Philosophy Cafe ♨️

نداشت به جز یک جفت چشم عسل رنگ و قدم و هیکلی کشیده و تو پر. با برجستگی های توی چشم زن. علی نمی‌توانست مارال را طوری دیگر ببیند. نمی‌توانست احساس و افکارش را از روی حرکات ظریف دستش درک کند. نمی‌توانست مثل عارف، عاشقش باشد. عاشق محبت های بی‌کلامش و رقص انگشتانش در هوا. علی فقط تن خوش‌تراش زن جوان را دوست داشت. آن هم جزوی از مارال بود.‌‌ همان لحظه که علی، بعد از زایمان سخت، ولی صامت مارال فهمیده بود که دیگر نفس نمی‌کشد، لبخندی زده بود و به طعم بدنش فکر کرده بود. بدنی پر از خون، که دیگر تکان نمی‌خورد.
علی لبخند زد. دستش را روی صورت عارف گذاشت و چند سیلی آرام و پر طعنه روی صورتش نواخت. گفت:
-اتفاقا موفق هم شدی.
کمی طول کشید تا عارف؛ آخرین جمله خودش را یاد آوری کند و منظور علی را بفهمد. بعد، انگار وزنش ده برابر شده باشد، زانو هایش سست و ناتوان شد و چشمهایش نمناک. دستش را به در خانه گرفت. سعی کرد روی پا بماند و هوا را از گره محکم بغضش عبور بدهد. لرزه تمام بدنش گرفت. چنگی توی موهایش زد. بعد از چند ثانیه مکث، اولین قطره اشک که از چشمش پایین ریخت، وحشیانه به سمت علی هجوم برد. عارف، حتی مطمئن نبود که جمله ی او را درست شنیده باشد. اما اشک امانش نمی‌داد. با یک دستش علی را گرفته بود و با دست دیگر ضربه هایش را به سمت او پرتاب می‌کرد. اشک هایش، قطره قطره روی صورت و علی می‌ریخت...
علی هم تلاشی برای جدا کردن عارف از خودش نمی‌کرد. هزار با بیشتر از درد حاصل شده از مشت های عارف، لذت می‌برد از عذاب کشیدنش. اجازه داد عارف ته مانده انرژی اش را تمام کند و بعد با کلماتش روحش را بکشد. روح پسری را که مارال مظلوم را از او گرفت؛ هر چند که هیچ وقت به او تعلق نداشت.
بعد از مدتی نه چندان کوتاه، شدت ضربات عارف کمتر شد. پیرمرد خودش را از بین دستهای عارف بیرون کشید. لباسش را تکانید و بعد رو به مرد جوان که برای نفس کشیدن تقلا می‌کرد؛ گفت:
-چیه؟ میخوای منم مثل او زبون بسته بکشی؟
چشم های عارف گرد شد. قلبش، یک ضربان را جا انداخت. انگار چند لحظه نه چیزی می‌دید و نه می‌شنید. باورش نمی‌شد. از خودش بدش آمده بود. صدای خودش در سرش پیچید. مدتها قبل بود. داشت به مارال می‌گفت:«مگه من می‌ذارم مو از سرت کم بشه؟ اون قرآنو می‌بینی اونجا؟ به همون قرآن قسم می‌کشم هر کی اذیتت کنه رو.» خنده ی متین مارال را به یاد آورد. قرص شدن دل مارال را از بودنش. و چه کار کرده بود با مارالش؟؟ چه کار کرده بود که به پیرمرد هوس باز صاحب کارش پناه آورده بود؟ آرزو کرد که دستش می‌شکست و... بلند گفته بود آرزویش را انگار که علی گفت:
-دستت باید می‌شکست اون موقع. باید قطع می‌کردی دستت رو و روی زن پا به ماه بلند نمی‌کردی.
بعد، انگار که چیزی به یاد آورده باشد، کمی صبر کرد و گفت:
-میدونی مارالت مرده؟ میدونی تقصیر توعه همش؟ تو که یه ذره غیرت نداشتی نگهش داری سالم. میدونی چطوری مرد؟ چطوری جون داد؟ داشت تحفه ای که تو توی شکمش کاشته بودی رو دنیا میآورد. جیغ نزد. ولی زجر کشید. اشک ریخت. قرمز شد و صداش در نیومد. پسرتو به دنیا آورد و مرد. از خون ریزی و درد.
تمام بدن عارف، به جز بغض بزرگ توی گلویش، بی حس شده بود. اشک چشم هایش تمام شده بود. خون جلوی چشم هایش را گرفته بود. هنوز، از دست دادن مارال را باور نکرده بود. خونریزی و درد مارال را تصور می‌کرد. قلبش تیر می‌کشید. باز دستش را ستون بدنش کرد تا نیفتد. مارالش، مارال بی‌زبانش را به همین سادگی برای همیشه از دست داده بود. باورش نمی‌شد... بی حال، زیر لب زمزمه کرد:
-چه غلطی کردی؟ مارال زنده‌ست. کجاست؟
علی گفت:
-مارال جون داد موقع زایمانش. پسرت ولی هست. برو نگاهش کن. چشمهاش مث خودت نحسه. آبی و نحس.
عارف یک آن دیوانه شد. تمام قوایش را جمع کرد. به سمت علی هجوم برد. بدون این که چیزی بگوید، محکم زیر مشتش و لگد گرفتش. داشت انتقام خودش را از علی می‌گرفت. انتقام ناباوری اش را به مرگ مارال. علی زیر دست های زمخت عارف ساکت بود. منتظر بود تا باز، توانش ته بکشد و کنار بزندش. عارف اما بی وقفه مشت میزد صورت و بدن علی را. خونی که جلوی دیدش را می‌گرفت هر لحظه بیشتر می‌شد. می‌توانست بوی خون را احساس کند کم کم. چاقوی ضامن دار را که قبل تر به زور توی جیبش چپانده بود بیرون کشید. علی ، بالاخره ترس را احساس کرد. برایش سنگین بود که از یک پسر بچه بیست و چند ساله بترسد. اما ترسید. میخواست چیزی بگوید اما انگار هیچ کلمه ای دیگر بلد نبود. عارف، اشک هایش باز سر گرفت. چاقو را بالا برد و چند بار در گونه و گردن علی فرو کرد. علی، هیچ کار نمی‌کرد. فقط چشم هایش از ترس گشاد تر می‌شدند. از درد فریادی زد. خون بالا آورد و بعد از چند ثانیه ، تن لاغرش بی حرکت ماند.
عارف هنوز هم مشت میزد به پیرمرد. اشک می‌ریخت. فحشش میداد و می‌گفت که ازش متنفر است. عارف نفس کشیدن را فراموش کرده بود. فقط اشک می‌ریخ

347 views||ayeh||, 09:17