ﺣﺎل ﺁﻧﺎرﺷﻴﺴﺖها ﻣﯽ ﮔﻮﻳﻨﺪ "ﻣﺎرﮐﺴﻴﺴﻢ ﺑﻪ داروﻳﻨﻴﺴﻢ ﺗﮑﻴه ﮐﺮدﻩ و ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪان روش ﻏﻴﺮ اﻧﺘﻘﺎدﯼ دارد" ، ﻳﻌﻨﯽ ﺁن ﮐﻪ ﻣﺎرﮐﺴﻴﺴﺖ هﺎﮐﺎﺗﺎﮐﻠﻴﺴﻢ ﮐﻮوﻳﻪ را ﻧﻔﯽ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺧﻼﺻﻪﺁن ﮐﻪ ﺁﻧﺎرﺷﻴﺴﺖ ها ﻣﺎرﮐﺴﻴﺴﺖ ها را ﻣﺘﻬﻢ ﻣﯽ ﺳﺎزﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﻮوﻳﻪ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪا ﻧﺪ و در ﻋﻴﻦ ﺣﺎل ﺁﻧﻬﺎ را ﻧﮑﻮهش ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ داروﻳﻦ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪا ﻧﺪ ﻧﻪ ﺑﻪ ﮐﻮوﻳﻪ.

از مانیفست آنارشيسم يا سوسياليسم يوسف استالين( صفحه ۱۳)

@PhilosophyCafe❗️
Minoo
سلام.. مقصود و منظورتون از گذاشتن پستایی مثل این داستان کتمان و...که متنهایی مبتذل و بی محتوا بیش نیستن و اصلا هیییچ ربطی به فلسفه ندارن ،چیه ؟!!،اصلا این کانال مگه فلسفی نیست!! اینا چیه پس ؟!!کجای فلسفه یعنی ابتذاال یعنی بی دینی یعنی بی بند و باری ؟!!! من…
درود بر شما..
اول؛ این الفاظ و لحن صحبت کردن برای کسی که فلسفه بخونه مناسبه واقعا؟
دوم؛ من نویسنده ی داستان کتمان، کی گفتم که دارم یه متن فلسفی مینویسم؟ یا حتی گفتم به فلسفه مربوطه؟ من اومدم موضوعات داستان رو ربط بدم به فلسفه یا گفتم بی بند و باری یعنی فلسفه؟ من تبلیغ بی دینی کردم؟ من چیزی رواج دادم دوست عزیز؟ من فقط یه متن نوشتم و گذاشتم توی کانال. فکر نمیکنم چیز خیلی سنگینی باشه و شایسته ی این الفاظی که شمای مثلا تحصیلکرده به کار میبرید. کتمان یه داستانه. مثل شنگول و منگولی که برامون تعریف می‌کردند. همین و بس. صرفا چون از رابطه جنسی و مشروب توش گفته شده یعنی من دارم میگم فلسفه یعنی این؟ یعنی بی بند و باری؟ یعنی من اگه اینو ننویسم دیگه کسی نه مشروب میخوره و نه با کسی رابطه داره.. به همین سادگی؟! این همه کتاب و فیلم که اگه مطالعه داشته باشید بهشون بر می‌خورید این مقصود رو دارند؟
امید عزیز ادمین کانال یه کار قشنگی کردند و چندتا نویسنده آماتور رو جمع کردند که اونا خواننده داشته باشند و دلشون خوش باشه. به نظر شما چیز بزرگیه؟ این کار لایق حرف های شماست؟ شمایی که از ادبیات اونقدری نمیدونی که با این لحن و این الفاظ صحبت میکنی؟
ادبیات قطعا یه بخش بزرگی از زندگی همه ی ما رو تشکیل میده. بعضیا عاشقشن و بعضیا هم مثل شما. جدای بی منطق بودن انتقادتون با وجود هزار پست درباره فلسفه توی کانال؛ باز هم باید بگم که متاسفم کسی که به قول خودش فلسفه میخونه باید اینطور صحبت کنه.
و درضمن؛ شما چطوری غیرموجه بودن ادمین های کانال رو از پروفایل تشخیص میدی؟
دوستان دیگه هم؛
این آیدی بنده @wannafly . لطفا از این به بعد مشکلی درمورد پست های من اگه وجود داره یا انتقادی هست؛ به خودم بگید. رفتار بچگانه ایه انتقاد از من پیش سایر ادمین های کانال. لطفا اگه با من و پست کردن داستانم توی کانال هم مشکلی وجود داره به خودم بگید تا دیگه اینجا نذارمشون.
پاینده باشید.🌻🌻
#آیه
Philosophy Cafe ♨️
ﮐﻮوﻳﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﺪرﻳﺠﯽ داروﻳﻦ را ﻧﻔﯽ ﮐﺮدﻩ و ﻓﻘﻂ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻪ ﮐﺎﺗﺎﮐﻠﻴﺴﻢ اﺳﺖ و اﻣﺎ ﮐﺎﺗﺎﮐﻠﻴﺴﻢ اﻧﻔﺠﺎرﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ" ﻣﻌﻠﻮل ﻋﻠﻞ ﻧﺎﻣﻌﻠﻮمﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ ." ﺁﻧﺎرﺷﻴﺴﺖها ﻣﯽ ﮔﻮﻳﻨﺪ ﻣﺎرﮐﺴﻴﺴﺖها ﺑﻪ ﮐﻮوﻳﻪ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ، و ﺑﺎﻟﻨﺘﻴﺠﻪ داروﻳﻨﻴﺴﻢ را رد ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ. داروﻳﻦ ﮐﺎﺗﺎﮐﻠﻴﺴﻢ ﮐﻮوﻳﻪ را رد ﮐﺮدﻩ و…
هر وقت پستی از نظریه ی تکامل داروين گذاشته میشه،بعضی از دوستان خاطر نشان ميکنن که اینگونه پست ها برداشت های دوسويه و اشتباه بوجود مياره،
درواقع قصد نويسنده در اين پست درستي و نادرستی نظریه ی داروين و کوويه نيست بلکه گرايشات مارکسيسم و آنارشيسم رو با آوردن دو نمونه از انتيگريسم توضیح می دهد.

#MArefArab
ممنون که ما رو با نقدهای سازنده دنبال می کنین،
به گفته ی سعدی:
علم بدون بحث بی فايده است.

#MArefArab